Nie powiem

Nie powiem

Autorzy: Clare Empson

Wydawnictwo: Czarna Owca

Kategorie: Obyczajowe

Typ: e-book

Formaty: EPUB MOBI

cena od: 24.63 zł

Pewnego dnia Catherine straciła zdolność mówienia. Przeżyła tak głęboką traumę, że nie jest w stanie przemówić – nawet do męża, dzieci i przyjaciół. Lekarze twierdzą, że jedynym sposobem, by odzyskała mowę, jest przeanalizowanie przez nią przeszłości. Catherine musi więc zacząć od początku – od niego. Od Luciana. Miłości swojego życia.

Poznała go na pierwszym roku studiów. Wciągnął ją do elitarnego kręgu swoich przyjaciół, których cały świat kręcił się wokół imprez i wielkich pieniędzy. Tworzyli idealną parę. Aż do tej strasznej nocy, gdy wszystko się rozpadło…

Mimo upływu lat Catherine i Lucian nie są w stanie zapomnieć o sobie i o tym, co wydarzyło się wiele lat temu. Kiedy odkryją całą prawdę, ich życie znów stanie pod znakiem zapytania. Czy mają szansę znów być razem, czy również i tym razem konsekwencje mogą okazać się tragiczne?

Wciągająca, mroczna, wstrząsająca. Fascynująca opowieść o sile wstydu i milczenia. – Laura Marshall, Dawna znajoma

Fenomenalny debiut! Mroczna, uzależniająca opowieść, która łamie serce i nie pozwala o sobie zapomnieć. – Ruth Hogan, Strażnik rzeczy zagubionych

Porywająca, emocjonalnie prawdziwa historia. Do samego końca nie odkrywa wszystkich tajemnic. – Sophie Kinsella

Mroczna, zachwycająca, oryginalna i absolutnie druzgocząca. Clare Empson ma pióro jak marzenie: zwięzły, wyrafinowany styl, w którym ani jedno słowo się nie marnuje. Uwielbiam tę książkę. – Francesca Jakobi, Bitter

Odurzająca, elegancka, porywająca opowieść. Powrót do Brideshead opowiedziany przez pryzmat Wielkich kłamstewek. – Lex Coulton

Pasjonująca, niezapomniana powieść, w której milczenie mówi więcej niż słowa i nikt nie jest tym, za kogo się podaje. Urzekła mnie od pierwszego zdania. – Elisa Lodato, An Unremarkable Body

W tej subtelnej historii pobrzmiewają echa Powrotu do Brideshead. Autorka z wielką wrażliwością analizuje tragiczne skutki romansu skazanego na porażkę. Fascynująca powieść. – Karen Perry, Girl Unknown

Mroczna opowieść o miłości. – Daily Mail

Clare Empson przez wiele lat zbierała doświadczenie w krajowej prasie, opisując wszystko od upadków banków inwestycyjnych po herbatkę z Barbarą Cartland (wszystko na różowo, z ciastem włącznie). Osiem lat temu przeprowadziła się na południe Anglii i zaczęła prowadzić bloga lifestylowego countrycalling.co.uk. Idylliczna okolica zainspirowała ją do napisania pierwszej powieści – okazuje się, że każdy raj ma swoje mroczne oblicze.

Clare mieszka z mężem i trójką dzieci na granicy hrabstw Wiltshire i Dorset.

Spis treści

Okładka

Strona tytułowa

Strona redakcyjna

Teraz

Piętnaście lat wcześniej

Cztery miesiące temu: Catherine

Cztery miesiące temu: Lucian

Piętnaście lat wcześniej

Teraz

Cztery miesiące wcześniej: Catherine

Cztery miesiące wcześniej: Lucian

Piętnaście lat wcześniej

Cztery miesiące temu: Catherine

Cztery miesiące temu: Lucian

Piętnaście lat wcześniej

Cztery miesiące temu: Catherine

Cztery miesiące temu: Lucian

Teraz

Piętnaście lat wcześniej

Cztery miesiące temu: Catherine

Cztery miesiące temu: Lucian

Piętnaście lat wcześniej

Cztery miesiące temu: Catherine

Cztery miesiące temu: Lucian

Piętnaście lat wcześniej

Teraz

Cztery miesiące temu: Catherine

Cztery miesiące temu: Lucian

Piętnaście lat wcześniej

Teraz

Cztery miesiące wcześniej: Catherine

Cztery miesiące wcześniej: Lucian

Piętnaście lat wcześniej

Teraz

Cztery miesiące wcześniej: Catherine

Cztery miesiące wcześniej: Lucian

Cztery miesiące wcześniej: Catherine

Cztery miesiące wcześniej: Lucian

Teraz

Cztery miesiące wcześniej: Catherine

Piętnaście lat wcześniej

Cztery miesiące temu: Lucian

Cztery miesiące temu: Catherine

Teraz

Piętnaście lat wcześniej

Cztery miesiące temu: Lucian

Teraz

Piętnaście lat wcześniej

Cztery miesiące temu: Catherine

Piętnaście lat wcześniej

Teraz

Cztery miesiące wcześniej: Lucian

Cztery miesiące wcześniej: Catherine

Teraz

Cztery miesiące wcześniej: Lucian

Piętnaście lat wcześniej

Cztery miesiące temu: Catherine

Cztery miesiące temu: Lucian

Cztery miesiące temu: Catherine

Cztery miesiące temu: Lucian

Teraz

Piętnaście lat wcześniej

Cztery miesiące temu: Catherine

Cztery miesiące temu: Lucian

Cztery miesiące temu: Catherine

Cztery miesiące temu: Lucian

Teraz

Cztery miesiące wcześniej: Catherine

Teraz

Cztery miesiące wcześniej: Lucian

Cztery miesiące wcześniej: Catherine

Cztery miesiące wcześniej: Lucian

Piętnaście lat wcześniej

Cztery miesiące temu: Catherine

Teraz

Cztery miesiące wcześniej: Catherine

Teraz

Podziękowania

Wszystkie rozdziały dostępne są w pełnej wersji książki

Tytuł oryginału: HIM

Redakcja językowa: Beata Wójcik

Projekt okładki: © Kav Studio Pola Rusiłowicz

Ilustracja na okładce: © makeartnotwar /Shutterstosk

Korekta: Słowne Babki

Redaktor prowadzący: Małgorzata Hlal

Copyright © Clare Empson 2018

Copyright for the Polish edition © by Wydawnictwo Czarna Owca, 2018

Wszelkie prawa zastrzeżone. Niniejszy plik jest objęty ochroną prawa autorskiego i zabezpieczony znakiem wodnym (watermark).

Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku.

Rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci bez zgody właściciela praw jest zabronione.

Wydanie I

ISBN 978-83-8015-906-8

Wydawnictwo Czarna Owca Sp. z o.o.

ul. Alzacka 15a, 03-972 Warszawa

www.czarnaowca.pl

Redakcja: tel. 22 616 29 20; e-mail: redakcja@czarnaowca.pl

Dział handlowy: tel. 22 616 29 36; e-mail: handel@czarnaowca.pl

Księgarnia i sklep internetowy: tel. 22 616 12 72; e-mail: sklep@czarnaowca.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.

Mutyzm selektywny: niechęć lub niemożność mówienia wywodząca się z przyczyn psychologicznych, takich jak depresja albo trauma.

Teraz

Dziś przyszła moja ulubiona pielęgniarka, ta, która łagodnie rozczesuje mi włosy i zawsze uważa, żeby się nie splątały. Starannie oklepuje mi twarz ciepłą szmatką, zamiast jak inne z zawziętą satysfakcją szorować do czerwoności. Owszem, mogłabym zareagować. Ale nigdy tego nie robię.

Podczas pracy bez przerwy do mnie mówi. Unosi mi górną wargę, żeby wyczyścić zęby delikatnymi okrężnymi ruchami, podsuwa szklankę do ust.

– No, kochanie, teraz duży łyk i wypłucz dokładnie.

Nazywa mnie „słonkiem” albo „kochaniem”, nigdy Catherine. Czasami jestem w stanie skoncentrować się przez chwilę na jej słowach, zanim senne majaki znów pociągną mnie ku tobie.

– Twoja rodzina cię dziś odwiedzi – mówi.

Moja córeczka pogładzi mi twarz małymi miękkimi rączkami, syn stanie w milczeniu przed fotelem i będzie mi się przyglądać z powagą. Mąż zacznie opowiadać, co u nich słychać. W jego głosie jak zawsze będzie pobrzmiewać nuta skrępowania. Każdemu byłoby głupio dzień po dniu gadać do ściany.

– Dzień dobry, Catherine – powie. Teraz zawsze mówi mi po imieniu.

Słonko. Catherine. Etykietki bez znaczenia. Jestem tym, kim chcą, żebym była. Zazwyczaj po prostu siedzę, a słowa unoszą się nade mną jak złote drobinki kurzu, wirujące w smudze światła.

„Powrót do zdrowia” – często używają tego zwrotu. Sam – z napięciem i cichą agresją. Psychiatra wymawia to mniej jednoznacznie, kołysząc słowa na języku, łatwo przyszło, łatwo poszło. Kto by tak tego pilnował, wydaje się mówić. Sam pilnuje. Chce wiedzieć, ile jeszcze będzie musiał czekać: tydzień, miesiąc, resztę życia? Kiedy wreszcie żona do niego wróci?

A ja płynę, dryfuję na powierzchni. Znów jestem nastolatką, mam dziewiętnaście lat, prawie dwadzieścia. Jestem kochana: absolutnie, bezwarunkowo, z pasją, która wypełnia mi kości, krew, mózg. Nie istnieje nic poza tym ciepłem, światłem, tym przeszywającym, ostrym jak promień słońca szczęściem. Tak mi tu dobrze, że chcę tylko pochwycić tę chwilę, zatrzymać ją i trwać.

– Nigdy cię nie zostawię – mówię, a ty przyciągasz mnie bliżej i zasypiamy, otuleni sobą. Przez całą noc ani razu się nie obudzę. Ale coś wyrywa mnie ze snu i już, w ułamku sekundy, świat wiruje i wszystko się zmienia.

* * *

Pielęgniarka wróciła. Mówi z akcentem, ale nie jestem jeszcze w stanie skoncentrować się na dość długi czas, żeby domyślić się, skąd pochodzi.

– Już tu są, słonko. Twoja rodzina przyjechała. Odpłynęła nam dzisiaj w świat marzeń, co, kochanie? Porozmawiajcie z nią, ona wszystko słyszy.

Daisy klęka przy mnie i kładzie mi głowę na kolanach. Czuję, jak Sam podnosi moje ręce, najpierw prawą, potem lewą, i kładzie na jej gęstych ciemnych lokach. Wyczuwam obecność Joego. Stoi jak zwykle po prawej stronie fotela. Joe już się do mnie nie odzywa.

Z początku mówił „Cześć, mamo” – najoszczędniejsze z możliwych powitań, nic więcej. W tych dwóch gorzkich słowach słyszałam cichą furię syna. Nie mogę mu pomóc, nikomu nie jestem w stanie pomóc.

Sam stoi przy oknie, jego ciemne ubranie rozmywa się na jasnym tle. Smukłym, wysokim ciałem blokuje światło, zasłaniając moje drzewo. Chciałabym, żeby się przesunął. Wystarczyłoby kilka kroków.

– Porozmawiaj z nami, Catherine. Pokaż nam, że potrafisz.

Wyraźniej niż słowa słyszę desperację w głosie Sama, a pod nią, kilka warstw głębiej, pobrzmiewa frustracja. Sam jest nieopisanie dobrym człowiekiem. Przychodzi tu dzień po dniu, choć nie ma żadnej obietnicy mojego powrotu, żadnej wyznaczonej daty, kiedy z popiskiwaniem podeszew na szpitalnym linoleum wyjdziemy na ponurą asfaltową rzeczywistość parkingu i zostawimy moje samotne drzewo za sobą. Ale słyszę też słowa, których Sam nigdy nie wypowie, milczące oskarżenie: jestem samolubna, zawzięta.

– Czyli mogłaby mówić, gdyby chciała? – zwraca się do Grega, psychiatry w nowych new balance’ach i z włosami zaczesanymi na bok.

– Niezupełnie – wyjaśnia Greg. – Fizycznie, owszem, jest do tego zdolna, ale straciła władzę nad mową. To nie jest coś, co można z własnej woli odwrócić. Musimy przyjrzeć się wszystkim przyczynom, dla których przestała mówić. To najprawdopodobniej podświadoma strategia dysocjacyjna. W ten sposób odmawia przyswajania informacji, które są dla niej nie do zaakceptowania. Catherine odcięła się od świata, bo nie potrafiła poradzić sobie z tym, co wydarzyło się tamtego dnia w Shute Park. Nie potrafi przepracować tej traumy, więc zamiast tego wypiera całe wspomnienie. Rezygnacja z mówienia jest jej sposobem na obronę.

Greg oślepia Sama medyczną terminologią, opisując zaburzenie dysocjacyjne, na które ponoć cierpię; odwołuje się nawet do Freuda.

– W dziewiętnastym wieku takie zachowania były o wiele bardziej powszechne, szczególnie wśród kobiet. Słyszał pan może o histerii? – pyta żywo, jakby to była rozmowa towarzyska. Nie widzę reakcji Sama, ale czuję, że jest zdegustowany. – Osoby cierpiące na histerię często doświadczały utraty czucia, miewały ataki albo epizody amnezji. W przypadku Catherine przybrało to postać niezdolności mówienia. Dla niej to dosłownie takie uczucie, jakby zamarzły jej struny głosowe. Fachowa nazwa to mutyzm selektywny.

Później to właśnie Greg przykucnie obok mojego fotela, aż coś mu przeskoczy w kolanach, i podsunie mi pomysł – coś, czym mogłabym się zająć, co pozwoli mi spędzać więcej czasu z tobą.

– Myślę, że wiem, gdzie jesteś, tam w głowie – mówi, a ja czuję jego uporczywe, badawcze spojrzenie, choć wyglądam przez okno, koncentruję się na swoim drzewie. – Zatrzasnęłaś się na dobre, prawda? Na samym końcu. Może pomogłoby ci, gdybyś wróciła do początku, poukładała sobie wszystkie wydarzenia we właściwej kolejności. Wiem, że to niełatwe, Catherine, ale musisz sobie jakoś uporządkować te myśli. Pomyśl, że to opowieść – mówi łagodnym, melodyjnym głosem, jakiego sama zawsze używałam, kiedy dzieci miały koszmary. – Wyobraź sobie, komu mogłabyś ją opowiedzieć.

To akurat nie sprawi mi kłopotu.

To nasza historia, twoja i moja, więc oczywiście opowiem ją tobie.

Piętnaście lat wcześniej

Od czego powinniśmy zacząć, ukochany? Może od: dawno, dawno temu była sobie dziewczyna, która nie miała pojęcia o miłości, pożądaniu ani tym szczególnym poczuciu wolności, jakie miałeś jej podarować. Przyjechała na uniwersytet z nowiutką walizką Samsonite i kompletem pościeli Cath Kidston. Jedynaczka: rozpieszczana, uwielbiana, od osiemnastu lat unosząca się w nadmuchanym helem rodzinnym triumwiracie. Zaczęła poznawać nowych przyjaciół i, jak to w bajkach bywa, jeden z nich miał się okazać jej przyszłym mężem. Wszystko przychodziło jej z łatwością: posada w studenckiej gazecie, wachlarz piątek zwalniający ją z egzaminów, gładka przemiana koleżanki z roku w najlepszą przyjaciółkę. Sześć tygodni po rozpoczęciu drugiego roku studiów, kiedy drzewa zaczynały już stroić się w złoto, karminową czerwień i bananową żółć, na ćwiczenia wtargnął nagle jakiś chłopak i zatrzęsła się ziemia. To byłeś ty.

Tamtego dnia na ćwiczeniach było nas pięcioro albo sześcioro. Siedzieliśmy w kręgu na powycieranych fotelach nie od kompletu i słuchaliśmy, jak profesor Hardman tłumaczy, że Milton przedstawia Szatana jako bohatera wojennego. Hardman miał płaski, usypiający głos i skórę o błękitnawym odcieniu, jak po ekshumacji, i mówił z zamkniętymi oczyma, zawsze trzymając się za pierś po lewej stronie, jakby obawiał się nadchodzącego ataku serca.

Drzwi otworzyły się gwałtownie i wszedłeś do sali. Miałeś na sobie wymięte wczorajsze ubranie, a włosy sterczały ci na wszystkie strony, ale nic nie byłoby w stanie ukryć twojego piękna. Każdy student w pomieszczeniu wiedział, jak się nazywasz.

– Ach, pan Wilkes. Miło, że pan do nas dołączył. Może zajmie pan miejsce obok pani Elliot – profesor wskazał na pusty fotel obok mnie – i przeczyta nam pan fragment.

Miałeś głęboki, czysty głos. Czytałeś z nadnaturalną swobodą, która u osób twojego pochodzenia zawsze wydaje się czymś oczywistym. Profesor Hardman znów zamknął oczy i wsłuchał się w nieskrępowany opis Szatana. Minęło pełne pięć minut, zanim wreszcie podniósł rękę i powiedział:

– Wspaniała recytacja, dziękuję. Ale co ten wstęp mówi nam o Szatanie?

Czułam, jak reszta grupy czeka w nadziei, że się zająkniesz, potkniesz, chluśniesz takim samym ogólnikowym bełkotem, jaki oni wyrzuciliby z siebie pod presją czasu, ale ty zamiast tego oznajmiłeś, że nie przekonuje cię obraz Szatana-bohatera, jaki kreśli Milton. Wypunktowałeś niezgrabne opisy diabła w księdze IV i V, pokazując, że w przeciwieństwie do nas przeczytałeś cały poemat i wyrobiłeś sobie własne zdanie na jego temat. Po twojej wypowiedzi nastąpiła chwila ciszy, w której wyraźnie dźwięczała nienawiść reszty grupy. Mieli pretensje o twój wygląd, pewność siebie, rzekome bogactwo, a teraz też o ten pokaz bezwzględnej, niepohamowanej inteligencji. Ale nawet wtedy, na samym początku, ja poczułam pierwsze drgania podziwu.

Kiedy po zajęciach przeszliśmy przez podwórze na ulicę, naszym oczom, ku ogólnej satysfakcji, ukazała się strażniczka miejska, wypisująca mandat dla błękitnego austina-healeya. Wszyscy wiedzieliśmy, że należy do ciebie.

– O szlag – mruknąłeś pod nosem i złapałeś mnie za ramię. – Mogłabyś chwilkę poczekać, aż się tym zajmę? Proszę. Chciałem cię o coś zapytać.

Po raz pierwszy spojrzałam ci prosto w oczy. Miały barwę jadeitu, były jednocześnie blade i niepokojąco przenikliwe.

Nie słyszałam, co do niej powiedziałeś, ale ze zdumieniem przyglądałam się, jak strażniczka słucha twojej obrony, a jej twarz powoli rozciąga się w uśmiechu. Kiedy ruszyłeś z powrotem w moją stronę, ona już darła mandat na dwoje.

– Następnym razem nie będę taka miła! – zawołała, a ty pomachałeś jej w geście podziękowania, choć ani na chwilę nie oderwałeś wzroku od mojej twarzy.

– Zawsze musi wyjść na twoje?

– Staram się, żeby tak było. A skoro już o tym mowa, zabieram cię na lunch. Teraz. Lokalizacja – niespodzianka. Odbierze ci dech.

– Przykro mi, nie mogę.

Odwróciłam się, ale znów chwyciłeś mnie za ramię.

– Co się stało? Dlaczego jesteś taka… – Przez chwilę szukałeś właściwego słowa, aż wreszcie je znalazłeś. – Nieprzystępna?

Byłeś tak zaskoczony, że nie mogłam powstrzymać uśmiechu. Wątpię, żeby dziewczyny często dawały ci kosza.

– Mam zobowiązania. Praca, znajomi, różne takie.

– Daj spokój, chyba znajdziesz w grafiku godzinę na lunch?

– Widzisz, kłopot w tym, że właśnie zaczęłam się z kimś spotykać.

Głupio się poczułam, kiedy to mówiłam. Policzki mi zapłonęły. Ale ty tylko się roześmiałeś.

– Cóż, nie wiem, czego się spodziewałaś, ale ja myślałem tylko o lunchu. Owoce morza, niewykluczone, że z lampką wina. Co w tym złego?

Stałam przed tobą znieruchomiała. Chciałam iść, ale wiedziałam, że nie powinnam. Myślałam o Samie, choć pragnęłam być z tobą. Gdybym tylko wiedziała, że właśnie w tamtej chwili przyszłość przybrała twój kształt.

– Nie tym razem – oznajmiłam, jakbym odmawiała zakupu zmiotki od obwoźnego sprzedawcy.

Natychmiast zauważyłeś, że biję się z myślami, zrozumiałam to po twoim ostatnim uśmiechu, który posłałeś mi, odchodząc do bladoniebieskiego samochodu.

– Więc spróbujemy jutro – powiedziałeś na pożegnanie.

Cztery miesiące temu: Catherine

Nasze pierwsze lato na wsi było suche i gorące. Każdego ranka niebo niestrudzenie witało nas czystym błękitem, a ziemia była tak spragniona, że niemal słyszałam, jak dyszy. Sam mówi, że wybraliśmy doskonały moment na ucieczkę: mieliśmy przed sobą całe długie lato na zdobywanie wzgórz, odkrywanie plaż i badanie zakątków chrzęszczących, wyschniętych lasów naszego nowego środowiska.

– Mamy siebie, dzieci i ten cudownie zrujnowany dom. Czego jeszcze chcieć? – mówi zawsze, kiedy martwię się o nagły, dramatyczny spadek naszych dochodów. – Zaczynam nową pracę we wrześniu. A do tego czasu mamy jeszcze twoje pieniądze, gdyby coś poszło nie tak.

Moje pieniądze – rekompensata za raka piersi, który zabrał mi matkę czternaście lat temu, i nową kobietę, która zabrała mi ojca do Nowego Jorku. Żyje sobie teraz la dolce vita, tak jak my, z tą różnicą, że jego marzenia koncentrują się głównie na sushi, dziełach sztuki i żonie, która nosi jedwabną bieliznę od kompletu.

Opuściliśmy Londyn w pośpiechu. Minęło zaledwie sześć tygodni od dnia, w którym Sam złożył wypowiedzenie i zrezygnował ze stabilnej, dobrze płatnej pracy w prywatnej szkole, do chwili, kiedy ciężarówki firmy przeprowadzkowej zaparkowały przed rozklekotaną chatką Jasia i Małgosi w Somerset.

– Ładnie tu, muszę przyznać – powiedziałam, kiedy po raz pierwszy zobaczyłam to miejsce. Zardzewiałą bramę oplatały pędy wisterii, przed frontową ścianą kipiały krzewy czerwonych, białych i malinowych róż.

Pomyślałam, że ten dom wygląda jak dziecięcy rysunek: jeden dach był słomiany, dwa pokryte dachówką, a każdy na innej wysokości. Okna były różnej wielkości, z drewnianych drzwi złaziła farba, bluszcz porastał ściany jak gęste futro. Złożyliśmy ofertę od razu. Kiedy przyszedł raport od rzeczoznawcy budowlanego, okazało się, że ściany są zawilgocone na wylot i że dom nie ma porządnej izolacji. Kupiliśmy go mimo to.

– Jedziemy do Frome po farbę – mówi Sam i całuje mnie na pożegnanie, zagarniając przy tym dzieci. – Kupimy ciasto w tej piekarni, którą lubisz.

Wiem, co robi, oczywiście. Daje mi przestrzeń. Swobodę, żebym mogła w spokoju posnuć się z kąta w kąt, poużalać nad sobą i poopłakiwać fakt, że nie mieszkamy już w Londynie, który był moim domem przez trzydzieści cztery lata i miejscem, w którym moja matka żyła i umarła – choć to właśnie ten ostatni aspekt jej istnienia najmocniej wrzyna mi się w pamięć.

Oto, co robię w chwili, kiedy zamykają się za nimi drzwi. Idę na piętro, wchodzę do naszej sypialni, otwieram drzwi szafy i zanurzam ręce w dżungli nienoszonych butów głęboko w najdalszym zakamarku. Wyciągam pudełko pełne listów, fotografii i wycinków, moje sekretne akta na twój temat. Dziś zaciskam palce na kartce A4 w linie. Ślady niebieskiego atramentu układają się w twoje pismo. Znam ten list tak dobrze, że mogłabym zamknąć oczy i go wyrecytować. Pamiętam każdy przecinek, każdy nawias. Wiem, w którym miejscu brakuje kropki, gdzie przekreśliłeś „t” podwójnie, a gdzie tylko raz. Gdybym chciała, mogłabym stworzyć doskonały falsyfikat.

Nie wrócisz do mnie, prawda? Dawniej mówiłem sobie, że wrócisz, ale teraz z każdym tygodniem czas spędzony razem z Tobą coraz bardziej przypomina mi sen. Czy Ty w ogóle jesteś prawdziwa? Rozglądam się za Tobą na ulicach, w każdym pubie, do którego wchodzę, w bibliotece, w tej śmiesznej portugalskiej kafejce, w której jedliśmy kiedyś tartaletki z kremem i starsza pani powiedziała, że jesteś Audrey Hepburn (miała rację, to przez te Twoje oczy). Nigdzie Cię nie widzę, a mimo to bez przerwy czuję Twoją obecność. Twoje włosy muskające moją twarz, ciężar Twojej dłoni w mojej własnej. Budzę się w środku nocy i słyszę Twój cichy oddech tuż obok. Odeszłaś, a mimo to jesteś przy mnie cały czas.

Ten pierwszy list – w sumie jest ich pięć – to mój ulubiony. Mogę go czytać i wyobrażać sobie, że wciąż jesteśmy tamtą dziewczyną i chłopakiem w pustej kawiarni gdzieś w Bristolu i jest blady, cichy wtorek, trochę taki jak dzisiaj. Nie było tam nikogo więcej poza kobietą przy stoliku tuż przy naszym, zgarbioną nad filiżanką herbaty. Zaproponowałeś jej tartaletkę.

– Może ma pani ochotę na jedną? – zapytałeś. – Kupiliśmy za dużo.

To nie była prawda, kupiliśmy tylko dwie, ale nawet ich nie tknęliśmy; byliśmy zbyt zajęci trzymaniem się za ręce i uśmiechaniem do siebie.

– Bardzo pan miły – odparła, a kiedy odwróciła się twarzą do nas, zobaczyliśmy, że jest bardzo stara. Jej twarz wyglądała jak koncertyna złożona tysiące razy.

– Ta pana dziewczyna to Audrey Hepburn, prawda? – spytała, a my się roześmialiśmy.

Odparłeś, że tak – nie byłeś pewien, czy nasza stareńka rozmówczyni żartuje, czy może już jej się wszystko miesza.

Kiedy czytam ten pierwszy list, mogę być po prostu sobą – ty i ja, nic nie trzeba wyjaśniać. Nie muszę powtarzać jak zepsuta pozytywka: przepraszam, przepraszam, przepraszam, to słowo odbija mi się w snach niewyczerpanym echem. Zamiast tego mogę siedzieć z twoim listem w dłoniach i przez krótką chwilę udawać. Ty i ja: w kawiarni albo na plaży. To nasz różany świt, bez choćby jednej myśli o końcu.

Trzask drzwi wejściowych gwałtownie kończy mój pobyt w świecie marzeń, prędko wciskam pudełko na dno szafy. Słyszę rytmiczne klaskanie tenisówek Daisy, biegnącej przez korytarz.

– Mamo! Wróciliśmy! – krzyczy z parteru, jakbym mogła mieć jeszcze jakieś wątpliwości.

Schodzę do kuchni, którą dopiero co pomalowałam wspólnie z Samem. Promienie popołudniowego słońca są ostre jak żyletki, odbijają się od świeżej, pokazowej bieli ścian, sufitu, podłogi, lodówki, kuchenki. Daisy rozpakowuje ciasto z brązowego kartonowego pudełka i kładzie je na dużym talerzu w kwiaty, który kiedyś należał do moich rodziców. Joe przynosi kubki z szafki, Sam nalewa wody do czajnika i patrzy mi w oczy.

– W porządku? – pyta.

Kiwam głową, bo zasadniczo wszystko ze mną w porządku.

– Idziemy jutro na plażę – oznajmia. – W Lulworth Cove mają niedużą drewnianą łódź na sprzedaż. Pomyślałem, że warto ją obejrzeć.

Nalewam herbatę do kubków. Sam kroi ciasto, po czym zsuwa po kawałku na każdy talerz, opowiadając przy tym, gdzie będziemy mogli pływać, jeśli kupimy łódkę, i na jaki kolor najlepiej ją pomalować. Mój mąż doskonale się zna na renowacji.

Kiedy dzwoni telefon i okazuje się, że to Liv, Sam podchodzi do lodówki i podaje mi kieliszek białego wina.

– Idź do salonu – mówi, niezłomnie trwając w postanowieniu, żeby poprawić mi nastrój. – Idziemy nad strumień. Nie musisz się spieszyć.

Sam ma nadzieję, że te improwizowane telefoniczne substytuty spotkania w barze zrekompensują mi fakt, że nie mieszkam już pięć minut spacerem od mojej najbliższej przyjaciółki, którą poznałam pierwszego dnia studiów. Od tamtej pory rozmawiamy niemal codziennie. Liv chce wiedzieć, co u mnie – zawsze to samo pytanie, dzień po dniu, jakby spodziewała się, że nasze wiejskie życie jakimś cudem przepoczwarzy się nagle w coś bardziej interesującego.

– Właśnie zjedliśmy ciasto i wypiliśmy herbatę – mówię. – Sam zabrał dzieci nad strumień.

– Raj na ziemi – wzdycha Liz, ale wychwytuję w jej głosie cień znużenia.

Wyobrażam sobie popołudniowe taksówki brzęczące pod jej oknami, czerwone autobusy hamujące z piskiem na rogu ulicy, żeby wypluć z siebie podróżnych obładowanych zakupami i wycieńczonych opieką nad dziećmi uwieszonymi do ich rąk. Tęsknię za tym. I o tym myślę, nasłuchując londyńskiego szumu po drugiej stronie.

– Mogłabym zatrzymać się u ciebie na weekend za dwa tygodnie? Właśnie dostałam zaproszenie od Luciana. Na to letnie przyjęcie, które organizuje co roku.

Na dźwięk twojego imienia wszystko zwalnia, jak zawsze, powietrze tężeje od chłodu i na kilka sekund tracę zdolność mowy, słowa odklejają się od znaczeń. I może to w tym miejscu nasza historia znów się zaczyna, po piętnastoletnim interludium. Zaczyna się od twojego imienia, które niespodziewanie przecina dystans między nami.

– Catherine?

– Tak, oczywiście. Zawsze jesteś tu mile widziana, przecież wiesz.

– Nie przeszkadza ci to? Że się z nim spotkam?

Zawsze, kiedy Liv planuje spotkanie z tobą, pyta, czy nie mam nic przeciwko, jakby czekała, aż wreszcie powiem prawdę. Owszem, Liv, przeszkadza mi to. Sprzeciwiam się temu każdą cząstką powietrza, która została mi w płucach. Przeszkadza mi, że ty się z nim widujesz, a ja nie. Że przez te wszystkie lata podtrzymujesz przyjaźń z nim, choć przypuszczasz, że mnie to wykańcza. Kiedy nic nie mówię, Liv rzuca mi strzępy informacji: „Ma wystawę w Bruton” albo: „Właśnie kupił mieszkanie na Oxford Gardens”. Reszty dowiaduję się z gazet, które nadal z lubością rozpisują się o tobie i twoim wąskim, nieprzeniknionym kręgu przyjaciół. Wzmianki często pojawiają się w kronikach „Daily Telegraph” albo „Evening Standard”. Czasem w rubrykach towarzyskich natykam się na twoje zdjęcie, jak palisz przed jakimś klubem albo chwytasz kieliszek szampana i talię zadbanej blondynki, z ukosa zerkając w obiektyw z mieszaniną hardości i pogardy, która nie wyblakła z biegiem lat. Nigdy się nie uśmiechasz. Blondynki też nie.

Mogłabym powiedzieć Liv o popołudniu spędzonym na piętrze w towarzystwie twoich listów, o tych samych co zawsze rozmyślaniach na temat naszego zakończenia. O tym, jak marzę, żeby je zmienić, zabarwić, przewinąć do przodu albo wstecz. Marzę, by mieć talent Sama do tworzenia, do odkrywania na nowo tego, co było, marzę, wciąż jedynie marzę.

Wiem, że noc twojego przyjęcia spędzę wśród zatruwających umysł myśli. Prawdopodobnie nałykam się środków nasennych, a rano będę czekać na starannie zdezynfekowane skrawki informacji, które wybierze dla mnie Liv.

– Był przemiły – powie. – Pytał o ciebie – doda, a moje serce znów zwolni.

Nie zapytam, co ci powiedziała, bo znam odpowiedź. Że wszystko u mnie w porządku, dzieci bardzo urosły, może też, że przeprowadziłam się do West Country, do wioski jakieś trzydzieści kilometrów od twojej. Przynajmniej hrabstwo nas łączy.

Liv będzie uważać, żeby nie wspominać przy mnie o Jacku, który mnie przeraża, ani o Rachel, bo ona z kolei wywołuje we mnie mrożącą do kości zawiść, jaką gardzę u innych ludzi. Gdyby tylko wszyscy byli tak ostrożni i taktowni jak Liz. Ale nie – beztrosko rzucają w rozmowach jego imieniem, które odcina się od innych słów jak świeża krew na śniegu – nieświadomi, że rozpętali we mnie atak paniki. Nawet Samowi czasem się to zdarza.

– Patrz, ten kutas z naszego roku – mówi, podnosząc gazetę, żeby pokazać mi zdjęcie twojego przystojnego przyjaciela o białych zębach.

– Catherine?

Jej głos zmienia ton i opada, więc już wiem, co zamierza powiedzieć.

– Wiesz, że możesz ze mną porozmawiać, prawda?

Liv nigdy nie przestała wierzyć, że ty i ja powinniśmy nadal być razem – prawdopodobnie dlatego, że nigdy nie zdołałam się zmusić do wyznania jej przyczyn, dla których się rozstaliśmy. Nawet w dniu mojego ślubu próbowała mnie przekonać do zmiany zdania.

– O wiele za późno na takie decyzje – ucięłam i poprosiłam, żeby zostawiła mnie na chwilę samą.

Z całych sił próbowałam wyobrazić sobie Sama: świeżo ogolonego, w świetnie skrojonym garniturze. Ale widziałam tylko twoją twarz. Zastanawiałam się, gdzie jesteś. Zdążyłeś już odziedziczyć Shute Park, tę wielką rodzinną rezydencję. Wyobraziłam sobie, że siedzisz nad jeziorem, ściskając w dłoni szyjkę butelki whisky, że rozmyślasz o naszych początkach, że wspominasz ten lunch na plaży w mroźny zimowy dzień. Miałam o sobie wysokie mniemanie? Pewnie tak. Prawdopodobnie nadal spałeś, splątany w pościeli z którąś ze swoich doskonałych blondynek. Ale przynajmniej zostały mi marzenia.

Cztery miesiące temu: Lucian

O śmierci matki dowiaduję się w samym środku kolejnego rozbestwionego piątkowego huraganu. Nigdy nie jest dobry moment na takie wieści, ale pierwsza nad ranem, kiedy człowiek jest nawalony tequilą, to szczególnie niezręczna sytuacja. Jestem otępiały od szampana i wódki z tonikiem. Dopiero co wychyliłem też trzy spore kieliszki tequili, więc może dlatego nie jestem w stanie odpowiednio zareagować na wieści, które przekazuje mi siostra.

– Lucian?

– Tak?

– Mówi Emma.

Emma. Sam dźwięk jej imienia przypomina chmurę deszczową, wylewającą całą swoją zawartość z bardzo wysoka.

– Mamusia zmarła po południu. Atak serca, nikt się nie spodziewał. Wszystko wydarzyło się w jednej chwili.

Infantylne słowo „mamusia” w ustach czterdziestoletniej kobiety. Ta myśl i inne, równie nieodpowiednie, uderzają w mój mózg jak twardy grad, odbierając mi zdolność mówienia. Milczenia po drugiej stronie słuchawki nie sposób jednak dłużej ignorować.

– Boże. – To wszystko, co przychodzi mi do głowy.

– Pogrzeb będzie w Londynie. Przyjedziesz?

Przez gęstą alkoholową mgłę dociera do mnie, że nie mogę odmówić.

– Tak, oczywiście, że przyjadę.

– Lucian?

– Tak?

– Wiem, że przez ostatnie kilka lat nie utrzymywaliśmy kontaktu, ale chciałam powiedzieć…

Cisza się pogłębia. Uświadamiam sobie, że siostra płacze.

– Zawsze będziesz moją rodziną – kończy i odkłada słuchawkę.

Stoję nieruchomo, z telefonem przyciśniętym do ucha, wsłuchany w tępy sygnał. Śmierć matki, pojednawcze słowa siostry: to niemal zbyt wiele do przyswojenia na raz.

Zorganizowałem dzisiejsze spotkanie, żeby powitać w towarzystwie nową żonę Harry’ego. A w każdym razie taka była pierwotna intencja. W rzeczywistości niewielu zdołało przedrzeć się do zamkniętego kręgu przyjaciół, których traktuję bardziej jak rodzinę (z taką rodziną jak moja trzeba było poszukać sobie jakiejś alternatywy). Jest Jack, którego znam prawie całe życie – chodziliśmy do tej samej szkoły z internatem, odkąd skończyliśmy osiem lat, do tego samego liceum, następnie skończyliśmy razem studia i przebrnęliśmy przez burzliwy okres miłości i narkotyków, który określamy mianem swojej młodości. Harry’ego poznaliśmy, gdy mieliśmy po trzynaście lat, i ostatecznie zaciągnęliśmy go ze sobą na Uniwersytet w Bristolu, gdzie dołączyły do nas Rachel i Alexa.

Kiedy wracam do biblioteki, moi przyjaciele siedzą wyprostowani na zabytkowych sofach chesterfield. Czuję na sobie ich palący wzrok. Przekazuję wieści przez ściśnięte, zdrewniałe wargi.

– Moja matka zmarła po południu. Ponoć miała atak serca.

Jack i Rachel rzucają się ku mnie i ściskają z obu stron. Gęste, pachnące mandarynkami blond włosy Rachel ślizgają mi się po twarzy jak koński ogon. To zbyt wiele. Robię krok w tył.

– Proszę was. Wiecie, że nie byliśmy blisko. Jestem trochę przejęty, to wszystko.

Znów siadamy na sofach. Wszyscy zaczynają się zachowywać jak własne karykatury. Rachel chwyta na wpół opróżnioną butelkę tequili, macha w moją stronę i napełnia niedawno opróżnione kieliszki. Alexa podchodzi do stereo. Chwilę później pokój wypełnia przeciągłe, pogrzebowe zawodzenie Sigur Rós. To niemal jej szósty zmysł: zawsze potrafi wybrać właściwą melodię. Często myślę, że minęła się z powołaniem. Jest pisarką, odnosi nawet umiarkowane sukcesy, ale bardziej by się nam opłaciło wywieźć ją na koncerty na Ibizę. Harry wychyla swoją tequilę jak jaskiniowiec – bez soli, bez cytryny. Jego maleńka żonka Ling, której żadne z nas nie zna, siedzi przycupnięta na samej krawędzi kanapy i wygląda jak ofiara bombardowania. Cały wieczór ma taki wyraz twarzy, bez związku z umierającymi matkami.

– Bim-bom, wiedźma nie żyje – mówi Jack, stukając w mój kieliszek własnym. Mruży błękitne oczy i wpatruje się we mnie przenikliwie.

Moja matka wiedźma. Piękna dręczycielka mężczyzn o lodowatym sercu. Mojego ojca zamęczyła dosłownie na śmierć. W pierwszych latach mojego życia była całkiem przyjemna, ale wtedy interesował mnie wyłącznie ojciec. Chodziłem za nim po farmie krok w krok, pomagałem naprawiać ogrodzenia, ścinać drzewa, z jego strzelby uczyłem się, jak strzelać do zajęcy. Nigdy nie zapomnę tej broni. Czysty strzał. Prosto w serce.

– To jak? Jedziemy na pogrzeb?

– Pewnie jedziemy. Ale nie będzie zbyt przyjemnie. Ostatni raz widziałem matkę i siostry na pogrzebie wuja, trzynaście lat temu.

– No, to nie było ani trochę przyjemne.

Tylko raz w życiu widziałem Jacka zszokowanego – kiedy moja matka zaczęła pluć jadem w pokoju pełnym na wpół pijanych żałobników, bo wuj ustanowił mnie jedynym spadkobiercą. Wydaje mi się, że słowo „pizda” padło więcej niż raz. Moja rodzina w niczym nie przypomina ideału, jaki można by sobie wyobrażać.

Patrzę na Ling pod ścianą naprzeciwko. Maleńka, w kolorowym ubraniu, przypomina dziecko. Uświadamiam sobie, że zapomnieliśmy o prawdziwym celu dzisiejszego wieczora. Teraz przyglądam się jej uważniej i zauważam, jak często zerka na Harry’ego – może szuka w nim oparcia, a może dalej w to wszystko nie wierzy, kto wie? Wyobrażam sobie, jak szczypie się ukradkiem, kiedy nikt nie widzi, dawniej barmanka w Tajlandii, dziś żona jednego z najbogatszych mężczyzn w Anglii.

Kiedy przyjęcie wreszcie dobiega końca, jest już po czwartej. Harry po pijaku wiezie świeżo upieczoną żonę do swojego surowego szarego domu, Alexa znika na górze, żeby położyć się w swojej ulubionej sypialni, Jack odjeżdża na nowym składanym rowerze – taktyczne posunięcie ze strony Celii po tym, jak jej mąż zaczął zbyt często spędzać noce poza domem.

Zostaję sam z Rachel przy słabnącym żarze. Kominek jest tak wielki, że można siedzieć w środku, i właśnie to teraz robimy. Nad paleniskiem znajduje się potężna belka, pochodząca ze starego statku handlowego; na dowód wystają z niej pordzewiałe haki i gwoździe. Jeden wystaje tak daleko, że mówimy na niego palec diabła. Alexa owinęła wokół niego fioletowe lampki. Migoczą niespokojnie – z początku mnie to irytowało, ale już się przyzwyczaiłem. Biblioteka źle by bez nich wyglądała.

– Jeszcze po jednym na drogę? – pyta Rachel. W naszym przypadku to często eufemizm czegoś innego.

Pięknie wygląda w swojej szmaragdowozielonej sukience, z lśniącymi włosami i starannie umalowaną twarzą. To nie byłby pierwszy raz, kiedy skończylibyśmy wieczór razem, wręcz przeciwnie. Ale dziś nie ma we mnie nawet cienia zainteresowania.

– Rach. – Kręcę głową. – Chciałbym zostać dzisiaj sam. Kazałem przygotować dla ciebie niebieski pokój, jak zawsze.

– Rozumiem – mówi ze smutnym uśmiechem, przez który prawie zmieniam zdanie. Moi przyjaciele i ja mamy własny zestaw zasad. Nic rygorystycznego, ale staramy się dbać o siebie nawzajem.

Zabieram do sypialni kieliszek brandy. Wiem, że jeszcze nie zasnę. Dochodzi piąta, blade światło poranka prześwituje spod grubych aksamitnych zasłon. Mary, moja gosposia, zasłała mi łóżko, postawiła na stole świeżą karafkę z wodą i czystą szklankę. Ten widok trochę mnie pociesza – drobne, urocze gesty pełne macierzyńskiej troski. Kto wie, może gdyby moja matka była bardziej jak Mary, a mniej sobą, wszystko potoczyłoby się inaczej?

Przysiadam na krawędzi łóżka i rozglądam się po pokoju, który należał kiedyś do wuja. Nie zmienił się za bardzo od tamtego czasu. Meble są ciężkie, stare i ostentacyjnie męskie, choć wuj – muszę to powiedzieć – skłaniał się bardziej ku kobiecości. Był starszym bratem mojego ojca i od osiemnastego roku życia zupełnie nie krył się ze swoim homo-seksualizmem. Przyznawał się do bycia gejem z dumą, co w latach siedemdziesiątych było na tyle niezwykłe, że zaczęły chyba nawet krążyć plotki o jego wydziedziczeniu. Nic takiego się jednak nie stało, a rezydencja za jego czasów zmieniła się w świątynię rozpusty i miejsce przyjęć, które potrafiły trwać dobry tydzień. To bez wątpienia pomogło mi w relacjach z okolicznymi mieszkańcami: nikomu nawet powieka nie drgnie, kiedy mowa o Shute Park.

Korzystam z przepastnej, uderzająco staromodnej mahoniowej szafy z bogatymi zdobieniami (prawidłowo powinienem chyba powiedzieć armoire). Też kiedyś należała do wuja, dziś natomiast jest pełna uporządkowanych kolorystycznie koszul: z przodu białe i czarne, za nimi niebieskie, różowe i żółte. Zastawiłem jego półki własnymi książkami, na ścianach wiszą dwa moje obrazy. Jeden przedstawia widok ze wzgórza na skraju mojej posiadłości; malowałem go setki razy, ale ta monochromatyczna wersja, złożona z różnych odcieni błękitu (próbowałem, bez większych sukcesów, odwołać się do Picassa), nadal jest moją ulubioną. Drugi to portret ojca, który namalowałem na podstawie fotografii, kiedy miałem dziewiętnaście lat. Nie żył już od prawie dekady, ale ja nadal za nim tęskniłem, wciąż próbowałem zrekonstruować krajobraz moich snów, w którym on wszedłby do kuchni w dziurawym kaszmirowym swetrze i jedwabnym niebieskim szaliku w kropki, położył na stole karton świeżo zebranych jajek i powiedział: „Chodź, młody, zrobimy omlet”.

Dwoje rodziców, dwoje odrębnych uczuć, miłość i nienawiść; moje wychowanie było uderzająco czarno-białe.

Teraz poranek już na dobre wdziera się do pokoju, a sen nadal nie chce przyjść. Mógłbym położyć się do łóżka i poczytać opowiadania Raymonda Carvera, które Alexa podarowała mi na urodziny. Mógłbym wyjąć z szuflady szkicownik i coś narysować – cokolwiek, żeby tylko nie myśleć o matce. Wisi nade mną ciężka myśl o niemożności przebaczenia: żadne z nas już nigdy nie będzie mogło przeprosić. Zerwaliśmy stosunki po spektakularnej awanturze, kiedy miałem szesnaście lat, i od tamtej pory rozmawialiśmy rzadko i oszczędnie. Gwoździem do trumny okazała się wiadomość, że wuj wydziedziczył moją matkę i siostry – ominął je nie tylko dom, który marzył się matce od pierwszego dnia małżeństwa, ale także cały majątek, do ostatniego grosza. Okazałbym większą szczodrość, gdybym jej tak nie znienawidził – gdybym nie obarczał jej całym ciężarem winy za śmierć ojca. Dopiero teraz zaczynam rozumieć tę dziecinną reakcję i przyczyny, z jakich się narodziła. Rozmyślania nad tym oznaczają poddanie się ciężarowi żalu, tej gęstej szarej chmurze, która wisi zaledwie kilka centymetrów nad moją głową od chwili nocnej rozmowy z siostrą.

W końcu decyduję się na jedyne rozwiązanie, które gwarantuje odpędzenie demonów i ściągnięcie mnie znów w stronę światła. Podchodzę do szafy, otwieram górną szufladkę i wyciągam stary szkic ołówkiem, przedstawiający dziewczynę, którą kiedyś kochałem. Minęło dużo czasu, zanim byłem w stanie znów spojrzeć na ten portret. Nakreśliłem go w pośpiechu, a mimo to zdołałem idealnie uchwycić tę mieszankę niewinności i erotyzmu, która odcisnęła piętno na tym krótkim, zbyt krótkim czasie razem. Nasz związek posypał się w gruzy – to zimne, okrutne zakończenie było gorsze niż cokolwiek, czego doświadczyłem z rąk matki. Nigdy nie mogłem pojąć, jak ktoś tak dobry, łagodny i prostolinijny jak ona – do dziś mam pewność, że co do tego się nie myliłem – mógł opuścić mnie z taką obojętnością. Miesiącami roztrząsałem każdy szczegół, zastanawiałem się, co zrobiłem nie tak – czy byłem zbyt bogaty, zbyt arogancki, a może po prostu zbyt ograniczony, do jasnej cholery? Ale nic z tego nie miało sensu, nie po tym, jak znaleźliśmy drogę do swoich serc i dusz, weszliśmy sobie tak głęboko pod skórę. Więc przyjąłem jedyne wyjaśnienie, jakie mi zostało: tego drugiego kochała bardziej.

Dziś jestem w stanie patrzeć na jej portret niemal obiektywnie. Zdołałem dobrze uchwycić jej oczy. Chyba właśnie dlatego tak mi się podoba. Te niesamowite syrenie źrenice, klasyczna piękność z innego świata, która sprawia, że człowiek ma ochotę po prostu stanąć w miejscu i się w nią wpatrywać. Zastanawiam się, gdzie jest teraz. Czy śpi skulona przy mężu, ze stopami wsuniętymi pod jego nogi? Czy jej piękną twarz przecinają już pierwsze zmarszczki? Od czasu do czasu szukam jej w internecie, ale nigdy nic nie udaje mi się znaleźć. Nie ma konta na Facebooku ani na Instagramie, nie pojawia się na zjazdach absolwentów. Nadal widuję się z jej przyjaciółką Liv, wiem, że ona rozumie, jak bardzo jestem spragniony informacji o Catherine. Chętnie opowiada o jej życiu, głównie o dzieciach – chłopcu i dziewczynce. Nigdy nie wspomina o mężu, mężczyźnie, dla którego mnie zostawiła, choć jego imię, niewypowiedziane, wisi między nami.

Wracam do łóżka, opieram szkic o Raymonda Carvera i wpatruję się w poważne oczy Catherine tak długo, aż wreszcie powieki mi opadają.

Piętnaście lat wcześniej

Zacząłeś zostawiać mi notatki na stoliku w bibliotece. Wstawałam, żeby poszukać książki, a kiedy wracałam, znajdowałam w boksie złożoną karteczkę, naznaczoną twoim ostrym niebieskim pismem. „Lunch?”

Zastanawiałam się, skąd wiesz, gdzie dokładnie się znajduję, i jak udało ci się namierzyć moje ulubione miejsce w bibliotece – oddalone od plotkarskiego towarzystwa na pierwszym piętrze i ciągłego ruchu w okolicy toalet. Może chowałeś się w boksie niedaleko, ze splecionymi na piersi rękami obserwowałeś, jak rozkładam liścik, i uśmiechałeś się przewrotnie. Nie wiem, jak miałabym cię znaleźć, nawet gdybym brała pod uwagę to wyjście – ale powtarzałam sobie, że to przecież wykluczone. Musiałam myśleć o Samie, a poza tym znałam to dekadenckie, hałaśliwe towarzystwo, z którym się prowadzałeś, i zamierzałam trzymać się od niego jak najdalej. Ale mimo to przy każdym kolejnym liściku serce biło mi odrobinę szybciej. „Czy to dziś?” – pisałeś w jednym. „Lubisz ostrygi?” – pytał inny.

Nie przyznawałam się do tego przed sobą, ale zaczęłam spędzać więcej czasu na szykowaniu się rano do wyjścia. Odrzucałam jeden sweter za drugim, zawracałam sobie głowę makijażem, długo rozczesywałam włosy.

Nadszedł czas na kolejne ćwiczenia o Miltonie, ale krzesło obok mnie pozostało puste. Godzina, wypełniona słabym głosem profesora rozszyfrowującego Księgę IV, ciągnęła się w nieskończoność. Czułam się opuszczona, w samotności ruszyłam z powrotem do biblioteki. Weź się w garść, strofowałam się w duchu, przecież masz chłopaka. Cóż, prawie chłopaka. Sam i ja nie spieszyliśmy się z decyzjami, byliśmy przyjaciółmi z podtekstem, z obietnicą czegoś więcej, z uśmiechami przeznaczonymi tylko dla siebie nawzajem. Jego ciemne oczy śledziły mnie uważnie, gdy myślał, że nie patrzę. Wreszcie na początku drugiego roku studiów wybraliśmy się na spacer w świetle księżyca wzdłuż zatoki, ostrożnie trzymając się za ręce. A później, kilka wieczorów temu, nadszedł nasz pierwszy pocałunek. Przez cały pierwszy rok na uniwersytecie myślałam wyłącznie o nim: tym wysokim, uwielbiającym futbol, zapatrzonym w gwiazdy naukowcu. Aż nagle wtargnąłeś na moje zajęcia ze średniowiecznej literatury angielskiej i postawiłeś cały mój świat na głowie.

Następny liścik zmaterializował się niemal jak za sprawą magii. Byłam pochłonięta pracą nad Miltonem, siedziałam schylona nisko nad książkami. Tak się skoncentrowałam, że nic nie widziałam ani nie słyszałam; dopiero po jakimś czasie zaczęłam sobie uświadamiać obecność nieznajomego skrawka papieru na skraju biurka. Był inny od pozostałych. Kiedy go rozłożyłam, zobaczyłam szkic narysowany ołówkiem, tak drobiazgowy i klimatyczny, że wciągnęłam głośno powietrze, ignorując biblioteczną ciszę. Rysunek przedstawiał restaurację z drewnianymi ścianami, jak w schronisku górskim. Stoliki były nakryte obrusami w kratkę. Na każdym stał słoik z kwiatami naszkicowanymi tak precyzyjnie, że wręcz czułam intensywność aksamitnych płatków: rubinowe albo pomarańczowe jak skórka mandarynki, pomyślałam. Na jednym ze stolików stała butelka wina i dwa kieliszki, napełnione niemal po brzegi. Napisałeś nad nim: „Nasz?”. Ten prosty zaimek sprawił, że krew nieprzyzwoicie szybko nabiegła mi do twarzy. Pod rysunkiem pozostawiłeś instrukcję: „Będę czekać przed biblioteką o pierwszej”. Twoje niebieskie pismo było mi już dobrze znane; rozpoznawałam pętelki u góry i na dole każdego „l”, ozdobnie zawinięte „y”. Pojęłam, że to pismo artysty. Twój rysunek niespodziewanie poszerzył moje pole widzenia; pchnął mnie ku większej łagodności.

Na ścianie biblioteki wisiał ogromny biały zegar. Zerknęłam na wskazówki. Za dziesięć pierwsza. Świat przechylił się od ciężaru niewypowiedzianych możliwości. Obserwowałam, jak wskazówka mozolnie odcina kolejne minuty, co chwila patrzyłam na kunsztowny szkic – teraz dostrzegałam też plakaty na ścianach i maleńkie widelce, każdy o czterech ostrych zębach – i znowu na odliczanie do swojej przyszłości.

Dokładnie o trzynastej zebrałam książki i odeszłam od biurka.

Teraz

Sam i Greg znów o mnie rozmawiają. Stoją tuż przed moim fotelem, jakby obaj zaczęli wierzyć, że jeśli ktoś nie mówi, to też nie słyszy.

– Jesteśmy w stanie wyznaczyć dokładny moment dysocjacji – oznajmia Greg. – Pytanie, ile ona pamięta z tego, co się wydarzyło?

– Naprawdę myślisz, że ona nie wie? – pyta Sam.

Nie podoba mi się ton jego głosu; te słowa ześlizgują mi się aż do żołądka, zatykają przełyk jak gęsty klej.

– Dopóki nie postanowi się odezwać albo nie znajdzie innego sposobu na komunikację, nie dowiemy się, co pamięta, a czego nie. W tej chwili opieramy wszystko na domysłach, ale w takich przypadkach – a to rzadkie sytuacje – pacjent często wypiera sam moment traumy, bo nie jest w stanie go przyswoić.

– Greg, minęły już prawie trzy miesiące.

Sam jest poważny i zdenerwowany. Słyszę, że jest sfrustrowany rozmową z lekarzem. Dlaczego nie możecie tego naprawić? Właśnie to myśli. Dlaczego nie wiecie, co dokładnie jest z nią nie tak? Dlaczego nie potraficie jej pomóc?

– Postawiłeś diagnozę. Powiedziałeś, że cierpi na zaburzenia dysocjacyjne. Czemu nie widzimy żadnych postępów? Czemu ona nie chce wrócić do zdrowia? Jakby w ogóle jej nie zależało.

– Słyszałeś kiedyś o la belle indifférence? Znowu Freud, to on wymyślił ten termin. Opisywał nim ludzi, którzy wyraźnie nie przejmują się własnymi objawami. Ale w rzeczywistości ta obojętność to po prostu kolejne narzędzie, pozwalające im wymknąć się nieznośnemu wspomnieniu. Izolacja Catherine stanowi jedynie jej sposób na zapomnienie o wszystkim, co wydarzyło się w Shute Park. Dzięki temu może mieć pewność, że te wspomnienia pozostaną pogrzebane.

– Więc co teraz, Greg? Co teraz?

Głos Sama jest spokojny, ale widzę jego cichą złość, jakby ktoś namalował mi ją sprejem w mózgu.

– Poprawi jej się? Wyleczycie ją?

– Wiem, że to frustrujące, ale w tej chwili po prostu nie wiemy, czego się spodziewać. Najważniejsze, żebyście nie tracili nadziei, Sam. I musicie dać jej więcej czasu. To jedyne, co możecie teraz zrobić.

Po wyjściu Grega słyszę, jak Sam siada obok mnie. Nie muszę na niego patrzeć – wiem, że płacze. Z początku nie próbuje do mnie mówić; nie wyrzuca z siebie tego strumienia świadomości co zawsze, płynącego nieprzerwanie i wymuszenie. To potężny wysiłek dla człowieka, który był znany ze swojej oszczędności w dobieraniu słów. Tak długo siedzimy w ciszy, że niemal zapominam o jego obecności. Ale w końcu Sam zaczyna mówić.

Kiedy dostrajam uwagę do jego głosu, orientuję się, że mówi o tamtym dniu na plaży zeszłego lata. Lulworth Cove, mówi. Tamta z plażą, ze słynną kamienną bramą. Durdle Door. Wybrzeże Jurajskie. Geologiczny cud. Kiedy to mówi, w jego głosie pobrzmiewa nieznajoma nuta. Przez chwilę próbuję ją zidentyfikować. Sam pyta, czy pamiętam, co się wydarzyło wtedy, po naszej ostatniej wyprawie na plażę? Nie chodzi mu o obowiązkową wspinaczkę na szczyt starożytnej skalnej formacji wynurzającej się z wody, żeby podziwiać najlepszy widok, karaibski turkus wody. Nie mówi o małym drewnianym bączku, który ostatecznie kupiliśmy – wysłużona drewniana łódeczka natychmiast podbiła nasze serca. Sam chce wiedzieć, czy pamiętam, co wydarzyło się później. Pamiętam. Tamtego dnia wszystko się zmieniło. Potrafię przywołać ten konkretny moment, kiedy okazało się, że jestem w stanie zacząć szukać powrotnej drogi do ciebie.

Cztery miesiące wcześniej: Catherine

Lulworth Cove, dzień końca i początku, choć jeszcze nie zdaję sobie z tego sprawy, kiedy docieramy na słynną plażę w kształcie muszli, z czystą, błękitną jak w katalogu wodą oblizującą brzeg. Sam idzie przodem, ostrożnie wymija wiaderka i blade angielskie kończyny, dźwiga plecak, kosz piknikowy, koc, ręczniki. Nasza trójka sunie za nim. Joe ma słuchawki w uszach, jeszcze nie skończył trzynastu lat, ale już zachowuje się jak stuprocentowy nastolatek; Daisy dźwiga książki, wiaderka i wyświechtanego, rozlazłego Kłapouchego, na którego jako dziewięciolatka jest już od dawna za duża. Kiedy tylko siadamy na kocu w najdalszym, najsamotniejszym zakątku plaży, dzieci zrywają się i pędzą prosto do wody, nurkują pod powierzchnię, wzbijając białe pióropusze piany.

– Idź – zachęcam Sama, który siedzi przy mnie niespokojnie i patrzy, jak wcieram krem do opalania w twarz. – Idź, popływaj.

Nienawidzi opalania, bezczynne siedzenie w miejscu to dla niego powolna tortura. Wiem, że wolałby wypłynąć najdalej, jak tylko się da, coraz mozolniejszym kraulem, aż poczuje krew łomoczącą w płucach. Chciałby popłynąć z Joem na platformę do nurkowania i skakać raz po raz w zimną, mętną głębię Kanału. Albo wspinać się z Daisy na skały, aż znajdą idealny basen pływowy i wyciągną się nad krawędzią, czekając na kraby.

Zamykam oczy, dryfuję z prądem wspomnień, tych najlepszych, doskonałych, kiedy nagle lodowata dłoń ląduje mi na brzuchu. Wydaję z siebie przenikliwy wrzask jak z horroru. Sam ze śmiechem przykuca obok mnie i strząsa krople morskiej wody z gęstych czarnych włosów. Czasami mam wrażenie, że jesteśmy prawie jak rodzeństwo, starsza wersja Joego i Daisy. Uznaję, że tak i że nie, kiedy Sam na chwilę przygniata mnie zimnym, twardym ciałem. Jego dłoń wślizguje mi się niebezpiecznie między nogi.

– To rodzinna plaża – protestuję, spychając go z siebie. – Daisy idzie.

Jemy lunch w słońcu: tosty z serem i małe buteleczki oranginy. Następnie Sam ciągnie nas na spacer na sam szczyt klifu, skąd rozciąga się idealny widok na Durdle Door. To łatwa trasa, skalne występy przez lata wytarły się i zmieniły w schody. Słońce zdążyło już wypalić zieleń z trawy porastającej szczyt. Siadamy przy zbitce kamieni i patrzymy w morze. Sam wyciąga z kieszeni dwie butelki piwa – niespodzianka – po czym odbija kapsle od krawędzi skały jak kowboj.

Piwo jest zimne. Już mam wziąć pierwszy łyk, kiedy Sam mówi:

– Poczekaj. Najpierw toast. Za twoją mamę. – Unosi butelkę ku niebu i czeka, aż zrobię to samo.

– Za mamę – przytakuję, czując ukłucie bólu, który nigdy mnie nie opuszcza.

Minęło czternaście lat od jej śmierci, albo od czasu, kiedy jeszcze żyła – zależy, jak spojrzeć na tę wielką, zionącą chłodem pustkę tęsknoty i żałoby, na jej nieobecność i ciszę, która dzwoni mi w głowie głośniej niż cokolwiek innego. Martwię się, że moje dzieci dorastają, nie wiedząc nic o babci, której nigdy nie poznały. Nic nie wiedzą, bo nie potrafię się zmusić, żeby cokolwiek im o niej opowiedzieć. Że jej ulubione kwiaty to peonie – w sezonie kupowała sobie co tydzień świeży bukiet. Uwielbiała peonie i perfumy Eau de Rochas. Mozarta, spaghetti alle vongole, dopasowane białe koszule od Paula Smitha (po jej śmierci znaleźliśmy w szafie czternaście niemal identycznych). Łatwo wypunktować jej miłości, ale nie da się zmierzyć straty: chwil, które z nią dzieliłam, tysięcy momentów, złożonych razem i sprasowanych w płaską cegiełkę żalu.

Dzieci są przyzwyczajone do ojca wznoszącego nagle toasty za rodziców, więc nic nie mówią; wpatrują się tylko w kłęby białej piany przy brzegu.

Później idziemy obejrzeć łódkę, staromodną piękność, pomalowaną na biało od zewnątrz i na niebiesko od środka. Nazywa się „Pandora”, czym natychmiast podbija serce Daisy.

– Najlepiej byłoby przycumować ją na jeziorze niedaleko domu – radzi sprzedawca. – Wtedy będziecie z niej korzystać bez przerwy.

Cena „Pandory” przewyższa nasze możliwości, ale Sam zaczyna się przyjaźnie targować, aż starszy pan zgadza się opuścić ją o pięćdziesiąt funtów. Droga do domu w wakacyjnych korkach zajmuje nieco ponad godzinę i przez cały ten czas nie rozmawiamy o niczym innym. Wreszcie Daisy zasypia, Joe wkłada słuchawki, a Sam przeskakuje po kanałach, zatrzymując się dopiero na audycji o pszczelarstwie. Przechyla głowę na bok, jak zawsze, kiedy się koncentruje, i ucisza mnie, gdy zaczynam mówić.

– Boże drogi, naprawdę cię to zainteresowało! – wzdycham z rozbawieniem, a on się śmieje, chwyta mnie za rękę i nie puszcza przez resztę podróży; nawet biegi zmieniamy wspólnie, w górę, w bok, w dół. Więc wpatruję się w barwy i krzywizny krajobrazu hrabstwa Dorset za oknem, wciąż dość nowego, by przyciągnąć moją uwagę, wślizguję się w naszą nową codzienność życia za miastem i myślę, że to rzeczywiście wcale nie jest takie złe.

Kiedy wracamy do domu, jest już prawie siódma. Dzieci są zmęczone i naburmuszone, gdy każę im iść na górę i wziąć prysznic przed kolacją.

– Zrobię makaron – proponuje Sam i znika w kuchni.

Nagle rozlega się dzwonek do drzwi. Idę otworzyć, ani przez chwilę nie zastanawiając się, kto może stać po drugiej stronie.

Na progu naszej pociesznej, zarośniętej chatki stoi Julia Wright, nauczycielka zaprzyjaźniona z Samem. Przez chwilę jestem tak zaskoczona, że nawet nie przychodzi mi do głowy, by zaprosić ją do środka. Odwiedziła nas raz, kiedy jeszcze mieszkaliśmy w Londynie; przyniosła dzieciom smarties.

– Smarties – skomentował Joe z obrzydzeniem. – Jakbyśmy byli w przedszkolu.

– Julia – mówię. – Jaka miła niespodzianka.

W rzeczywistości jednak czuję ciężar w żołądku, kiedy idzie za mną przez korytarz pełen zdjęć z uwiecznionym na nich rodzinnym szczęściem: Sam, wysoki i niewiarygodnie młody, w garniturze, roześmiany i zapatrzony w pannę młodą; Joe i Daisy w takich samych fotelikach, zakotwiczeni w samym centrum festiwalu; potem inne, w kobaltowych szkolnych bluzach, Joe z wymuszonym uśmiechem jak u seryjnego mordercy, Daisy z włosami zaczesanymi w niecodzienne kitki. Jakie to przykre, że nasz spokojny środowy wieczór zostanie zniszczony koniecznością spędzenia czasu z kimś obcym. Już widzę te butelki wina, które trzeba będzie wypić, dorosłą kolację, którą będziemy musieli przygotować, brak telewizora, gazet i wczesnego snu.

– Właśnie gotujemy makaron dla dzieci – wyjaśniam, prowadząc ją do jasnej, białej kuchni.

Ale wtedy Sam odwraca się od kuchenki i dostrzega Julię. Na widok jego twarzy serce wyrywa mi się z piersi i z trzaskiem uderza o podłogę. Co mogłabym powiedzieć o tych pierwszych, palących sekundach, w których on próbuje pośpiesznie opuścić semafor przed nadciągającym wstydem, a nasz świat zaczyna powoli, boleśnie zapadać się w sobie?

– Sam? – odzywam się, przez sekundę albo dwie jeszcze nie jestem pewna, ale to mi wystarcza. Wyczytuję przerażenie z jego czarnych oczu, z żałośnie otwartych ust. Nie potrzeba słów; wina promieniuje z każdego centymetra jego ciała. Po ułamku chwili już wszystko rozumiem.

– Hej, Sam – mówi Julia, ale żadne z nas nie reaguje.

Sam wpatruje się we mnie ciemnymi oczami, oczami naszych dzieci, przepełnionymi smutkiem. Czuję, że cała się trzęsę. To jest to, koniec albo początek, nie jestem pewna, ale oddałabym wszystko, żeby cofnąć czas o pięć minut i na zawsze go tam zatrzymać.

– Jak mogłeś? – szepczę. Sam zaczyna skowyczeć: „Przepraszam, tak bardzo cię przepraszam”, a Julia, która zaczyna wreszcie rozumieć mroczną wymianę informacji między mężem a żoną, robi krok w stronę Sama.

– Tyle razy dzwoniłam – zwraca się do niego tak poufałym tonem, że mam ochotę zaryczeć jak dzikie zwierzę w klatce. – Tyle razy, ale ty nigdy nie odbierasz. Jak mogłeś mnie tak potraktować?

– Czego chcesz? – krzyczę, nie przejmując się, że dzieci prawdopodobnie usłyszą mnie przez cienkie deski. Zdziczałam z żalu.

Julia mnie ignoruje. Zamiast odpowiedzieć, zwraca się do mojego męża:

– Sam, nie rozumiesz, dlaczego tu jestem? – Jej głos jest nieznośnie łagodny, znaczący. – Nie rozumiesz, dlaczego nie mogłam tego zostawić, dlaczego nie mogłam znieść myśli, że to koniec?

Sam jednak nadal patrzy tylko na mnie, na jego twarzy maluje się nieskończony smutek, taki sam jak w mojej duszy. To ostatnie chwile, zanim nasze życie ostatecznie rozerwie się na dwie części: przed i po.

Cztery miesiące wcześniej: Lucian

Rachel siedzi w kuchni nad talerzem kedgeree i wpatruje się w ekran telefonu.

– Dzień dobry, skarbie. Pospało ci się. Już po południu. Właśnie dostałam wiadomość od Maksa. Chce się ze mną spotkać! Tak się cieszę.

Ach, tak. Max. Dziecko. Przez jakiś czas pomagaliśmy go wychowywać, muszę przyznać, że dość chaotycznie i niekonwencjonalnie, ale kiedy mały skończył siedem lat, Rachel straciła prawa do opieki. Oczywiście kompletnie się załamała, choć nigdy się do tego nie przyzna, ale ja widzę maleńkie zmarszczki, wyryte wokół jej oczu przez ciągły smutek, i obawiam się, że pewnego dnia cała twarz Rachel zastygnie w maskę rozpaczy. Kiedy dziecko miało dwa lata, Rach zostawiła swojego męża Hugona – inwestora i ostrego imprezowicza, który później odstawił wszystkie używki i zaczął biegać maratony. Narkotyki ich połączyły, a kilka lat później też rozdzieliły. Hugo jest odrodzonym abstynentem: koktajle z jarmużu, bikram joga, cała ta szopka; Rachel nadaje się tylko na odwyk. Raz nawet załatwiłem jej miejsce w ośrodku, trzy tysiące jedynie za to, by się tam pokazała, nie żeby pieniądze miały jakieś znaczenie. Trzy dni później się wypisała i poszła do Soho House, gdzie świętowaliśmy akurat czyjeś urodziny, i oznajmiła z właściwą sobie ekstrawagancją: „Mam na imię Rachel i nie jestem uzależniona od narkotyków”.

– Rach, wiedziałem, że w końcu się do ciebie odezwie – mówię.

Obejmuję ją, a ona opiera mi głowę na ramieniu. Tak przytulonych zastaje nas Alexa, kiedy wchodzi do kuchni z dziko potarganymi włosami i oczami podkrążonymi jak u pandy.

– A wy co się tak tulicie?

– Max do mnie napisał. Chce się spotkać.

– Cudownie! Oczywiście, że chce. Jesteś jego matką.

Alexa zajmuje stołek barowy obok Rachel, całuje ją w policzek i ładuje sobie porcję kedgeree na talerz.

Dzwoni telefon.

– Pewnie Jack – stwierdza Alexa.

Głos ma jak zawsze podszyty nadzieją. Byli parą od początku studiów, jeśli nie liczyć gorzkich sprzeczek, jego ciągłych flirtów, jej nieprzemyślanych aktów zemsty, rozstań i powrotów, do których wszyscy w końcu się przyzwyczailiśmy. Trzy lata temu zrobili sobie przerwę. W tym czasie Jack poznał Celię i wreszcie położył kres długiej historii teatralnych awantur. Ale ja widzę, jak Alexa patrzy czasami na Jacka – i obawiam się, że nadal go kocha.

Jednak to nie jego głos rozlega się po drugiej stronie słuchawki. Harry zaprasza nas na Krwawą Mary.

– Uznałem, że wszystkim się przyda – wyjaśnił. – Filip robi właśnie zapas.

Filip to polski kamerdyner Harry’ego, który zajmuje się posiadłością wspólnie z żoną i dwoma dorosłymi synami. Robi obłędną Krwawą Mary.

Harry chwilę się waha. Ostrożnie dobiera słowa.

– Jak się czujesz?

Lepiej niż ktokolwiek inny wie, jak tragicznie potrafię się rozsypać. Związały nas dwie dekady przyjaźni na dobre i na złe – co w moim przypadku oznacza również spektakularnie złe.

– W porządku – zapewniam automatycznie, chociaż kiedy odkładam telefon, zastanawiam się, czy rzeczywiście. Moja matka zmarła niemal ćwierć wieku po ojcu, czyniąc mnie oficjalnie sierotą – chociaż przecież od dekad się tak czułem. „W porządku” raczej tego nie oddaje.

Posiadłość Harry’ego, Eastcott Grange, znajduje się zaledwie osiem kilometrów ode mnie. To wielka, przysadzista rezydencja we wczesnym stylu wiktoriańskim, odbudowana po tragicznym pożarze, a następnie przekazywana z pokolenia na pokolenie w opakowaniu z tweedu. Kompletnie nie pasuje do krajobrazu Somerset, płynącej cydrem krainy druidów, jabłek i sera, o łagodnych zielonych wzgórzach i domach koloru świeżej śmietanki. Czasami myślę sobie, że ponura surowość domu Harry’ego, który w najlepszym razie można uznać za dość atrakcyjne więzienie, odpowiada częściowo za jego niezdolność nawiązywania relacji z kobietami. Wyparcie – architektoniczne i emocjonalne – stanowiło fundament jego dojrzewania.

Filip otwiera drzwi i przez korytarz – marmurowe podłogi, posągi w stylu romańskim, cała ta ostentacyjna otoczka – przelewa się muzyka. Uwielbiam, kiedy Harry gra na fortepianie; specjalizuje się w radosnym ragtimie, który zawsze napełnia mnie niespodziewanym optymizmem. Dźwięk fortepianu, dodająca otuchy obecność przyjaciół – w takich chwilach czuję coś bliskiego zadowoleniu z życia.

Znajdujemy Harry’ego i Ling w bawialni. Siedzą obok siebie na jednym taborecie. Ling zaśmiewa się do łez, a Harry wybija na klawiszach Pinetop’s Boogie Woogie, ukłon w stronę jego klasycznej edukacji, choć spomiędzy warg zwisa mu papieros, oczy ma zmrużone, żeby uniknąć gryzącego dymu, a niesforny kosmyk włosów opada mu na twarz. Niewiele w nim zostało z chłopca, którego kiedyś znałem.

– Graj dalej, graj dalej! – woła Alexa. Wiem, że tak samo jak mnie, wzrusza ją widok Harry’ego i jego nowej żony zatraconych w chwili prywatnej radości. W Harrym – moim barczystym przyjacielu o wielkim sercu – jest coś takiego, że zawsze pragnąłem jego szczęścia bardziej niż własnego.

– Drinki – oznajmia, wstając od fortepianu. Podchodzi do kredensu, na którym już czekają dwa dzbanki pełne czerwonawo-brązowego płynu.

Nalewa nam Krwawej Mary do wysokich szklanek, podaje Ling colę. Jego młoda żona ma dziś na sobie pomarańczowe dżinsy i jaskrawozielony T-shirt. Kiedy staje obok Alexy, która jest od niej o dobre piętnaście centymetrów wyższa, ubrana w nieprzyzwoicie krótkie szorty, z włosami związanymi w skołtuniony kok i wczorajszą maskarą pod oczami, kontrast między nimi jeszcze się pogłębia. A mimo to Ling nie traci cichej pewności siebie. Obejmuje nas na powitanie, zamiast pocałować w policzek.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

KSIĄŻKI TEGO AUTORA

Nie powiem 

POLECANE W TEJ KATEGORII

Królestwo Magnes Nikt nie idzie Obsesyjna miłość Pierwszy człowiek. Historia Neila Armstronga Trwaj przy mnie