Dom cudzych marzeń

Dom cudzych marzeń

Autorzy: Philippa Gregory

Wydawnictwo: Książnica

Kategorie: Romans / Erotyka

Typ: e-book

Formaty: EPUB MOBI

cena od: 24.96 zł

Życie Elizabeth było poukładane – poślubiła właściwego mężczyznę, urodziła mu dwoje dzieci i stworzyła dom, który stał się obiektem powszechnej zazdrości.

Jej synowa, Ruth, nie miała tyle szczęścia: wyszła wprawdzie za mąż z miłości, ale niemal od początku dano jej odczuć, że nie spełnia oczekiwań teściów. Synową i teściową – kobiety tak różne, jakby pochodziły z innych światów – zamiast rodzinnej zażyłości zaczyna łączyć sieć kłamstw, złośliwości i intryg.

Philippa Gregory doskonale wykorzystuje swoją wiedzę o pragnieniach i lękach kobiet, by stworzyć mroczny obraz rodziny na tle konwenansów prowincjonalnego życia. Przekonaj się, jak wygląda codzienność pozornie idealnego domu, gdy uchyli się tylne drzwi.

Genialny thriller psychologiczny o zdumiewająco prawdopodobnej fabule. Hipnotyzuje czytelników od pierwszych stron aż po wybuchowy finał.

„Daily Mail”

WROCŁAW 2018

Tytuł oryginału: The Little House

Projekt okładki

WWW.DESIGNPARTNERS.PL

Fotografia na okładce

© deagreez1/depositphotos.com

Koordynacja projektu

IZABELA MAGIERA

Redakcja

JUSTYNA STAWARZ

Korekta

IWONA WYRWISZ

Skład

STUDIO P

KRZYSZTOF CHODOROWSKI

© Philippa Gregory 1997

Originally published in the English language by HarperCollins Publishers Ltd.

under the title The Little House

All rights reserved.

Polish edition © Publicat S.A. MMXI, MMXVIII (wydanie elektroniczne)

Wykorzystywanie e-booka niezgodne z regulaminem dystrybutora,

w tym nielegalne jego kopiowanie i rozpowszechnianie, jest zabronione.

Wydanie elektroniczne 2018

ISBN 978-83-245-8348-5

jest znakiem towarowym Publicat S.A.

PUBLICAT S.A.

61-003 Poznań, ul. Chlebowa 24

tel. 61 652 92 52, fax 61 652 92 00

e-mail: office@publicat.pl, www.publicat.pl

Oddział we Wrocławiu

50-010 Wrocław, ul. Podwale 62

tel. 71 785 90 40, fax 71 785 90 66

e-mail: ksiaznica@publicat.pl

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej

S P I S T R E Ś C I

ROZDZIAŁ PIERWSZY

ROZDZIAŁ DRUGI

ROZDZIAŁ TRZECI

ROZDZIAŁ CZWARTY

ROZDZIAŁ PIĄTY

ROZDZIAŁ SZÓSTY

ROZDZIAŁ SIÓDMY

ROZDZIAŁ ÓSMY

ROZDZIAŁ DZIEWIĄTY

ROZDZIAŁ DZIESIĄTY

ROZDZIAŁ JEDENASTY

ROZDZIAŁ DWUNASTY

ROZDZIAŁ TRZYNASTY

ROZDZIAŁ CZTERNASTY

ROZDZIAŁ PIĘTNASTY

ROZDZIAŁ SZESNASTY

ROZDZIAŁ SIEDEMNASTY

ROZDZIAŁ OSIEMNASTY

ROZDZIAŁ DZIEWIĘTNASTY

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY

ROZDZIAŁ PIERWSZY

W niedzielę rano – w niemal k a ż d ą niedzielę rano – Ruth i Patrick Cleary opuszczali swoje eleganckie mieszkanko w Bristolu, by udać się z wizytą do rodziców Patricka, którzy mieszkali w wiejskim domu tuż pod Bath. Ruth Cleary, mężatka od zaledwie czterech lat, wolałaby spędzić ten niedzielny poranek w łóżku na wylegiwaniu się, ale i tym razem – jak w niemal każdą niedzielę – byli zaproszeni na obiad punktualnie o pierwszej.

Patrick nie miał nic przeciwko powrotom do domu rodzinnego. Posiadłość stanowiła niegdyś gospodarstwo mleczne, ale ojciec Patricka odsprzedał ziemię, zatrzymując dla siebie tylko lasek i pierścień pól dookoła budynku – osiemnastowiecznego dworku z żółtego piaskowca. Starsi państwo Cleary, aczkolwiek przez przyzwoitość nigdy nie posunęli się do kłamstwa, lubili dawać do zrozumienia, że ich rodzina mieszka tam od zawsze. Ojciec Patricka przemycał między wierszami aluzję, że wywodzi się z posiadaczy ziemskich hrabstwa Somerset, a gospodarstwo było swego czasu rodową siedzibą.

Matka Patricka otworzyła drzwi, kiedy dopiero wstępowali na ścieżkę. Robiła tak za każdym razem, nieodmiennie czujna i gotowa powitać ich w progu. Ruth zażartowała przy jakiejś okazji, mówiąc Patrickowi, że jego matka całymi dniami wygląda przez otwór w mosiężnej skrzynce na listy, by w odpowiednim momencie otworzyć drzwi na oścież, zamknąć syna w objęciach i powiedzieć: „Witaj w domu, kochanie”. Patrick zrobił wtedy obrażoną minę i nawet się nie uśmiechnął.

– Witaj w domu, kochanie – powiedziała jego matka.

Patrick pocałował ją, a ona odwróciła się i cmoknęła Ruth w oba policzki.

– Moja miła, wydajesz się strasznie blada. Znowu ciężko pracowałaś?

Ruth ze zdumieniem spostrzegła, że w okamgnieniu poczuła potworne zmęczenie.

– Nie – odparła.

– Freddie, już są! – Jej teściowa krzyknęła w głąb domu, przywołując męża.

W holu wyrosła postać starszego mężczyzny.

– Czołem, synu – zwrócił się z uczuciem do Patricka, przelotnie kładąc mu dłoń na ramieniu, po czym obrócił się do Ruth i pocałował ją w policzek. – Wspaniale wyglądasz, moja droga. Patricku... widziałem cię w telewizji wczoraj wieczorem, w tym materiale o osobach dojeżdżających do pracy. Świetna robota. Wykorzystali później kawałek w wiadomościach o dziesiątej. Moje gratulacje.

Patrick się skrzywił.

– Nie wyszło to tak, jak planowałem – oznajmił. – Przydzielono mi nowych współpracowników, z których każdy miał głowę pełną własnych pomysłów. Co z tego, że jestem producentem reportaży, skoro nikt mnie nie słucha.

– Za dużo szeryfów, a za mało Indian – obwieścił Frederick.

Ruth zerknęła na niego. Często rzucał podobne zdanie, jakby to było powszechnie znane przysłowie czy motto, z tym że ona w życiu czegoś takiego nie słyszała i nawet nie domyślała się znaczenia. Byli wesołą rodziną, nieraz odwoływali się do prywatnych żarcików albo cytowali dziecięce powiedzonka Patricka, które weszły do ich języka. Nikt nigdy nie zadał sobie trudu, aby wyjaśnić Ruth, na czym polega dowcip; miała się śmiać razem z nimi i dobrze bawić, jakby wszystko rozumiało się samo przez się.

– Dość rozmów o pracy – wtrąciła stanowczo matka Patricka. – Przynajmniej na razie. Potrzebny mi pomocnik w kuchni.

Tradycją niedzielnych spotkań było, że Patrick pomagał matce w kuchni, podczas gdy Ruth i Frederick prowadzili rozmowę w salonie. Ruth próbowała raz dołączyć do tych dwojga w kuchni i przekonała się na własne oczy, na czym polega „pomoc” Patricka. Jej mąż siedział na taborecie, przysłuchiwał się monologowi Elizabeth i wybierał orzeszki z miski z łakociami, którą gospodyni postawiła przed nim na stole. Gdy Ruth im przeszkodziła, każde spojrzało na nią wzrokiem naburmuszonego dziecka, któremu przerwano zabawę. Dla Elizabeth był to czas sam na sam z synem, nie chciała tam synowej. Wręczyła jej tacę z karafką sherry i poinstruowała, by Ruth dotrzymała towarzystwa teściowi. Wtedy zrozumiała, że musi cierpliwie czekać, aż Patrick wystawi głowę za kuchenne drzwi i ogłosi: „Podano do stołu, panie i panowie”. Dopiero wówczas Frederick mógł przestać zabawiać ją na siłę rozmową i powiedzieć: „Jestem taki głodny, że mógłbym zjeść konia z kopytami! Czy dziś na obiad znowu będzie koń?”.

Elizabeth podała pieczony schab z chrupką skórką, sos z jabłek, ziemniaczki i marchewkę z groszkiem. Ruth poprosiła o niewielką porcję. W Bristolu, w kantynie stacji radiowej, gdzie pracowała jako dziennikarka, była nienasycona. Jednakże jadalnia dworku teściów miała w sobie coś, co powodowało, że zaciskało jej się gardło. Frederick otworzył butelkę wina i Ruth wypiła dwa albo nawet trzy kieliszki, ale nie umiała się zmusić do przełknięcia litych kęsów. Patrick za to sobie nie żałował; na jego talerzu wylądowały najlepiej przysmażone ziemniaczki i najsoczystsze plastry mięsa. Oczywiście jak zwykle poprosił o dokładkę.

– Przytyjesz – ostrzegł go ojciec. – Powinieneś brać przykład ze mnie: odkąd wypisałem się z armii i przeszedłem na domowy wikt, nie nabrałem ani kilograma.

– Patrick wszystko spala – stanęła w obronie syna Elizabeth. – Ma bardzo stresującą pracę. Spala zbędne kalorie przez nerwy.

Oboje popatrzyli na Ruth, która uśmiechnęła się słabo. Nie wiedziała, czy zgodzić się, że grozi mu otyłość, co świadczyłoby o braku żoninego zachwytu nad sylwetką męża, czy raczej przyznać, że zżerają go nerwy, co znowuż byłoby dowodem na to, iż nie udaje jej się chronić Patricka przed nadmiernym stresem.

– To nie był łatwy tydzień – westchnął Patrick. – Ale wydaje mi się, że nareszcie coś z tego będę miał.

Przy stole rozległ się szmer zainteresowania. Ruth zrobiła zdumioną minę. Nie spodziewała się żadnych nowin, jeśli idzie o pracę Patricka. Z poczuciem winy pomyślała, że może jej zajęcie, wcale nie mniej absorbujące, doprowadziło do tego, że zepchnęła mężowską karierę na drugi plan.

– To dla mnie niespodzianka – bąknęła.

Obdarzył ją szerokim, uroczym uśmiechem.

– Postanowiłem zaczekać, aż sprawa się wyklaruje – rzekł.

– Nie ma sensu dzielić skóry na niedźwiedziu – pokiwał głową Frederick. – No, synu, teraz już chyba możesz puścić parę z gęby?

– Mówi się o nowym dziale, który by kręcił filmy dokumentalne o okolicy – zaczął Patrick. – Dział ten ma być kierowany przez producenta reportaży, najlepszego producenta, jakiego ma nasza stacja... – zawiesił głos i przybrał twarz w zawodowy, skromny uśmiech. – Cóż, wygląda na to, że mam szanse na to stanowisko.

– Świetna robota! Moje gratulacje!

– To cudownie, kochanie – odezwała się matka Patricka.

– Co konkretnie byś robił? – zaciekawiła się Ruth.

– Pracowałbym w określonych godzinach! – roześmiał się Patrick. – To przede wszystkim. Nadal kręciłbym reportaże, ale nie musiałbym być pod telefonem przez całą dobę i przestałbym pracować o zwariowanych porach. Miałbym też więcej do powiedzenia w studiu. To dla mnie prawdziwa szansa.

– Czy to okazja do bąbelków? – zapytał Ruth ojciec Patricka.

Odpowiedziała pustym spojrzeniem. Najzwyczajniej w świecie nie miała pojęcia, o co mu chodzi.

– Szampan, skarbie – przyszedł jej z pomocą Patrick. – Obudź się.

– Chyba tak. – Ruth rozciągnęła wargi w uśmiechu, starając się nadać głosowi raźne i podekscytowane brzmienie. – Co za wspaniała nowina!

Frederick już był w drodze do kuchni. Elizabeth zdążyła wyjąć z serwantki szampanówki.

– Ma schłodzoną butelkę – poinformowała syna. Ruth domyśliła się, że z jakiegoś powodu ma to wielkie znaczenie.

– Oho! – zawołał Patrick w chwili, gdy jego ojciec wracał do jadalni. – Już schłodzony?

Frederick mrugnął do niego szelmowsko i wprawnie otworzył butelkę. Szampan popłynął do kieliszków. Ruth poprosiła: – Ja tylko odrobinkę... – ale nikt jej nie słuchał. Wzniosła więc toast za sukces męża wypełnionym po brzegi kieliszkiem. Szampan zaszczypał ją w język. Wiedziała oczywiście, że dobry szampan powinien być wytrawny; wyłącznie nieobyci, źle wychowani ludzie cenili słodkiego szampana. Jeśli zmusi się, by go wypić, pewnego dnia polubi nieprzyjemny smak i też będzie miała wysublimowany gust. To tylko kwestia determinacji. Pociągnęła następny łyk.

– Ciekaw jestem, dlaczego trzymałeś pod ręką schłodzonego szampana – zwrócił się do ojca Patrick.

– Ja też chciałbym coś uczcić, jeśli nie macie nic przeciwko temu. Razem z twoją matką pragniemy przedstawić wam pewną propozycję.

Ruth starała się wyglądać na zainteresowaną, ale przeszkadzał jej w tym cierpki smak w ustach. Jak słyszała, do szlachetniejszych rodzajów alkoholu trzeba przywyknąć. Mimo to miała poważne wątpliwości, czy kiedykolwiek zasmakuje w wytrawnym szampanie.

– Chodzi o Manor Cottage – obwieścił Frederick. – Ta chałupa znalazła się nareszcie na rynku. Pani Fisher umarła w zeszłym tygodniu i jak pewnie się domyślacie, byłem u jej prawnika pierwszy. Okazało się, że zapisała majątek w testamencie jakiejś przeklętej organizacji dobroczynnej... kotkom, sierotkom czy czemuś podobnemu... – urwał nagle zażenowany, przypomniawszy sobie, że jego synowa jest sierotą. – Wybacz, Ruth. Nie miałem niczego złego na myśli.

Ruth poczuła dobrze jej znane ukłucie żalu na myśl o utraconych rodzicach, ale jak zawsze zdobyła się na wesoły uśmiech.

– Nic się nie stało – zapewniła. – Naprawdę nic a nic.

– W każdym razie – ciągnął Frederick – dom ma być od razu wystawiony na sprzedaż. Latami czekałem, żeby go kupić. W dodatku teraz okazja zbiegła się z twoim awansem, synu, czy to nie wspaniałe?

– A co z ziemią? – zapytał Patrick.

– Ogród, pole i zagajnik, który łączy się z naszym laskiem. Idealne dopełnienie naszej posiadłości. – Frederick postukał się palcem po skrzydełku nosa, wskazując, że jest lepiej poinformowany od innych. – Ten prawnik jest zarazem wykonawcą testamentu. Organizacja dobroczynna odstąpiła od pomysłu licytacji. Wszystkim zależy na szybkiej, cichej sprzedaży. Prawnik obiecał przyjąć pierwszą rozsądną ofertę.

– Jak się nazywa ten prawnik? – wtrącił Patrick.

Frederick wyszczerzył się – zanosiło się na mocną puentę.

– Tak samo jak mój – odparł. – Zbiegiem okoliczności. Bardzo szczęśliwym zbiegiem okoliczności. Mówimy o Simonie Sylvesterze.

Patrick roześmiał się cicho.

– Moglibyśmy sprzedać nasze mieszkanie choćby jutro...

– Z niemałym zyskiem – wpadł mu w słowo ojciec. – Zatrzymalibyście się u nas, dopóki ta chałupa nie zostanie odnowiona. Doskonały układ.

– Pod warunkiem że Ruth się zgodzi – przypomniała im obydwóm Elizabeth.

Dwaj mężczyźni natychmiast przykuli ją wzrokiem.

– Ja nie całkiem... – wymamrotała Ruth.

– Manor Cottage jest nareszcie do kupienia – rzekł Patrick. – No wiesz, skarbie, ten mały dom na końcu alei. Ten, który zawsze tak mi się podobał. Prawdziwy dom marzeń.

Ruth wodziła wzrokiem od jednej niecierpliwej, błyszczącej pary oczu do drugiej.

– Chcesz go kupić?

– Tak, skarbie. Tak. Obudź się wreszcie.

– I sprzedać nasze mieszkanie?

Obaj przytaknęli skinieniem. Ruth poczuła, że reaguje na ten pomysł z ociąganiem, a co gorsza – z niechęcią.

– Ale jak ja będę dojeżdżać do pracy? Poza tym lubimy nasze mieszkanie...

– To była tylko tymczasowa baza – przerwał jej Frederick. – Gniazdko dla pary zakochanych.

Ruth popatrzyła na niego zaskoczona.

– Dobra inwestycja jest coś warta wyłącznie wtedy, gdy chce się ją skapitalizować – dodał jej teść. – W odpowiednim momencie.

– Ale jak ja będę dojeżdżać do pracy? – powtórzyła.

Elizabeth uśmiechnęła się do niej.

– Nie będziesz pracować w nieskończoność, moja miła. Zamieszkawszy na wsi, w domu zdolnym pomieścić całą rodzinę, być może się przekonasz, że wcale nie chcesz dłużej pracować. Być może co innego zacznie wypełniać twoje myśli i twój czas!

Ruth odwróciła się w stronę Patricka.

– Być może założymy rodzinę – przetłumaczył.

Frederick wybuchnął gromkim śmiechem.

– Spójrzcie na jej twarz! Droga Ruth! Naprawdę nigdy o tym nie myślałaś? Równie dobrze moglibyśmy mówić do ciebie po chińsku.

Ruth poczuła, że jej rysy zastygły w masce niezrozumienia.

– Nie planowaliśmy... – zaczęła.

– Cóż, nie mogliśmy tego planować – poparł ją Patrick. – Dopóki żyliśmy w mieście w ciasnym mieszkanku, pracując jak szaleni, w moim wypadku dodatkowo o niestworzonych porach... Ale teraz, po awansie i kupieniu domu, wszystko zaczyna być możliwe, czyż nie?

– Ja zawsze żyłam w mieście – powiedziała Ruth. – Poza tym moja praca ma dla mnie wielkie znaczenie, jestem jedyną producentką w Radiu Westerly, to ogromna odpowiedzialność. Parę dni temu udało mi się przedstawić na antenie ogólnokrajowy temat... – urwała i spojrzała prosto na Patricka. – Uprzedziliśmy was wtedy – przypomniała mu.

Jej mąż wzruszył ramionami.

– Radio zwykle jest szybsze niż telewizja.

– Zamierzaliśmy podróżować...

Rzeczywiście, obiecali to sobie już dawno temu. Ruth była pół-Amerykanką: jej ojciec, znany pianista z Bostonu, i matka Angielka zginęli w strasznym wypadku drogowym podczas zimowej wizyty na Wyspach, kiedy Ruth miała zaledwie siedem lat. Osieroconą dziewczynką zaopiekowała się rodzina ze strony matki, tak że Ruth nigdy więcej nie zobaczyła już Stanów. Patrick, poznawszy Ruth i podaną w skrócie historię jej życia, poczuł się wzruszony do tego stopnia, że przyrzekł jej, iż pewnego dnia wrócą do Bostonu i odnajdą jej dom rodzinny. Może zapamiętane przez nią zabawki z czasów dzieciństwa, książki, a nawet rzeczy rodziców wciąż leżały gdzieś na strychu? Może w ten sposób dałoby się wypełnić pustkę, która nieustannie jej towarzyszyła?

– Nic nie stoi na przeszkodzie naszym podróżom – powiedział teraz szybko.

– Dopijmy szampana i chodźmy rzucić okiem na ten dom – zaproponował Frederick głosem nieznoszącym sprzeciwu. – Uwierz mi, Ruth, zakochasz się w nim od pierwszego wejrzenia. To prawdziwa gratka. Masa możliwości...

– Nie wolno nam jej do niczego zmuszać – włączyła się do rozmowy Elizabeth. – Dla rodziców to szczyt szczęścia mieć dzieci tuż za rogiem, ale jeżeli Ruth nie chce zamieszkać tak blisko nas, ma prawo powiedzieć: nie.

– Och, skądże znowu! – zaprotestowała prędko Ruth, bojąc się, że może obrazić teściów.

– Wasza propozycja ją zaskoczyła, to wszystko – zaczął tłumaczyć żonę Patrick. – Powinienem był jej powiedzieć, że od dawna ostrzyliście sobie zęby na Manor Cottage i że kiedy wam na czymś bardzo zależy, zawsze stawiacie na swoim.

– Amen! – dokończył Frederick. Ojciec i syn trącili się kieliszkami.

– Ale ja lubię nasze mieszkanie – szepnęła Ruth.

Ruth musiała pożyczyć od Elizabeth wellingtony i jej parkę oraz chustkę na głowę. Przyjechała nieprzygotowana, ponieważ poobiedni spacer był zawsze dotąd zarezerwowany dla Fredericka i Patricka. W tym czasie Elizabeth i Ruth zazwyczaj sprzątały ze stołu i wkładały brudne naczynia do zmywarki, a potem zasiadały w salonie z niedzielnymi gazetami i muzyką Mozarta w tle. Kiedy Ruth wybrała się raz na spacer z oboma mężczyznami, bardzo szybko zdała sobie sprawę z własnej pomyłki. Ojciec i syn maszerowali ramię przy ramieniu z dłońmi wciśniętymi do kieszeni i w przyjaznym milczeniu. Spowalniała ich marsz przy każdej przeszkodzie, gdyż czuli się w obowiązku zatrzymać i podać jej rękę, by mogła pokonać niewysoki murek albo suchą nogą przestąpić przez kałużę zbierającą się pod furtką. Co rusz przystawali, aby się upewnić, że nie idą dla niej za szybko i że nie zmachała się zbytnio. Ich wspaniałomyślność i troska uświadomiły jej, że jest w tym gronie obca i niemile widziana. Nie tracili czasu na podobne grzeczności wobec siebie. Wystarczało im ciche, zadowolone koleżeństwo.

W następną niedzielę, kiedy Frederick ogłosił: „Czas na mój spacer dla zdrowia!”, po czym zwracając się bezpośrednio do Ruth, dodał: „Pójdziesz znowu z nami? Chyba zanosi się na deszcz”, zawahała się, a Elizabeth wybawiła ją z opresji, mówiąc: „Idźcie sami! Nie pozwolę ciągać mojej synowej po zimnie i deszczu! Ruth zostanie tutaj ze mną. Będziemy się rozkoszować domowym ciepełkiem i wymieniać ploteczkami”.

Od tej pory Frederick i Patrick udawali się na poobiedni spacer tylko w swoim towarzystwie, a Ruth i Elizabeth razem czekały na ich powrót. Oczywiście nie było mowy o odprężeniu się i swobodnej rozmowie. Elizabeth zaliczała się do niezwykle sztywnych osób, a w dodatku obie kobiety nie miały wspólnych znajomych, o których mogłyby plotkować. Ruth sumiennie wypytywała teściową o Miriam, starszą siostrę Patricka, która pracowała jako nauczycielka w Kanadzie – Miriam jednak zawsze „miewała się doskonale”. W rewanżu Elizabeth pytała ją o pracę (która co dzień niosła dramatyczne wydarzenia i niewielkie tryumfy, lecz mimo to wypadała blado w wymuszonej suchej relacji) oraz o ciotkę (z którą Ruth utrzymywała kontakt tylko w okresie świąt Bożego Narodzenia i przy okazji sporadycznych rozmów telefonicznych, lecz która sądząc z jej zdawkowej odpowiedzi, także „miewała się doskonale”). Po tej wymianie obowiązkowych informacji zapadała cisza. Obie kobiety przeglądały prasę, aż rozlegało się chrobotanie przy tylnych drzwiach i Elizabeth wstawała, by wpuścić psa i nastawić wodę na herbatę.

Ruth zrozumiała, że Manor Cottage ma wielkie znaczenie dla wszystkich członków rodziny, kiedy została zaproszona na wspólny spacer, od którego nie wymigała się nawet Elizabeth.

Ruszyli na przełaj przez pola – mężczyźni solidarnie pomagali paniom pokonywać niskie kamienne murki. Już ze znacznej odległości wypatrzyli dach małego domu przycupniętego w niewielkiej dolince. Wydeptana ścieżka wiodła od dworku prosto do tylnej furtki chałupy, za którą rozpościerał się ogród. Z kolei droga, którą przyjeżdżali z Patrickiem z Bristolu, prowadziła prosto pod drzwi frontowe. Nieopodal domku płynął strumień, zahaczający o dalszą część ogrodu.

– Można liczyć na świeżutkiego pstrąga od czasu do czasu – zauważył Frederick, obchodząc budynek dokoła.

– Oby tylko w środku nie było wilgotno – powiedziała Elizabeth, stając na ganku.

Frederick wyjął przyniesiony ze sobą klucz i otworzył drzwi, po czym odsunął się na bok.

– Lepiej przenieś ją przez próg – polecił synowi. – Na szczęście.

Niezręcznie, a nawet niewdzięcznie byłoby zaprotestować, toteż Ruth pozwoliła, by Patrick wziął ją na ręce i przeniósł przez próg Manor Cottage, postawił na nogi w ciasnym korytarzyku i pocałował, jakby to już był ich nowy dom i jakby oni byli nowożeńcami, którzy się doń wprowadzają.

Rozchwierutane meble zmarłej staruszki w dalszym ciągu zagracały pomieszczenia, w których unosiła się nienatrętna woń zgnilizny i kocich siuśków. Ruth, nie mogąca uwolnić się od wspomnień dziwnego dzieciństwa, natychmiast rozpoznała wnętrza, jakie każdy Anglik nazwałby pełnymi charakteru, a jej amerykański ojciec – nieporządnymi.

– Starczy przewietrzyć – osądził Frederick. – Rozejrzyjmy się dalej... – Otworzył drzwi do saloniku, który biegł przez całą długość budynku. Ścianę na jego przeciwległym końcu zajmowały staroświeckie drzwi na taras prowadzące do ginącego w listopadowym błocie ogrodu. – Latem widok jak z obrazka – zachwalał. – Wypożyczymy wam Stephensa. Mógłby przychodzić we wtorki i odwalać najbrudniejszą robotę. Kosić trawę, przycinać żywopłoty. Lżejsze prace z pewnością będziecie chcieli wykonywać sami.

– Kopanie w ogródku jest takie relaksujące – wtrąciła Elizabeth, zwracając się do Ruth. – Ukoiłoby nadszarpnięte nerwy Patricka.

Odwrócili się i weszli do pokoju naprzeciwko. Była to niewielka mroczna jadalnia przechodząca w kuchnię z widokiem na warzywnik. Tylne drzwi ledwie się trzymały na zawiasach, więc wilgoć zakradła się do środka i zadomowiła plamami na ścianach. W kuchni dominował staromodny, przysadzisty porcelanowy zlew, ozdobiony wiele mówiącymi brązowymi plamami przy odpływie, i ogromny, otoczony wianuszkiem popiołu piec na drewno albo węgle z czarnymi, osmalonymi fajerkami.

– Och, ileż frajdy będziesz miała, gotując na nim! – wykrzyknęła Elizabeth. – Jakże ci zazdroszczę! To takie urocze, przytulne pomieszczenie, które daje tyle możliwości. Osobiście widzę aranżację na typową wiejską kuchnię, całą w sośnie i z rzeźbieniami.

Krzew wawrzynu siekł skórzastymi, wiecznie zielonymi liśćmi po szybach okiennych, żałobnie roniąc krople deszczu. Ruth wzdrygnęła się, odczuwszy ciągnące zimno.

– Góra jest naprawdę milutka – przerwał milczenie Frederick, wypychając ich z kuchni przez jadalnię aż do korytarzyka. – Wskakuj na schody, Ruth. Ty też, Patricku.

Ruth niechętnie poprowadziła wszystkich na górę. Tamta trójka następowała jej na pięty, komentując solidność stopni i urodę poręczy. Ruth przystanęła niezdecydowana u szczytu schodów. Elizabeth wyręczyła ją i otworzyła najbliższe drzwi.

– Czyż to nie wspaniałe, Ruth? – zawołała. – Sypialnia małżeńska. Spójrz, co za widok!

Okno największej sypialni wychodziło na południe. Można było z niego zobaczyć prawie całą dolinkę, spory kawałek okolicznych pól, a w oddali także drogę i panoramę wioski.

– Będziecie mieli słońce przez cały dzień – dodał Frederick.

– Tam są dwie mniejsze sypialnie i łazienka – kontynuowała Elizabeth, wskazując pozostałe drzwi na piętrze. Zaprowadziła Ruth do każdego pomieszczenia po kolei. – Ta sypialenka jest wprost idealna na pokój dziecięcy! – krzyknęła. Okno pokoiku wychodziło na ogród. W zimnym późnojesiennym świetle wydawał się on szary i ponury. – Przez całe lato pod oknami będą kwitły róże – zachwalała Elizabeth. – Spójrz! Stąd chyba widać nasz dworek!

Ruth posłusznie popatrzyła we wskazanym kierunku.

– Tak – bąknęła i odwróciła się do wyjścia.

Pierwsza zeszła na parter, po czym kiedy pozostali postanowili raz jeszcze zajrzeć do przesiąkniętej wilgocią kuchni, stanęła przed domkiem i tam czekała na nich, starając się ignorować zimno. Gdy wreszcie wyszli, uśmiechając się szeroko na jakąś uwagę, wbili w nią wzrok, jakby spodziewali się po niej obwieszczenia, które ich wszystkich uszczęśliwi – na przykład że zdała egzamin albo wygrała na loterii. Zwrócili ku niej rozpromienione, pełne nadziei spojrzenia, a ona nie miała im nic do zaoferowania. Mimowolnie wzruszyła ramionami. Nie miała pojęcia, co powinna powiedzieć.

– Podoba ci się ten dom, prawda, skarbie? – zapytał ją Patrick.

– Jest bardzo ładny – odparła ostrożnie.

Trafiła. Rozluźnili się i wyglądali na usatysfakcjonowanych. Frederick zamknął drzwi i przekręcił klucz z miną zadowolonego właściciela.

– Jest idealny – zakomunikował.

Patrick objął ją w pasie.

– Zatem możemy wprawić wszystko w ruch – rzekł zachęcająco. – Wystawić mieszkanie w Bristolu na sprzedaż, złożyć ofertę prawnikowi taty, nawet zacząć się pakować.

Ruth zawahała się.

– Ja raczej nie chcę...

– Patricku, przestań – rozsądnie upomniała syna Elizabeth. – Ledwie obejrzałeś ten dom. Trzeba się naprawdę dobrze zastanowić. Będziecie musieli zamówić ekspertyzę techniczną Manor Cottage i wycenę swojego mieszkania. Ruth potrzebuje czasu, żeby przywyknąć do myśli o przeprowadzce, w końcu dla niej to będzie największa zmiana! – Uśmiechnęła się konspiracyjnie do Ruth: dwie kobiety w zmowie przeciwko mężczyznom. – Nie możesz nas ponaglać i podejmować decyzji w jedno popołudnie! Nie pozwolę na to!

Patrick zasalutował jej żartobliwie.

– Tak jest! Tak jest!

– To interes – włączył się Frederick – a nie tylko kwestia tego, gdzie będziecie mieszkać. Być może ty i Ruth pokochaliście Manor Cottage od pierwszego wejrzenia, ale przede wszystkim musicie się upewnić, że kupno tego domu będzie dobrą inwestycją. – Uśmiechnął się miło do Ruth i dotknął jej skrzydełka nosa kluczem, zanim włożył go do kieszeni. – No, moja droga, nie rób do mnie maślanych oczu i nie mów mi, że po prostu musisz tu zamieszkać. Zgoda, to prawdziwa gratka dla was dwojga, ale kierujmy się rozumem, nie uczuciami.

– Posłuchaj go tylko! – wykrzyknęła Elizabeth, wsuwając dłoń pod ramię Ruth i prowadząc ją wokół domku na tyły. – Uwziął się na tę chałupę, a gada tak, jakbyśmy to my go namawiały do jej kupna... Przyjrzyj się temu ogrodowi. Latem jest tutaj przeuroczo. To wiejski ogród z prawdziwego zdarzenia. Czegoś takiego nie osiągnie się w czasie krótszym niż dwie dekady. Rośliny też potrzebują czasu, żeby dojrzeć.

Ruth dreptała obok Elizabeth i posłusznie zachwycała się ociekającymi chabaziami pszonaka i gnijącymi na rabatach łuszczynami lewkonii. Na końcu długiej grządki straszyły ogołocone z liści ostróżki i napuchnięte zeszłoroczne mieszki czarnuszki polnej. Trawnik był grząski od mchu, a nierówno wybrukowana ścieżka śliska od porostów, spomiędzy luźno ułożonych kamieni wyrastały wszędobylskie chwasty.

– Doskonała pora na wybieranie domu – oznajmił Frederick, dołączając do nich znienacka. Podniósł z ziemi patyk i chlasnął nim kępę pokrzyw. – Posiadłość trzeba zobaczyć w najgorszym świetle, wtedy wie się o niej wszystko. Dzięki temu unika się późniejszych nieprzyjemnych niespodzianek. Widziały gały, co brały. Moja droga Ruth, jeśli podoba ci się tutaj teraz, tym bardziej będzie ci się podobać latem.

– Ja raczej nie wyobrażam sobie... – zaczęła znów Ruth.

– Dobry Boże, spójrzcie, która godzina! – zawołała Elizabeth. – Tak też mi się wydawało, że przegapiłam porę popołudniowej herbatki. Już wpół do czwartej! Fredericku, to bardzo nieładnie z twojej strony tak długo nas tu trzymać. Ruth i ja musimy się napić herbaty, i to już!

Frederick zerknął na zegarek i krzyknął z wrażenia. Odwrócili się i gęsiego opuścili ogród. Ruth pociągnęła za rękaw idącego przed nią Patricka.

– Nie dam rady dojeżdżać stąd do pracy – powiedziała cicho. – Trwałoby to całe wieki. I co z dniami, w które musiałabym zostać w studiu dłużej? Poza tym lubię nasze mieszkanie...

– Ciii – szepnął. – Niech sobie snują swoje plany. Nikomu przez to nie dzieje się krzywda, prawda? Porozmawiamy później. Nie teraz.

– Patricku! – zawołał do niego ojciec. – Czy możemy pójść tędy na skróty? Pamiętasz może, czy jest tu jakaś ścieżka, z czasów kiedy byłeś chłopcem?

Patrick posłał żonie krótkie uspokajające spojrzenie, po czym dołączył do idących na czele rodziców.

W trakcie podwieczorku Ruth prawie wcale się nie odzywała i milczała nawet wtedy, gdy odjeżdżali spod Manor Farm z domowej roboty zapiekanką warzywną zalewaną masą jajeczną oraz z szarlotką z zakruszką – zwyczajowymi daniami w dwóch oddzielnych pojemnikach na lunch umieszczonych na tylnym siedzeniu.

Ruth i Patrick znaleźli się w bardzo niezręcznej sytuacji. Podobnie jak wielu zamożnych rodziców starsi państwo Cleary podarowali nowożeńcom w prezencie ślubnym pierwsze mieszkanie. Ruth z Patrickiem je wybrali, ale Frederick i Elizabeth za nie zapłacili. Ruth mgliście zdawała sobie sprawę, że sprzedano jakieś akcje, poświęcono się w taki czy inny sposób, żeby ona i Patrick mogli rozpocząć małżeńskie życie w mieszkaniu, na które w innych okolicznościach długo nie byłoby ich stać, nawet wziąwszy pod uwagę łączny dochód obojga. Wprawdzie ceny domów i mieszkań nieco spadły po szalonym boomie ostatnich lat, ale młodzi – zdani na własne siły – o lokum w bristolskiej dzielnicy Clifton i tak mogliby tylko pomarzyć. Wdzięczność Ruth i jej poczucie winy znajdowały ujście w nie tak znów częstych próbach zapanowania nad bałaganem w niewielkim mieszkanku, któremu zwłaszcza przed wizytami teściów starała się nadać akceptowalny przez starsze pokolenie charakter.

Nie miała żadnych oszczędności, którymi by mogła skompensować ich wspaniałomyślność. Jej rodzice, typowi muzycy, byli za życia biedni jak myszy kościelne. Po śmierci nie zostawili jej niczego, nawet domu w Ameryce, a ich meble okazały się niewarte wysyłania za ocean. Rodzina Patricka była jej jedyną rodziną, a ich mieszkanie – pierwszym prawdziwym domem, odkąd skończyła siedem lat.

Frederick nie przekazał synowi aktu własności. Nikt nigdy o tym nie wspominał: Patrick nie prosił o dokumenty, a Frederick o nich nie mówił. Pozostały zapisane w jego imieniu. Teraz zaś postanowił sprzedać mieszkanie i pieniądze zainwestować w inną nieruchomość.

– Zawsze mi się podobał ten mały dom – zagaił Patrick, przerywając ciszę. Jechali do Bristolu szeroką drogą, po obu stronach zabudowaną szarymi komunalnymi budynkami. – Zawsze chciałem w nim mieszkać. To wielkie szczęście, że jest dostępny akurat teraz, kiedy możemy sobie na niego pozwolić.

– Jak to? – zdziwiła się Ruth.

– No, chodzi mi o czekający mnie awans i stałe godziny pracy. A także o lepszą pensję. Jakby to nam było pisane. Zupełnie jakby było nam pisane... – powtórzył. – I wiesz co? Myślę, że uda nam się dobrze wyjść na sprzedaży mieszkania. Włożyliśmy w nie sporo pieniędzy, ale teraz to się opłaci. Ceny nieruchomości znowu zaczęły rosnąć.

Ruth chciała coś powiedzieć. Jednakże po całym dniu wymuszonej uprzejmości czuła się tak zmęczona, że nie miała siły sprzeciwić się mężowi.

– Nie wyobrażam sobie, jak by to miało wyglądać – odezwała się w końcu. – Nie mogę brać nocnej zmiany i dojeżdżać tak daleko. A gdybym została wezwana do jakiegoś tematu, nigdy bym nie zdążyła na czas...

– Och, daj spokój! – raźno przerwał jej Patrick. – Ile razy zdarzyło ci się dostać jakiś ważny temat? To tylko tymczasowa praca, nie wykorzystujesz w niej nawet połowy swoich możliwości i świetnie o tym wiesz. Z twoją wiedzą i zdolnościami powinnaś być już znacznie dalej. W Radiu Westerly nigdy niczego nie osiągniesz, to zapyziała rozgłośnia! Najwyższy czas skoczyć na głęboką wodę, skarbie. Zresztą nikt cię tam nawet nie docenia...

Ruth zawahała się lekko. To ostatnie akurat było prawdą.

– Rozglądałam się...

– Najpierw odejdź, potem się rozglądaj – poradził jej Patrick. – Jeśli zaczniesz się ubiegać o nową pracę wcześniej, każdy pracodawca zobaczy, co teraz robisz i za ile, po czym natychmiast obsadzi cię na podobnym stanowisku. Zrób sobie przerwę i dopiero wtedy roześlij podania, a zaczną cię postrzegać inaczej. Pomogę ci przygotować taśmę demo i napisać życiorys. Rozejrzymy się, jakie oferty mają w Bath. Miałabyś bliżej do domu.

– Domu?

– Do naszego nowego domu, skarbie. Do Manor Cottage. Mieszkając tam, mielibyśmy pracę o rzut kamieniem. Wybór jest chyba oczywisty.

Ruth poczuła, jak ciemny cień bólu głowy umiejscawia się pomiędzy jej brwiami, sięgając grzbietu nosa.

– Jedną chwileczkę – zaprotestowała otwarcie. – Ja wcale nie powiedziałam, że chcę się przeprowadzić.

– Ja też tego nie powiedziałem – oznajmił Patrick, zaskakując ją całkowicie. Byli już w centrum Bristolu. Zawahał się na skrzyżowaniu, po czym zmienił bieg i ruszył wzdłuż Park Street. Wkrótce ich oczom ukazała się imponująca rozłożysta bryła miejscowego ratusza wyrastająca z zadbanego trójkąta trawnika. Bristolska katedra pobłyskiwała jasnym kamieniem i szkłem. – Będę tęsknił za naszym mieszkaniem – dodał. – W końcu to był nasz pierwszy dom. Spędziliśmy tam wiele miłych chwil.

Mówił tak, jakby znaleźli się w mocy żywiołu, który nieubłaganie doprowadzi do sprzedaży ukochanego mieszkania Ruth i przeflancuje ich na znienawidzoną przez nią wieś.

– Bez względu na to czy zmienię pracę czy nie, ani mi się śni mieszkać na głuchej prowincji – oświadczyła. – Tobie to niestraszne, bo tam się wychowałeś i uwielbiasz to miejsce, ale ja lubię życie w mieście i lubię nasze mieszkanie.

– Jasne – rzekł Patrick ciepło. – Po prostu rozważamy różne możliwości. Budujemy zamki na piasku, skarbie.

W poniedziałkowy poranek Ruth zaspała. Patrick zdążył wziąć prysznic i ubrać się przed tym, zanim ona usiadła prosto w łóżku.

– Przynieść ci kawę do łóżka? – zaproponował miłym głosem.

– Nie trzeba. Zaraz przyjdę do kuchni – odpowiedziała, pośpiesznie wstając i sięgając po szlafrok.

– Mam mało czasu – rzekł Patrick. – Ian South wyznaczył mi spotkanie z samego rana. W sprawie nowego stanowiska.

– Och.

– No i chcę zadzwonić do agencji nieruchomości. Dowiedzieć się, jaka cena wchodzi w grę za to mieszkanie. Żebyśmy wiedzieli, na czym stoimy.

– Patricku, ja naprawdę nie chcę się stąd nigdzie przeprowadzać.

Gestem przegonił ją do przedpokoju, a stamtąd do kuchni. Idąc tuż za nią, rzucił przepraszająco:

– Naprawdę, skarbie, nie mogę się dziś spóźnić.

W kuchni Ruth odmierzyła kawę i włączyła ekspres.

– Napiję się dziś rozpuszczalnej. Wiesz, że muszę pędzić, skarbie.

– Patricku, musimy poważnie porozmawiać. Nie chcę, żebyśmy sprzedali mieszkanie. Nie chcę, żebyśmy przeprowadzili się na wieś. Chcę zostać tutaj, w Bristolu.

– Ja też chcę zostać w Bristolu – powiedział szybko, jakby to ona wpadła na pomysł przeprowadzki. – Ale skoro nadarza się taka okazja, bylibyśmy niemądrzy, gdybyśmy jej nie rozważyli. Przecież nie wystawię od razu mieszkania na sprzedaż, po prostu zorientuję się, za ile może pójść.

– Nie wyobrażam sobie życia pod nosem twoich rodziców – stwierdziła Ruth. Zalała wrzątkiem brązowy proszek, dodała mleka, zamieszała i podsunęła filiżankę Patrickowi. – Zjesz tosta?

Potrząsnął przecząco głową.

– Nie mam czasu na śniadanie... – przerwał, kiedy nagle uderzyła go spóźniona myśl. – Chyba nie uważasz, że rodzice by się wtrącali?

– Oczywiście, że nie! – zapewniła prędko Ruth. – Tylko że bylibyśmy bardzo blisko, niemal na wyciągnięcie ręki.

– Tym lepiej dla nas – skwitował radośnie Patrick. – Mielibyśmy darmowych opiekunów do dziecka.

Chwila ciszy przeciągała się, kiedy Ruth radziła sobie z tą nagłą zmianą tematu.

– Ale my przecież nawet jeszcze nie myśleliśmy o dziecku – powiedziała. – Nigdy nie rozmawialiśmy o powiększeniu rodziny.

Patrick odstawił filiżankę po kawie i zaczął się zbierać do wyjścia, ale naraz odwrócił się raptownie, jakby rażony piorunem.

– Słuchaj, Ruth, ty chyba nie masz nic przeciwko temu pomysłowi, co? To znaczy chcesz mieć kiedyś dzieci?

– Naturalnie – pośpieszyła z zapewnieniem. – Po prostu jeszcze nie...

– W takim razie wszystko gra – obdarzył ją olśniewającym uśmiechem. – Uff! Przestraszyłem się, bo naszła mnie koszmarna myśl, że nie będziesz chciała mieć dzieci, jak jakaś bezwzględna dziennikarka zapatrzona w swoją karierę albo okropna Amerykanka nosząca marynarki z wywatowanymi ramionami. – Roześmiał się z własnego żartu. – Już się nie mogę doczekać. Będzie ci do twarzy z niemowlęciem.

Oczyma wyobraźni Ruth zobaczyła uwodzicielską wizję siebie samej w koronkowej nocnej koszuli i z płowowłosym, krągłolicym, uśmiechniętym niemowlęciem na ręku.

– Tak, ale dopiero za jakiś czas... – Podążyła za mężem do przedpokoju.

– Jasne, dopiero wtedy, gdy doprowadzimy nasz dom do takiego stanu, na jakim nam zależy – odrzekł, wkładając kremowy prochowiec. – Skarbie, naprawdę muszę już iść. Porozmawiamy o wszystkim wieczorem. Nie kłopocz się gotowaniem obiadu, zabiorę cię do jakiejś restauracji. Pójdziemy do trattorii, zamówimy górę spaghetti i będziemy snuli plany!

– Pracuję do szóstej – przypomniała Ruth.

– Zamówię stolik na ósmą – rzucił Patrick, złożył niedbały pocałunek w kąciku jej ust i wyszedł na korytarz, trzaskając drzwiami.

Ruth stała przez chwilę w przedpokoju, drżąc z zimna z powodu przeciągu od drzwi. Znowu padał deszcz; wydawało jej się, że pada nieprzerwanie od wielu tygodni.

Z zamyślenia wyrwało ją szczęknięcie klapki w skrzynce na listy. Na wycieraczkę posypały się cztery koperty, wszystkie brązowe – a więc zawierające rachunki. Ruth spostrzegła, że rachunek za gaz został opatrzony czerwonym nadrukiem, i uświadomiła sobie, że ponownie spóźniła się z płatnością. Musiała jeszcze tego ranka wypisać czek i nadać go z pocztą, idąc do pracy, w przeciwnym razie Patrick będzie na nią zły. Pozbierała listy, położyła je na blacie kuchennym, po czym udała się do łazienki wziąć kąpiel.

[...]

KSIĄŻKI TEGO AUTORA

Dom cudzych marzeń Zmierzch Tudorów Trzy siostry, trzy królowe Ostatnia żona Tudora. Poskromienie królowej Klątwa Tudorów Biała księżniczka 

POLECANE W TEJ KATEGORII

Mroczny las Sztuka kochania Kocham Rzym Czas pokaże Nie tacy oni straszni After 4. Bez siebie nie przetrwamy