Świetlana przeszłość

Świetlana przeszłość

Autorzy: Danielle Steel

Wydawnictwo: Znak

Kategorie: Romans / Erotyka

Typ: e-book

Formaty: MOBI EPUB

cena od: 29.99 zł

Sybil i jej mąż Blake mają wszystko, czego tylko można pragnąć. Ona – wzięta dekoratorka wnętrz i konsultantka w muzeach, on – odnoszący sukcesy specjalista od nowych technologii. Budują swoje perfekcyjne życie i świetlaną przyszłość dla siebie i swoich dzieci.

Kiedy Blake dostaje awans, wszyscy przeprowadzają się do San Francisco. Zamieszkują w zabytkowej willi należącej niegdyś do znanych w okolicy arystokratów. Otoczeni kryształowymi żyrandolami, egzotycznymi meblami, zaczynają nowy etap.

Wtedy dzieje się coś, czego nikt się nie spodziewał. W jednym z korytarzu swego nowego domu Sybil spotyka piękną kobietę. Z nią chłopca. A później jeszcze kogoś…

 

Kim są tajemniczy przybysze? Co mają do przekazania rodzinie Sybil?

A może tajemnicze postaci wcale nie są przybyszami?

 

Najnowsza książka Danielle Steel to opowieść o magicznym spotkaniu przeszłości z teraźniejszością i jego niespodziewanych konsekwencjach.

Drodzy Czytelnicy,

nigdy nie lubiłam opowieści o duchach ani książek o podróżach w czasie, które wydają mi się zbyt naciągane i nieszczególnie pożyteczne. Historia o człowieku, który zakochuje się w kimś żyjącym sto lat temu, by potem stanąć przed dylematem pozostania w innym czasie (porzucając wszystko, co zna ze swojego „prawdziwego życia”) lub powrotu do swojej epoki za cenę rozstania z ukochaną osobą, nie przemawia do mnie, a do tego jest frustrująca. Ta książka jest więc dla mnie dość nietypowa – niemniej starałam się trzymać granic rozsądku.

Żywię szczególną słabość do starych domów, w kilku takich mieszkałam. Jeden z nich, ponadstuletni uroczy wiktoriański budynek, był podobno zamieszkany przez duchy, czemu zaprzeczałam, co wyśmiewałam i próbowałam ignorować, kiedy w nim mieszkałam. Muszę jednak wyznać, że rozlegały się w nim osobliwe dźwięki, pojawiały się pewne wizje i występowały zjawiska, których nikt nie potrafił wytłumaczyć. Niektórzy ludzie czuli pewne „wibracje” i z przekonaniem powtarzali, że w domu są duchy, co ja uparcie ignorowałam do samego końca. Stare domy mają jednak własną historię, ludzi, którzy w nich żyli, ich radości i smutki, wydarzenia, które ich spotykały, całe ich spędzone tam życie. Mieszkając w takich historycznych budynkach, często zastanawiałam się, jacy ludzie mnie poprzedzali. Odnowiłam dwa stare domy i zawsze czułam, że mają one duszę. Często powtarzam, że stare domy cechuje pewien romantyzm – można się w nich zakochać albo nie.

W Świetlanej przeszłości młoda, pełna życia i energii rodzina – małżeństwo z trójką dzieci – przeprowadza się z Nowego Jorku do San Francisco, do starej zabytkowej posiadłości, wnosząc do niej swoje bardzo nowoczesne nastawienie, komputery, gry elektroniczne, współczesny modny styl życia. Łagodne trzęsienie ziemi w wieczór ich przeprowadzki nieco nimi wstrząsa… gdy nagle, na ułamek sekundy, pojawia się grupa eleganckich, czarujących na pierwszy rzut oka ludzi z innego stulecia, która równie szybko znika. Ich portrety i meble nadal stanowią wyposażenie domu. To nadprzyrodzony fenomen, którego sama nie pojmuję, choć wiele osób zarzeka się, że naprawdę istnieje, nawet jeśli niełatwo go wytłumaczyć. W tym wypadku kilka dni po pierwszym spotkaniu nowi właściciele domu wchodzą do jadalni w dżinsach, podkoszulkach, tenisówkach lub boso i nagle natykają się na rodzinę, która wybudowała dom, a która na ich oczach je kolację w wieczorowych strojach. Tylko te dwie rodziny doświadczają fenomenu, nikt inny, i tak rodzi się potężna więź, na którą składają się szacunek, uczucie i przyjaźń, mimo że dzieli ich całe stulecie. Widują się codziennie, w domu. Dwudziesty wiek to niezwykły okres dwóch wojen światowych, kryzysu 1929 roku, ogromnych przemian społecznych i przemysłowych, lądowania człowieka na Księżycu i wszystkich niezwykłych, niewiarygodnych przeobrażeń, jakie zaszły w tych latach.

Współczesna rodzina przenosi się w fascynujący okres historyczny dzięki nowym przyjaciołom, kontynuując przy tym życie w teraźniejszości. Obie rodziny pomagają sobie nawzajem, uczą się od siebie, dzielą się życiowym doświadczeniem, niosą pociechę, kochają się, wzbogacają swoje życie dzięki przyjaźni, która przekracza granice czasu. To wzruszająca, przejmująca historia dwóch rodzin, które przypadkiem zamieszkują pod jednym dachem, choć dzieli je całe stulecie, i dla których wydarzenie to stanowi wyjątkowy, choć niespodziewany dar. To bardzo zmienia ich życie, a ja mam nadzieję, że pokochacie obie te rodziny tak jak ja, gdy pisałam tę powieść. To bardzo szczególna książka o wyjątkowym okresie i o ludziach, którzy mieli szczęście doświadczyć niezwykłego daru. Dar ten wzbogacił ich życie, a ja mam nadzieję, że wzbogaci też wasze. Liczę, że będziecie się naprawdę dobrze bawić podczas lektury.

Z pozdrowieniami

Danielle

Dla moich ukochanych dzieci,

Beatie, Trevora, Todda, Nicka, Samanthy,

Victorii, Vanessy, Maxxa i Zary.

Oby wasza przeszłość, teraźniejszość i przyszłość

były błogosławieństwem i darem dla każdego z was.

Oby na historię, która was łączy,

składały się tylko miłość, siła i czułość

teraz i do końca waszych dni.

Kocham was z całego serca i na zawsze.

Mama/DS

Gdybyś znał przyszłość i przeszłość,

czy wybrałbyś inną drogę lub założył,

że twoje przeznaczenie jest niezmienne i nieuniknione?

Czy możemy zmienić bieg przyszłości

lub przeszłości, czy też tylko się do niego dostosować?

A może przyszłość i przeszłość należy szanować

i niczego nie zmieniać?

D.S.

Rozdział 1

Blake Gregory siedział przy oknie swojego nowojorskiego biura, rozważając ofertę objęcia fotela prezesa, którą złożył mu jeden z nowych start-upów w branży mediów społecznościowych z siedzibą w San Francisco. Otrzymywał już wcześniej takie propozycje, w Bostonie i innych miastach, ale żadna z nich nie była równie kusząca jak ta. Tamte odrzucił bez wahania, ta była inna, z pewnych względów szczególnie ekscytująca. Założyciele firmy, dwaj młodzi mężczyźni, odnosili dotąd same sukcesy i zbili majątek na wcześniejszych przedsięwzięciach. W rezultacie mieli mnóstwo pieniędzy, by zainwestować je w nowy start-up. Ich wcześniejsze firmy opierały się na prostych koncepcjach, ta również – zamierzali połączyć funkcjonalności wyszukiwarki z mediami społecznościowymi i przewidywali astronomiczny potencjał wzrostu.

Blake pracował w branży zaawansowanych technologii, w bardzo szanowanym funduszu inwestycyjnym z tradycjami. Pomysł, który przedstawili mu dwaj młodzi ludzie, przemówił jednak do niego i sprawił, że zapragnął dołączyć do ich ekipy, choć teraz dobrze sobie radził, a nowa spółka to zawsze ryzyko. Gdyby się jednak udało, mogliby zarobić miliardy. Istniały pewne problemy, ale jego zdaniem dałoby się je przezwyciężyć na początkowym etapie. Propozycja pojawiła się znikąd, wynikała z kontaktów biznesowych i jego reputacji człowieka mądrego, postępowego analityka nowych przedsięwzięć, który umie oceniać ryzyko i neutralizować je, by osiągnąć sukces. Zaproponowali mu dwa razy więcej niż zarabiał teraz w Nowym Jorku. W obecnej firmie miał zabezpieczoną przyszłość, pracował w niej już dziesięć lat i lubił swoich kolegów. Start-up w San Francisco był wielką niewiadomą, nie znał tam nikogo. Wiedział tylko, że nowi szefowie są odważni, błyskotliwi i zdecydowani, a do tego mają talent do zarabiania pieniędzy. Propozycja była piekielnie kusząca, choć zazwyczaj wystrzegał się ryzyka. Nęciły go jednak pieniądze, a także pakiet akcji, które by otrzymał, gdyby zdecydowali się na debiut giełdowy, co było ich celem.

Czuł się znowu młody na myśl o czymś odmiennym i nowym. Miał czterdzieści sześć lat i od dawna kroczył bezpieczną, przewidywalną ścieżką. Miał żonę, troje dzieci i nie zamierzał zapominać o zdrowym rozsądku. Nie potrafił sobie nawet wyobrazić, jak zareaguje jego żona Sybil, gdy się dowie. Oboje byli zasiedziałymi nowojorczykami, kochali to miasto, tutaj się wychowywali, tak jak ich dzieci. Nigdy dotąd nie rozważał pracy w innym mieście. Gdyby start-up odniósł sukces, zarobiłby fortunę. Czuł, że trudno mu będzie zrezygnować z takiej możliwości.

Sybil miała trzydzieści dziewięć lat i bardzo urozmaiconą karierę. Ukończyła historię sztuki na Uniwersytecie Columbia, to tam się poznali, gdy on robił kurs MBA w szkole biznesu. Uwielbiała Franka Lloyda Wrighta, I.M. Peia, Franka Gehry’ego i wszystkich współczesnych awangardowych architektów. Po ślubie z Blakiem i narodzinach dzieci wróciła na Columbię studiować architekturę, lecz zmieniła kierunek na architekturę wnętrz i została konsultantką firm produkujących meble. Zaprojektowała też kilka sprzętów, które zyskały status kultowych. Regularnie współpracowała z MoMA i Brooklyn Museum, doradzając im w sprawie zakupów do stałych kolekcji, nadzorowała też wystawy. Wszystkiemu wokół siebie nadawała elegancki, nowoczesny wygląd, a w bardzo ograniczonym wolnym czasie pisała książkę o dwudziestowiecznym projektowaniu wnętrz, której już głośno domagał się jej wydawca.

Blake był pewien, że książka odniesie sukces. Sybil była dokładną, wnikliwą pisarką i znawczynią tematu. Często pisywała artykuły do magazynów wnętrzarskich i do „New York Timesa”, powszechnie uważano ją za eksperta w tej dziedzinie. Jej ulubionym okresem był modernizm połowy wieku, wszystko, co powstało wcześniej, mniej ją interesowało, lecz miała ogromną wiedzę. Ich dwupoziomowy loft w starym magazynie na North Moore w dzielnicy Tribeca wyglądał jak nowoczesne skrzydło znanego muzeum. Mieli znane dzieła wszystkich ważnych projektantów. Sybil również była bardzo utalentowana i miała dar do wybierania nowych modnych prac. Blake nie zawsze to rozumiał, lecz stale powtarzał, że efekt bardzo mu się podoba.

Sybil ceniła też inne okresy w architekturze. Często chadzali razem na wystawy do Metropolitan Museum, uwielbiali nieco archaiczną elegancję Frick Collection z przełomu wieków, lecz serce Sybil przyspieszało głównie na widok tego, co najnowocześniejsze i najbardziej postępowe w wystroju wnętrz. Ich mieszkanie było chłodne i przestronne. Sama zaprojektowała linię mebli. Muzea z całego kraju prosiły ją, by została kuratorem ich wystaw. Prawie wcale nie przyjmowała już zleceń od klientów indywidualnych, ponieważ nie chciała, by ograniczały ją pomysły i gusty innych ludzi. Centrum jej aktywności stanowił Nowy Jork. Blake czuł, że postąpiłby nieuczciwie, gdyby zasugerował przeprowadzkę do San Francisco. W normalnych okolicznościach w ogóle nie brałby tego pod uwagę, ale taka okazja jak nowa praca zdarzała się tylko raz w życiu. Zastanawiał się, czy nie mógłby poświęcić jej tylko kilku lat, ale wiedział, że gdyby firma odniosła sukces, chciałby zostać dłużej.

Jego dzieci również nie chciałyby się przeprowadzić. Propozycja z San Francisco nadeszła tydzień po rozpoczęciu roku szkolnego. Andrew zaczął właśnie naukę w ostatniej klasie liceum, lada dzień miał składać aplikacje do college’ów. Caroline była rok młodsza i bardzo związana z Nowym Jorkiem. Perspektywa przeprowadzki przeraziłaby oboje. Tylko Charlie, sześciolatek, nie dbał o to, gdzie mieszkają, dopóki są razem. Właśnie zaczął pierwszą klasę.

Ten dzień Sybil spędzała w Filadelfii na konsultacjach z muzeum, dla którego za dwa lata miała organizować wystawę. Blake nie wiedział, czy powie jej o propozycji ani nawet, czy powinien to zrobić. Po co ją denerwować, jeśli i tak nie zamierzał się na to decydować? Otrzymał jednak zaproszenie do San Francisco, by wszystko dokładnie omówić, i wyjazd bardzo go kusił. Właściciele start-upu bardzo naciskali. Był poniedziałek, a on doszedł do wniosku, że mógłby lecieć w środę po południu, poprzestawiał już nawet spotkania.

Tego wieczoru zastanawiał się nad tym, gdy Sybil weszła do mieszkania. Długie blond włosy spięła w ciasny kok, miała na sobie bardzo prosty i elegancki czarny kostium. W każdym calu wyglądała jak mieszkanka Nowego Jorku. Była piękna, a ich córka odziedziczyła jej wysoką, szczupłą, klasyczną sylwetkę. Chłopcy, z ciemnymi włosami, oczami i atletyczną budową, nieco bardziej przypominali Blake’a. Uwielbiali uprawiać sport.

– Jak było? – zapytał.

Uśmiechnęła się do niego, odłożyła torebkę i zdjęła buty. Do miasta zawitała ciepła, złota jesień, a ona wyszła z domu o szóstej rano, by zdążyć na pociąg do Filadelfii. Gosposia odebrała Charliego ze szkoły, a Caroline i Andy wrócili do domu metrem o różnych porach. Sybil wysoko ceniła w swoim eklektycznym stylu życia elastyczność grafiku, która pozwalała jej więcej czasu spędzać z dziećmi. Pojawienie się Charliego zaskoczyło ją i męża, lecz po pierwszym szoku i oswojeniu się z tą myślą zgodnie doszli do wniosku, że nic lepszego nie mogło się im przytrafić. Charlie był spokojnym, kochanym chłopcem, zawsze dopisywał mu humor. Starsze rodzeństwo także lubiło spędzać z nim czas.

Gdy Sybil wróciła z Filadelfii, Andy i Caroline odrabiali lekcje w swoich pokojach, a Charlie oglądał film w sypialni rodziców. Dzieci zjadły już kolację, lecz Blake na nią czekał. Poszedł za nią do kuchni, a ona przełożyła na talerze sałatkę i kurczaka na zimno, którego zostawiła dla nich gosposia.

– Chyba nie będę organizować tej wystawy – oświadczyła, gdy mąż nalał jej wina. – Ekspozycja przyjeżdża z Danii. W zasadzie mnie nie potrzebują. Moim zdaniem koncepcja jest niekompletna, a oni nie chcą, bym coś dodawała. Opracowało ją prestiżowe muzeum, więc chcą ją zostawić w niezmienionym stanie. To nie dla mnie. – Odrzucała wiele propozycji. Miała bardzo poważne podejście do swojej pracy i do okresów oraz projektantów, którzy ją interesowali. – Poza tym potrzebuję czasu, by popracować nad książką. Chcę ją skończyć do przyszłego roku. – Pisała ją już dwa lata. W zasadzie tworzyła podręcznik współczesnego projektowania wnętrz. – A jak tobie minął dzień? – Spojrzała na niego z uśmiechem. Lubili spotykać się co wieczór i dzielić się wydarzeniami dnia.

– W porządku. W środę lecę do San Francisco – wypalił, uświadamiając sobie, jak wariacko to brzmi. Sam się przestraszył, zamierzał bowiem delikatniej poruszyć temat. Zdenerwowanie wzięło jednak górę.

– Jakiś nowy klient? – zapytała Sybil, sącząc wino.

Wahał się długą chwilę, nie wiedząc, co powiedzieć. A potem westchnął i usiadł na krześle. Nigdy nie mieli przed sobą tajemnic. Stanowili zespół i doskonale funkcjonowali po osiemnastu latach małżeństwa. W ich życiu nie było wielu niespodzianek, a im się to podobało. Nadal się też kochali.

– Otrzymałem dzisiaj świetną propozycję ze start-upu w San Francisco – odparł cicho.

– Odmówisz? – Znała odpowiedź na to pytanie, lecz i tak je zadała. Zawsze odmawiał. Był zadowolony ze swojej obecnej posady, tak przynajmniej myślała.

– Tym razem jest inaczej. Inwestorzy mają mnóstwo pieniędzy. To dwaj faceci o nieposzlakowanej reputacji. Ich projekt wypali i wszyscy zarobią majątek. – Był tego pewien.

Spojrzała na niego i odłożyła widelec.

– Ale to San Francisco. – Równie dobrze mógłby to być Mars lub Pluton. Kalifornia również nie należała do ich wszechświata.

– Wiem, ale proponują dwa razy więcej, niż teraz zarabiam, a do tego opcję na akcje. Jeśli im się uda, będziemy ustawieni do końca życia. – Oboje dobrze zarabiali. Wiedli wygodne życie, mieli wszystko, czego pragnęli, ich dzieci także. Nigdy nie aspirowali do wyższej ligi. – Nie twierdzę, że zostanę miliarderem, ale w tym są naprawdę spore pieniądze, Syb. Niełatwo im odmówić.

– Nie możemy przeprowadzić się do San Francisco – odparła po prostu. – Ja nie mogę, ty nie możesz, nie możemy zrobić tego dzieciom. Andrew w tym roku kończy szkołę.

Blake doskonale to wiedział. Myślał o tym przez całe popołudnie i czuł bolesne wyrzuty sumienia, że w ogóle rozważa tę propozycję, zamiast z miejsca ją odrzucić. Czuł się jak zdrajca.

– Chciałbym tylko zobaczyć, komu odmawiam – powiedział, wiedząc, że to marna wymówka. Jego żona również to wiedziała.

– A jeśli pojedziesz i już nie będziesz chciał odmówić? – zapytała z niepokojem.

– Będę musiał, ale powinienem przynajmniej ich wysłuchać. – Miał czterdzieści sześć lat i wiedział, że druga taka okazja już się nie przytrafi i że jeśli nie przyjmie propozycji, będzie musiał zostać tu, gdzie jest, już do końca życia. Nie widział w tym nic złego, jego obecna praca mu odpowiadała, ale chciał zyskać całkowitą pewność, że powinien odmówić, zanim to zrobi.

– To nie brzmi dobrze – mruknęła Sybil, wstawiając naczynia do zlewu.

– Nie mówię, że się zgodzę, Syb. Chcę się tylko rozejrzeć. Może mógłbym się przenieść na parę lat – odparł, próbując znaleźć rozwiązanie problemu, którego ona w ogóle nie chciała rozważać.

– Nie pozwolą ci na to. Caro i Andy muszą tutaj skończyć szkołę.

Wiedział, że odrzucenie propozycji z San Francisco to poświęcenie, na które musi się zdobyć, ale nie przypuszczał, że okaże się to takie trudne.

– Nie będzie mnie tylko od środy do piątku, na weekend wrócę – oświadczył cicho.

Sybil nie spodobał się wyraz jego oczu. Jeszcze nigdy go takim nie widziała. Myślał o sobie, a nie o nich.

– Dlaczego jakoś mnie to nie przekonuje? Ty chyba nie mówisz poważnie, Blake. – Zacisnęła usta w wąską linię.

– To może zabezpieczyć nam przyszłość. Tutaj nigdy nie zarobię takich pieniędzy.

– Nie potrzeba nam więcej – oświadczyła stanowczo. – Mamy wspaniałe mieszkanie i dobre życie. – Nigdy nie była chciwa, ich zarobki ją satysfakcjonowały.

– Nie chodzi tylko o pieniądze. Ekscytuje mnie myśl o uczestniczeniu w czymś nowym. To mógłby być technologiczny przełom. Wybacz, Syb, ale ja chcę tylko to sprawdzić. Będziesz mnie za to nienawidzić? – Kochał ją i nie chciał stawiać na szali ich małżeństwa, ale wiedział, że dręczyłoby go do końca życia, gdy teraz nie porozmawiał z ludźmi z San Francisco. Obiecał, że do nich przyleci, zanim zapytał żonę.

– Nie mogłabym cię znienawidzić… Chyba że zmusisz nas do wyprowadzki z Nowego Jorku – zażartowała ze śmiechem. Nie była na niego zła, bała się. – Tylko obiecaj, że zachowasz zimną krew i nie przyjmiesz posady, zanim porozmawiamy.

– Oczywiście, że nie. – Otoczył ją ramieniem i zaprowadził do sypialni, gdzie znaleźli Charliego. Syn zasnął przed telewizorem. Blake zaniósł go do jego pokoju, Sybil go przebrała, a malec nawet się nie obudził.

Życzyli dobrej nocy Caroline i Andy’emu, a gdy wyłączyli światło, Sybil zaczęła zastanawiać się nad słowami męża. Miała nadzieję, że to jedna z tych sytuacji, kiedy pomysł wydaje ci się kuszący przez kilka minut, ale potem wracasz do rzeczywistości i wiesz, że to nie dla ciebie. Nie wyobrażała sobie, że mogliby mieszkać w San Francisco, nie chciała tego. Nowa posada wydawała się Blake’owi ekscytująca, ale była pewna, że wszyscy byliby nieszczęśliwi, gdyby dla niego opuścili Nowy Jork. Nie chciała tego zrobić nawet dla ukochanego mężczyzny. Nie mogli zrobić tego dzieciom. Nie chciała też żyć w związku na odległość i odwiedzać się w weekendy. To nie mogło się udać. W Nowym Jorku prowadzili idealne życie. Blake się z nią zgadzał, ale okazja, która się nadarzyła, była jedyna w swoim rodzaju.

Blake wyszedł, zanim Sybil zawiozła Charliego do szkoły. Gdy wróciła do mieszkania i usiadła przy biurku w swoim gabinecie, doszła do wniosku, że nie ma powodów do zmartwień. Blake nigdy nie robił niczego pod wpływem impulsu, był rozsądny i kochał Nowy Jork. Jego obecna praca zawsze mu się podobała. Sybil była przekonana, że po spotkaniu w San Francisco mąż dojdzie do wniosku, że start-up nie jest dla niego, nawet jeśli otoczka jest kusząca. Tak jak ona był nowojorczykiem do szpiku kości i na pewno nie chciał zniweczyć planów jej i dzieci. Uznała, że lepiej będzie pozwolić mu lecieć do Kalifornii, by sam się o tym przekonał, niż protestować i się kłócić. Sam pójdzie po rozum do głowy. Była tego pewna.

Spędzili spokojny wieczór w domu i nie wrócili już do tematu. Nie chciała się z nim sprzeczać ani znów poruszać tej kwestii. W środę prosto z biura pojechał na lotnisko. Zadzwonił przed odlotem, by powiedzieć, że ją kocha, i podziękować jej za wsparcie i za to, że pozwoliła mu rozejrzeć się w San Francisco.

– Równie dobrze możesz z nimi porozmawiać, zanim im odmówisz – odparła spokojnie, a on poczuł ulgę. Wiedziała, że niezależnie od tego, ile mu zaproponują, nie wywabią go z Nowego Jorku. Blake miał swoje przyzwyczajenia i lubił obecną posadę.

– Ja też tak sądzę. Przekaż dzieciakom, że je kocham. Wrócę w piątek późnym wieczorem. – Zamierzał wsiąść do ostatniego samolotu z San Francisco i wiedział, że Sybil będzie już spała, gdy wróci. Jego samolot miał wylądować na lotnisku JFK o drugiej w nocy. Późno, ale nie chciał spędzać kolejnej nocy bez niej. Na weekend wybierali się do Hamptons, gdzie wynajmowali dom. Pogoda była taka, że należało skorzystać z okazji po raz ostatni w tym sezonie. Dzieci również chciały jechać. Wszyscy nie mogli się już doczekać.

Dzięki korzyściom płynącym z różnicy czasu Blake zdążył spotkać się z założycielami start-upu na późnej kolacji w swoim hotelu w środowy wieczór. Byli zapaleni do nowego pomysłu i młodsi od niego o ponad dekadę, a ponadto mieli imponujące życiorysy zawodowe. Z wykształcenia byli informatykami, lecz stali się błyskotliwymi biznesmenami. Obaj zrobili dyplomy MBA na Harvardzie. Mieli świeże pomysły, zakładali firmy, sprzedawali je i szukali nowej idei. Chcieli, by to Blake poprowadził nowe przedsięwzięcie, gdy oni będą dopracowywać koncepcję z myślą o sprzedaży lub debiucie na, gdzie w zależności od tego, co okazałoby się bardziej lukratywne. Mieli środki gwarantujące sukces, a słuchanie ich planu okazało się tak podniecające, jak obawiał się tego Blake od początku.

Tej nocy nie mógł spać, a przy śniadaniu spotkał się z sześcioma osobami, które nadzorowały różne działy firmy. Wszyscy lubili innowacje i pełnili wcześniej ważne funkcje w innych spółkach. Pomysłodawcy chcieli zaangażować w swój projekt tylko prawdziwe gwiazdy, którymi jako prezes miał dowodzić Blake znany ze swojego opanowania. Ich biznesplan był niemal pozbawiony wad i nastawiony na ogromne zyski, w których Blake jako prezes mógł partycypować, zwłaszcza że otrzymałby pakiet akcji.

Przez cały dzień uczestniczył w różnych rozmowach i ponownie spotkał się z założycielami na kolacji, by przedstawić swoje wrażenia. Ucieszyło ich to, co powiedział. Dodawał rozwagi ich ekipie, a do tego patrzył na sprawy jak finansista. Piątkowe spotkania potoczyły się jeszcze lepiej. Blake’owi spodobała się nawet siedziba firmy w odnowionym magazynie na południe od Market. Już pracowała tam grupa młodych osób pełnych pomysłów i energii. Pobudzało go i ekscytowało samo przebywanie w tym środowisku, które w niczym nie przypominało jego życia, choć koncepcja nie była mu całkiem obca. Z nowym przedsięwzięciem wiązało się określone ryzyko, ale wszyscy wokół wydawali się rozsądni i doświadczeni. Tworzyli zaskakująco spójną grupę, a Blake doskonale do nich pasował. Założyciele ponowili swoją ofertę, zanim wyjechał, jeszcze bardziej przekonani, że jest najlepszym człowiekiem na to stanowisko. On też tak myślał. Zdołali rozwiać wszelkie jego obawy w ciągu zaledwie dwóch dni. Przez większość lotu wpatrywał się w przestrzeń, pogrążony w rozmyślaniach i w pełni przytomny. Od lat nie spędził w pracy równie udanych czterdziestu ośmiu godzin. Czuł się jak nowo narodzony.

Wszedł do mieszkania w Tribece o trzeciej w nocy. Sybil już mocno spała. Gdy pocałował ją w czubek głowy, nawet się nie poruszyła.

Wyglądał na zmęczonego i poważnego, gdy wszedł do kuchni w sobotę rano. Byli już spakowani i gotowi do wyjazdu na weekend, a Sybil celowo nie zapytała, co w darzyło się w San Francisco, dopóki nie dotarli bezpiecznie do domu w Hamptons, a dzieci nie pobiegły na plażę. Usiedli na tarasie, by je obserwować, gdy odwróciła się do niego. Nadal szukał odpowiednich słów, by przekazać jej to, czego nie chciała usłyszeć.

– Jak było? – zapytała z napięciem.

– Byłbym szalony, gdybym się nie zgodził – odparł cichym, chrapliwym głosem. – Nigdy nie miałem takiej okazji. I pewnie już nie będę miał. – Dokładnie określił, ile mógłby zarobić, gdyby przyjął posadę, zanim uruchomiliby spółkę, i potem, gdyby zadebiutowali na giełdzie albo sprzedali się firmie w rodzaju Google’a. Ktoś na pewno z czasem będzie próbował ich wykupić.

– W życiu nie chodzi tylko o pieniądze – zganiła go. – Od kiedy to one cię motywują? Nie możesz dla pieniędzy zrezygnować z całego naszego życia. – Widziała już jednak pragnienie w jego oczach. Nigdy jeszcze nie był tak przekonany do żadnej posady. Wiedziała, że chodzi nie tylko o pieniądze, lecz także o robienie czegoś ekscytującego i nowego. To musiało być podniecające. To była jego wielka szansa i w konsekwencji ogromny sukces dla nich wszystkich. Nie mogli tego ignorować. Nawet lokalizacja po raz pierwszy w jego karierze nie miała dla niego znaczenia.

– Wszystko się zmienia, gdy w grę wchodzą takie kwoty, Syb – odparł cicho. – Nie mogłabyś przenieść się do San Francisco na parę lat? Mogłabyś tam pisać, pracować nad swoją książką, kontaktować się z prasą. A do Nowego Jorku wracałabyś, by współpracować z muzeami, organizować wystawy i spotykać się z klientami. – Chciał podpowiedzieć jej pewne rozwiązania, ale czuł się tak, jakby wspinał się na szklaną ścianę. W żaden sposób nie zareagowała.

– Miałabym spędzać życie w samolotach, podczas gdy w domu czekałoby na mnie troje dzieci? – Jego sugestie ją zszokowały, tak jak sam fakt, że w ogóle bierze to pod uwagę. Widziała, że bardzo poważnie rozważa tę ofertę. Rozumiała jego powody, ale czuła też, że to całkowicie wywróci ich życie do góry nogami. Nie mogłaby zrobić tego dzieciom ani sobie. To byłoby nieuczciwe.

Po chwili dzieci wróciły do domu, by coś zjeść, odłożyli więc tę dyskusję do wieczora i wrócili do niej, gdy Andrew i Caroline wyszli na spotkanie z przyjaciółmi, a Charlie zasnął w pokoju obok.

– Wiem, że proszę cię o wiele, ale dzieciaki się dostosują – nalegał Blake. – Nawiążą nowe przyjaźnie, a Andy tak czy inaczej za rok by się wyprowadził. Firma nie będzie na mnie tyle czekać. Jeśli się nie zgodzę, zaproponują to stanowisko komuś innemu. Potrzebują kogoś od zaraz.

Jego głos brzmiał rozpaczliwie, zrobiło się jej go żal, ale jeszcze bardziej żałowała siebie i dzieci. Widziała, jak bardzo Blake pragnie to zrobić, ale wywołałby tym krokiem bezpośredni konflikt z potrzebami innych członków rodziny.

– Mają tam trzęsienia ziemi – przypomniała mu, próbując znaleźć jakiś argument, by mu to wyperswadować, choć jednocześnie czuła się jak egoistka.

– Od ponad stu lat nie było tam dużego trzęsienia ziemi – odparł ze śmiechem.

Ona jednak była równie uparta.

– W takim razie mają co najmniej jedno zaległe. – Poza tym ziemia zatrzęsła się tam porządnie w 1989 roku.

– Nie dojdzie do trzęsienia ziemi tylko dlatego, że się tam przeprowadzimy – oświadczył, biorąc ją w ramiona.

Na resztę wieczoru zapomnieli o San Francisco. Gdy następnego dnia wracali do miasta, nic nie było postanowione. Nie gniewali się na siebie, lecz obojgu sprawa wydawała się tak samo ważna.

Dyskutowali o tym jeszcze parę dni, nie dochodząc do porozumienia, aż w końcu Sybil uświadomiła sobie, że Blake nigdy jej nie wybaczy, jeśli zmusi go do odrzucenia tej oferty. Taka decyzja stanęłaby im kością w gardle na wiele lat i miałaby o wiele poważniejsze konsekwencje niż jej zgoda na przeprowadzkę do San Francisco. Nie była z tego powodu szczęśliwa, lecz wiedziała, że w jego wieku taka okazja może się już nie powtórzyć. A pieniądze stanowiły zachętę dla nich obojga – przy takich sumach mogliby zabezpieczyć przyszłość dzieci na zawsze, gdyby projekt odniósł sukces. Po wielu godzinach szczegółowych dyskusji z mężem zaczęła dostrzegać zalety pomysłu.

Prosił ją tylko o dwa lata i zadeklarował, że jeśli okaże się, że przeprowadzka będzie mieć na nich niekorzystny wpływ, zrezygnuje i wrócą do Nowego Jorku. Kochała go i nie chciała zaprzepaścić jego kariery ani zrujnować ich małżeństwa, dlatego też pod koniec drugiego tygodnia spojrzała na niego wyczerpana, po czym zarzuciła mu ręce na szyję.

– Poddaję się. Za bardzo cię kocham, by zmusić cię do rezygnacji z tego pomysłu ze względu na nas. Jakoś to wszystko poukładamy – powiedziała.

Zrozumiała, że podjęła słuszną decyzję, gdy tylko zobaczyła, jaki wdzięczny i podekscytowany jest Blake. Następnego ranka zatelefonował do San Francisco, przekazał nowinę, po czym złożył wypowiedzenie w dotychczasowej pracy. Tego wieczoru po kolacji powiedzieli o wszystkim dzieciom.

Cała trójka zareagowała przerażeniem na słowa rodziców, lecz matka była stanowcza, podkreśliła, że to poświęcenie, na które muszą się zdobyć wszyscy dla wspólnego dobra. Zaznaczyła, że to ważne dla kariery ich ojca, a w konsekwencji dla ich bezpieczeństwa finansowego. Caroline i Andrew byli już na tyle dojrzali, by to zrozumieć, zwłaszcza że Sybil nie dała im wyboru i sama również musiała się dostosować. Zadzwoniła tego popołudnia do szkoły Andy’ego i uzyskała od dyrekcji zapewnienie, że Andy będzie mógł wrócić i odebrać dyplom ze swoimi przyjaciółmi, jeśli tylko zechce, o ile uda mu się zdać wszystkie egzaminy końcowe w San Francisco.

Blake zgodził się, by dzieci dokończyły semestr zimowy w Nowym Jorku i razem z Sybil przeprowadziły się do San Francisco w styczniu. Sam planował wyjechać za dwa tygodnie, by mieć czas na znalezienie odpowiedniego mieszkania. Nie nastawiali się na zakup, ponieważ nie byli pewni, czy to przeprowadzka na stałe. Sybil zaznaczyła, że chciałaby mieć jasne, słoneczne, przestronne mieszkanie, a nie dom. Zapoznała się z ofertą szkół w San Francisco i skontaktowała się z wybranymi. Loft w Tribece pozostawiali w niezmienionym stanie, na wypadek gdyby za dwa lata zapragnęli wrócić, jak również po to, by miała gdzie przenocować, gdyby odwiedzała Nowy Jork w celach służbowych. Dała sobie dwa i pół miesiąca na zorganizowanie całej przeprowadzki. Blake w tym czasie miał znaleźć dla nich mieszkanie i okrzepnąć w nowej pracy. Sybil zamierzała umeblować ich nowe lokum wynajętymi meblami, a nowe kupować dopiero, gdyby postanowili zostać. Na razie uważali zmianę adresu za tymczasową, na próbę. Świadomość, że zawsze mogą wrócić do Nowego Jorku, nieco ułatwiała proces dzieciom i samej Sybil, która miała nadzieję, że San Francisco okaże się opcją krótkoterminową. Niemniej zaangażowała się w przeprowadzkę dla Blake’a i próbowała przekonać dzieci i samą siebie, że to nie koniec świata.

Andy był zdenerwowany, ale próbował zachowywać się rozsądnie, gdy już zrozumiał, jaki potencjał finansowy to za sobą pociąga. Czuł się dumny z ojca i cieszył się, że będzie mógł w czerwcu odebrać dyplom z dotychczasowymi przyjaciółmi. Caroline wpadła w szał, groziła, że nigdzie nie pojedzie, ale w Nowym Jorku nie miała z kim zostać. Nie mieli tu żadnych dziadków, wujów ani ciotek, a nie chciała zamieszkać w internacie, choć rodzice zaproponowali jej taką alternatywę ze względu na gwałtowność jej protestów. Ostatecznie okazało się, że nie ma wyboru i będzie musiała zaakceptować wyjazd. Zgodnie z przewidywaniami Blake’a i Sybil Charlie podszedł do sprawy z największym spokojem, uznał, że zapowiada się dobra zabawa. Nie mógł się już doczekać nowej szkoły.

Dwa tygodnie po wyjeździe Blake’a Sybil zapisała wszystkich do doskonałych szkół na podstawie ich dotychczasowych ocen. Blake odwiedził szkoły na miejscu i przekazał jej, że jest z nich zadowolony, zaczął też poszukiwania mieszkania. Do Święta Dziękczynienia nie udało mu się jednak niczego znaleźć. Wyszukanie mieszkania w rozsądnej odległości od szkół i spełniającego wszystkie wymagania Sybil – jasnego, słonecznego, przestronnego, nowoczesnego, wysokiego i z odpowiednim widokiem – okazało się trudniejsze niż zakładał. Poza tym czynsze w San Francisco wydały mu się niedorzecznie wysokie, nawet w porównaniu z Nowym Jorkiem.

Nowa praca ogromnie mu się podobała, wyglądał dziesięć lat młodziej, gdy wrócił do domu. Sybil doszła do wniosku, że słusznie postąpili, denerwowała się jednak brakiem mieszkania, a Blake obiecał, że po Święcie Dziękczynienia bardziej przyłoży się do poszukiwań.

– Może zamieszkamy w hotelu? – zaproponował Charlie, gdy ojciec wrócił do San Francisco.

– Mam nadzieję, że nie – odparła Sybil z surową miną. Nie chciała mieszkać w hotelu z trójką dzieci, nawet jeśli Charliemu bardzo podobał się ten pomysł. – Tatuś znajdzie coś, zanim się przeprowadzimy – zapewniła synka.

Agentka nieruchomości poleciła im apartament w Millennium Tower na Mission Street, na pięćdziesiątym ósmym piętrze ze wspaniałym widokiem, ale okolica wydała im się nie najlepsza dla dzieci. Była to dzielnica finansowa, dużo biurowców, a otoczenie powoli się gentryfikowało, lecz wciąż brakowało parków i placu zabaw dla Charliego. Sam wieżowiec był bardzo nowoczesny, a mieszkanie czekało na nabywcę już od roku, odkąd jego właściciel przeprowadził się do Hongkongu. Budynek miał wady konstrukcyjne, co utrudniało sprzedaż, lecz ułatwiało wynajem w rozsądnej cenie. Agentka miała nadzieję na roczny lub dwuletni kontrakt. Była to bardzo udana inwestycja pomimo wad konstrukcyjnych. Blake czekał więc na możliwość obejrzenia tego mieszkania i kilku innych, a Sybil codziennie dopytywała o postępy.

Dzieci tymczasem cieszyły się ostatnim miesiącem w Nowym Jorku przed świętami. Andy spotykał się ze znajomymi, kiedy tylko mógł, chadzał na mecze koszykówki i hokeja. Caroline nadal uważała rodziców za okrutnych, lecz też udawało się jej dobrze bawić z przyjaciółmi. Planowali spędzić Boże Narodzenie w Nowym Jorku, a do San Francisco lecieć w Nowy Rok. Sybil miała tylko nadzieję, że do tego czasu znajdą jakieś lokum. Blake również na to liczył. Stan zawieszenia obojgu działał na nerwy. Blake zarezerwował pierwszy dzień grudnia tylko na oglądanie mieszkań z agentką i liczył na to, że tym razem będzie miał więcej szczęścia niż w listopadzie. Nie przewidział, jak trudne okaże się znalezienie pięciopokojowego mieszkania w nowoczesnym budynku pełnym światła i z widokiem, jak poinstruowała go małżonka. Tego dnia miał odwiedzić pięć różnych lokalizacji. Millennium Tower jeszcze nie był dostępny, lecz Blake i Sybil liczyli właśnie na to miejsce. Od przeprowadzki Blake mieszkał w Regency, hotelu z możliwością długoterminowego wynajmu, lecz pragnął znaleźć dom dla Sybil i dzieci, a nie zadowalać się tymczasowym rozwiązaniem.

Agentka przyjechała po niego w mglisty poranek i zapewniła, że czuje w kościach, iż dzisiaj znajdą to, czego Blake szuka. Miał nadzieję, że jej przeczucie okaże się słuszne. Był wdzięczny Sybil i dzieciom za to, że zgodzili się na przeprowadzkę, teraz więc zamierzał znaleźć im dom, który pokochają.

Pierwsze mieszkanie znajdowało się w budynku z lat trzydziestych w Pacific Heights, najlepszej dzielnicy San Francisco – okazało się jednak ciemne i ponure pomimo okien wychodzących na obie strony i spektakularnych widoków. Brakowało mu nowoczesności, której szukała Sybil, i było położone bardziej na północ. W drodze do kolejnej lokalizacji Blake zaczął się zastanawiać, czy w ogóle uda mu się znaleźć odpowiednie mieszkanie. Nie miał serca, by napisać do Sybil i powiadomić ją, że znowu się nie udało. Wiedział, że gdzieś w San Francisco musi być dla nich dom. A on musiał go tylko odnaleźć, niezależnie od wszystkiego.

Sybil pozwoliła mu zrealizować marzenie. Był więc jej winien przyzwoity dom w mieście, do którego jego rodzina wspaniałomyślnie zgodziła się przeprowadzić. Zamknął oczy na chwilę, rozmyślając o żonie i tęskniąc za nią, a gdy zatrzymali się na skrzyżowaniu, otworzył je i ujrzał budynek przypominający muzeum Fricka w Nowym Jorku. Nigdy dotąd go nie zauważył, choć odwiedził Pacific Heights już kilka razy.

– Co to takiego? – zapytał zaintrygowany. Budynek bardziej przypominał małe muzeum niż dom. Otaczały go drzewa, ogrodzenie z misternie kutą bramą, a od przodu znajdował się dziedziniec. Ogród zarósł chwastami.

– To Butterfield Mansion – odparła agentka, przejeżdżając znak stopu.

Blake odwrócił się i spojrzał na dom jeszcze raz. Był to imponujący budynek w stylu europejskim, wydawał się porzucony pomimo swojej wspaniałości.

– Kto tam mieszka? – dopytywał dalej z zaciekawieniem.

– Od wielu lat nikt. Wybudowała go znana rodzina bankierów na przełomie wieków, przed trzęsieniem ziemi w 1906 roku. Stracili wszystkie pieniądze podczas wielkiego kryzysu i sprzedali dom. Potem budynek przechodził z rąk do rąk, aż pięć lub sześć lat temu przejął go bank. Od tamtej pory stoi pusty. Nikt nie chce mieszkać w tak wielkim domu. Jest zbyt kosztowny w utrzymaniu, trzeba kogoś zatrudnić do opieki nad nim. Podejrzewam, że w końcu działkę kupi jakiś deweloper i wyburzy dom. Moim zdaniem bank na razie próbuje uniknąć złej prasy, którą to by za sobą pociągnęło. Dom nadawałby się na hotel, działka jest naprawdę spora, ale nie pozwala na to plan zagospodarowania. Dlatego stoi pusty. Ma około dwudziestu sypialni, milion pokojów dla służby i salę balową. Nasze biuro obsługuje tę nieruchomość, ale sama nigdy nie byłam w środku. To część historii San Francisco. Szkoda, że nie kupił go dotąd nikt, kto dorobił się na nowych technologiach. Bank wyznaczył niedorzecznie niską cenę wyjściową, tylko po to, by się go pozbyć, ale taki dom to za duży kłopot dla większości ludzi.

Blake pokiwał głową. Widać to było na pierwszy rzut oka, ale sam budynek cechowały wdzięk i elegancja, nawet pomimo jego zaniedbanego stanu. Od długiego czasu nikt nie otoczył tego domu miłością.

– Co się stało z rodziną, która tu mieszkała? Z Butterworthami?

– Z Butterfieldami – poprawiła go agentka. – Zniknęli po tym, jak sprzedali dom. A może umarli. Albo przeprowadzili się do Europy. Coś w tym rodzaju. W każdym razie nie są już częścią sceny towarzyskiej San Francisco.

Poczuł smutek na myśl, że rodzina, która mieszkała w takim eleganckim domu, pełnym przepychu, mogła tak po prostu zniknąć. Budynek go zafascynował, podobnie jak pobieżne informacje agentki. Pojechali jednak dalej, by szukać lokum, i obejrzeli jeszcze cztery mieszkania, z których żadne nie spodobałoby się Sybil. Potem pojechał do swojego biura w Market, a wieczorem do hotelu. Przez telefon wyznał żonie, że znów nie udało mu się niczego znaleźć.

– Coś się jeszcze pojawi – odparła z udawanym optymizmem. – A mieszkanie w Millennium Tower? – zapytała, choć czuła opór przed mieszkaniem na takiej wysokości w okolicy nawiedzanej trzęsieniami ziemi. Gdyby wybuchł pożar, musiałaby się ewakuować po schodach z trojgiem dzieci.

– Właściciel, który mieszka w Hongkongu, jeszcze się nie odezwał. Może nie chce wynajmować.

– I bardzo dobrze – mruknęła, myśląc o wysokości.

Blake już miał powiedzieć jej o ogromnej, pustej posiadłości, którą widział tego ranka, ale zmienili temat, a potem wypadło mu to z głowy. Kiedy położył się do łóżka, przypomniał sobie o domu. Zaczął się zastanawiać, jak wyglądają wnętrza. Uznał, że to śmieszne, ale rankiem zadzwonił do agentki i z ciekawości zapytał ją o cenę. Dom miał w sobie coś niezwykłego, pociągającego i dyskretnie pięknego. Blake zdumiał się, gdy usłyszał, ile kosztuje.

– Fortunę kosztowałoby zapewne bieżące utrzymanie, ale moim zdaniem bank jeszcze zejdzie z ceny. Pojawiły się już plotki o licytacji, ale wszyscy się boją, że kupiec zburzy budynek. Sama działka jest warta o wiele więcej.

Podała cenę o wiele niższą niż ceny mieszkań na sprzedaż, które oglądał i które mu się nie spodobały. Nieruchomości w San Francisco były drogie, a tymczasem ich loft w Tribece dziesięciokrotnie przewyższał swoją wartością Butterfield Mansion. Była to prawdziwa okazja.

– W jakim stanie jest w środku?

– Nie mam pojęcia, ale mogę zapytać. Chce go pan obejrzeć? – zapytała agentka ze zdziwieniem. Dom stanowił całkowite przeciwieństwo jego dotychczasowej listy wymagań. Szukał nowego, nowoczesnego mieszkania, a nie domu, a poza tym deklarował, że woli wynajmować, niż kupić. Wszystko to było prawdą, ale stara, opuszczona posiadłość nie dawała mu spokoju.

– To chyba nie ma sensu, chyba że z ciekawości. Żona by mnie zabiła.

– Możemy się targować, jeśli dom się panu spodoba – mruknęła agentka, zniżając głos i ignorując jego komentarz o Sybil.

Cena była jednak tak niska, że w zasadzie nie musiałby się targować. Mogliby zrobić remont, a potem sprzedać nieruchomość za znacznie większą sumę przed wyjazdem z San Francisco. Gdy myślał o tym w ten sposób, brzmiało to bardziej jak transakcja biznesowa niż kaprys.

– Może rzucę okiem, tak dla zabawy – zgodził się zaintrygowany.

– W takim razie oddzwonię. – Agentka rozłączyła się i zadzwoniła ponownie pięć minut później z informacją, że otrzymała klucze od swojego szefa i potwierdziła w banku, że dom wciąż jest na sprzedaż. Wiedziała, że od dawna próbowali się go pozbyć. – Możemy spotkać się w południe, jeśli pan chce.

Blake czuł się głupio, ale zgodził się spotkać z nią na miejscu. Stawił się pod bramą punktualnie, skorzystawszy z taksówki.

Spacer po pokojach był jak podróż w czasie do początków dwudziestego stulecia. Wnętrza były staroświeckie, lecz zjawiskowo piękne i eleganckie, ze stiukami na sufitach i ścianach, boazerią w bibliotece, wspaniałymi parkietami i salą balową przypominającą Wersal. Czuł się jak w muzeum albo w małym hotelu. Wszystko zachowało się w zaskakująco dobrym stanie. Nigdzie nie było śladów uszkodzeń ani zacieków. W kuchni wisiał jeszcze długi rząd dzwonków, którymi przyzywano liczną służbę w czasach świetności, przed stu laty. Na parterze znajdowały się przestronne pokoje do przyjmowania gości, a na piętrze urządzono sypialnie dla rodziny z małymi bawialniami i garderobami. Każda miała także ogromną łazienkę. Wyżej umieszczono sypialnie gościnne i dodatkowy salon ze spektakularnym widokiem, wyposażone w marmurowe kominki tak jak w głównych sypialniach. Najwyższe piętro zajmowały kwatery dla służby. Mogła się tu pomieścić ogromna rodzina z całą armią służących. Blake wędrował po schodach, dwa razy obszedł cały dom i zauważył, że kuchnia przeszła remont, choć też wymagała odnowienia.

– Wspaniały dom – powiedział z zachwytem, gdy już wszystko dwa razy obejrzał.

– Chce pan złożyć ofertę? – zapytała agentka wprost.

Przez chwilę myślał o tym, wpatrując się w misternie zdobiony sufit. Zauważył, że wszystkie żyrandole zniknęły i że trzeba je będzie czymś zastąpić. Przez sam swój rozmiar dom stanowił ogromne wyzwanie dla architekta wnętrz.

– Chyba tak – odparł cicho, prawie nie poznając własnego głosu. – Nawet gdybyśmy mieli nigdy tu nie zamieszkać, to po prostu doskonała inwestycja. Wystarczy odmalować, zdjąć zabezpieczenia z okien i za odpowiednią cenę ktoś zyska wspaniały dom.

Nie był pewien, czy próbuje przekonać samego siebie, czy też agentkę. Doszedł do wniosku, że na razie nie powie o niczym Sybil. Nie potrafiłby jej tego wyjaśnić ani opisać urody domu, który pod każdym względem różnił się od tego, czego ona szukała. W przypływie śmiałości podał jednak cenę niemal o połowę niższą niż cena wyjściowa, czując się tak, jakby obstawiał ruletkę w Las Vegas. Chciał tylko zobaczyć, co się stanie. Był pewien, że oferta zostanie odrzucona, ale postanowił spróbować. Biorąc pod uwagę powierzchnię i lokalizację, ubiłby interes życia, gdyby oferta została zaakceptowana.

Godzinę później agentka wypełniła wszystkie formularze i dostarczyła je do jego biura, a on je podpisał. Miał wrażenie, że to wszystko żart i nie należy traktować tego poważnie, biorąc pod uwagę absurdalnie niską kwotę proponowaną za dom, którego nikt nie chciał. Wkrótce zapomniał o sprawie i resztę dnia spędził na spotkaniach. Wrócił do biurka dopiero o osiemnastej, a tam czekała już na niego wiadomość od agentki. Prosiła go o telefon, zadzwonił więc przed powrotem do hotelu, przekonany, że bank odrzucił jego ofertę. Sam nie był pewien, na co liczył.

– Butterfield Mansion jest pańska, panie Gregory – oświadczyła agentka uroczystym tonem. Upłynęła chwila, zanim dotarły do niego jej słowa. – Dom należy do pana – powtórzyła. – Bank zaakceptował pańską ofertę. Chcą zamknąć sprawę w dwa tygodnie razem z inspekcją. – Taki postawił warunek.

– O Boże! – mruknął, po czym usiadł zaskoczony, zastanawiając się, jak to powie żonie. Kupił właśnie posiadłość z 1902 roku o powierzchni prawie dwóch tysięcy metrów kwadratowych, z salą balową i działką liczącą niemal cztery tysiące metrów. Walcząc z przypływem paniki na myśl o tym, jak zareaguje Sybil, gdy się dowie, zaczął się śmiać. Wciąż mógł się jeszcze wycofać, gdyby inspekcja wypadła niepomyślnie. Ale nie chciał. Nie miał pojęcia dlaczego, nie miało to żadnego sensu, ale zakochał się w tym domu. Może to jakiś kryzys wieku średniego? Najpierw przyjął posadę w San Francisco, a potem kupił stuletnią posiadłość. Bez wątpienia nie było to wynajęte nowoczesne mieszkanie, na jakie liczyła Sybil.

Wracając do hotelu, zastanawiał się, co go opętało. Niezależnie od powodu czy szaleństwa tego przedsięwzięcia w końcu mieli dom. A cena okazała się tak niska, że niemal nie naruszył ich oszczędności. Przynajmniej o to Sybil nie mogła się na niego gniewać. Czuł, że po odmalowaniu Butterfield Mansion stanie się dla nich cudownym domem, przynajmniej na jakiś czas. Zawsze mogli go potem z zyskiem sprzedać. Teraz musiał tylko przekonać do tego Sybil. Zakup poszedł gładko. Sprzedanie pomysłu żonie mogło okazać się trudniejsze, nawet jeśli czuł, że zabawnie byłoby mieszkać w takim wielkim domu przez parę lat.

– Gregory Mansion – powiedział do siebie na głos, po czym wybuchnął śmiechem.

Rozdział 2

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 3

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 4

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 5

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 6

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 7

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 8

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 9

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 10

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 11

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 12

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 13

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 14

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 15

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 16

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 17

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 18

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 19

Dostępne w wersji pełnej

Tytuł oryginału

Past Perfect

Copyright © 2017 by Danielle Steel

All rights reserved.

Copyright © for the translation by Agnieszka Myśliwy

Fotografia na okładce

Copyright © Thomas J K lee / Arcangel Images

Copyright © Allgord / iStock.com

Opracowanie tekstu

Cała Jaskrawość, www.calajaskrawosc.pl

ISBN 978-83-240-4827-4

30-105 Kraków, ul. Kościuszki 37

E-mail: promocja@miedzy.slowami.pl

Książki z dobrej strony: www.znak.com.pl

Dział sprzedaży: tel. 12 61 99 569, e-mail: czytelnicy@znak.com.pl

Plik opracował i przygotował Woblink

woblink.com

KSIĄŻKI TEGO AUTORA

Nie wszystko stracone Świetlana przeszłość Jak w bajce Księżna Wbrew przeciwnościom Niebezpieczna gra 

POLECANE W TEJ KATEGORII

Mroczny las Sztuka kochania Kocham Rzym Czas pokaże Nie tacy oni straszni After 4. Bez siebie nie przetrwamy