Dzień ostatnich szans

Dzień ostatnich szans

Autorzy: Robyn Schneider

Wydawnictwo: Otwarte

Kategorie: Dla młodzieży

Typ: e-book

Formaty: MOBI EPUB

cena od: 20.99 zł

Lane jest ambitnym siedemnastolatkiem, który ma zaplanowaną przyszłość – jest w niej miejsce na prestiżowy uniwersytet, ale nie na chorobę. Mimo zdiagnozowania u niego lekoopornej gruźlicy postanawia żyć, jak gdyby nic się nie zmieniło. Pobyt w ośrodku dla chorych Latham House traktuje jak przymusowe wakacje.

Sadie na przekór chorobie beztrosko chwyta każdy dzień. Dla wielu osób ośrodek jest jak więzienie, ona znalazła tutaj swoje miejsce. Tu stała się artystką i wraz z przyjaciółmi stworzyła małą, bezpieczną przystań.

Znajomość z Sadie pomoże Lane’owi odnaleźć się w nowej rzeczywistości, gdzie priorytety są zupełnie inne. Gdy choroba się zaostrza, żadne z nich nie dopuszcza do siebie myśli, że każda chwila może być tą ostatnią.

 

Nowa książka autorki bestsellera „Początek wszystkiego” to utrzymana w duchu powieści Johna Greena przejmująca, ale i dowcipna historia o życiu wbrew ciężkiej chorobie i o szansach, które mają termin ważności.

 

Danielowi, który zapytał, jaką książkę

poleciłabym mu na podróż samolotem.

Wreszcie mam odpowiedź: właśnie tę.

„Nie chciałem całować cię na pożegnanie, tylko na dobranoc, a to wielka różnica”.

Ernest Hemingway

„Przysuń krzesło na skraj przepaści,

a opowiem ci pewną historię”.

Francis Scott Fitzgerald

ROZDZIAŁ 1

LANE

Pierwszej nocy w Latham House długo nie mogłem zasnąć. Leżałem z szeroko otwartymi oczami w swoim wąskim pokoiku ze skosami w domu numer 6 i zastanawiałem się, ile osób tu umarło. To nie były czcze rozmyślania. Wszystko sobie policzyłem. Zrobiłem rachunek prawdopodobieństwa. I wyszedł mi wynik: osiem. Tylko że zawsze byłem beznadziejny z matmy.

W piątej klasie kazali nam robić testy z tabliczki mnożenia na czas. Pięć minut na stronę, na każdej stronie pięćdziesiąt zadań, a żeby przejść do zadań z kolejną cyfrą do przemnażania, nie wolno było popełnić ani jednego błędu. Nasze postępy zapisywano na plakacie z jaskraworóżowego brystolu, który powieszono na ścianie, tak żeby wszyscy go widzieli. Za każdą prawidłowo wykonaną stronę przy imieniu ucznia na plakacie pojawiała się uśmiechnięta buźka. Patrzyłem, jak inni zbierają kolejne wyróżnienia, podczas gdy ja wciąż mnożyłem przez siedem. Co wieczór siedziałem nad fiszkami, ale to nie pomagało, bo nie miałem problemu z mnożeniem. Chodziło o presję wywołaną przez dwie rzeczy: 1) musiałem wykonać zadanie w krótkim czasie i 2) musiałem wszystko rozwiązać prawidłowo.

Kiedy wreszcie odpłynąłem w sen, śniły mi się domy, które spadały do oceanu i tonęły. Woda je połykała, ale domy wynurzały się z czarnych odmętów, gnijące i oblepione wodorostami, po czym dryfowały na falach do brzegu i wyruszały na poszukiwanie swoich właścicieli.

Jestem jedynakiem, więc przerażała mnie perspektywa korzystania ze wspólnej łazienki. Dlatego pierwszego poranka mój budzik zadzwonił o szóstej rano i kiedy wszyscy jeszcze spali, przemknąłem przez korytarz na palcach, ściskając w dłoniach ręcznik i kosmetyczkę.

Dziwnie się czułem, biorąc prysznic w butach – byłem kompletnie nagi, z wyjątkiem japonek na stopach. Mycie włosów w kabinie prysznicowej wielkości mydelniczki w niczym nie przypominało mojej normalnej poniedziałkowej toalety. Nie spodziewałem się, że kiedyś uda mi się do tego przyzwyczaić.

W domu zwykle odwlekałem moment wstania z łóżka tak długo, że ledwie zostawało mi dość czasu, by złapać czystą koszulę i wepchnąć w siebie batonik musli w samochodzie. W drodze do szkoły słuchałem piosenek, które akurat leciały w radiu. Nie dlatego, że mi się podobały – to były moje karty tarota. Dobre piosenki zapowiadały dobry dzień. Kiepskie oznaczały, że pewnie dostanę czwórkę na kartkówce.

Ale tego poranka stałem przy oknie swojego pokoju w do­mu numer 6, zapinałem koszulę i czułem się jak zupełnie inny człowiek. Jakby ktoś wziął gumkę do ścierania i zaczął wymazywać moje życie – jednak zamiast pozbyć się wszystkiego, usunął tylko te fragmenty, które ja właśnie chciałem zachować.

W miejscu dziewczyny, psa i samochodu pozostały tylko bladozielony winylowy materac, pokój z widokiem na las i ból w piersi.

Przyjechałem tu wczoraj późnym wieczorem. Przywieźli mnie rodzice: tata zaciskał dłonie na kierownicy, mama siedziała ze wzrokiem wbitym przed siebie. Sześć godzin słuchaliśmy radia NPR przy otwartych oknach. Całą drogę nikt się nie odzywał. Kiedy w końcu dotarliśmy na miejsce, już dawno było po kolacji i dochodziła pora ciszy nocnej.

Latham nie wydawało mi się prawdziwe. Jeszcze nie. Zdążyłem się z nim trochę zapoznać, kiedy skradałem się o świcie korytarzem, ale jeszcze nie byłem jednym z jego mieszkańców.

Kończył się wrzesień, miałem siedemnaście lat. Sześćset kilometrów stąd trwał właśnie mój ostatni rok liceum – beze mnie. Starałem się o tym nie myśleć, gdy stałem na ganku i czekałem na swojego przewodnika. Był rześki poranek, górskie powietrze kłuło chłodem. Usiłowałem w ogóle nie koncentrować się na swojej sytuacji, bo byłem pewien, że kiedy tylko w pełni ją sobie uświadomię, to się załamię. Zamiast tego myślałem o mokrych klapkach, zadaniach matematycznych i o swojej komórce, którą miałem przy sobie przez kilka krótkich godzin w samochodzie. Zaraz po naszym przyjeździe została skonfiskowana.

Broszurka powitalna, którą otrzymałem wczoraj wieczorem, zapowiadała: „Twój Ambasador Pierwszego Dnia Szkoły Grant Harden spotka się z Tobą na ganku o 7.55, zabierze Cię na śniadanie i pomoże Ci znaleźć klasę, w której odbędzie się Twoja pierwsza lekcja”.

Czekałem więc na Granta, a obok mnie przepływał strumień uczniów idących na stołówkę w najróżniejszych kombinacjach dresów i piżam, jakbyśmy byli na koloniach.

Oczywiście Grant się spóźniał, więc sterczałem przed wejściem całą wieczność, a z każdą chwilą czułem coraz większą irytację. Uważałem to za kompletny idiotyzm: oni zakładali, że nie będę umiał samodzielnie znaleźć stołówki czy jedynego na terenie Latham budynku, w którym odbywają się lekcje, więc należy mnie publicznie odeskortować.

Zerknąłem na zegarek: 8.09. Nie wiedziałem, ile czasu powinienem czekać, zanim to przekroczy granicę zdrowego rozsądku. Postałem jeszcze kilka minut, po czym się poddałem i ruszyłem na stołówkę.

Odnalezienie sali, złapanie tacy na jedzenie i dołączenie do kolejki na wpół nieprzytomnych nastolatków nie było żadnym wyzwaniem. Proszę bardzo, nie potrzebowałem niańki. To tylko szkolny bufet. Postawiłem na tacy miskę płatków i mały kartonik mleka. Zauważyłem, że w moim starym liceum dawali mleko tej samej firmy, z krową wyszczerzoną w głupawym uśmiechu. Jakie to dziwne – wszystko inne się zmieniło, ale mleko zostało to samo.

Przesuwałem tacę po blacie, mijając półmiski z jajkami, babeczkami i grzankami. Ale dopiero gdy usłyszałem, jak ktoś woła do przyjaciół, żeby zajęli mu miejsce przy stoliku, zrozumiałem swój błąd: byłem kompletnie sam. Tak mi się spieszyło na stołówkę, że nie przemyślałem porządnie całej strategii. Może gdybym poszedł rano do łazienki ze wszystkimi, skacząc na główkę w chaos, zamiast go unikać, znalazłbym kogoś, z kim mógłbym zjeść śniadanie. Teraz nawet nie wiedziałem, kto mieszka na moim piętrze. Prędko zbliżałem się do początku kolejki i nie mogłem nawet schować się za ekranem telefonu, by w ten sposób zamaskować katastrofalny fakt, że nie mam z kim usiąść w zatłoczonej stołówce.

Sądziłem, że nie dałoby się tego bardziej koncertowo spieprzyć, kiedy wtem znalazłem się na początku kolejki, a dietetyczka popatrzyła na moją tacę z takim grymasem, jakby poczuła się osobiście urażona moim wyborem płatków śniadaniowych.

– To wszystko? – zapytała.

– Nie jestem głodny – odparłem. Nigdy nie miałem ochoty na jedzenie z samego rana, mój apetyt zwykle budził się dopiero koło południa.

– Nie mogę się na to zgodzić – oznajmiła, jakbym robił jej na złość. – Jeśli nie czujesz się na siłach, żeby zjeść pełny posiłek, to należało iść do pielęgniarki przed śniadaniem.

Jeśli nie czuję się na siłach. Boże, ale wstyd.

– To mój pierwszy dzień – odpowiedziałem z desperacją w głosie. – Nie wiedziałem.

Zerknąłem za siebie. Zdawałem sobie sprawę, że wstrzymuję kolejkę, i miałem ochotę zapaść się pod ziemię. Nie ma to jak zrobić wrażenie. Nie wiedziałem, że istnieje szkoła, w której można zawalić egzamin ze śniadania.

Właściwie… Powinienem był wiedzieć. Grant miał mi to wyjaśnić.

– Możesz iść z powrotem i dobrać jakieś białko. Albo dostać punkt karny, jeśli wolisz.

Dietetyczka patrzyła na mnie nieprzyjaźnie. Miała ogorzałą cerę i wąskie wargi, teraz ściągnięte w ciup. Czekała.

Aż mnie zmroziło na samą myśl, że miałbym na oczach całej stołówki wrócić na koniec kolejki. Ona nie mogła mówić poważnie. A jednak.

– Więc? – zapytała.

Chciałem być takim gościem, który bierze na klatę punkt karny – cokolwiek to miało oznaczać – tylko po to, by pokazać, że nic sobie nie robi z systemu. Ale nim nie byłem. Przynajmniej jeszcze nie wtedy. Należałem do gatunku pokornych kujonów. Kiedy rozlegał się alarm, uciekałem. Na sprawdziany przychodziłem z zapasowym długopisem. Wziąłem więc głęboki oddech i posłusznie ruszyłem na koniec kolejki, odprowadzany przez dziesiątki par oczu.

– Ale cię zmasakrowała – stwierdził chłopak przede mną, pyzaty Hindus w moim wieku. Na nosie miał staromodne okulary, a na głowie szopę czarnych włosów. Była dopiero ósma rano, ale jego już rozpierała nerwowa energia. – Mało kto może się pochwalić, że pierwszego dnia oblał egzamin ze śniadania.

– Nie odrobiłem pracy domowej – odparłem. – Spodziewałem się bułki z masłem.

Uśmiechnął się szeroko, doceniając żart.

– To trzeba było ją sobie nałożyć na talerz – powiedział. – ­Nikhil. Wszyscy mówią na mnie Nick.

– Lane.

– No dobra, Lane. Skrócony kurs obsługi posiłków: bierzesz coś do jedzenia z każdego półmiska. Nie musisz wszystkiego jeść. Co tam, możesz nawet wyrzeźbić sobie Koloseum z chleba i jajek, ale masz zabrać pełny talerz i odnieść pusty.

– A czy to czasem nie kłóci się z ideą konsultowania składu posiłków z dietetyczką? – spytałem.

– Oczywiście. Właśnie po to jest plan.

– Mamy plan?

– Owszem. Nasza kochana Linda powiedziała ci, że masz iść po więcej, ale nie doprecyzowała, jak dużo masz sobie nałożyć.

Natychmiast pojąłem, do czego zmierza.

– O nie. Nie jestem zbyt…

– Na moje oko wyglądasz na nieźle wyposzczonego, Lane – ocenił Nick, szczerząc zęby w uśmiechu, po czym wpakował mi na tacę wielką porcję jajecznicy.

Zanim zdążyłem zaprotestować, dowalił jeszcze stertę jajek na twardo.

Popatrzyłem na tacę. Nie miałem jak się wycofać. Zostałem wkopany. W stos żarcia. A ponieważ Nick nie odpuszczał, zrezygnowany dołożyłem jeszcze wieżę z grzanek.

– Doskonale – stwierdził z aprobatą. – To może babeczkę na deser?

Sięgnął do półki z wypiekami i teatralnym gestem podał mi cały półmisek wypieków.

– Dwie chyba wystarczą? – Westchnąłem.

Byliśmy w połowie drogi, kiedy kolejka znów się zatrzymała.

– To jakiś żart – rozległ się głos dietetyczki.

Wszyscy wyciągnęli szyje, żeby zobaczyć, co się dzieje. Przed dietetyczką stała drobna dziewczyna ze zmierzwionym blond kucykiem. Centralne miejsce na jej pustej poza tym tacy ostentacyjnie zajmował kubek z herbatą.

– To proszę mi dać punkt karny – powiedziała dziewczyna.

To brzmiało jak wyzwanie.

– Wracaj na koniec kolejki.

– Obie wiemy, że nie ma na to czasu.

Miała rację. Do pierwszej lekcji zostało jakieś dwadzieścia minut.

– Herbata mi stygnie, mogłaby pani…? – Dziewczyna wyciągnęła przed siebie nadgarstek opasany czarną silikonową bransoletką, podsuwając ją dietetyczce do skanowania.

Na stołówce zapadła cisza. Wszyscy patrzyliśmy w napięciu, co zrobi Linda.

W końcu dietetyczka zeskanowała bransoletkę i zaczęła wściekle stukać w klawiaturę komputera.

– Drugi karny w tym miesiącu, Sadie – ostrzegła.

– Och. A po trzecim mnie stąd wypuścicie? – zapytała dziewczyna ze śmiechem.

Triumfalnie odeszła od lady, trzymając przed sobą kubek z herbatą niczym zwycięski puchar. Gdy szła do stolika, wreszcie mogłem się jej dobrze przyjrzeć. Była eterycznie śliczna, taką wczesnoporanną urodą. Jej kucyk wyglądał, jakby w nim spała. Sweter zsuwał jej się z ramienia. Miała wargi umalowane na czerwono i leciutko uniesione kąciki. Wyglądała jak ostatnia osoba, po której można się spodziewać scysji na stołówce w poniedziałkowy ranek.

Ale to nie dlatego się na nią gapiłem. Było w niej coś dziwnie znajomego. Nie mogłem pozbyć się wrażenia, że już gdzieś ją wcześniej widziałem, że już kiedyś się spotkaliśmy. Nagle sobie przypomniałem. Obóz letni Griffith, cztery lata temu. Byliśmy razem w tym koszmarnym miejscu w Los Padres, do którego wysyłali mnie rodzice, gdy byłem młodszy, żeby zafundować sobie wakacje tylko we dwoje.

– Cóż, tak też można to rozegrać – podsumował Nick, wyrywając mnie z zamyślenia.

Z pewnym opóźnieniem zorientowałem się, że mówi o Sadie.

– Nie będzie miała kłopotów?

– Jasne, że tak. – Nick prychnął. – Ale Sadie pakuje się w kłopoty tylko na własne życzenie.

Nie wiedziałem, co chce przez to powiedzieć. Już miałem zapytać, ale wtedy dotarliśmy na początek kolejki.

– No hej, Lindo. Zrobiłem ci dziś Picassa – oznajmił Nick z uśmieszkiem, prezentując dietetyczce swoją tacę.

Widniały na niej jajka, babeczka i kiełbaska ułożone w niemożliwy do pomylenia z niczym innym kształt penisa.

Linda zeskanowała Nicka i mnie z takim samym obrzydzeniem. Już miałem iść za Nickiem do jego paczki znajomych, ale on wskazał podbródkiem w stronę stolików i powiedział:

– Pewnie chcesz znaleźć swojego przewodnika i nakopać mu za to, że nie ostrzegł cię przed Lindą, co?

– No, taki mam plan – wymamrotałem.

– To na razie.

Zanim zdążyłem odpowiedzieć, już go nie było.

Zostałem sam na środku stołówki. Starałem się nie wpaść w rozpacz, a tymczasem góra niechcianego jedzenia ślizgała mi się po tacy. W pomieszczeniu było zbyt ciemno: ­boazeria i mosiężne żyrandole zupełnie wypaczały poczucie czasu. Stoliki były małe i okrągłe. Przy każdym sześć krzeseł, jakbym wylądował w jakiejś parodii dworu króla Artura. Pomyślałem z tęsknotą o swojej szkole Harbor High, z palmami na podwórku i kanapkami w plastikowych opakowaniach. Zawsze sia­dałem z przyjaciółmi na małym dziedzińcu za salą do chemii.

Byliśmy ledwie akceptowalną grupką kujonów. Wystarczająco lubiani, żeby zajmować wysokie stanowiska w symulacjach obrad ONZ, ale nie aż tak, żeby groziły nam nominacje do samorządu szkolnego. Przerwy zazwyczaj spędzałem ze swoją dziewczyną: sprawdzaliśmy sobie nawzajem prace domowe albo uczyliśmy się do następnej lekcji, pijąc jedną puszkę coli na pół i zajadając kanapki. Nie byliśmy taką paczką, która odwiedza się u siebie w domach, ale nigdy nie musiałem się zastanawiać, czy będę miał z kim usiąść.

Przyglądałem się, jak Nick dołącza do stolika Sadie i przybiera dramatyczną pozę, prezentując dzieło na talerzu i wywołując wśród znajomych salwę śmiechu. Pojąłem, że nie robił sobie – hm, jaj – z dietetyczki. Po prostu chciał rozbawić przyjaciół. Przy stoliku zostały dwa wolne krzesła, ale Nick nie zaprosił mnie do grupy, a poza tym miejsca pewnie i tak trzymali dla znajomych, którzy jeszcze stali w kolejce.

Miałem nadzieję, że mój przewodnik zobaczy, jak sterczę na środku, pomacha i zawoła mnie do swojego stolika, przepraszając gorąco, ale nie miałem tyle szczęścia. Dwie i pół porcje jedzenia na tacy zaczynały mi ciążyć. Musiałem gdzieś odstawić tę furę żarcia. Wziąłem głęboki oddech i poszedłem na tył stołówki z taką miną, jakbym wiedział, co robię.

Usiadłem przy pierwszym lepszym stoliku: cztery krzesła były wolne, dwa pozostałe zajmowali chłopcy pochłonięci partią kieszonkowych szachów, tkwiący głęboko we własnym świecie. Westchnąłem i chlusnąłem mlekiem do miski płatków. Wlałem cały kartonik, nawet nie próbując zachować właściwych proporcji. Cheeriosy wypłynęły na powierzchnię, kołysząc się na mlecznych falach niczym puste koła ratunkowe.

– Hej, jestem Genevieve. Nowy? – zagadnęła jakaś dziewczyna, zajmując krzesło obok mnie. Uśmiechała się przyjaźnie, ale widząc jej mocno ściśnięty kucyk i proste jak kij plecy, mogłem się założyć, że jest z dobrego domu, modli się przed snem i oczywiście jeździ konno.

– Pierwszy dzień – odparłem.

– Zakochasz się w tym miejscu – zapewniła. – W którym jesteś domu?

– Eee, w szóstce?

– No popatrz, John też! – oznajmiła takim tonem, jakby to był największy zbieg okoliczności na świecie. – Mój chłopak. Zaraz tu będzie, ta kolejka wlecze się dziś w nieskończoność.

Trafiłem do niewłaściwego stolika. Wiedziałem to już na pewno, gdy dziewczyna przedstawiła mnie Johnowi, swojemu chłopakowi z agresywnym trądzikiem na całej twarzy, oraz Timowi i Chrisowi – szachistom, o których mylnie sądziłem, że siedzą sami, a nie czekają na resztę paczki.

– Naprawdę zamierzasz to wszystko zjeść? – spytał John, patrząc na moją tacę.

– To taki żart – odparłem bez przekonania. – Dietetyczka powiedziała…

– Och, nie chcesz jej wkurzać – ostrzegła mnie Gene­vieve. – Dostaniesz karniaka i stracisz przywileje. A trzy karniaki w miesiącu wykluczają z zajęć towarzyskich.

– Z jakich zajęć?

– Twój przewodnik nic ci nie powiedział?

– Niewiele – bąknąłem, nie chcąc rozwijać tematu.

– Och. Widzisz, raz w miesiącu jest organizowana impreza, takie zajęcia kulturalne – wyjaśniła Genevieve.

– Tym razem chyba liniowy taniec country – wtrącił John z niepokojącym entuzjazmem.

Prychnąłem. Nic dziwnego, że Sadie podpuszczała dietetyczkę. Sądziłem, że za karę dostanie szlaban albo dodatkowe obowiązki czy inną karę dla nieposłusznych uczniów, a nie zwolnienie z robienia z siebie debila do rytmu melodyjek wygrywanych na banjo. Mogłem się domyślić, że chodzi o coś w tym rodzaju, kiedy Nick powiedział, że Sadie pakuje się w kłopoty tylko wtedy, kiedy tego chce.

Genevieve zaczęła radośnie wykładać mi zasady tańca synchronicznego, tak na wszelki wypadek, gdyby jeszcze do mnie nie dotarło, że leczenie kanałowe byłoby przyjemniejsze. Uśmiechałem się i przytakiwałem, marząc, by po prostu dała mi w spokoju zjeść śniadanie. Ale to ja dosiadłem się do ich stolika, a oni po prostu starali się być mili.

Jednak choć grali mi na nerwach, prędko się zorientowałem, o ile gorzej mogłem trafić. Grupka po mojej lewej była kompletnie nieprzytomna – nie potrafiłem stwierdzić, czy to syndrom porannego zombie, czy szkliste spojrzenia były u nich cechą wrodzoną. Stolik po mojej prawej zajmowały dziewczyny aktywnie nierozmawiające-ze-sobą. Każda wbijała nienawistne spojrzenie w swoją jajecznicę.

Zerknąłem na drugi koniec stołówki, w stronę stolika ­Nicka i Sadie. Było w nich coś magnetycznego – dostrzegałem to nawet ze swojego miejsca w jednym z zewnętrznych kręgów. Nie potrafiłem ich zaszufladkować – nie żeby w takim miejscu jak Latham obowiązywały normalne zasady hierarchii społecznej. Było ich czworo i zanosili się śmiechem. Nick złapał kiełbaskę, uniósł niczym dyrygent pałeczkę i zaczął nią poruszać – powoli i z rozmysłem.

Genevieve zaniosła się kaszlem. Złapała serwetkę i przycisnęła ją do ust.

– Przepraszam – wykrztusiła. – W soku były kawałki pomarańczy.

– Wszystko dobrze, misiu-pysiu? – upewnił się John, rozcierając jej plecy.

Boże, naprawdę niezły stolik sobie wybrałem. Ale gdy Genevieve się dusiła, uświadomiłem sobie, że poza jedzeniem, rozmowami i zgrzytaniem krzeseł stołówkę wypełniają odgłosy napadów kaszlu. Niczym symfonia choroby.

Znów spojrzałem na stolik Sadie. Rzeczywiście, to z tego się tak śmiali. Nick dyrygował kaszlem za pomocą kiełbaski.

Na szczęście sale lekcyjne znajdowały się w tym samym budynku, więc na angielski trafiłem bez większych przygód. Klasa była duża, wyłożona boazerią i miała wielkie, szeroko otwarte okna niczym w atrium uniwersyteckim. W środku wisiała staromodna tablica i stało dwadzieścia ławek.

Dwadzieścia. Byłem przyzwyczajony do tablic interaktywnych. Szafek. Do publicznego systemu edukacji. Coś mi mówiło, że pan Holder – przypominający łysiejącego żurawia nauczyciel w bezkształtnej tweedowej marynarce – nigdy w życiu nawet nie przechodził obok szkoły publicznej.

– Tak? – zapytał, widząc, jak waham się przy drzwiach.

Nie byłem pewien, czy miejsca są przydzielone z góry.

– Jestem Lane Rosen – odparłem. – Nowy.

– Witamy na zmianie warty – powiedział ponuro. – Proszę usiąść z panem Carrowem.

Wskazał mi nachmurzonego chłopaka w pierwszej ławce. Usiadłem, wyjąłem zeszyt i długopis. Holder trzasnął o ławkę egzemplarzem Wielkich nadziei i plikiem kserówek.

– Proszę przeczytać rozdział, odpowiedzieć na pytania. Potem następny i tak dalej. Kiedy skończy pan całość, dam panu te­mat na wypracowanie – oznajmił i zostawił mnie z Dickensem.

Wlepiłem wzrok w leżącą przede mną książkę. Wszyscy wokół mnie coś robili. Niektórzy mieli inne książki. Dostrzeg­łem Władcę much, Moby Dicka i Słońce też wschodzi. Westchnąłem i przejrzałem kserówki, prześlizgując się wzrokiem po pytaniach, żeby wiedzieć, na co zwrócić uwagę w tekście – podchwyciłem tę sztuczkę na zajęciach przygotowawczych do egzaminów na studia.

Po lekcji Holder powiedział tylko: „Do zobaczenia w środę”, i wszyscy zaczęli się pakować. Byłem mniej więcej w połowie odpowiedzi do drugiego rozdziału.

– Zaraz – zagadnąłem sąsiada. – Jest jakaś praca domowa?

– Dobre! – Chłopak prychnął, jakbym powiedział coś zabawnego.

Na historii obejrzeliśmy film dokumentalny o czarnej dżumie, wypełniając test w trakcie. Nauczycielka nawet nie została z nami w klasie. Spodziewałem się, że gdy tylko zamkną się za nią drzwi, w pomieszczeniu rozpęta się chaos, ale wszyscy po prostu oglądali dalej, z wyjątkiem kilkorga uczniów, którzy oparli głowy o ławki i zasnęli.

Lunch zjadłem przy tym samym stoliku co śniadanie. Nie miałem takiego zamiaru, ale Genevieve stała dwie osoby za mną w kolejce, odcinając mi drogę ucieczki. Miałem nadzieję, że do tego czasu odnajdzie mnie mój zaginiony przewodnik, ale szczęście mi nie sprzyjało. Już czułem, że w moje nowe życie powoli wkrada się rutyna, choć bardzo chciałem tego uniknąć.

Nie miałem ochoty być w Latham. Nie chciałem, żeby każdy mój dzień składał się z kontrolowanych posiłków i żeby nauczyciele po pierwszym spojrzeniu kładli na mnie krzyżyk. Chciałem iść po lunchu na rozszerzoną historię Europy do klasy pani Vermy, gdzie na ścianie wisiały w ramkach stare gazety, a w piątki zamawialiśmy pizzę przed testem.

W Harbor chodzenie na zajęcia rozszerzone oznaczało przynależność do klubu ulubieńców nauczycieli. Mówili, że do czegoś w życiu dojdziemy, zamiast szlabanów dawali nam dodatkową pracę domową, a zamiast zadań zapychaczy dostawaliśmy zaawansowane materiały edukacyjne. W życiu bym nie pomyślał, że dojdę akurat do Latham.

Po lunchu mieliśmy długą przerwę. Człapałem ponuro przez podwórze w stronę domów, kiedy nagle zobaczyłem czwórkę uczniów – kierowali się w przeciwną stronę, do lasu. Paczka Nicka i Sadie. Szli prędko, z opuszczonymi głowami, jakby spieszyło im się do czegoś o wiele bardziej interesującego niż długa przerwa. Ale mimo że w ogóle się z tym nie kryli, nikt nie zwrócił na nich uwagi.

W Latham było osiem domów sypialnych, stojących w półokręgu wokół błagającej o odmalowanie altanki. Domy wyglądały bardziej jak szalety w schronisku górskim niż budynki szkolnego internatu: były zbudowane z ciemnego drewna, każdy miał głęboki ganek, a po bokach równe rządki okien.

Gdybym musiał zgadywać, powiedziałbym, że w każdym domku mieszkało ze dwadzieścia osób. Na parterze znajdował się pokój socjalny z rozkraczonymi kanapami obitymi spłowiałym materiałem w kratę, długim stołem do nauki i stertami pudełek z grami planszowymi. Mieliśmy też oddzielny pokój z telewizorem oraz mikrokuchnię, choć zostałem poinformowany, że uczniowie nie powinni sami sobie gotować.

Najlepsze miejsca w socjalnym zostały już pozajmowane przez tych, którzy przyszli wcześniej. Przez chwilę przyglądałem się czwórce Azjatów rozgrywających głośną partię Osadników z Catanu na dywanie. Stolik kawowy zajmowało dwóch chłopaków pochylonych nad zestawem kart Magic.

Moi nowi – i jak miałem nadzieję, chwilowi – znajomi ze śniadania rozkładali właśnie chińskie warcaby i machali do mnie radośnie.

– Możemy się podzielić na drużyny – zaproponował John.

– Muszę rozpakować resztę swoich rzeczy – wykręciłem się i ruszyłem rakiem w stronę drzwi.

– No to do zobaczenia później! – zawołał Tim. A może Chris. Nie miałem ochoty siedzieć z nimi na tyle długo, żeby zacząć ich rozróżniać.

Gdy szedłem do swojego pokoju, słyszałem w korytarzu stłumioną muzykę i odgłosy gier wideo dobiegające zza zamk­niętych drzwi. Zrobiło mi się trochę lepiej ze świadomością, że nawet tutaj ludzie słuchają The Smiths i grają w pokemony. Przynajmniej na chwilę w tym dniu pojawił się skrawek normalności.

Odruchowo sięgnąłem do kieszeni – dopiero po sekundzie przypomniałem sobie, że przecież jest pusta. Bez telefonu czułem się kompletnie bezradny, jakbym miał dostać najważniejszego maila w życiu i nie mógł go przeczytać. Nie żebym czekał na takiego maila, ale i tak nie potrafiłem się otrząsnąć z tego wrażenia.

Mój pokój znajdował się na rogu, na końcu korytarza. Domyślałem się, że to dlatego jest taki wąski. Najlepsza trumna na chacie, pomyślałem, i natychmiast tego pożałowałem. Nie było aż tak źle. To znaczy – owszem, wszystkie meble miałem zminiaturyzowane. Było tam bardzo długie pojedyncze łóżko, ale mimo takiej oszczędności przestrzeni sypialnia wcale nie wydawała się przestronniejsza. W domu miałem potężne łóżko, które wielbiłem niczym wierny poddany swoją królową. No, wierny poddany na wygnaniu.

U stóp mojego mikrołóżka stała szafa, podejrzanie przypominająca szafkę ze szkolnej szatni – pewnie pozostałość czasów, kiedy znajdowała się tu męska szkoła z internatem. Poprzedniego wieczora bezskutecznie próbowałem wepchnąć do środka nierozpakowaną walizkę, aż ostatecznie przyjąłem do wiadomości porażkę i wcisnąłem bagaż pod łóżko. Walizka trochę wystawała i już zdążyłem się o nią potknąć. Dwa razy.

Miałem też drewniane biurko i krzesło oraz dwa ogromne okna – takie staromodne, dwuskrzydłowe – które musiały pozostawać otwarte, żebyśmy zawsze mieli dopływ świeżego powietrza. Najlepszy w moim pokoju był jednak widok: na niezmierzony las, niebo i rysujące się w oddali mgliste szczyty gór. Gdybym nie wiedział, dlaczego znajdujemy się na końcu świata, może nawet bym się tu odprężył.

Zacząłem grzebać w szufladach biurka, aż znalazłem grubą lśniącą broszurę, którą otrzymałem poprzedniego wieczora. Położyłem się na łóżku i zacząłem ją kartkować. Uznałem, że dobrze byłoby zapoznać się z panującymi w Latham zasadami, bo nie miałem ochoty niechcący znów zawalić śniadania.

Boże, jakie to było nużące. Czytałem o „sugerowanych możliwościach prozdrowotnego ubioru” i czułem, że oczy same mi się zamykają. Starałem się zachować przytomność, ale miałem za sobą nieprzespaną noc, a do śniadania nie dali kawy…

Obudziłem się zdezorientowany i otumaniony. Broszura leżała na podłodze stronami do dołu, jakby próbowała gdzieś odpełznąć. Nie miałem do niej pretensji. Spojrzałem na zegarek – długo spałem.

Przeciągnąłem się i podszedłem do okna z widokiem na las. Czekałem na powrót czteroosobowej ekspedycji. Robiło się późno – może przegapiłem? Przed 14.30 mieliśmy wszyscy być przebrani na wuef – tutaj dość ironicznie nazywany zajęciami zdrowotnymi. Tylko że ja jeszcze nie miałem pozwolenia na uczestnictwo. Musiałem się teraz wybrać do budynku medycznego.

Już miałem się zbierać, kiedy zobaczyłem, jak wynurzają się spomiędzy drzew. Sadie szła na przedzie, a na jej ramieniu kołysał się drogi aparat fotograficzny. Za nią pojawił się Nick. Rogowe oprawki jego okularów lśniły w słońcu. Pochód zamykali jakiś punk w obcisłych czarnych dżinsach i martensach, który wyglądał, jakby grał w zespole, i wysoka czarna dziewczyna, strząsająca liście z falbaniastej koronkowej sukienki, jakby dopiero co zeszła ze sceny po występie w szkolnym przedstawieniu. Szli do swoich domów i wydawało się, że mają całe to miejsce na własność – w tamtej chwili chyba rzeczywiście tak było.

Patrzyłem, jak Sadie zatrzymuje się, żeby zrobić grupce zdjęcie. Z powagą uniosła aparat i zaczęła regulować obiektyw. Nie pozowali – zamiast tego po prostu zamarli w pół kroku, pozwalając, by Sadie na zawsze uchwyciła ten moment.

To zapamiętałem: na obozie bez przerwy robiła zdjęcia, wymykała się do lasu i znikała tam na długie godziny. Wtedy była chudzielcem o patykowatych nogach, a ja – jednym z najniższych chłopców w moim domku letniskowym.

Moje wspomnienia z tamtego lata były niewyraźne, a większość koncentrowała się na przerażeniu, jakim przepełniał mnie jeden palant z mojego domku, który odgrażał się, że nasika wszystkim do łóżek, jeśli nie będziemy mu płacić haraczu w postaci naszej codziennej porcji słodyczy. Po wakacjach mieliśmy iść do liceum – wydawało mi się, że w ciągu jednej nocy wszyscy chłopcy przeskoczyli od wskazywania palcami dziewczyn z widocznymi ramiączkami od stanika do zakładania się, która na sto procent zrobi im laskę po obozowych połowinkach przy takiej jednej skale w lesie. Było ich tak wielu, że zacząłem się zastanawiać, czy skała przyjmuje rezerwacje.

Zamieniłem z Sadie może kilka zdań, nie więcej. Przez całe tamto koszmarne lato niewiele się odzywałem. Dwóch mieszkańców mojego domku zostało wyrzuconych z obozu za kradzież, a potem chłopcy zorganizowali obrzydliwą sesję gry w Ciastko z lukrem (kto ostatni spuści się na ciastko, ten musi je zjeść) – zabawa skończyła się tak dramatycznie, że mój jedyny prawdziwy kolega musiał jechać do domu dwa tygodnie przed końcem kolonii, a jego rodzice zagrozili pozwem. Ale mimo to zapamiętałem Sadie, dziewczynkę z fioletowymi gumkami na aparacie ortodontycznym, zawsze w szortach w hippisowski wzorek. Zawsze była sama i bez przerwy siedziała schylona nad jakimś kwiatkiem albo listkiem, któremu akurat musiała zrobić zdjęcie.

Wydawało mi się niemożliwe, że rozpoznam kogoś w La­tham, że w głuszy gór Santa Cruz setki kilometrów od domu zobaczę znajomą twarz. Ale im dłużej się nad tym zastanawiałem, tym bardziej miało to sens – choć bardzo ciążyła mi ta świadomość.

W Latham House oczekiwano od nas wiary w cuda. W drugą szansę. Każdego poranka budziliśmy się z nadzieją, że los w magiczny sposób się odmienił.

Ale powiem wam coś o losie. Jeśli rzucimy kostkami dwa razy, spodziewamy się dwóch różnych wyników. Tylko że to tak nie działa. Możemy w nieskończoność wyrzucać ten sam wynik, a przy każdym rzucie wszystkie prawa wszechświata pozostaną niewzruszone. Rachunek prawdopodobieństwa nie ma nic wspólnego z przyszłością – jedynie przeszłość ma na niego jakiś wpływ. Dopiero z tej perspektywy pewne rzeczy stają się coraz mniej prawdopodobne.

I jeszcze coś, o czym wiem, bo jestem nerdem: do połowy dwudziestego wieku kości do gry wytwarzano z nitrocelulozy. To materiał, który potrafi przetrwać przez dekady, ale jest w stanie rozpaść się w mgnieniu oka. Związek chemiczny ulega wtedy rozkładowi, uwalniając kwas azotowy. Za każdym więc razem, kiedy rzucasz kostką, istnieje niewielkie prawdo­podobieństwo, że nie zobaczysz żadnego wyniku, bo zamiast tego kostka się rozszczepi, skruszy i wybuchnie.

ROZDZIAŁ 2

SADIE

Siedzieliśmy w lesie za domami, kiedy Nick napomknął o tym, co wydarzyło się rano w kolejce do śniadania. Był cudownie rześki jesienny dzień, przechodzący łagodnie w ciepłe popołudnie, więc wszyscy zdjęliśmy swetry i rzuciliśmy je na jedną stertę razem z plecakami.

Charlie siedział pod drzewem i szkicował paprocie. Marina pozowała mi do zdjęć w cudownej starej sukience. A Nick porządkował zebrane przez nas liście, układając je w porządku kolorystycznym.

– Jak sądzicie, czy to podchodzi odcieniem jeszcze pod kwasy żółciowe, czy już pod niewydolność wątroby? – zapytał, podnosząc jeden z liści.

– Nie mogę teraz – zbyłam go, bo korzystałam z obiektywu stałoogniskowego i wreszcie udało mi się złapać Marinę w idealny kadr. – Ale proszę, powiedz, że nie segregujesz ich według chorób.

– Dwie ścieżki w żółtym lesie szły w dwie różne strony – odparł Nick tym głosem, którego używał podczas symulacji rozpraw sądowych. – A ja, ja pojechałem tą mniej uczęszczaną ścieżką diagnostyczną.

– Weź, to okropne – przerwała mu Marina. – I przekręciłeś cały cytat.

– Oczywiście, że nie przekręciłem – upierał się Nick, ale nie brzmiał zbyt pewnie.

– Dwie drogi w żółtym lesie – poprawiła Marina.

– Sprawdzimy w Google – odparł Nick. – Zobaczysz.

Roześmiałam się, bo Nick zawsze się tak zachowywał. Najpierw coś pomieszał, a potem z uporem się bronił, jakby dostatecznie długa dyskusja mogła sprawić, że jego wersja stanie się prawdziwa.

– Przecież ten wiersz ma nawet tytuł Droga nie wybrana – poinformowałam. – A teraz mógłbyś dołożyć Marinie jeszcze trzy liście do sukienki? Wybierz takie złotożółte.

– „Ścieżka”, „droga”, co za różnica? – mruknął Nick, wtykając liście w koronkę. – À propos ścieżek, poznałem dziś rano w kolejce nowego. Tego, któremu pomogłem wkurzyć Lindę. Nazywa się Lane.

Aparat mało nie ześlizgnął mi się po kamieniu.

– Lane Rosen? – zapytałam.

– Pojęcia nie mam. – Nick dramatycznym gestem dołożył ostatni liść. – Znasz kogoś, kto przedstawia się pełnym imieniem i nazwiskiem?

Miał rację, ale nie zamierzałam dać mu tej satysfakcji.

– Może ja zacznę, tylko po to, żeby cię wkurzyć – mruknęłam.

Zrobiłam zdjęcie na próbę, żeby sprawdzić, czy nie jest zamazane, ale nie mogłam ustawić ostrości na właściwym punkcie. Co gorsza, nie mogłam też skupić myśli. Musiałam się zmusić do koncentracji, bo aż zakręciło mi się w głowie.

„Lane” to niezbyt popularne imię. Przypomniałam sobie, że w pewnym momencie rzeczywiście zrobiło się jakieś małe zamieszanie na przedzie kolejki, ale uznałam, że dietetyczka po prostu znów ma wściek macicy – nic nowego. Nawet przez myśl mi nie przeszło, że pojawił się tu ktoś, o kim już dawno zdążyłam zapomnieć i kogo już nigdy więcej nie spodziewałam się zobaczyć – a przede wszystkim nie miałam na to najmniejszej ochoty.

– Halo, Sadie? – Głos Mariny brzmiał tak, jakby od dłuższej chwili próbowała przyciągnąć moją uwagę. – Pytam, jak to wygląda.

– Sorry – wymamrotałam, przeglądając fotografie na karcie pamięci. – Podnieś prawą rękę trochę wyżej.

Pstryknęłam kilka zdjęć, po czym kazałam Nickowi dołożyć jeszcze liści, choć Marina narzekała, że w życiu ich potem nie wytrzepie i że już ją boli ramię.

– Sztuka to cierpienie – uciszyłam ją półżartem.

– Życie też – wtrącił Charlie. – Co oznacza, że życie to sztuka, która dotyka nas wszystkich. Aaach, ale bym z tego zrobił piosenkę…

Nigdy nie potrafiłam stwierdzić, kiedy Charlie słucha, o czym rozmawiamy. Był takim typem, który doprowadził cierpienie w milczeniu do wirtuozerii – można było się tego po nim spodziewać, bo to właśnie Charlie zajmował pozycję naszego grupowego artysty. Zwykle siedział z boku i zapełniał zeszyt słowami piosenek i szkicami – wszystkie okazywały się mroczne i aż do bólu doskonałe. Aż w pewnej chwili podnosił wzrok i rzucał jakąś absurdalną uwagę w rodzaju: „Czy to możliwe, że dinozaury świeciły w ciemności?”.

– Prawie skończone? – zapytała Marina.

– Prawie skończone – obiecałam. – Wyglądasz wspaniale.

To była prawda. Jej ciemna skóra i kręcone włosy w zestawieniu z pokrytą liśćmi koronkową sukienką z innej epoki dawały niesamowity, prawie nadprzyrodzony efekt. Przed przyjazdem do Latham Marina interesowała się teatrem i sama projektowała kostiumy. Uznałam, że ją lubię, gdy przyłapałam ją na podczytywaniu powieści fantasy pod ławką na lekcji u Finnegana.

W prawdziwej szkole nigdy nie miałabym takich znajomych. W ogóle byśmy nie istnieli. Charlie byłby jakimś niezrozumianym samotnikiem. Nick bawiłby się w te swoje symulacje rozpraw, udając, że to nie jest tylko kółko teatralne z pretensjami do prestiżu. Marina bujałaby się z ludźmi z prawdziwego kółka teatralnego, którzy oglądają Doktora Who i noszą dziwne kapelusze. A ja? No cóż. Nadal spędzałabym czas z tymi trzema dziewczynami, które poznałam na samym początku liceum. Tymi, które zawsze pakowały się w związki z chłopakami bez wysokiej pozycji w szkolnej hierarchii. Musiałabym nadal siedzieć razem z nimi jako ta średnio ciekawa przyjaciółka, którą zawsze przepraszały, gdy wybierały się beze mnie na grupowe randki.

Ale Latham stworzyło nas na nowo. Sprawiło, że staliśmy się bardziej wyjątkowi, ciekawsi, bardziej zauważalni, niż byłoby to możliwe gdziekolwiek indziej. Spodziewałam się, że znienawidzę Latham, ale nie przewidziałam, że znajdę tu przyjaciół, którzy będą nie znosić tych samych rzeczy co ja i wspólnie ze mną wyśmiewać zasady, nauczycieli i doktora Baronsa aż do utraty tchu.

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 3

LANE

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 4

SADIE

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 5

LANE

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 6

SADIE

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 7

LANE

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 8

SADIE

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 9

LANE

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 10

SADIE

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 11

LANE

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 12

SADIE

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 13

LANE

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 14

SADIE

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 15

LANE

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 16

SADIE

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 17

LANE

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 18

SADIE

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 19

LANE

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 20

SADIE

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 21

LANE

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 22

SADIE

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 23

LANE

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 24

SADIE

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 25

LANE

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 26

SADIE

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 27

LANE

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

PODZIĘKOWANIA

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

OD AUTORKI

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Tytuł oryginału: Extraordinary Means

Copyright © 2015 by Robyn Schneider

Copyright © for the translation by Aga Zano

Opieka redakcyjna: Natalia Karolak

Projekt okładki: Eliza Luty

Fotografia na okładce: © Isaiah & Taylor Photography / Stocksy

Fotografia autorki: © Robyn Schneider

ISBN 978-83-7515-642-3

www.moondrive.pl

Dystrybucja: SIW Znak. Zapraszamy na www.znak.com.pl

Plik opracował i przygotował Woblink

woblink.com

KSIĄŻKI TEGO AUTORA

Dzień ostatnich szans Początek wszystkiego 

POLECANE W TEJ KATEGORII

Bad Mommy. Przeklęta korona Zakazane życzenie Noah ucieka Never Never Chłopak, który stracił głowę