Złe serce

Złe serce

Autorzy: Leisa Rayven

Wydawnictwo: Otwarte

Kategorie: Dla młodzieży

Typ: e-book

Formaty: MOBI EPUB

cena od: 26.99 zł

Kiedy Cassie i Ethan odnajdują szczęście, na scenę wkracza nowa para.

 

Elissa Holt, siostra Ethana, jest doskonałą inspicjentką. W pracę wkłada serce i nie chce się rozpraszać. Liam Quinn to gwiazda Hollywood. Razem z równie słynną narzeczoną Angel Bell otrzymał właśnie angaż do nowej sztuki wystawianej na Broadwayu.

 

Godziny wspólnych przygotowań, wielkie napięcie i medialne zamieszanie zbliżają do siebie tych, którzy nie powinni być blisko. Bo serca – wbrew wszelkim regułom – piszą własny scenariusz.

Dedykuję tę książkę wszystkim tym, którzy dostali kopa

od miłości, a mimo to się podnieśli. Niech Wasze delikatne serca grzeje słońce i owiewa łagodny wietrzyk, aż pewnego dnia

zaczaicie się pod strategicznie ulokowanym drzewem, by niczym wojownik ninja powalić miłość celnym ciosem między nogi.

„Wybaw mnie, Panie, od człowieka szczytnych zamiarów i nieczystego serca: bo serce nade wszystko kłamliwe jest i nieczyste”.

T.S. Eliot, Chóry z „Opoki”, tłum. Adam Pomorski

1

KTO RAZ SIĘ SPARZY…

Obecnie

Sala prób Pier 23

Nowy Jork

Ciarki na plecach. Gorąca, szumiąca krew.

Cholera. Niedobrze.

Czemu po tylu latach wciąż mi się to zdarza?

Nie jestem dziewczyną, która łatwo traci głowę. To nie w moim stylu. Gdybym miała sama się opisać, użyłabym słów: racjonalna pasjonatka, zapalczywa, ale metodyczna, spontaniczna, a zarazem zorganizowana. Wszystkie te cechy, choć pozornie się wykluczają, czynią mnie cholernie dobrą inspicjentką i nie wstydzę się stwierdzić, że w wieku dwudziestu pięciu lat jestem jedną z najbardziej szanowanych producentek wykonawczych na Broadwayu. Producenci wiedzą, że w sytuacji kryzysowej mogą polegać na moim spokoju. Prowadzę spektakle z wojskową precyzją i wymagam pełnego profesjonalizmu od wszystkich, a najbardziej od siebie.

Moje zasady tworzenia wolnego od stresu środowiska pracy nie podlegają negocjacjom: traktować wszystkich z szacunkiem, być stanowczą, ale sprawiedliwą, i nie wdawać się w miłosne relacje z ludźmi związanymi z przedstawieniem. Przez lata udawało mi się postępować zgodnie z własnymi zasadami, jest jednak coś, co może za jednym zamachem podkopać całą moją wewnętrzną równowagę.

Coś, a raczej ktoś.

Liam Quinn.

Siedzę wraz z całym zespołem produkcyjnym w prywatnej sali kinowej i patrzę, jak półnagi mężczyzna na ekranie powala na ziemię tabuny nieprzyjaciół. Wstydzę się tego, jak palą mnie policzki. Płytkiego oddechu i ściśniętych ud. Tego, że chłonę każde ujęcie jego twarzy i ciała. Zachwytu nad każdym drgnieniem mięśnia.

Ale jeszcze bardziej wstydzę się tego, że jego pełna pasji gra każe mi fantazjować o namiętnych chwilach, które mogłabym z nim spędzić. Nie tylko w łóżku, choć są one z pewnością wysoko na liście.

Mówiąc wprost, mam na jego punkcie zupełnego bzika.

Jest jedynym mężczyzną, który kiedykolwiek tak na mnie działał, i można śmiało powiedzieć, że mam do niego o to pretensje. Utrudnia mi to życie i w ogóle jak on śmie!

Na ekranie podbiega do pięknej rudowłosej dziewczyny i przyciąga ją do siebie w namiętnym uścisku. Ruda to Angel Bell – jej zdjęcie jest na okładce najnowszego numeru magazynu „People”, którego głównym tematem są „Najpiękniejsze kobiety we wszechświecie”, krótko mówiąc: bogini. Idealne ciało. Idealne cycki. Idealna twarz. W filmie gra księżniczkę serafinów, a Liam jest jej ogniście seksownym demonem-niewolnikiem. Właśnie niemal unicestwili świat, by móc być razem, a teraz Liam całuje ją tak, jak gdyby zależało od tego jego życie.

Cholera, ten typ potrafi całować.

Zakładam nogę na nogę i wzdycham. To jakieś wariactwo.

Nie mam nic przeciwko stanowi podniecenia jako takiemu, ale podniecenie, które wywołuje we mnie ten konkretny mężczyzna, to przepis na katastrofę. Kiedy ostatnim razem sobie na nie pozwoliłam, kiepsko się to dla mnie skończyło.

Czuję na ramieniu dotyk czyjejś dłoni i odwracam się. Marco Fiori, jeden z najbardziej szanowanych broadwayowskich reżyserów, nachyla się w moją stronę. Oczy błyszczą mu z ekscytacji i staje się jasne, że nie ja jedna dostrzegam, hm… przymioty Liama.

– Niezły okaz, prawda? – szepcze Marco.

Wzruszam ramionami.

– O ile komuś coś takiego się podoba.

Moje szalejące hormony krzyczą: podoba nam się. I to jeszcze jak.

Kłopot w tym, że nie może nam się podobać, bo Liam jest aktorem, a my się nie umawiamy z aktorami. Poza tym za kilka tygodni będę jego inspicjentką. Na dodatek jest zaręczony ze swoją olśniewającą ekranową partnerką.

Aha, no i jest jeszcze jeden powód, chyba najważniejszy: swego czasu przeżyłam z nim krótki, ale piekielnie namiętny romans, po którym do dziś nie mogę się pozbierać.

W jakiś sposób udało mi się zapomnieć o bólu, który mi sprawił, być może dlatego że w równym stopniu mam pretensje do siebie i do niego. Ale pożądanie? Ono wciąż bucha, niwecząc mój spokój, rozbijając go w drobny mak niczym słoń w składzie porcelany.

No więc tak.

Zapowiada się ciekawy projekt. To będzie cud, jeśli ja i mój profesjonalizm wyjdziemy z niego cało.

Pół godziny później, po porywającym punkcie kulminacyjnym, w którym Liam ratuje świat, po czym kocha się do utraty tchu ze swoją ekranową partnerką, film dobiega końca.

Nareszcie.

Zapalają się światła i ruszamy do sali konferencyjnej. Nasz zespół jest niewielki, składa się z producentki Avy Weinstein, reżysera, czyli Marco, scenografki oraz szefowej produkcji i wreszcie z mojego asystenta i najlepszego przyjaciela Joshuy Kane’a.

– Wszystko gra? – pyta Josh, kiedy zajmujemy miejsca przy stole. – Jesteś cała czerwona.

– W porządku – odpowiadam. – Trochę się zgrzałam. Gorąco tam było, nie?

Josh wzrusza ramionami.

– Kiedy Angel siedziała półnaga w łaźni, owszem, ale poza tym prawie odmroziłem sobie jaja. Klimatyzator był chyba ustawiony na „arktyczną zamieć”.

Sięgam po leżący przede mną folder i wachluję się nim. Moja twarz ustawiona jest raczej na „powierzchnię Słońca”.

Josh uśmiecha się pod nosem.

– No co? – rzucam obronnym tonem.

– Nic. Po prostu bawi mnie, że po tylu latach wystarczy jedno spojrzenie na Liama Quinna i robisz się czerwona jak sałatka z buraków mojej babci.

– Zamknij się.

– A więc nie zaprzeczasz.

– Zamknij dziób. Piśnij Marco choć słówko, a wyrwę ci te twoje odmrożone jaja i zrobię sobie z nich kolczyki.

Josh parska śmiechem.

– Marco nie wie, że wy dwoje się… no wiesz, znacie?

– Nie.

– Ani tego, że od sześciu lat wszystkie twoje seksualne fantazje krążą wokół Liama?

Rzucam mu gniewne spojrzenie. Josh podnosi ręce.

– Jak sobie chcesz. Będę trzymał buzię na kłódkę. Ale jeśli rzucisz się na niego na próbie, oczekuję, że będę zwolniony od wszelkiej odpowiedzialności.

– Jeśli choćby się do niego zbliżę, to będzie znaczyło, że poniosłeś porażkę jako mój platoniczny partner życiowy. Pamiętaj o tym.

– O rany, kobieto. – Wzdycha sfrustrowany. – Zapanowanie nad tobą to naprawdę robota na pełen etat.

Nawet gdy odbija mi tak, że zawstydziłabym samego Charliego Sheena, Josh potrafi sprawić, że się uśmiecham. To właśnie dlatego od drugiej klasy liceum jest moim najlepszym kumplem. Poznaliśmy się oczywiście na zajęciach kółka teatralnego. Był tam jednym z nielicznych chłopaków hetero i choć oboje kochaliśmy teatr, na scenie nie szło nam najlepiej. Po stanowczo nieudanym debiucie aktorskim, w którym zagraliśmy niewątpliwie najbardziej niezdarną parę kochanków na świecie, postanowiliśmy wstąpić na mniej efektowną ścieżkę kariery i zasilić szeregi pracowników technicznych. Okazało się, że mój talent organizacyjny i apodyktyczność są w teatrze zaletą, i nie minęło wiele czasu, gdy zostałam najmłodszą inspicjentką w historii szkoły.

Z jakiegoś powodu Josh był zadowolony z roli Robina przy moim zakulisowym Batmanie i od pierwszej chwili tworzyliśmy dynamiczny duet. Ludzie zawsze się dziwią, że pozostajemy tylko przyjaciółmi, ale tak po prostu jest. Najlepsi kumple do grobowej deski.

– A więc, drużyno – mówi Marco, kiedy siedzimy już wszyscy przy stole. – Obejrzeliśmy właśnie ostatni film z serii Gniewne serce z Liamem Quinnem i Angel Bell, czyli przyszłymi gwiazdami mojej fantastycznej, uwspółcześnionej wersji Szekspirowskiego Poskromienia złośnicy.

Bardzo podoba mi się jego koncepcja nowych adaptacji klasycznych komedii Szekspira. Są inteligentne, pełne aktualnych nawiązań i odkąd pracowałam przy ostatniej z nich, która zresztą okazała się hitem, jestem ich wielką fanką. Tak się złożyło, że główne role w tym przedstawieniu zagrali mój brat Ethan i piękna Cassie Taylor, obecnie jego narzeczona. Gdy po kilku miesiącach spektakl zszedł z afisza, Marco zwerbował mnie do nowego projektu. Oczywiście nie wiedziałam wtedy, że jego gwiazdą zostanie „władca moich majtek” Liam Quinn. Gdybym zdawała sobie sprawę z tej drobnostki, uciekłabym, gdzie pieprz rośnie. Praca z facetem, przy którym płonę niczym nocne niebo nad Las Vegas, nie zapowiada się zbyt przyjemnie.

– No dobrze – mówi Marco. – O ile nie spędziliście ostatnich kilku lat pod jakimś kamieniem, wiecie, że Liam i Angel są aktualnie złotą parą Hollywood. Spotykali się przez kilka lat, potem zaręczyli i jak można wywnioskować z regularnych publicznych wybuchów czułości, są w sobie zakochani do wyrzygu.

Pamiętam dzień, kiedy odkryłam, że się zeszli. Nigdy w życiu nie czułam się tak wykiwana. Ani tak nieszczęśliwa. Zdawało mi się, że łączy mnie z Liamem coś wyjątkowego, ale tamte zdjęcia były dowodem, że nawet tak cudowni mężczyźni jak Liam Quinn bywają cholernie zmienni.

Marco pokazuje leżące przed nami na stole plastikowe teczki.

– Te biogramy pozwolą wam zapoznać się z naszymi gwiazdami. Są w nich oficjalne CV, a także ciekawostki dotyczące życia osobistego i upodobań.

Jakby mi to było potrzebne. Od lat śledzę Liama w internecie. Nie jestem z tego szczególnie dumna.

– Z tyłu – ciągnie Marco – znajdziecie ridery Liama i Angel.

Rider to lista przedmiotów, które produkcja musi zapewnić, aby gwiazdy spektaklu były zadowolone. Mogą to być wymagania bardzo proste bądź zupełnie niedorzeczne.

– Pamiętajcie, proszę, że nie mamy do czynienia ze zwykłymi aktorami teatralnymi – mówi dalej Marco. – To gwiazdy filmowe przyzwyczajone do tego, że spełniane są ich najdziwniejsze żądania. Postarajmy się ich nie zawieść.

Zerkam na listę Angel.

Rany, poważnie?

Wygląda na to, że szczęście panny Bell zależy od tego, czy jej garderoba będzie cała w bieli: białe dywany, meble, zasłony oraz kwiaty. Jedzenie i napoje są natomiast dobrane według pewnego mało znanego bestsellera pod tytułem Ekskluzywne żarcie, które sprawi, że pójdziesz z torbami.

Przewracam kartkę, by spojrzeć na rider Liama. Składa się z czterech punktów:

Hantle.

Wi-Fi.

Ciasteczka z kawałkami czekolady.

Mleko.

Uśmiecham się. Pamiętam jego słabość do mleka i ciasteczek. Jego usta były po nich cudownie słodkie. Do dziś to mój ulubiony smak.

Josh marszczy brwi.

– Naprawdę zamierzamy dostarczyć Angel wszystko z tej listy? Nie mam zielonego pojęcia, co to jest trójednik i gdzie go szukać.

Marco wybucha śmiechem.

– Oczywiście, że nie. Nasz budżet z trudem pozwoli nam na zakup wody mineralnej, nie wspominając o prywatnym kucharzu czy trenerze osobistym.

Nasza producentka Ava chrząka.

– Jestem w trakcie negocjacji z Anthonym Kentem, agentem Liama i Angel, i zamierzam zawetować co dziwaczniejsze żądania. Anthony będzie musiał wytłumaczyć im różnicę między pracą na scenie a przebywaniem na planie filmowym. Gwiazdy ekranu nie mają pojęcia, jak skromne bywają budżety teatralne. Obawiam się, że Angel i Liama czeka gorzkie zderzenie z rzeczywistością.

– Liam grał wcześniej w teatrze – wypalam bez zastanowienia.

Ava unosi brwi.

– Naprawdę?

– Ee… Tak. Tak ma napisane w CV. Sześć lat temu. Romeo i Julia. Festiwal Szekspirowski w Tribece.

Marco mruży oczy.

– Czy to nie ten sam spektakl, przy którym pracowałaś z bratem? Twoja pierwsza zawodowa produkcja? Miałaś zaledwie dziewiętnaście lat.

Niech cholera weźmie tego faceta i jego pamięć słonia.

– A. Hm. No tak. Tak, rzeczywiście.

– Zatem znasz Liama Quinna? – pyta zaskoczona Ava.

– Troszeczkę.

Przynajmniej tak mi się zdawało. Człowiek, którego znałam, różnił się od impulsywnego gwiazdora, który co kilka tygodni pojawia się na okładkach brukowców.

– Będą z nim kłopoty? – pyta Marco.

Wzruszam ramionami.

– Jako Romeo zachowywał się bardzo profesjonalnie, jednak to było, zanim został hollywoodzką szychą. Teraz ma tendencję do zadzierania z paparazzi. Nie słyszałam, żeby sprawiał problemy w pracy, ale nie zdziwiłabym się, gdyby tak się stało.

Marco kiwa głową.

– Zgoda. Jego narzeczona natomiast w wywiadach robi wrażenie tak słodkiej, że gdy je czytam, bolą mnie zęby. Sądzę, że powinniśmy wszyscy przygotować się na chodzenie wokół nich na paluszkach i dopieszczanie ze wszystkich stron.

Do końca spotkania słucham jednym uchem, wspominając Liama z przeszłości. Namiętnego, troskliwego, seksownego jak cholera faceta, budzącego we mnie żądze, o istnieniu których nie miałam wcześniej pojęcia. Powinnam była się domyślić, że to zbyt piękne, by mogło być prawdziwe. Udawał mężczyznę idealnego, a tacy przecież nie istnieją.

Nawet po tych wszystkich latach wściekam się na myśl o tym, jak mnie wykiwał. I wciąż zachodzę w głowę, po co mu to było. Zrobił to tylko dlatego, że mógł? Po co wypływał ze mną na głęboką wodę, skoro zamierzał mnie tam porzucić?

Bez względu na przyczynę stało się. Nie mogę cofnąć czasu. Mogę jednak zrobić wszystko, aby Liam Quinn nie zdołał oszukać mnie po raz drugi.

2

PAN QUINN

Trzy tygodnie później

Sala prób Pier 23

Nowy Jork

Słyszę narastającą wrzawę. Znaczy to, że albo przyjechali Liam i Angel, albo tuż przed budynkiem torturowane są setki ludzi.

Serce bije mi tak szybko, jakby miało eksplodować. Biorę głęboki oddech i powtarzam sobie w duchu, że grunt to spokój. Muszę po prostu wyłączyć emocje. Zazwyczaj to moja specjalność.

Nie dziś.

Mam świadomość, że on jest blisko, i uśpione romantyczne fantazje budzą się do życia niczym na wpół odpalone fajerwerki gotowe eksplodować w każdej chwili.

Wrzaski na dole przybierają na sile. Nie działa to pozytywnie na mój stan umysłu.

Przechodzę przez salę prób i wyglądam przez okno. Oczywiście na chodniku dostrzegam tłum omdlewających kobiet oraz kilku mężczyzn. Tuż przed nimi z czarnego escalade’a wysiada obiekt miliona erotycznych fantazji. Serce bije mi jeszcze szybciej, kiedy wysoki mężczyzna o idealnej sylwetce uśmiecha się i macha do swoich fanów. Wygląda dobrze. Nie ma prawa tak dobrze wyglądać.

Ciemnoblond włosy ma artystycznie zmierzwione i choć wielu mężczyzn spędza mnóstwo czasu, próbując uzyskać podobny efekt, nie wiedzą, że Liam w takim stanie wstaje z łóżka. Tylko dodaje mu to seksapilu. Każdy mężczyzna, który na co dzień wygląda, jakby przez całą noc uprawiał dziki seks, automatycznie zyskuje dodatkowe punkty w rankingu atrakcyjności. Wyraziste kości policzkowe i kwadratowa szczęka windują go jeszcze wyżej, nie mówiąc już o ustach i oczach. Dziękuję bogom, że jego szaleńczo piękne zielononiebieskie tęczówki są ukryte za szkłami ciemnych okularów i że stoję zbyt daleko, by to wszystko wyraźnie dostrzec.

Szkoda, że nie mogę powiedzieć tego samego o jego ciele.

Nigdy nie spotkałam nikogo z takim ciałem. Dla mnie to definicja ideału. Każdy mięsień jest zgrabnie wyrzeźbiony, ale nie masywny czy przerośnięty. Szerokie ramiona i wąska talia. Najpiękniejszy tyłek, jaki w życiu widziałam.

Zanim spotkałam Liama, nie wiedziałam, że podniecają mnie muskuły, ale teraz to wiem, oj, wiem.

Patrzę, jak koszulka napina się na rozłożystych barkach Liama, kiedy wyciąga rękę, by pomóc posągowej rudowłosej dziewczynie wysiąść z cadillaca escalade.

Angel Bell. Królowa piękności, ikona mody, księżniczka Hollywood. Córka senatora Cyrusa Bella i siostra cenionej dziennikarki Tori Bell.

Josh wyrasta obok mnie.

– Angeeel – szepcze nabożnie. – Zostaw tego żałosnego mięśniaka i pozwól mi się pokochać. Moglibyśmy mieć takie śliczne dzieci.

– Ej, ble – rzucam.

Josh nachyla się do okna, żeby się lepiej przyjrzeć.

– Czyli tobie wolno ślinić się na widok Pana Barczysta Tyczka, a mnie nie pozwalasz powzdychać niewinnie do czarującej Długonogiej Wiewióreczki?

– Josh, ty nigdy nie wzdychasz niewinnie.

Chichocze.

– Dobra, niech ci będzie. Mam ochotę wyczyniać z nią świństwa. Ale czy to moja wina? Chciałbym owinąć sobie te jej długie nogi wokół pasa i sprawić, że będzie miauczała jak kociak.

– Nie jest trochę za mdła jak na twój gust?

– Nie mam pojęcia, o co ci chodzi. Wygląda na sympatyczną dziewczynę.

– Właśnie. Ty się nie umawiasz z sympatycznymi.

Josh ma odjazd na punkcie aktorek. Ściśle mówiąc, dziko ambitnych aktorek, które od kompletnej utraty zmysłów dzielą zaledwie dwa ataki nerwicy. Jego dziewczyny miewają wiele wspólnego z broadwayowskimi spektaklami: są wymagające i mają skłonności do dramatyzowania.

– Masz rację – przyznaje. – Wolę wymagające laski.

– Mówisz „wymagające”, a ja słyszę „przerażające”.

– À propos, przypomnij mi, czemu my nigdy się nie spiknęliśmy.

– Bo kiedy pocałowaliśmy się w trzeciej klasie, ten jeden jedyny raz, oboje stwierdziliśmy, że to było dziwne jak cholera.

– Ty stwierdziłaś. Mnie się podobało.

– Och, błagam cię.

Krzyżuje ramiona na piersi.

– Elisso, nie wiem, czy zdajesz sobie z tego sprawę, ale piekielnie gorąca z ciebie sztuka. Owszem, jestem twoim najlepszym kumplem, lecz jestem również facetem. Kiedy całuję laskę, która wygląda jak młodsza siostra Scarlett Johansson, to nie myśl sobie, że nie wywołuje to we mnie naturalnych męskich odruchów.

Parskam śmiechem. Naprawdę nie chcę słuchać o jego odruchach, męskich czy jakichkolwiek innych. Josh jest dla mnie jak brat. Na dodatek taki, z którym świetnie się dogaduję.

Klepię go po ramieniu.

– Lepiej już zmieńmy temat. Jesteśmy w pracy. Zachowujmy się profesjonalnie.

Josh kiwa głową.

– Żeby była jasność: kiedy wrócimy do domu, będę mógł ci opowiedzieć o swoich erotycznych fantazjach, tak?

– Jeżeli musisz.

Odwracam się z powrotem do okna i widzę, jak Angel potyka się w swoich szpilkach. Kiedy zaniepokojony Liam opiekuńczym gestem przyciąga ją do siebie, wśród tłumu rozbrzmiewa głośny szmer, który po chwili znów przeradza się w chór rozemocjonowanych wrzasków:

– Liam, kocham cię!

– Podpisz mi się na ręce!

– Ożeń się ze mną! Proooszę!

– Angel, jesteś piękna!

Trudno zaprzeczyć. Jest naprawdę zjawiskowa. Ja mam krągłą figurę i metr sześćdziesiąt wzrostu, ona zaś jest wysoka, smukła i pełna gracji. Ja mam jasne włosy do ramion, ona – kasztanowe pukle niczym z reklamy szamponu. Moje oczy są po prostu niebieskie, jej – oszałamiająco zielone. Tylko cycki mam od niej lepsze. Jej opierają się może prawom grawitacji, moje za to są prawdziwe.

Z niechęcią muszę przyznać, że rozumiem, co Liam w niej widzi. Pod względem urody pasuje do niego znacznie lepiej niż ja. Ich dzieci dostaną takie geny, że prawdopodobnie urodzą się z supermocami.

Przyglądam się, jak rozdają autografy i pozują do zdjęć. Każdej z tych czynności towarzyszą pełne podniecenia piski fanów. Ciekawe, jak to jest wystąpić w tak wielkim hicie jak Gniewne serce i mieć miliony wielbicieli na wszystkich kontynentach. Liam w roli namiętnego, przeważnie półnagiego demona Zana, który przewodzi powstaniu niewolników i zakochuje się w córce króla serafinów, rozpalił seksualne fantazje niezliczonych rzeszy kobiet. Można śmiało powiedzieć, że jest w tej chwili największą gwiazdą kina na świecie.

– Cholera – klnie Josh. – Czy ten napakowany Adonis musi wciąż tak brukać wargi mojej przyszłej małżonki? Obrzydlistwo.

Chodzi mu o delikatny pocałunek, jaki Liam złożył właśnie na ustach tulącej się do niego ukochanej. Stado rozgorączkowanych fotoreporterów wpada w szał. Nic tak nie sprzedaje magazynów ani nie przysparza kliknięć na portalach jak zdjęcia Liama i Angel demonstrujących swą monumentalną miłość. Jestem pewna, że przed oczami paparazzich błysnęły właśnie góry złotych monet.

Marco podchodzi do mnie z drugiej strony i zerka w dół.

– Drogi Joshuo, to, co nazwałeś właśnie „obrzydlistwem”, jest naszą największą szansą. Zastępy oszalałych wielbicieli tej dwójki sprawią, że bilety na spektakl przez długie miesiące będą najgorętszym towarem na całym Broadwayu. Wspomnisz moje słowa.

Josh kiwa głową.

– Jasne, chyba że Angel uświadomi sobie podczas prób, iż mnie kocha, i zerwie z nim jeszcze przed premierą.

Marco przypomina teraz wampira, którego spryskano święconą wodą.

– Ani mi się waż choćby żartować w ten sposób. Jakikolwiek rozłam między nimi pogrąży wyniki sprzedaży, dlatego naszym obowiązkiem jest na nich chuchać i dmuchać. Pamiętajcie, oni są przyzwyczajeni do tego, że wszyscy wokół całują ich po tyłkach, więc radzę wam przygotować się i na taką ewentualność.

Wzdycham. Pamiętam tę noc, kiedy całowałam tyłek Liama. Oraz przodek. I wszystko, co pomiędzy. Wspomnienia są tak wyraziste, jakby to było wczoraj.

Zaczynam się całkiem poważnie zastanawiać, czy nie jest za późno, by się wycofać.

Marco obejmuje mnie ramieniem.

– Czujesz to, Elisso?

Owszem, czuję. Mdłości. Nerwy. Przejmujące pragnienie, by wybiec stąd i kupić bilet w jedną stronę do Nepalu.

Uśmiecham się słabo.

– I to jak.

– Mistrzostwo świata, moja kochana. To właśnie stworzymy. Dziękuję, że mi pomagasz. Bez ciebie nie dałbym rady.

Wygląda na to, że z Nepalu nici.

Obdarzam go krótkim uściskiem i wracam do biurka. Panuje na nim nieskazitelny porządek. Scenariusze. Ołówki. Markery we wszystkich kolorach tęczy.

Jestem gotowa.

Gotowa.

Gotowa.

Opieram ręce na biodrach i wzdycham.

Nie. Nic z tego. Cholerne pozytywne myślenie. Właśnie dziś musiało sprawić mi zawód.

Gdy z korytarza dochodzą mnie urywki rozmowy, nieruchomieję. Niski, wibrujący głos Liama przenika przez ścianę i przeszywa mnie do szpiku kości.

– Lissa? – Odwracam się. Josh spogląda na mnie z troską. – Wiesz, że wstrzymywanie oddechu jest niezdrowe? Wyluzuj, bardzo cię proszę.

Wypuszczam powietrze z płuc i kiwam głową.

– Jasne. – Powoli kręcę szyją, aż chrzęszczą stawy. – Wszystko w porządku. Możemy zaczynać.

– Dzielna dziewczynka.

Gdy Mary, drobniutka specjalistka od PR-u z wielkim tapirem na głowie, wkracza do pokoju, prowadząc za sobą nasze gwiazdy, próbuję się skryć za Joshem. Biorąc pod uwagę, jak potężnie działa na mnie obecność Liama, wydaje się to jedynym sensownym rozwiązaniem.

– A oto nasz zespół produkcyjny – mówi Mary. – Znacie oczywiście reżysera Marco. Zdaje się, że rozmawialiście przez telefon.

Marco uśmiecha się i ściska im dłonie.

– Miło mi was poznać osobiście. Witajcie.

Mary wskazuje roztrzęsioną ciemnoskórą dziewczynę koło okna.

– A tam stoi Denise, nasza stażystka. – Kiedy Liam się do niej uśmiecha, Denise niemal wsiąka w podłogę. Najwyraźniej kocha się w nim prawie tak samo mocno jak ja.

– Martin, nasz choreograf.

– Bardzo mi przyjemnie – mówi Martin, ledwo zerkając na Angel, i odrobinę zbyt długo ściska dłoń jej narzeczonego.

– I wreszcie nasza znakomita drużyna produkcyjna: Joshua Kane i…

– Elissa Holt. – Liam wypowiada moje imię i nazwisko tak, jakbym była jakąś mityczną istotą, której absolutnie nie spodziewał się tu zastać. Próbuję uśmiechać się spokojnie, patrząc, jak mruga zaskoczony. – Jesteś naszą inspicjentką?

Kiwam głową.

– Tak. Dzień dobry, panie Quinn. Miło pana znów widzieć. I miło panią poznać, panno Bell. – Wyciągam rękę do Angel. – Gdybyście czegoś potrzebowali, zwracajcie się do mnie lub do Josha.

Angel ściska moją dłoń i przygląda mi się z ukosa.

– Znacie się z Liamem? – pyta z nieskrywaną podejrzliwością w głosie.

Rozpoczynam manewry wymijające.

– Niezbyt dobrze. Josh i ja pracowaliśmy przy jego pierwszym broadwayowskim przedstawieniu, wiele lat temu. Pani narzeczony ma po prostu dobrą pamięć.

Angel rozluźnia się nieco i uśmiecha się do mnie.

– To prawda. Czasem mu tego zazdroszczę. Zwłaszcza umiejętności szybkiego uczenia się roli.

Zerkam na Liama, który wciąż się na mnie gapi. Nie potrafię rozszyfrować jego miny. Jest wściekły? Zdumiony? A może jedno i drugie? W jego spojrzeniu dostrzegam żar, który podpowiada mi, że chyba jednak cieszy się ze spotkania, a ja nie jestem w stanie zdecydować, czy to dobrze, czy źle.

Josh staje tuż za mną.

– Dzień dobry panu – mówi, ściskając rękę Liama. – Witamy z powrotem w Nowym Jorku.

Liam uśmiecha się do niego przelotnie.

– Josh. Jak leci, stary?

– Nie tak dobrze jak u ciebie, królu Hollywood. Nic, tylko pogratulować sukcesu.

Kąciki ust Liama unoszą się w cierpkim uśmieszku.

– Wierz mi, sława jest przereklamowana.

Zerka na mnie, a kiedy Josh i Angel wymieniają uprzejmości, wyciągam do niego rękę. Patrzy na mnie przez chwilę, a potem podchodzi bliżej i zaciska palce na moich. Czuję ich elektryzujące ciepło i usiłuję ukryć dreszcz. Nikt nie musi wiedzieć, co ten facet potrafi ze mną zrobić jednym dotykiem. Zwłaszcza on sam.

Żar jego skóry przenika mnie całą. Uśmiecham się z trudem.

– Cieszymy się, że pan i pańska narzeczona będziecie gwiazdami naszego przedstawienia. Z pewnością okaże się wielkim hitem.

– O rany, Elisso, ja… – Zaciska dłoń i przesuwa kciukiem po moich palcach, aż dostaję ciarek. Kieruje wzrok na nasze dłonie, a potem znów spogląda mi w oczy. – Trochę mnie zatkało. To, że cię znów spotykam…

Czekam, aż skończy zdanie, ale chyba zabrakło mu słów.

Ręka mnie pali, wyrywam ją więc i z trudem usiłuję przełknąć ślinę, nie zważając na pęczniejący w ustach język.

– To musi być miłe wrócić do domu. Jak rozumiem, długo pana nie było w Nowym Jorku.

Wpatruje się we mnie tymi niesamowitymi morskimi oczami. Nie powinien patrzeć na mnie w ten sposób, biorąc pod uwagę to, jak dawno się nie widzieliśmy, oraz to, że jego narzeczona stoi tuż obok.

Uświadamia sobie, że się zagapił, i chrząka nerwowo.

– Hm… Rzeczywiście. Długo przebywałem poza domem. Zbyt długo. Ale codziennie za nim tęskniłem.

Wygląda, jakby chciał powiedzieć coś jeszcze, lecz w tym momencie zaczyna się schodzić reszta obsady.

Całe szczęście.

Wykorzystuję chwilę, żeby się wycofać. To trudne. Jestem niczym statek kosmiczny, który ucieka przed nieubłaganym przyciąganiem czarnej dziury.

Pomieszczenie wypełnia się ludźmi, a ja przełączam się na autopilota. Sprawdzam obecność, rozdaję informatory i rozkłady prób, usiłując skupiać się na wszystkich, tylko nie na Liamie.

Nie umyka jednak mojej uwadze, że godzinę później, gdy wszyscy są gotowi do rozpoczęcia próby, on nadal wydaje się wstrząśnięty moją obecnością.

Marco opowiada o swoich pomysłach na spektakl, a wśród zgromadzonych narasta ekscytacja. Wszyscy słuchają i kiwają głowami, kilka osób nanosi uwagi na scenariusze. Liam nie zwraca uwagi na tekst, wychyla się tylko do przodu i w skupieniu marszczy brwi.

Ma w sobie jakąś nową energię. Coś w rodzaju buzującej agresji, jakby unosiła się nad nim ciemna chmura. Zmarszczone brwi i napięta żuchwa. Wiem, że ten mroczny seksapil podoba się kobietom, ale intryguje mnie, skąd się wziął.

Liam siedzi obok Angel, ale jej nie dotyka. Co więcej, gdy narzeczona nachyla się, by szepnąć mu coś do ucha, on się odsuwa, a przez jego twarz przebiega błysk irytacji. Angel rozgląda się, by sprawdzić, czy ktoś to zauważył. Kiedy zerka na mnie, dyplomatycznie wracam do wystukiwania notatek na klawiaturze laptopa.

Dobrze wiedzieć, że nie zawsze panuje między nimi sielanka, która bije ze zdjęć w gazetach. Dzięki temu wydają się bardziej ludzcy.

Nie potrafię sobie wyobrazić, jak to jest być zaręczoną z najbardziej pożądanym mężczyzną na świecie. To żadna tajemnica, że jego psychofanki regularnie grożą Angel śmiercią i atakują ją w mediach społecznościowych. Na jej miejscu popadłabym w paranoję, ona jednak zawsze sprawia wrażenie pogodnej i zadowolonej. Ten wieczny optymizm i perfekcja muszą być okropnie męczące. Nawet kiedy paparazzi przyłapują ją, gdy wychodzi z siłowni, wygląda, jakby zeszła wprost ze lśniącej okładki magazynu o fitnessie.

Fitness to kolejna rzecz, która łączy tę parę. Wiem, że pracują w branży pięknych ludzi, ale nikt chyba nie ćwiczy tyle co oni. To niewłaściwe i nienaturalne. W moim wykonaniu dbanie o formę polega na noszeniu spodni do jogi bez uprawiania jogi. Właściwie powinny się nazywać „spodnie do siedzenia na kanapie i opychania się serem”. Nazwa może i dłuższa, za to bardziej adekwatna.

– Na koniec chcę wam powiedzieć – ciągnie tymczasem Marco – że choć Poskromieniu złośnicy łatwo przykleić łatkę szowinizmu, naszym celem będzie spojrzenie na ten tekst z innej strony. Angel zagra Katarzynę, której gorycz wynika z niechęci do podporządkowania się społecznie ustalonej roli kobiety, a także jest reakcją na to, że ojciec w oczywisty sposób faworyzuje jej siostrę. Petruchio będzie nie tyle jej poskramiaczem, ile wspólnikiem. Mam zamiar pokazać widowni ludzi, którzy wydobywają z siebie nawzajem swoje najlepsze cechy, karmią się swoimi niezwykłymi erotycznymi pragnieniami i którym udaje się obśmiać otoczenie próbujące zrobić z nich kogoś, kim nie są.

Klaszcze w dłonie i uśmiecha się.

– Pamiętajcie o tym wszystkim i zobaczmy, co zdołamy razem stworzyć. Zaczynamy od pierwszej sceny. Na miejsca!

Przez następne kilka godzin próbujemy zarysować pierwsze trzy sceny pierwszego aktu.

Na początku Angel jako Katarzyna jest o wiele zbyt łagodna. Kiedy Marco prosi ją, by grała mocniej, przesadza w drugą stronę i w scenach z siostrą i ojcem przeobraża się w rozwrzeszczaną harpię gotową porąbać ich siekierą, w stylu Lizzie Borden.

Nie jestem reżyserką, lecz czuję, że Marco będzie nalegał na nieco więcej subtelności.

Liam natomiast od samego początku radzi sobie znakomicie. Jego Petruchio jest charyzmatyczny i pełen pasji, i łączy go rewelacyjna chemia z aktorami grającymi jego służących oraz przyjaciół.

Przebywanie z nim w sali prób przypomina mi, jak hipnotyzujący jest w bliskim kontakcie. Choć wstyd się przyznać, oglądałam filmy z serii Gniewne serce tyle razy, że straciłam już rachubę. Liam był w nich niebywale wyrazisty, ale na żywo robi jeszcze większe wrażenie. Ciekawie jest oglądać go jako postać tak różną od tamtego posępnie tajemniczego, brutalnego demona. Jego Petruchio to sympatyczny łobuz i prawie zapomniałam, jaki ma cudowny uśmiech. Nieczęsto się uśmiechał, masakrując hordy sadystycznych aniołów.

Rozglądam się i zauważam, że wszyscy wpatrują się w niego jak w obraz – właśnie dlatego jest gwiazdą. Liam to jeden z aktorów, którzy po prostu mają to coś. Połączenie talentu i pewności siebie z domieszką szczerej wrażliwości, przez co ma się jednocześnie ochotę go przelecieć i przytulić. Tak przynajmniej wpływa na większość kobiet.

Choć ma metr dziewięćdziesiąt wzrostu i muskularne ciało kogoś, kto bez wątpienia potrafiłby w razie potrzeby stłuc napastnika na kwaśne jabłko, jednocześnie w jakiś sposób wzbudza uczucia opiekuńcze.

– Wiedziałaś, że jest taki zdolny? – pyta Marco, gdy zarządzam przerwę na kawę.

– Świetnie zagrał Romea – odpowiadam. – Nie byłam pewna, jak poradzi sobie tym razem, ale ta rola jest jak szyta na niego.

Marco kiwa głową.

– Szkoda tylko, że Angel mu nie dorównuje. Miałem nadzieję, że nada Katarzynie pewną głębię. Niestety, ona ją gra jak dwuwymiarową rozwrzeszczaną wariatkę.

– Sztuka naśladuje rzeczywistość – mruczy pod nosem stażystka Denise.

– Uważaj, co mówisz o mojej kobiecie – wtrąca na to Josh. – Nieładnie nienawidzić kogoś tylko dlatego, że jest piękny i bogaty.

– Błagam cię – obrusza się Denise. – Broniłbyś jej nawet, gdyby pożerała ludzi żywcem, bo ci przy niej staje, co nie, Josh?

Josh już otwiera usta, żeby zaprotestować, jednak po chwili namysłu rezygnuje.

– Bez komentarza.

Denise prycha.

– Josh, uwielbiam cię, ale spójrz na siebie, a potem na Liama Quinna. Jak myślisz, z kim ona będzie chciała mieć dzieci?

Kiedy Josh rzuca „wal się”, udając, że kicha, a potem pokazuje jej środkowy palec, nie wytrzymuję i parskam śmiechem. Nie chodzi o to, że nie jest atrakcyjny, bo urody mu nie brak, choć zarazem ma w sobie coś z uroczego kujona. Metr osiemdziesiąt trzy, brązowe falujące włosy, piwne oczy, przystojna twarz. Jest na tyle szeroki w barkach, że nie musi ćwiczyć, by ciuchy świetnie na nim leżały, a jego hipsterskie okulary w rogowych oprawkach podobają się dziewczynom. Świat jest jednak okrutny i gdyby grali w jednym filmie, Liam byłby superbohaterem, a Josh zaledwie jego pomocnikiem.

– Możesz w to wątpić, jeśli chcesz. – Josh wzrusza ramionami. – Ale za kilka tygodni ta kobieta będzie moja.

– Jasne. – Klepię go po ramieniu i wychodzę na korytarz, żeby zebrać aktorów, którzy rozeszli się na przerwę.

Gdy przy automacie z wodą spotykam Liama, staram się nie patrzeć mu prosto w oczy.

– Zaraz zaczynamy, proszę pana.

– Dzięki, Liss – mamrocze cicho, a ja odchodzę, zanim zdąży coś jeszcze dodać.

Aktorzy wracają i kontynuujemy próbę. Nie licząc tego, że Angel nadal wywrzaskuje swoje kwestie niczym średniowieczny sprzedawca ryb, do lunchu wszystko idzie gładko.

Jak zwykle jem przy biurku.

Mam do dyspozycji własny nieduży gabinet. Nie jest to Ritz, ale mnie wystarczy. Poza próbami zazwyczaj siedzę właśnie tu, nadrabiając zaległości papierkowe, podczas gdy pozostali odpoczywają.

Ach, olśniewające życie inspicjentki.

Poprawiam właśnie harmonogram prób, gdy do pokoju wpada Josh. Policzki i uszy ma jaskraworóżowe. Oznacza to, że jest albo wściekły, albo mocno napalony.

– Hej. Co się dzieje?

– Nic. Potrzebuję kasy. Angel nie jest zadowolona z lunchu.

Zmieniliśmy salę konferencyjną w prywatną jadalnię, żeby Angel i Liam nie musieli się przepychać przez tłumy fanów i paparazzich. Posiłki zapewniają nam najlepsze nowojorskie restauracje, ale to Joshowi i Denise przypadła szacowna rola kelnerów.

Uśmiecham się.

– Czemu jesteś taki czerwony? Co ona ci zrobiła?

– Nic. Wszystko w porządku. – Josh wpycha ręce do kieszeni, a ja unoszę brwi. – Wyjaśniła mi tylko bardzo uwodzicielskim i seksownym tonem, że jest w tym tygodniu na diecie bezglutenowej, a na koniec uśmiechnęła się i pogłaskała mnie po ramieniu.

– Zdzira.

– Nie denerwuj mnie. Serio, nie jestem w nastroju. Ta kobieta potrafiłaby mnie nakłonić do morderstwa, nie mam co do tego wątpliwości. Dawaj tę kasę. Polecę i coś jej kupię. – Wyciąga rękę.

Sięgam po puszkę z pieniędzmi i podaję mu pięć dych. Jestem pewna, że to wystarczy. Josh chwyta drugą pięćdziesiątkę i wciska banknoty do kieszeni.

– Zaraz wracam.

W tym tempie za chwilę cholera weźmie cały nasz budżet.

Odkładam puszkę i znów zabieram się do pracy, gdy nagle słyszę pukanie do drzwi.

– Proszę.

Drzwi się otwierają i staje w nich Liam. Natychmiast pocą mi się dłonie.

Wstaję.

– Panie Quinn. Czy mogę w czymś pomóc? Jest pan zadowolony z posiłku? Jeśli nie, chętnie skoczę po coś innego.

Przez chwilę waha się w progu, po czym wchodzi do ciasnego gabinetu i zamyka za sobą drzwi. Wygląda, jakby ledwo się tutaj mieścił. Wydaje się jeszcze szerszy w ramionach, niż pamiętam, a z prawego rękawa T-shirtu wyziera fragment tatuażu. Nie miał go, gdy ostatnio widziałam go z bliska i bez koszulki.

Rozgląda się, po czym zatrzymuje wzrok na mojej twarzy. Wpatruje się we mnie przez kilka sekund i, cholera, nie mogę uwierzyć, że po tych wszystkich latach nadal tak na mnie działa. Podobno czas leczy rany, prawda? Cóż, tym razem nie sprawił, że przestałam tęsknić za mężczyzną, który nie tęskni za mną.

Chrząkam.

– Panie Quinn?

Robi krok naprzód, a mnie na moment ogarnia panika, bowiem w tej zamkniętej przestrzeni nie da się zrobić uniku.

– Elisso…

– Panie Quinn, jeśli czegoś pan potrzebuje…

– Przestań mówić do mnie „panie Quinn”.

– Przecież tak się pan nazywa.

– O rany, Liss. – Wzdycha i mierzy mnie wzrokiem od stóp do głów. – Nie mogę uwierzyć, że tu jesteś.

– Prosta sprawa. To mój gabinet.

– Miałem na myśli ten teatr.

– Marco poprosił, żebym pokierowała spektaklem.

– Miałem podstawy przypuszczać, że gdy tylko usłyszysz moje imię, uciekniesz, gdzie pieprz rośnie.

Nie uświadamiam mu, że się nad tym zastanawiałam.

– Kiedy przyjmowałam tę pracę, nie wiedziałam, że będzie pan gwiazdą przedstawienia.

Zaciska zęby.

– Jasne. To ma sens. – Parska gorzkim śmiechem i pociera kark. – Gdybyś wiedziała, nie zgodziłabyś się, prawda?

Chciałabym powiedzieć mu to w milszy sposób, lecz się nie da.

– Prawda.

Liam kiwa głową. Wygląda na lekko urażonego, ale czy ma powód? Od dawna pławi się w sukcesach i nie był mu do tego potrzebny kontakt ze mną. Wątpię, by przez ostatnich sześć lat choć raz o mnie pomyślał.

– Tak czy inaczej, cieszę się, że jesteś. – Spogląda na swoje dłonie. – Tęskniłem za tobą. Bardziej niż myślisz.

Omal nie wybucham śmiechem. Ależ oczywiście. Pomiędzy graniem w kasowych hitach, zarabianiem milionów dolarów i posuwaniem jednej z najbardziej pożądanych kobiet na świecie miałeś mnóstwo czasu, by tęsknić za kurduplowatą inspicjentką z obsesją na punkcie sera, z którą kiedyś połączył cię przelotny romans. To najzupełniej oczywiste.

Dostrzega coś w mojej twarzy i marszczy brwi.

– Czemu tak na mnie patrzysz?

– Jak?

– Nie wierzysz mi?

Wzruszam ramionami.

– Nie śmiałabym kwestionować pańskich słów, panie Quinn. To by było w najwyższym stopniu nieprofesjonalne.

Znowu ta mina. Uraza czy rozczarowanie? Trudno stwierdzić.

– Chyba nie dałem ci wielu powodów, żebyś mi wierzyła, prawda? To kolejna rzecz, której żałuję.

Z korytarza dobiega czyjś śmiech. Liam ogląda się przez ramię, a potem znów skupia wzrok na mnie.

– Skoro już o nas mowa, czy ktoś tu wie o tym, co nas… łączyło?

– Nie.

– Nawet Josh?

– Josh wie, że byliśmy… blisko. Tyle.

– Blisko. – Wypowiada to słowo, jakby było w nim coś zabawnego. – To chyba nie jest wystarczające określenie, nie sądzisz?

Ta rozmowa zbacza na bardzo niewygodne tory.

– Panie Quinn…

– Pan Quinn to mój ojciec.

– Pański agent prosił, żebyśmy zwracali się do pana i panny Bell w oficjalny sposób.

– Mój agent lubi tworzyć wrażenie, że jesteśmy ważniejsi niż w rzeczywistości. To jego praca. Nie słuchaj go. Zwłaszcza kiedy mówi o mnie i Angel.

Gdy słyszę, jak wypowiada te słowa, żołądek zwija mi się w supeł. „O mnie i Angel”.

– Liss, jeśli chodzi o Angel…

– Jeżeli boi się pan, że nasza przeszłość spowoduje jakieś problemy zawodowe czy osobiste, śpieszę zapewnić, że zrobię wszystko, co w mojej mocy, by nasza współpraca wywoływała jak najmniej stresu. Zarówno u pana, jak i pańskiej… narzeczonej.

Niemal dławię się tym słowem. Odkrycie, że są zaręczeni, nie zgasiło we mnie płomyczka nadziei, że kiedyś jeszcze będziemy razem. Raczej go przydusiło w najboleśniejszy z możli­wych sposób.

– Zdaję sobie sprawę, że nie jest to idealna sytuacja – ciągnę. – Jeżeli zdradzi mi pan, co go niepokoi, natychmiast się tym zajmę.

– Chryste. – Nerwowo przeczesuje włosy palcami. – Czy mogłabyś przestać mówić do mnie jak pracownica banku? Jakbyśmy w ogóle się nie znali?

– Ja już pana nie znam.

– Jesteś jedyną osobą, która mnie kiedykolwiek znała. Cholera, Liss…

– Wolałabym Elisso. – Tylko on jeden mówił do mnie Liss, ale w naszym obecnym położeniu jest to o wiele zbyt poufała forma.

Podchodzi, a ja nie mam jak się cofnąć. Stoi tak blisko, że czuję jego zapach. Całe pomieszczenie wypełnia się rozedrganą energią, która sprawia, że serce wali mi jak szalone.

– Elisso, przepraszam. Tamtego dnia… kiedy widzieliśmy się po raz ostatni, skrzywdziłem cię i nienawidzę się za to.

Nie potrafię sobie poradzić z tą bliskością, ale zaciskam zęby i z trudem opanowuję drżenie głosu.

– Oboje zawiniliśmy. Nie byliśmy nawet parą.

– Oboje wiemy, że to nieprawda. To, co nas łączyło…

– To było dawno temu. Byliśmy młodzi i głupi. W tym wieku wszystko wydaje się wielkie i ważne, poniosło nas. Wtedy to wiedziałam i teraz też wiem. Zdążyłam o tym zapomnieć.

Przeszywa mnie wzrokiem na wylot.

– O tym?

Prostuję się.

– O tobie. – Liam mruga kilka razy, wyraźnie rozdarty, ale nie zwracam na to uwagi. – Teraz jesteś zaręczony z jedną z najpiękniejszych kobiet na świecie, a ja… – No dalej, Elisso, powiedz to. Nawet jeśli myślisz inaczej. – A ja bardzo się cieszę z twojego szczęścia.

Gdybym była Pinokiem, mój nos wbiłby mu się teraz w oko. No dobrze, jestem za niska, choć miałby siniaka na piersi.

– Nieważne, jak do tego doszło, cieszę się, że się spotkaliście. Od razu widać, że ją kochasz. – Ryzykuję i spoglądam mu w twarz. – Prawda?

Wypowiadam te słowa i natychmiast zaczynam ich żałować. Czy naprawdę się spodziewałam, że zaprzeczy i porwie mnie w ramiona? Jak zwykle moje nierealne, romantyczne oczekiwania okazały się zupełnie nietrafione.

– Tak, kocham ją – odpowiada cicho Liam. – Mam szczęście, bo ożenię się ze swoją najlepszą przyjaciółką. Nie każdemu trafia się taka szansa.

Żołądek zaciska mi się z napięcia. Nie sądziłam, że te słowa aż tak mnie zabolą.

– A ty? – szepcze Liam. – Masz kogoś?

Brzmi to, jakby pytał, czy cierpię na śmiertelną chorobę. Cóż, gdyby samotność była chorobą, można stwierdzić, że jestem przypadkiem chronicznym.

Co mam mu odpowiedzieć? Że odkąd się rozstaliśmy, nigdy nie byłam z nikim dłużej niż kilka tygodni? Każda znajomość kończyła się rozczarowaniem. To kolejna rzecz, o którą mam pretensje do Liama Quinna.

– Spotykam się z kimś – mówię.

Właściwie spotykałam się z kilkoma mężczyznami. Żaden z nich nie był wart, by o nim wspominać.

Wpatruje się we mnie z mocą. Jakby próbował przejrzeć mnie na wylot.

– Dobrze cię traktuje?

Omal nie kapituluję i nie zdradzam mu prawdy, ale duma zwycięża.

– Jak królową.

Widzę, jak jego napięcie ustępuje przed jakimś innym uczuciem. Być może jest to ulga.

– To dobrze. Zasługujesz na szczęście. Zasługujesz na… wszystko.

Kiedy znów na mnie spogląda, jest w tym tyle bolesnej tęsknoty, że mam wrażenie, jakby z pokoju uszło całe powietrze, i po raz pierwszy w życiu czuję nadciągający atak klaustrofobii.

Opieram się o ścianę, mając nadzieję, że Liam niczego nie zauważył.

– Czy mogę coś jeszcze dla pana zrobić, panie Quinn?

– Tak. Przestać tak do mnie mówić. Wszyscy inni mogą się do mnie zwracać, jak im się żywnie podoba, ale nie ty. Proszę cię, Elisso.

– W porządku, panie…. – Biorę wdech. – Wybacz, Liam.

Gdy tylko wypowiadam jego imię, zachodzi jakaś zmiana. Czuję mrowienie na skórze, a i jego postawa całkowicie się zmienia. Nagle nie jest już gwiazdą filmową, a ja jego inspicjentką. Jesteśmy tą samą dwójką rozpaczliwie związanych ze sobą ludzi, którzy lata temu wpadli do króliczej nory i wygrzebali się z niej na zawsze odmienieni.

Liam robi krok do przodu i przez chwilę myślę, że mnie dotknie. Ale on tylko stoi nade mną przez kilka długich sekund, po czym obraca się na pięcie, otwiera drzwi i zdecydowanym krokiem wychodzi na korytarz.

Kiedy znika mi z oczu, opadam na krzesło i opieram się czołem o blat biurka.

No więc tak.

Nieźle mi poszło.

Dalsza część książki dostępna w wersji pełnej

3

CZAS PRZESZŁY

Dostępne w wersji pełnej

4

PRZESŁUCHANIE Z PIEKŁA RODEM

Dostępne w wersji pełnej

5

CORAZ BLIŻEJ

Dostępne w wersji pełnej

6

PRAGNIENIE I CO Z NIEGO WYNIKA

Dostępne w wersji pełnej

7

SŁODKO-GORZKI

Dostępne w wersji pełnej

8

ŻADNYCH WYMÓWEK

Dostępne w wersji pełnej

9

CZAS TERAŹNIEJSZY

Dostępne w wersji pełnej

10

BARDZO ZŁY POMYSŁ

Dostępne w wersji pełnej

11

SUKNIE I DIWY

Dostępne w wersji pełnej

12

TAKTYCZNY ODWRÓT

Dostępne w wersji pełnej

13

CIĘŻKIE CZASY

Dostępne w wersji pełnej

14

WOŁANIE O POMOC

Dostępne w wersji pełnej

15

SKANDAL

Dostępne w wersji pełnej

16

MIŁOŚĆ I HOMARY

Dostępne w wersji pełnej

17

CAŁA PRAWDA

Dostępne w wersji pełnej

18

DZIAŁANIA STRATEGICZNE

Dostępne w wersji pełnej

19

DROBNY KŁOPOT

Dostępne w wersji pełnej

20

SZCZUR

Dostępne w wersji pełnej

21

ZASADZKA

Dostępne w wersji pełnej

22

OSTATNIE STARCIE

Dostępne w wersji pełnej

23

EPILOG

Dostępne w wersji pełnej

PODZIĘKOWANIA

Dostępne w wersji pełnej

Tytuł oryginału: Wicked Heart

Copyright © by Leisa Rayven

Copyright © for the translation by Martyna Tomczak

Opieka redakcyjna: Natalia Karolak

Opracowanie typograficzne książki: Daniel Malak

Adiustacja, korekta i łamanie: Studio NOTA BENE

Projekt okładki: Eliza Luty

Fotografia na okładce: © James D. Kelly

ISBN 978-83-7515-647-8

www.otwarte.eu

Wydawnictwo Otwarte sp. z o.o., ul. Smolki 5/302, 30-513 Kraków

Plik opracował i przygotował Woblink

woblink.com

Spis treści

Okładka

Karta tytułowa

1. Kto raz się sparzy…

2. Pan Quinn

3. Czas przeszły

4. Przesłuchanie z piekła rodem

5. Coraz bliżej

6. Pragnienie i co z tego wynika

7. Słodko-gorzki

8. Żadnych wymówek

9. Czas teraźniejszy

10. Bardzo zły pomysł

11. Suknie i diwy

12. Taktyczny odwrót

13. Ciężkie czasy

14. Wołanie o pomoc

15. Skandal

16. Miłość i homary

17. Cała prawda

18. Działania strategiczne

19. Drobny kłopot

20. Szczur

21. Zasadzka

22. Ostatnie starcie

23. Epilog

Podziękowania

Karta redakcyjna

KSIĄŻKI TEGO AUTORA

Złe serce Zła Julia Zły Romeo 

POLECANE W TEJ KATEGORII

Bad Mommy. Przeklęta korona Zakazane życzenie Noah ucieka Never Never Chłopak, który stracił głowę