Graffiti Moon

Graffiti Moon

Autorzy: Cath Crowley

Wydawnictwo: Jaguar

Kategorie: Dla młodzieży

Typ: e-book

Formaty: MOBI EPUB

cena od: 14.50 zł

Wielokrotnie nagradzana (6 prestiżowych nagród!), entuzjastycznie przyjęta przez czytelników (ponad 16 000 opinii na goodreads.com!) powieść o szaleństwach młodości.

Lucy jest zakochana w tajemniczym malarzu graffiti. Ed myślał, że zakochał się

w Lucy, dopóki ta nie złamała mu nosa. Dylan kocha Daisy, ale obrzucanie jej jajami prawdopodobnie nie było najlepszym sposobem, by to okazać. Jazz i Leo powoli zbliżają się do siebie. Intensywne i pełne radości 24 godziny z życia czworga nastolatków u progu dorosłości, odkrywania, kim są i kim chcą być.

Nowa liryczna powieść autorstwa wielokrotnie nagradzanej autorki Cath Crowley.

Jesienią kolejna powieść autorki.

Tytuł oryginału: Graffiti Moon

Redakcja, skład i łamanie: Ekart

Korekta: Elżbieta Śmigielska

Copyright © 2010, 2012 by Cath Crowley

Cover design:

© 2010 Arnoldo Mondadori Editore S.p.A., Milano

© 2015 Mondadori Libri S.p.A., Milano

Cover art © Carl Nyman / SIXTEN

Polish language translation copyright © 2017 by Wydawnictwo Jaguar Sp. z o.o.

ISBN 978-83-7686-662-8

Wydanie pierwsze, Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2018

Adres do korespondencji:

Wydawnictwo Jaguar Sp. z o.o.

ul. Kazimierzowska 52 lok. 104

02-546 Warszawa

www.wydawnictwo-jaguar.pl

youtube.com/wydawnictwojaguar

instagram.com/wydawnictwojaguar

facebook.com/wydawnictwojaguar

snapchat: jaguar_ksiazki

Wydanie pierwsze w wersji e-book

Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2018

Skład wersji elektronicznej:

konwersja.virtualo.pl

Spis treści

Dedykacja

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

21

22

23

24

25

26

27

28

29

30

31

32

33

34

35

36

37

38

39

40

41

42

43

44

Podziękowania

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

DLA TERESY I CAŁEJ RESZTY.

I ESTHER, KTÓRA PIERWSZA

PRZECZYTAŁA TĘ KSIĄŻKĘ.

Pedałuję z całych sił, w dół Rose Drive, gdzie domy pływają w kałużach pomarańczowego światła latarń. Gdzie ludzie siedzą na werandach w nadziei na chłodny powiew. Tak bardzo chcę zdążyć. Błagam.

Właśnie przyszedłem do pracowni. Są tu twoi goście od graffiti, Shadow i Poeta, napisał Al, a ja wyruszyłam w drogę pośród nocy, pod niebem, pod krwawiącym niebem, które powoli czerniało. Tata, siedzący przed swoim składzikiem, zawołał za mną:

– Tak wcześnie umówiłaś się z Jazz? Gdzie się pali, Lucy Dervish?

We mnie. Pod skórą.

Żebym tylko zdążyła. Żebym wreszcie spotkała Shadowa. Poetę też, ale przede wszystkim jego. Faceta, który maluje w ciemnościach. Maluje ptaki uwięzione na ceglanych murach i ludzi zagubionych w widmowych lasach. Maluje chłopaków, którym z serca wyrasta trawa i dziewczyny z kosiarkami. Artysta malujący takie rzeczy to ktoś, w kim mogłabym się zakochać. Tak naprawdę.

Tak niewiele dzieli mnie od spotkania z nim i tak bardzo tego pragnę. Mama powiada, że chwila, kiedy pragnienie zderza się z realizacją, to chwila prawdy. Chcę tego. Chcę wpaść prosto na niego, niech siła zderzenia sprawi, że nasze myśli wysypią się na ziemię, a my pozbieramy je dla siebie nawzajem, a potem je sobie zwrócimy, niczym kopczyki lśniących kamieni.

W miejscu, gdzie Singer Street osiąga najwyższy punkt, ukazuje się miasto, wznosi się neonowo błękitne. Gdzieś w głębi nieba czai się burza, próbuje przebić się na powierzchnię przez falę gorąca. Z daleka dobiega śmiech. Na rozsypującym się murze widnieje jedno z dzieł Shadowa, serce, które pękło w wyniku trzęsienia ziemi. Pod spodem widnieje napis Powyżej skali Richtera. Serce nie wygląda jak z walentynkowej kartki, tylko całkiem realistycznie, ma żyły, arterie, komory i przedsionki. Las rozmiaru pięści w środku klatki piersiowej.

Odrywam dłonie od hamulców, puszczam. Drzewa i ogrodzenia zlewają się ze sobą, beton mógłby być niebem, fabryki rozciągają się przede mną jak upstrzony światłem sen.

Skręcam i pędzę dalej ulicą, przy której znajduje się pracownia Ala. Siedzi na stopniach, nad jego głową krążą maleńkie ćmy, bawią się w blasku. Pędzę w stronę cienia. Shadow. Cień. Zaraz nastąpi zderzenie.

Ostatni odcinek pokonuję w szaleńczym tempie, zatrzymuję się gwałtownie.

– Jestem. Udało się. Jak wyglądam?

Al dopija kawę i stawia kubek na stopniu.

– Jak dziewczyna, która spóźniła się jakieś pięć minut.

Noc jest bardzo gorąca, zwłaszcza jak na październik. Na ulicach jest więcej ludzi niż zwykle, więc szybko maluję niebo. Oczy dookoła głowy. Wypatruję glin. Wypatruję intruzów. Maluję żagle i wszystkie inne rzeczy, które krzyczą, że chcą z puszki na ścianę. Popatrz, popatrz. Wydobądź mnie, wypuść na wolność.

Mój pierwszy graf przedstawiał dziewczynę. Drugi – drzwi w ceglanej ścianie. Potem malowałem ogromne drzwi. Potem nieba. Otwarte nieba namalowane nad namalowanymi drzwiami i namalowane ptaki przemykające po cegłach, próbujące odfrunąć. Ptaszku, ciekawe, co sobie myślisz. Pochodzisz z puszki farby.

Dzisiaj maluję ptaka, który przez cały dzień tkwił mi w głowie. Mały żółty koleś, leży sobie na pięknej zielonej trawce. Brzuchem do góry, łapki sterczą w powietrzu. Może śpi. Może jest martwy. Odcień żółci jest odpowiedni. Zieleni też. Niebo do kitu. Potrzebny mi błękit, który wyrywa flaki. Tutaj takiego się nie spotka.

Bert wytrwale go dla mnie szukał. Tak z raz na tydzień pokazywał mi kolejny odcień, przysłany na specjalne zamówienie.

– Blisko, szefie – mówiłem za każdym razem. – Ale nie do końca.

Zmarł dwa miesiące temu, nie zdążył go znaleźć. Dostarczył mi wszystkie pozostałe kolory, których potrzebowałem. Zieleń, na której leży żółty ptak znalazł ponad dwa lata temu, kiedy przerwałem szkołę i zacząłem u niego pracować. W dziesiątej klasie jakoś dotrwałem do końca czerwca, dłużej jednak nie dałem rady.

– Dobry początek – powiedział Bert pierwszego dnia, wręczając mi zieleń. – Naprawdę niezły.

– Ten kolor jest zajebiście piękny – stwierdziłem, wyciskając trochę farby na kartkę. Uznałem to za dowód, że podjąłem słuszną decyzję, rezygnując ze szkoły. A mama myliła się, próbując mnie namówić, żebym został.

– Zajebiście piękny – powtórzył Bert, oglądając się przez ramię. – Ale nie używaj takich słów przy Valerie. – Bert zawsze przeklinał jak dzieciak, który boi się, że go przyłapią. Naśmiewałem się z tego aż do dnia, gdy to mnie Val przyłapała na przekleństwach. Tego dnia śmiał się Bert.

– Co cię tak bawi? – odzywa się głos za moimi plecami.

– Kurde, Leo. – Trochę niebieskiego niechcący włazi na trawę. – Nie skradaj się tak.

– Wołam cię z daleka. Poza tym rada miejska pozwoliła tu malować, zapomniałeś? – rzuca, kończąc bułkę z nadzieniem kiełbasianym. – Lubię tego kopa, kiedy pracujemy w miejscach, gdzie mogą nas złapać.

– A ja lubię kopa, który daje mi samo malowanie – odpowiadam.

Przygląda mi się przez chwilę.

– Dzwoniłem wcześniej do ciebie. Nie było połączenia.

– Aha. Nie zapłaciłem abonamentu. – Podaję mu puszkę z farbą. – Jestem głodny. Pisz.

Leo patrzy na rozległe błękitne niebo wiszące nad żółtym ptakiem. Wskazuje na sylwetkę dzieciaka.

– Dobre.

Podczas gdy on się zastanawia, ja rozglądam się dokoła. Po drugiej stronie ulicy, na schodach przed pracownią szklarską siedzi ten starszy gość, który tam pracuje. Patrzy na nas i pisze esemes. Przynajmniej wiadomo, że nie dzwoni po gliny.

Leo zawsze dopasowuje swoje słowa do obrazu. Czasem używa fontów wyszukanych w sieci. Czasem sam wymyśla fonty, nadaje im nazwy. Dzisiaj wypisuje na chmurach słowo Pokój literami, które przypominają dym, wiją się i dryfują w powietrzu. Zabawne, że dwie osoby patrzą na ten sam obraz i dostrzegają w nim coś zupełnie innego. Ja nie widzę pokoju, patrząc na tego ptaka. Widzę swoją przyszłość. Mam nadzieję, że on jednak tylko śpi.

Leo przesuwa dłonią wzdłuż muru, składa podpis. Zawsze w ten sam sposób. Swój, potem mój, fontem o nazwie Phantasm.

Poeta.

Shadow.

Zostawiamy za sobą starszego pana, który pije kawę na schodach, i ruszamy w górę Vine Street. Spacer prostą drogą do mnie zajmuje piętnaście minut. Tylko że Leo i ja nigdy nie chodzimy prostymi drogami. Wybieramy boczne uliczki i wąskie alejki.

Mieszkam po drugiej stronie starej zajezdni. Przeskakujemy przez ogrodzenie i ruszamy, wypatrując pracowników. Lubię patrzeć, jak ich myśli zderzają się z wagonami. Dzięki temu to miasto należy do nas w takim samym stopniu jak do całej reszty.

– Widziałem dzisiaj Beth – mówi Leo. – Pytała, co u ciebie. – Rzuca kamieniami w martwe pociągi. – Można było odnieść wrażenie, że chce wrócić.

Zatrzymuję się, wyciągam sprej i maluję serce jak z pocztówki oraz wymierzony w nie pistolet.

– Zerwaliśmy ponad trzy miesiące temu. – Pierwszego sierpnia, nie żebym zaraz liczył.

– Miałbyś coś przeciwko, gdybym się z nią umówił?

– Miałbyś coś przeciwko, gdybym zrobił wrzutę na domu twojej babci?

Chichocze.

– No tak. Zostawiłeś przeszłość za sobą.

– Lubię ją, ale nic poza tym. Czasem pochylała się nade mną, całowała mnie, potem szeptała mi do ucha różne zabawne rzeczy i znów mnie całowała. Wrzeszczałem do siebie: co z tobą? Zakochaj się w niej, palancie.

– Nie uważała, że to dziwne?

– Wrzeszczałem w myślach. Ale jednak się w niej nie zakochałem, widocznie część mózgu odpowiedzialna za kontrolowanie miłości nie reaguje na obelgi.

– Dla twojego dobra, mam szczerą nadzieję, że żadna część twojego mózgu nie reaguje na obelgi.

– Słuszna uwaga. – Żałuję, że sobie o tym przypomniałem, bo teraz czuję Beth tuż przy swoim uchu, jej ciepły oddech i słodkie łaskotanie, słyszę jej głos, przypomina błękit, którego ciągle szukam. – Byłeś zakochany w Emmie?

– Miałem totalną obsesję na jej punkcie – odpowiada bez namysłu. – Ale nie byłem zakochany.

– Na czym polega różnica?

Już ma rzucić kamieniem w reflektor, ale się powstrzymuje.

– Za to idzie się do pierdla – mówi i wkłada kamień do kieszeni.

Emma zerwała z nim pod koniec jedenastej klasy. Ja już wtedy nie chodziłem do szkoły, więc dowiedziałem się dopiero, kiedy wszedł do sklepu, wrzeszcząc, że mam pomalować ścianę jej domu.

– Ona nie wie, że to ja jestem Poetą – powiedział wtedy. – Kiedy się dowie, to do mnie wróci.

Emma mieszka w dobrej dzielnicy, w trzykondygnacyjnym szeregowcu. Nie da się malować w takich miejscach i wyjść z tego cało. Wiedziałem, że ta noc źle się skończy, ale Leo się uparł, więc w końcu powiedziałem, że zabiorę farby i spotkamy się na miejscu o dziesiątej.

Kiedy wychodziłem, Bert dostrzegł mój plecak pełen puszek. Praktycznie od początku, odkąd u niego pracowałem, wiedział, że Shadow to ja. Miał taką zasadę, że wolno mi malować tylko w miejscach, które nie są czyjąś własnością. Przestrzegałem jej, przeważnie.

– Bądź ostrożny – powiedział.

– Do odważnych świat należy, zawsze to powtarzasz.

Wbił we mnie surowe spojrzenie.

– Nie myl odwagi z głupotą.

Miał rację, ale i tak spełniłem życzenie Leo i namalowałem chłopaka ze słowem Miłość wyciętym w piersi i stojącą obok dziewczynę z nożyczkami. Emma wyszła przed dom, zobaczyła nas, a Leo rzucił się na kolana, chłopak z miłością wyciętą w piersi błagał, by pozwoliła mu wrócić.

Emma wyjęła telefon i zadzwoniła po gliny. Leo nie chciał odejść, a ja nie zamierzałem go zostawić, więc dziesięć minut później siedzieliśmy w wozie policyjnym, w drodze na komisariat, gdzie pobrano nam odciski palców.

– Całe szczęście, że się nie podpisaliśmy, nie? – rzucił Leo. – Byłaby kicha, gdyby Emma powiedziała glinom, że Poeta i Shadow to my.

– Aha – odparłem, podczas gdy siedzący naprzeciwko nas facet darł się, że zaraz, kurwa, wszystkich pozabija. – Dobrze, że dzisiaj wszystko przemyślałeś, bo inaczej wpadlibyśmy w prawdziwe tarapaty.

Złożyliśmy zeznanie, Leo opowiedział wszystko ze szczegółami: że Emma go rzuciła, a on chce ją odzyskać. Widać uznali, że Emma jest osobą bez serca, bo zadzwonili do mojej mamy i babci Leo i puścili nas wolno, tylko udzielając upomnienia, pod warunkiem, że posprzątamy bałagan, którego narobiliśmy. Babcia zaciągnęła Leo do samochodu, wrzeszcząc jak jeszcze nigdy w życiu. Od tamtej pory Leo musi co sobota kosić trawniki wszystkim jej znajomym.

Kiedy wyprowadzili mnie z celi, mama nic nie powiedziała. Wciąż miała na sobie uniform z supermarketu, z plakietką głoszącą, że ma na imię Maddie i życzy wszystkim miłego dnia. Zawsze nienawidziłem tej plakietki, mama wyglądała z nią na okropnie zmęczoną.

– Bardzo jesteś zła? – spytałem, kiedy wsiedliśmy do samochodu.

Włączyła silnik, z głośnika ryknęło Smashing Pumpkins.

– Oto odpowiedź.

Po chwili ściszyła.

– Tym się teraz zajmujecie, teraz, kiedy podjęłam naukę i pracuję na nocki?

Powiedziałbym prawdę, gdyby patrzyła prosto na mnie, a nie na drogę.

– To się zdarzyło tylko ten jeden raz. Emma rzuciła Leo, chciał ją odzyskać.

– I w związku z tym musiał zdemolować jej dom. Kocham go jak syna, ale kiedyś musi dorosnąć. Ciebie też to dotyczy.

– Jestem dorosły. Mam szesnaście lat, pracuję.

– Ja w wieku szesnastu lat też pracowałam i w dodatku miałam dziecko. I wcale nie byłam dorosła.

Zaparkowała przed naszym blokiem, wciśniętym w sam koniec Pitt Street. Gapiliśmy się na cztery kondygnacje pomarańczowej cegły i balkony, na których rozrosły się ogrody ze sznurków do suszenia prania.

– Może powinnam zrezygnować ze szkoły i wrócić na dzienne zmiany do czasu, aż skończysz osiemnaście lat.

Przez rok namawiałem ją, żeby wysłała papiery do szkoły pielęgniarskiej. Dostała się, a ja zacząłem płacić połowę czynszu, żeby mogła zredukować swoje zmiany i pracować na nocki.

– Jeśli zrezygnujesz, utkniesz tu na zawsze – odparłem.

– A ty gdzie wtedy będziesz, Ed?

Nie odpowiedziałem.

– Tego właśnie się boję.

Nie przerwała nauki, ale wiedziałem, że to zrobi, jeśli znów mnie złapią, więc przez tydzień nie pomalowałem ani jednej ściany. Ale o niczym innym nie potrafiłem myśleć i w piątek znów zacząłem. Pracowałem wewnątrz starej przyczepy kempingowej niedaleko skateparku, żeby nikt mnie nie widział.

Kiedy razem z Leo pociliśmy się, zmywając farbę z domu Emmy, powtórzyłem słowa mojej mamy o tym, że powinniśmy dorosnąć. W tym momencie minęła nas Emma z grupą znajomych.

– Nie chciałbym urazić twojej mamy, ale jebać dojrzałość – powiedział Leo, odprowadzając ją wzrokiem.

Przeskakujemy przez ogrodzenie otaczające zajezdnię i przecinamy ostatnią uliczkę prowadzącą do Pitt Street. W naszym bloku okna stoją otwarte na oścież, płyną z nich skwar, dźwięki muzyki i telewizorów. Mieszkam tu z mamą, odkąd skończyłem osiem lat. Chciała, żebym miał własny pokój, na nic lepszego nie było nas stać.

Wcześniej mieliśmy jedną sypialnię. Po śmierci dziadka babcia przeniosła się do domu opieki, więc musieliśmy radzić sobie sami. W mieszkaniu były tapety w kwiaty i pomarańczowy dywan, ale mama powiodła wzrokiem dokoła i stwierdziła:

– Brzydkie, ale przynajmniej większe od pozostałych. A na brzydotę jakoś da się zaradzić.

Nie mieliśmy pieniędzy na regały, więc mama zrobiła je z dwóch starych drabin znalezionych na ulicy. Ustawiła je pod przeciwległymi ścianami w większym pokoju i zapełniła swoją kolekcją kul śnieżnych, winylami i zbiorem opakowań po cukierkach Pez, które zostawiła mi babcia. Dostałem sypialnię na wyłączność, a mama wydzieliła sobie miejsce do spania, przeciągając sznurek między drabinami i wieszając na nim jedwabną zasłonkę. Wokół okna kuchennego zaplątała sznurek lampek choinkowych. Na suficie w moim pokoju wspólnymi siłami nakleiliśmy gwiazdki. Kiedy wyłączyło się górne światło, nie widać było plam na ścianach i dywanie.

Pierwszy wiersz Leo opowiadał o nocy w naszym mieszkaniu. Byliśmy wtedy w czwartej klasie, nauczycielka nie powiesiła wiersza na ścianie, ponieważ Leo nie zgodził się na wprowadzenie żadnych zmian. Mama oprawiła wiersz i powiesiła go w większym pokoju, niczego nie zmieniając.

W środku świecą gwiazdy. Jest zajebiście pięknie.

Mieszkanie na Pitt Street, kiedy się wprowadziliśmy, było równie paskudne jak poprzednie, ale mama sprawiła, że zaczęło wyglądać całkiem okej. Teraz stać ją było na prawdziwe regały i już nie musieliśmy przeciągać zasłonki przez środek pokoju. Kupiła lampę na wysokiej nóżce, z czerwonym abażurem, bo mi się spodobał. W moim pokoju stało zapasowe łóżko dla Leo.

– No i jak? – zapytała w dniu, kiedy się wprowadziliśmy.

– Jak w domu – odparłem. Wtedy to miejsce jeszcze nie wydawało mi się takie małe i szare.

Włączam światło, Leo szuka żarcia w lodówce. Pusto. Pstrykam włącznikiem klimatyzacji. Nic się nie dzieje. Walę w niego z całych sił. Potem Leo robi to samo, o mało nie wyrywając włącznika ze ściany, ale wciąż zero reakcji.

– W październiku nie powinno być tak gorąco – stwierdzam, stając przed otwartą lodówką.

– Nie zaczynaj. Babcia od rana narzeka na pogodę w Melbourne. Powiedziałem: mieszkasz w Australii, trzeba się z tym pogodzić.

– A co ona na to?

– Kazała mi posprzątać w szopie.

– Tak myślałem. – Leo to jeden z najtwardszych gości w okolicy, ale jego babcia jest jeszcze większą twardzielką.

– Twoja mama pracuje? – pyta Leo.

– Ma dzisiaj wolne. Poszła na jakiś dziwny wieczorek do kasyna. Przepowiadanie przyszłości i różne takie hokus-pokus. Impreza trwa całą noc, bo „magia” wydarza się tuż przed świtem.

Leo chichocze.

– Nie tego rodzaju magia.

Zamykam lodówkę. Leo rozpiera się na ławie, nogami sięga niemal do przeciwległej ściany. To mieszkanie wydaje się teraz jeszcze mniejsze niż w dniu, kiedy się wprowadziliśmy, ale to nie jego rozmiar mnie przeraża – tylko szarość, która wżarła się w ściany przez te lata. Plamy na dywanie, pozostałości innego życia, które toczyło się tutaj przed nami. Kiedy przepracowałem w sklepie miesiąc, Bert zaproponował, że da mi porządną zniżkę na farby. Gdybym powiedział mamie, na pewno by skorzystała, lecz wiedziałem, że to strata czasu. Niektóre miejsca trzeba spalić i zbudować od nowa, żeby zaczęły jakoś wyglądać.

– A więc, dzisiaj skończyłem dwunastą klasę – stwierdza Leo. – Może gdzieś skoczymy, zjemy coś w Feast, zagadamy do jakichś dziewczyn?

– Zostało mi dokładnie piętnaście dolarów.

Patrzy ponad moim ramieniem na kalendarz i kółko wokół dnia, w którym trzeba zapłacić czynsz.

– Nie udało ci się znaleźć nowej pracy?

– No nie bardzo. Nikt nawet nie raczy oddzwonić.

– Rano pomagam Jake’owi, może jesteś zainteresowany. Możemy dostać po pięćset dolarów, zaczynamy o trzeciej i pracujemy dwie godziny. Trzeba tylko przyprowadzić vana, załadować i odprowadzić na miejsce.

– Jesteś debilem?

– Tak wynika z mojego świadectwa szkolnego.

– Nie żartuj. Twojego brata zatrzymują za każdym razem. – Od czasu gdy w wieku piętnastu lat namówił gościa pracującego u dealera samochodów, żeby pozwolił mu zabrać jaguara na jazdę próbną. Jest jeszcze wyższy od Leo, więc facet uwierzył, że prawo jazdy jest prawdziwe. Poza tym Jake potrafi każdego przekonać.

I zamiast pojechać jaguarem gdzieś, gdzie nikt go nie zna, on zrobił sobie wycieczkę po najbliższej okolicy, z muzyką na ful. Babcia wyciągnęła go z bryki za ucho, na oczach wszystkich sąsiadów.

Leo sięga nad głowę i jeszcze raz wali we włącznik klimatyzacji.

– Wiszę komuś kasę.

Ma zmartwioną minę i ja też zaczynam się martwić, bo Leo nie boi się nawet spotkania z grupą kiboli w ciemnej uliczce. Zostaje tylko jedna możliwość.

– Powiedz, że nie Malcolmowi Dove.

Leo spogląda za okno.

– O kurwa, Leo. Gościu jest walnięty.

– Zdefiniuj „walnięty”.

– To ktoś, kto potrafi zeżreć karalucha w ramach koleżeńskiego wyzwania.

Leo wzrusza ramionami.

– No to jest walnięty. Więc tym bardziej powinienem mu oddać kasę.

Sięgam do szafki i wyciągam garść chipsów. Sytuacja jest poważna. Malcolm jest mniej więcej w wieku Jake’a, lecz nie są kumplami. Malcolm nie ma kumpli. Ma bandę zbirów, którzy wszędzie za nim łażą i wykonują jego polecenia.

– Po co ci pięćset dolarów? – pytam. – Co sobota kosisz trawniki.

– No, ale starsze panie płacą głównie jedzeniem. Poza tym babcia potrzebuje różnych rzeczy. – Stuka w blat. – Malcolm dzisiaj mnie dopadnie. Wiszę z zapłatą już dwa miesiące.

Ze względu na Leo staram się nie pokazywać po sobie niepokoju.

– Posłuchaj. Muszę przytrzymać go do trzeciej, potem będę miał kasę.

– Nie możesz poprosić Jake’a, żeby zapłacił ci z góry?

– Nie chcę, żeby wiedział.

– Malcolm był u ciebie w domu?

– Nie. Ale przypuszczam, że odwiedzi babcię, jeśli nie dostanie dzisiaj pieniędzy. Dylan powiedział, że mi pomoże. Jedna robota i zaczynamy na czysto. To byłoby nasze pierwsze wykroczenie, gliny nawet nie zdążą pomyśleć, żeby wsadzić nas do więzienia.

– Czeka nas świetlana przyszłość. – Widzę oczyma wyobraźni, jak mama dodaje po nocy te swoje smętne cyferki, rozmawia z jasnowidzami i liczy na szczęśliwe zakończenie.

– Mój syn potrzebuje pracy – powiedział nowy właściciel sklepu z farbami, wywalając mnie z roboty sześć tygodni temu. – Nic osobistego.

Zabawne. Właściciel naszego mieszkania traktuje sprawę bardzo osobiście.

Do Leo dzwoni Dylan. Kiedy rozmawiają, ja przeglądam szkicownik Berta. Valerie dała mi go na pogrzebie.

– Należy do ciebie, jesteś jego żoną – odparłem. Tak długo trzymała szkicownik w dzielącej nas przestrzeni, że w końcu go wziąłem.

Bert zawsze coś w nim rysował podczas przerw na lunch. Obrazki niemal nieróżniące się od siebie, na każdej stronie po jednym. Jego stare dłonie poruszały się, podczas gdy gadaliśmy, a pod koniec przerwy miał gotową kolejną serię. Kiedy przewracało się strony, rysunki poruszały się niczym film animowany.

Patrzę na ten, w którym jestem bohaterem. Przyglądam się sobie, jak jem kanapkę i rozmawiam z Bertem, a nad moją głową przetaczają się chmury, tam i z powrotem.

W końcu Leo kończy rozmawiać i coś notuje. Nie zdołałem nauczyć się pisać tak jak on. W piątej klasie, w niedziele, po meczach w nogę, brał mnie za rękę i poruszał nią po kartce, aż wpadałem w taką wściekłość, że łamałem ołówek. Leo tylko się śmiał i podawał mi nowy.

– Powinienem mieć ładniejsze pismo niż ty – powtarzałem. – Nawet nie potrafisz rysować. – Wzruszał ramionami. Cóż poradzić.

– Powiedziałem Dylanowi, że spotkamy się pod szkołą, w drodze do Feast. Zjemy coś i zaczekamy razem – mówi Leo. – Co ty na to?

A ja chciałbym wrócić do czasów, kiedy miałem na czynsz i nie musiałem kraść. Chciałbym wrócić do czasów, kiedy Bert żył i powtarzał, że mam myśleć samodzielnie. Albo chciałbym przewinąć czas do przodu, kiedy mama już będzie pielęgniarką i zacznie zarabiać pełną stawkę.

– Wchodzę w to – mówię i zamykam szkicownik. Znika rysunek, na którym siedzę z Bertem, jedząc lunch pod przesuwającymi się chmurami.

Szkoła znajduje się zaledwie kilka przecznic od mojego domu, w przeciwnym kierunku do zajezdni. Nie cierpię tego, że jest tak blisko, nie da się uniknąć widoku gówniarzy w mundurkach.

Narysowałem to któregoś dnia, siedząc w towarzystwie Berta. Budynki otoczone drutem, na górze mały człowieczek unieruchomiony przez kolce. Bert spojrzał mi przez ramię.

– On próbuje się wydostać czy dostać do środka? – spytał. Nie byłem pewien.

Dylan już na nas czeka, siedzi opary o ścianę, na której wielkie czerwone litery głoszą Dylan kocha Daisy. Leo przygląda się napisowi przez chwilę.

– Jedziemy na włam, a ty wypisujesz swoje imię na ścianie? Pamiętałeś, żeby nie zamykać okna w skrzydle, gdzie odbywają się zajęcia plastyczne?

– No jasne.

– Mamy obrobić skrzydło do plastyki? Okropność – mówię.

– Tam trzymają komputery. A zresztą, co się przejmujesz? Przecież cię wywalili – odpowiada Dylan.

– Zamknij się – mówi Leo. – Ed odszedł, bo sam tak postanowił.

Potem zaczynają się kłócić, czy graffiti jest dopuszczalnym materiałem dowodowym w sądzie. Dylan mówi, że nie znajdą powiązania, nawet nie zostały mu ślady farby na rękach.

– Miałem gumowe rękawiczki. – Pokazuje parę różowych rękawic leżących obok niego na ławce. – Ta farba jest toksyczna.

– Może jednak postaramy się w żaden sposób nie upamiętniać swych imion dzisiejszej nocy – proponuje Leo. Przyglądam mu się, widzę, że się poci, i w mojej głowie rodzi się nowy pomysł – facet stojący plecami do ściany, otoczony symbolami dolara, które przypuszczają na niego zmasowany atak. Gliny nie będą pytać, po co nam potrzebna kasa, jemu, Dylanowi i mnie. Jedyne, co ich będzie obchodzić, to rzeczy w vanie, które nie są naszą własnością.

Podczas kiedy ci dwaj się wydzierają, ja zamalowuję sprejem ścianę, żeby nie został po mnie żaden ślad. Nagle w oddali rozlega się syrena.

– Mam złe przeczucia – mówię, ale mój głos ginie pośród gwaru miasta.

ZADANIE PIERWSZE

POEZJA 101

UCZEŃ: LEOPOLD GREEN

Tam gdzie wcześniej mieszkałem

Kiedyś mieszkałem z rodzicami

dom śmierdział dymem z papierosów

i smakował jak piwo wystarczyło czegoś dotknąć

Stół w kuchni był jak gorzki ocean

który spływał z moich palców

Od pola bitwy dzieliło mnie troje drzwi

w nocy zamykałem je wszystkie

kładłem się do łóżka i blokowałem dźwięki

Wyobrażając sobie

że szybuję

całe lata świetlne ciszy

zakłócanej tylko oddechem

i nic więcej

Dryfowałem w przestrzeni

spadałem pośród snów

prosto w ciemne nieba

W niektóre noce

mój brat Jake i ja wychodziliśmy przez okno

przecinaliśmy park

przez chwilę huśtaliśmy się na drabinkach

po drodze do domu Babci

Czekała

w szlafroku i kapciach

wypatrując nas w ciemności

Czytała nam

wiersze i baśnie

w których miecze zwalczały smoki

a Jake nigdy nie mówił że to straszne gówno

wbrew temu czego się spodziewałem

Którejś nocy

babcia przerwała czytanie tuż przed szczęśliwym zakończeniem

zapytała „Chłopcy. Mam wolny pokój.

Czy chcecie w nim zamieszkać?”

Jej głos brzmiał jak kosmos i ciemne nieba

lecz tej nocy wszystkie moje sny

dostały podłogę.

KSIĄŻKI TEGO AUTORA

Graffiti Moon 

POLECANE W TEJ KATEGORII

Bad Mommy. Przeklęta korona Zakazane życzenie Noah ucieka Never Never Chłopak, który stracił głowę