Dziesięć tysięcy żyć

Dziesięć tysięcy żyć

Autorzy: Michael Poore

Wydawnictwo: Prószyński i s-ka

Kategorie: Romans / Erotyka

Typ: e-book

Formaty: MOBI EPUB

Ilość stron: 512

Cena książki papierowej: 44.90 zł

cena od: 23.34 zł

Najpierw żyjemy. Potem umieramy. A potem… dostajemy następną szansę?

Dziesięć tysięcy szans, dokładnie rzecz biorąc. Dziesięć tysięcy żywotów, żeby „zrobić to, jak należy”. Odpowiedzieć na wszystkie wielkie pytania. Osiągnąć pełnię mądrości. I stać się Jednym ze Wszystkim.

Milo miał do tej pory dziewięć tysięcy dziewięćset dziewięćdziesiąt pięć takich szans. Zostało mu jeszcze pięć żywotów na zdobycie sobie miejsca w kosmicznej duszy. Jeśli mu się nie uda, rozpłynie się w nicości. Lecz tak naprawdę Milo pragnie jedynie spocząć na zawsze w ramionach Śmierci. Albo Suzie, jak ją nazywa.

Suzie jest nie tylko kochanką Milo podczas niezliczonych przerw między żywotami, które nasz bohater spędza w zaświatach, ale i – dosłownie – powodem, dla którego wciąż żyje. Zanurzając się w kolejnych egzystencjach, Milo marzy o dniu, kiedy nie będzie musiał już nigdy więcej jej opuszczać.

Jednak "Dziesięć tysięcy żyć" to coś więcej niż wspaniała historia miłosna. Każda podróż od kołyski do grobu pozwala Milo odkrywać kolejne fragmenty wielkiej kosmicznej układanki – jeśli tylko zdąży poskładać je na czas, zrozumie w końcu, co znaczy być częścią czegoś większego od nieskończoności. Mroczna i uwodzicielska jak książki Neila Gaimana i inteligentnie zabawna jak dzieła Kurta Vonneguta, "Dziesięć tysięcy żyć" to opowieść o wszystkim, co czyni życie głębokim, pięknym, absurdalnym i rozdzierającym.

Bo to coś więcej niż historia Milo i Suzie. To także Wasza historia.

Styl Poore'a odzwierciedla eklektyczną mieszankę pisarzy: Terry'ego Pratchetta, Neila Gaimana, Samuela R. Delanyego i Kurta Vonneguta. Ta wspaniała powieść przypomina "Wszystko w porządku" Rona Currie. "Dziesięć tysięcy żyć" to niesamowita wyprawa w świat wyobraźni i humoru i  autentycznie żywa historia.

"Booklist"

Tytuł oryginału

REINCARNATION BLUES

Copyright © 2017 by Michael Poore

All rights reserved.

Published in the United States by Del Rey, an imprint of Random House, a division of Penguin Random House LLC, New York.

Projekt okładki

Wojtek Wawoczny

Redaktor prowadzący

Monika Kalinowska

Redakcja

Małgorzata Grudnik-Zwolińska

Korekta

Małgorzata Denys

ISBN 978-83-8123-556-3

Warszawa 2017

Wydawca

Prószyński Media Sp. z o.o.

02-697 Warszawa, ul. Rzymowskiego 28

www.proszynski.pl

dla Taty i Barbary

Rozdział 1

Mędrzec z Orange Blossom Key

archipelag Florida Keys, rok 2017

Oto opowieść o mędrcu imieniem Milo.

Zaczyna się w dniu, gdy pożarł go rekin.

Dzień nie zapowiadał się źle. Milo obudził się przed wschodem słońca, wbił swoje pięćdziesięcioletnie ciało w szorty i wyszedł na plażę, by pomedytować. Jak zwykle towarzyszył mu jego pies Burt, duży czarny kundel.

Milo usiadł na białym jak cukier piasku, zamknął oczy i wystawił twarz na podmuchy ciepłej słonej bryzy, która poruszała lekko jego brodą. Był świadom dotyku spiętych w kucyk włosów, które opadały mu na plecy, i krzyku mew. Właśnie na tym powinna polegać medytacja: zauważasz rzeczy, ale o nich nie myślisz.

Milo nie był mistrzem medytacji. Otworzył piwo i obserwował słońce. Jak zawsze, im bardziej starał się o niczym nie myśleć, tym wyraźniej jego myśli zwracały się ku takim gównianym sprawom jak duży palec u nogi albo Francja. Może zrobi sobie nowy tatuaż.

Wypił śniadanie, dostrzegając ocean i jego wspaniałą odwieczną obojętność. Próbował dopasować się do jego oddechu – oddechu samego czasu – i jak zwykle zasnął na plaży ze swoim piwem i psem, by obudzić się dopiero wtedy, gdy przypływ sięgnął mu kostek.

Być może nikt na całym świecie nie medytował gorzej od niego. Zauważył to jednak, zaakceptował i przyjął z pokorą. Pokora była jednym z filarów jego mądrości.

Poszedł do domu, by otworzyć nową torbę psiej karmy.

Rekin, który za kilka godzin miał pożreć Mila, był w tym momencie jeszcze wiele kilometrów od brzegu. Patrolował wody w pobliżu St. Jeffrey’s Key, szukając manatów.

Rekin wiedział, że jest głodny. To nie wymagało żadnego myślenia. Żył chwilą, każdą chwilą, w poczuciu pełnego sensu i spokoju. Nieustannie medytował, choć nie miał o tym pojęcia.

Milo pracował przez jakiś czas w ogrodzie.

Bawił się z psem i czytał książkę o skamielinach.

Włączył internet i przez dwadzieścia minut oglądał głupie filmiki.

Potem pojechał starym pikapem do szpitala św. Wincentego, bo odwiedzanie chorych to ważna część pracy mądrego człowieka. Zabrał ze sobą Burta.

Głaskanie psów miało korzystny wpływ na ludzi. To fakt dowiedziony naukowo. Burt na swój sposób również był mędrcem. Jak wszystkie zwierzęta.

Tego dnia Milo i Burt odwiedzili stuletnią Arlene Epstein, która umierała ze starości.

Kiedy przyjechali, Arlene spała, Milo stał więc w bezruchu i przyglądał jej się przez minutę. Pomyślał, że szpitale w jakiś dziwny sposób degradują ludzi. Patrząc na Arlene Epstein i na jej delikatną jak pergamin skórę, nikt by nie przypuszczał, że była niegdyś legendarną barmanką, która upiłowanym kijem hokejowym przywoływała do porządku rozhukanych turystów.

Burt podskoczył i oparł przednie łapy na materacu.

– Milo. – Arlene ziewnęła. – To już czwartek?

– Sobota – odparł, klękając obok niej.

– Zawsze lubiłam soboty – westchnęła staruszka. – Chyba umrę właśnie w sobotę, jeśli będę miała na to jakiś wpływ.

– Ale nie dzisiaj – odrzekł Milo. – Dobrze dziś wyglądasz.

– Fantastycznie. – Usiadła prosto na łóżku i pociąg­nęła go za brodę. – Możesz zabrać mnie na spacer.

Arlene nie powinna była wychodzić na spacery. Na drzwiach jej sali znajdowała się naklejka z napisem „ryzyko upadku”. Milo zignorował ostrzeżenie i wykradł chodzik ze schowka na korytarzu.

Arlene robiła mniej więcej jeden krok na trzy sekundy. Milo trwał cierpliwie u jej boku, gotów w każdej chwili ją pochwycić. Burt szedł wzdłuż ściany, ani na moment nie odrywając od niej nosa. (Psy uwielbiają szpitale. Pomyślcie tylko o wszystkich tych zapachach, których przecież nigdy nie da się do końca usunąć).

Kiedy przeszli jakieś trzy metry, Arlene spytała:

– Milo, wiesz, co się dzieje, kiedy umieramy?

Był wobec niej szczery.

– Tak – odparł.

Jeden krok. Dwa kroki.

– Więc? – spytała.

– Wracasz w innej postaci.

Arlene zastanawiała się nad tym przez moment.

– Jako inna osoba? – spytała w końcu.

– Albo pies. Albo mrówka. A może nawet jako drzewo. Burt w swoim ostatnim życiu był kierowcą autobusu.

Staruszka znieruchomiała.

– Nie rób ze mnie idiotki – powiedziała. – Umrę już niedługo, w sobotę, i chcę wiedzieć.

Milo obdarzył ją głębokim, szczerym spojrzeniem.

– Mam za sobą prawie dziesięć tysięcy żywotów – wyznał. – Jestem najstarszą duszą na tej planecie.

Arlene spojrzała w głąb jednego oka Mila, potem drugiego. Chyba spodobało jej się to, co zobaczyła. Odsunęła chodzik na bok, ujęła w obie ręce dłoń Mila i oparła się na nim lekko.

Ponownie ruszyli do przodu.

– Nadal będę sobą? – spytała.

– Jasne. Mniej więcej. Oczywiście powinnaś robić jakieś postępy.

– Chyba nie chcę wrócić jako drzewo.

– Więc nie rób tego.

Arlene poklepała go po dłoni i powiedziała mu, że dobry z niego chłopak.

Burt wywąchał na podłodze coś paskudnego i polizał to z lubością.

Gdyby Milo poszedł wtedy popływać i został zjedzony przez rekina, jego życie zakończyłoby się wspaniałym, szlachetnym akcentem. Ale nie poszedł. Rekin, wiecznie głodny, pożarł kilka karmazynów oraz trochę śmieci unoszących się na powierzchni i płynął teraz w głębinach między wyspami, zmierzając powoli ku rafom Orange Blossom Key.

W poprzednim życiu rekin był karmazynem. Bywał różnego rodzaju jedzeniem. Był też Truskawkową Królową na Festiwalu Truskawek w Troy, w stanie Ohio, w 1985 roku. Czasami, w snach, przypominał sobie tamte inne życia.

Ale na razie pływał i był głodny, był głodny i pływał.

Milo wciąż miał przed sobą cały dzień pracy. Jako mędrzec rozumiał znaczenie pracy w życiu człowieka.

Utrzymywał się z dwóch zajęć.

Po pierwsze był rybakiem i służył jako przewodnik wędkarzom, którzy przyjeżdżali tu na urlop.

Miał łódź „Jenny Ann Loudermilk” i za ogromną opłatą zabierał ludzi na połów. W Key można było żądać od turystów niemal każdej ceny.

Tego dnia Milo zamierzał sprzątać pokład „Loudermilk”. Oczywiście mógł się pojawić jakiś klient, ale Milo miał nadzieję, że do tego nie dojdzie. Liczył, że pójdzie posurfować, jeśli tylko fale trochę urosną.

Stał na pokładzie swojej łodzi z wężem ogrodowym w ręce i zmywał wodą łajno mew i stare rybie wnętrzności. Burt zwinął się w kłębek na podłodze sterówki i leżał tam, obserwując muchy na szybie.

Milo wrócił myślami do Arlene Epstein. Zastanawiał się, czy staruszka boi się śmierci.

Miał nadzieję, że nie. Śmierć to przecież tylko drzwi. Przechodziło się przez nie wiele razy, ale nadal przerażała większość ludzi. Właśnie o tym myślał, gdy kątem oka dostrzegł w głębi portu coś jasnego i kolorowego.

Turysta w koszulce z napisem „ORANGE BLOSSOM KEY”. Przysadzisty, wąsaty mężczyzna w średnim wieku, w ciemnych okularach, nowiutkich butach i słomianym kapeluszu.

Nagle Milowi odechciało się pracować. Nagle zapragnął wybrać się do pubu BoBo, usiąść przy barze i napić się piwa.

– Będzie pan dziś jeszcze wypływał? – spytał mężczyzna.

A niech to jasny szlag.

– Klient nasz pan – odparł Milo. – Jeśli chce pan wypłynąć, to wypłyniemy.

– Ile?

Milo wymienił cenę, która najwyraźniej przeraziła mężczyznę. (O jutrzenko nadziei…)

– Proszę posłuchać – dodał Milo. – Weźmie pan jeszcze ze trzech czy czterech kumpli, wyniesie was to znacznie taniej, popłyniemy spokojnie jutro rano…

Wydawało się jednak, że turyście bardzo zależy na czasie.

– Nie – odparł. – Płyńmy od razu.

– Zapraszam na pokład – powiedział Milo, podając mu silną, opaloną i wytatuowaną rękę.

Mężczyzna przedstawił się jako Floyd Gamertsfelder.

– Sprzedaję dywany – wyjaśnił.

– Fantastycznie – odrzekł Milo, oddając cumy.

Burt zeskoczył z łodzi i potruchtał wzdłuż brzegu, zmierzając do domu. Woda nie była jego żywiołem i dobrze o tym wiedział.

Floyd Gamertsfelder miał w dupie łowienie ryb. Milo domyślił się tego, gdy tylko go zobaczył, gdy tylko dosłyszał w jego głosie tę dziwną nutę zniecierpliwienia i pośpiechu. Mniej więcej połowa klientów zachowywała się podobnie: płacili ciężkie pieniądze za jego czas, paliwo i łódź, ale chodziło i o coś ważniejszego niż seriole czy marliny.

Na tym właśnie polegało drugie zajęcie Mila: był zawodowym mędrcem i doradcą.

Ludzie przychodzili do niego, bo mieli problemy, z którymi nie umieli sobie sami poradzić, a słyszeli o nim. Podobnie jak postacie z kreskówek, które wspinają się na wysoką górę, by znaleźć mędrca, prawdziwi ludzie przyjeżdżali z odległych miejsc, by spytać Mila o radę na jego łodzi, na morzu, za cenę kilkugodzinnej wyprawy.

I było to całkiem rozsądne z ich strony. W końcu przez dziesięć tysięcy żywotów możesz się sporo nauczyć. Milo wcisnął tyle nauk i doświadczeń w swoją jedną jedyną duszę, że ta wiedza zamieniła się pod ogromnym ciśnieniem w mądrość, podobnie jak węgiel zamienia się w diament. Jego mądrość była niczym moc superbohatera.

Widać to było w jego oczach – niczym zielony ogień płonący w kosmosie – i po jego wytatuowanej skórze, pomarszczonej i pobrużdżonej, jakby opalenizna zapuściła w niej korzenie.

– Tak naprawdę chciałbym z panem porozmawiać o pewnej sprawie – wyznał Floyd, gdy opuszczali przystań.

– Wiem. – Milo skinął głową.

Kiedy wypłynęli za falochron, „Loudermilk” podniosła się na całkiem sporej fali. Takiej, która niosła obietnicę dobrego surfowania. Milo miał nadzieję, że Floyd szybko przejdzie do konkretów.

Cierpliwość – przypominało mu jego boa. Cierpliwość i współczucie.

Milo ponownie skinął głową, ułożył kciuki i palce wskazujące w mudrę, dodał gazu i wypłynął na pełne morze.

Floyd Gamertsfelder wystawił jego cierpliwość na ciężką próbę.

Milo liczył po cichu, że mężczyzna otworzy się przed nim i opowie o tym, co mu dokucza, jak tylko odpłyną od brzegu, lecz były to próżne nadzieje. Floyd wspomniał, że chciałby porozmawiać, a potem zamilkł i wpatrywał się z ponurą miną w horyzont.

Milo nie był tym zaskoczony. Wiedział, że zwykle zajmuje to sporo czasu. Ludzie przychodzili do niego z poważnymi problemami osobistymi. Musieli zebrać się w sobie, by szczerze mu o tym opowiedzieć. Musieli spojrzeć w jego nieziemskie oczy i wsłuchać się w spokojny, relaksujący głos oceanu.

Milo niemal zawsze zabierał klientów w to samo miejsce, do tego samego punktu na mapie. Tylko on wiedział o tym miejscu, gdzie ląd chował się już za horyzontem, a pod trzydziestoma metrami wody krył się wrak łodzi podwodnej, sztucznej rafy, która była siedliskiem niemal wszystkich gatunków zwierząt żyjących w zatoce. Tu właśnie zarzucał zwykle kotwicę.

„Nawet umarlak mógłby tu coś złowić” – mówił Milo swoim klientom.

Z Floydem na pokładzie krążył przez dwie godziny nad łodzią podwodną, łowiąc bonita i samogłowy.

Floyd otworzył małą lodówkę, którą ze sobą przyniósł, i obaj napili się piwa.

– Byłeś kiedyś żonaty, Milo? – spytał Floyd.

Ach, problemy małżeńskie. Około osiemdziesięciu procent klientów przychodziło do niego z takimi właśnie sprawami.

– Tak – potwierdził krótko. (Dziewięć tysięcy sześćset czterdzieści dziewięć razy).

– No więc zasadniczo chodzi o to, że moja żona nie jest dla mnie miła – wyznał Floyd.

Milo westchnął ze współczuciem.

– Nie zdradza mnie, to nie to. Chodzi o drobne gesty. Ona nigdy tego nie robi, nigdy mi nie pomoże, nie przyniesie szklanki lemoniady, kiedy koszę trawnik. Czy ja jestem staroświecki? Mówią, że wszystko polega właśnie na tych małych rzeczach. A ona nigdy ich nie robi.

Milo sięgnął za siebie i wyłączył silnik.

– A czy ja robię takie rzeczy dla niej? – kontynuował Floyd. – Tak, do cholery, robię. W zeszłym tygodniu przygotowałem spaghetti i… Hej, coś się dzieje!

Na wędkę Floyda złapała się piękna seriola, przez następne piętnaście minut wyciągali ją z wody.

Wiatr przybrał nieco na sile. Daleko w dole, między wręgami łodzi podwodnej, tysiące ryb obserwowały cień „Jenny Ann Loudermilk” przesuwający się po dnie. Półtora kilometra dalej rekin, który miał zjeść Mila, ścigał właśnie ławicę makreli i przesuwał się na północ.

– A czy twoja żona jest miła dla innych ludzi? – spytał Milo.

– Niespecjalnie – odparł Floyd.

– Więc na czym, twoim zdaniem, polega problem?

Mężczyzna wziął głęboki oddech i powiedział:

– Myślę, że moja żona jest po prostu niemiłym człowiekiem. Myślę, że mnie nie lubi, a właściwie nie lubi nikogo.

– Dlaczego od niej nie odejdziesz? – spytał Milo.

Floyd zastanawiał się nad tym przez pełne pięć minut.

– Staram się podchodzić do pewnych spraw w dojrzały sposób – oznajmił wreszcie. – Pomyślałem, że może potrzebujemy czasu. Małżeństwo to ciężka praca. Więc… – Tu przemógł się w końcu i spojrzał prosto na Mila. – Więc myślę, że powinienem dorosnąć i chcieć, by sprawy zmieniły się na lepsze. Moi rodzice nauczyli mnie, że nie można się łatwo poddawać.

Milo nie patrzył na swojego rozmówcę. Stał zwrócony ku morzu, jakby wypatrywał czegoś konkretnego.

– Poczekaj momencik – poprosił, po czym zarzucił przynętę bardzo, bardzo daleko. Gdy wpadła do wody, odliczył w myślach: cztery, trzy, dwa, jeden… a potem mocno szarpnął wędką, zaczął zwijać żyłkę w szalonym tempie i w końcu wyrzucił na pokład, tuż przed Floydem, olbrzymią barrakudę.

– Chryste! – wrzasnął mężczyzna. – Odbiło ci?

Barrakuda rzucała się wściekle, kłapiąc wielkimi, ostrymi jak brzytwa zębiskami, i natychmiast posiekała na kawałki wąż z wodą.

Floyd wpadł w panikę, kręcił się i podskakiwał w histerycznym tańcu.

– Podejdź do tego w dojrzały sposób – zaproponował Milo.

Barrakuda podskoczyła w miejscu, próbowała złapać Floyda ręce.

– Daj jej trochę czasu – dodał Milo. – Łowienie to ciężka praca.

Ryba przegryzła puszkę po piwie i zaatakowała kostki Floyda.

Sprzedawca dywanów, jak większość ludzi, w razie potrzeby potrafił wykazać się odwagą. Stłumiwszy panikę, pochylił się, złapał barrakudę wpół i wyrzucił ją za burtę, wydając przy tym ni to westchnienie, ni tłumiony szloch.

Przez chwilę stał na skraju pokładu, drżąc na całym ciele i zastanawiając się, czy ma jeszcze dość odwagi, by ponownie nawrzeszczeć na Mila.

– Problem z barrakudą nie polega na tym, że nie zachowujesz się dojrzale – przemówił spokojnie mędrzec. – Problemem jest sama barrakuda. Jeśli nie chcesz być z nią w jednej łodzi, jedno z was musi ją opuścić.

Floyd opadł ciężko na fotel wędkarski. Po minucie powiedział tylko:

– Tak.

Wyrzekł to słowo z wielkim smutkiem, ale wyglądał na szczęśliwego.

Milo uruchomił silnik i ruszył w stronę domu. Miał nadzieję, że uda mu się jeszcze uratować resztę popołudnia.

Gdyby umarł właśnie wtedy, byłby to poetyczny i piękny koniec. Ale nie umarł.

Postanowił upić się w pubie BoBo.

Pub zasłynął na wyspie za sprawą samego BoBo: wypchanego pawiana z obnażonymi kłami, okrytego kamizelką ratunkową, który na zawsze już zastygł w tej samej pozycji – siedział w kucki i trzymał jedną łapą swój penis w stanie imponującej erekcji. Każdego wieczora barman musiał zabierać BoBo do domu: inaczej dzieciaki włamałyby się do baru i ukradły go.

Od mniej więcej roku Milo spotykał się z barmanką pracującą tu w ciągu tygodnia: czterdziestopięcioletnią byłą piłkarką Tanyą. Po zamknięciu lokalu pomógł jej poskładać krzesła, a potem pojechali razem do jej bungalowu (BoBo siedział z tyłu pikapa), gdzie wypili pół butelki wina i się kochali.

Za otwartym oknem bungalowu szumiały fale oceanu. Nagle jedna z nich wydała inny dźwięk, głośne bum przypominające uderzenie w bęben.

To był dźwięk surfingu.

– Chodź ze mną posurfować – poprosił Milo.

– Nie dziś – odparła. – Upiję się jeszcze trochę i pójdę spać.

– Obudzę cię, kiedy wrócę – powiedział, pochylając się nad nią i całując ją.

– Nie – zaprotestowała. – Chyba żartujesz. Daj mi pospać. Jutro muszę wstać wcześnie do pracy.

– Dobra.

Czyż to nie idiotyczne? Tak wyglądała ostatnia rozmowa, jaką Milo odbył w tym życiu.

Wypłynął za płyciznę, pokonał spienione grzbiety i dotarł do miejsca, gdzie fale gwałtownie wzbierały, by tuż potem się załamać.

To była jego ulubiona rozrywka. Siedzieć na desce w tym właśnie miejscu i czekać. Zerkać na płomyk świecy w oknie bungalowu. Zastanawiać się, o czym myśli Tanya i co robi Burt w jego domu, położonym kilka kilometrów dalej przy plaży. Śpi? Poluje gdzieś przy brzegu?

Tak właśnie wyglądały ostatnie minuty życia Mila. Właściwie nie tak źle w porównaniu z ostatnimi chwilami wielu innych ludzi.

Udało mu się nawet pomedytować przez chwilę, zagłębić się w samym sobie. Zauważył księżyc jak kość skokową, jak opowieść, wysoko na niebie. Noc, wiatr i…

Rekin uderzył.

Wystrzelił w górę niczym rakieta, zaciskając szczęki na desce surfingowej. Milo odczuł to tak, jak mógłby odczuć zderzenie z autobusem, doświadczenie gwałtowne, o potężnej sile. Wiedział, że dzieje się coś złego, choć nie miał jeszcze pojęcia co.

A potem zrozumiał, że się boi.

Śmierć w szczękach rekina nie przerażała mędrca mniej, niż mogłaby przerażać sprzedawcę butów czy mrównika afrykańskiego. Czuł, co się z nim dzieje, ze straszliwą jasnością – okropny ból rozrywanego ciała – i wrzeszczał równie głośno, jak robiłby to na jego miejscu każdy inny człowiek.

Szkoda. Zawsze miał nadzieję, że wejdzie w śmierć jak odkrywca, w złotym blasku spokoju i spełnienia, a tymczasem coś zżerało go jak kawał szynki.

Jego ostatnie słowa brzmiały:

– Nie! Kurwa! Nie!

Głos w jego głowie zaczął przycichać, światło w jego wnętrzu zaczęło przygasać.

Nim pogrążył się w ciemnościach, pomyślał, że Burt będzie na tyle mądry, żeby znaleźć sobie nowego przyjaciela, kogoś, kto go doceni. To była dobra, mądra myśl. W następnej sekundzie ogarnęło go coś na kształt międzygwiezdnej nocy, zgasiło go niczym…

Rekin machnął ogonem i popłynął w głąb morza, zostawiając za sobą obłok krwi i kawałki deski surfingowej.

Nie poczekał, by sycić się łatwym zwycięstwem. Wciąż był głodny, więc szukał następnej ofiary.

Jedna połowa mózgu rekina zauważała ocean, jego dźwięki i jednostajne bicie serca.

Druga połowa zauważała ciepło pokarmu, który trafił do jego żołądka, i przypominała sobie, jak był karmazynem, makrelą, małżem, wielorybem, kotem, psem i Królową Truskawek.

Rozdział 2

Niezwykły i zadziwiająco piękny lot nad Wiedniem

Umieranie oczywiście nie było dla niego niczym nowym.

Milo umierał już niemal dziesięć tysięcy razy, niemal na wszystkie możliwe sposoby.

Niektóre śmierci były przerażające, inne nie takie złe.

Najlepsza była śmierć natychmiastowa, ale takie zdarzały się rzadko. Milo zginął w ten sposób tylko raz, gdy z żurawia budowlanego spadł mu prosto na głowę dźwigar. Tylko wtedy po przejściu do Zaświatów musiał spytać: „Co się stało?”.

Jednak nawet jeśli wiedziało się wcześniej, że Śmierć nadchodzi, zawsze budziło to emocje.

Milo czterokrotnie został stracony, wtedy znał nawet dokładną godzinę swojej śmierci. Spalono go na stosie w Hiszpanii, ścięto mu głowę w Chinach, powieszono w Sudanie i zagazowano w Kalifornii. Świadomość nadchodzącej śmierci pozwalała zwykle zachowywać się z odwagą i godnością. Ale to były tylko pozory. W środku i tak czuł się, jakby ktoś mu trzewia przenicował.

Milo nie cierpiał bolesnych śmierci. Czternaście razy zginął w walce: przebity włócznią, strącony z murów, ranny i pozostawiony na śmierć z wykrwawienia, znów przebity włócznią, przejechany przez rydwan, ogłuszony maczugą i stratowany przez konia, kopnięty w twarz przez konia, przebity włócznią, zadźgany bagnetem, zastrzelony, postrzelony i wleczony przez konia, przygnieciony przez konia (Milo nienawidził koni) i uduszony przez olbrzymiego niemieckiego piechura. Kiedyś został schwytany przez Turków, którzy wsadzili go na katapultę i wystrzelili ponad murami Wiednia z powrotem do miasta. Taką śmierć lubił. Ogromna prędkość, a potem lot przez noc pośród bitewnego dymu, nad ogniskami głodującego miasta. Przerażająca, ale cudowna, cudowna!

Pamiętał też śmierci przedziwnej, niepokojącej urody. Kiedy jako polarnik zamarzał, czuł jedynie iluzję ciepła, a jego umysł uwalniał substancje, które dawały mu poczucie spokoju i zadowolenia. Zmarł o wschodzie słońca, lśniąc na lodzie niczym nóż, w którym odbija się słońce.

Nie zawsze udawało mu się osiągnąć przed śmiercią dorosłość. Wiedział, co znaczy spędzić całe lato w szpitalu dziecięcym, oglądać w lustrze swoją łysą głowę i umrzeć, ściskając w ramionach Charliego, ukochanego pluszowego aligatora.

Milo umierał podczas orgazmu, po wystawnych kolacjach w doborowym towarzystwie, umierał otoczony doskonałą miłością. W przyszłym życiu zginął w katastrofie statku kosmicznego lecącego z prędkością światła, w chwili, która rezonowała bez końca w pudle czasu niczym struna gitary, nigdy nieprzestającej grać. Spadał z drzew i dławił się goframi. Pożerały go rekiny i nowotwory. Umierał za sprawą złych przyzwyczajeń, rozgniewanych mężów, zabójczych pszczół i głupich wypadków, jak wtedy, gdy pracując w warsztacie, wsadził sobie do nosa wąż ze sprężonym powietrzem, bo chciał być zabawny.

Między kolejnymi żywotami, kiedy pamiętał wszystko, co go dotąd spotkało, chciał raz jeszcze przeżyć lot nad głodującym, oblężonym Wiedniem. Absurdalne pragnienie – przeżyć ponownie swoją śmierć. Czterdzieści razy prosił o to samą Śmierć.

– Dlaczego? – spytała.

Zastanawiał się nad tym przez chwilę.

– Leciałem! – odparł w końcu. – Byłem jak ptak. Wolny i pozbawiony wszelkich obciążeń.

– Wszystko jest w jakiś sposób obciążone – powiedziała. – Dlatego właśnie umieramy.

Znów przywołał to wspomnienie: przypominał sobie pęd, poczucie wolności, dym z paleniska, przez który przeleciał, zapach cebuli i pieczonego psa.

Rozdział 3

Suzie

Nie powstajesz z prochu, choć tak mówią. Powstajesz z wody i po śmierci do niej wracasz, jak rzeka spływająca ze zbocza góry.

Milo obudził się nad wodą, jak już prawie dziesięć tysięcy razy. Ocknął się na moście kolejowym nad ciemnym, sennym strumieniem, pełnym pniaków i sumów.

Śmierć była przy nim, siedziała ze skrzyżowanymi nogami, oparta o starą kratownicę ze stali. Zawsze była przy nim, kiedy się budził, obserwowała go załzawionymi, wrażliwymi oczami, okryta długimi czarnymi włosami niczym płaszczem.

Nie musiała tam być. Mogła pozbawić go życia i zostawić, by się sam obudził. Ale nigdy tak nie postąpiła. Ani razu. I dobrze: świat mógł się bez niej obejść przez godzinę. Pracowały przecież inne Śmierci, mroczne, blade i wrażliwe jak ona.

– Suzie – wyszeptał. (Nie lubiła, gdy nazywano ją Śmiercią. Kto by lubił?)

– Zamknij się – mruknęła. – Wiesz dobrze, że nie powinieneś od razu gadać. Poczekaj kilka minut. Nie ruszaj się.

Przygryzła kosmyk włosów, skrywając uśmiech.

Dusza potrzebuje kilku minut, żeby zebrać się do kupy, przechodząc z jednego świata w drugi. Musisz dać sobie czas, żeby zebrać myśli i wspomnienia wszystkich żywotów. Nawet jeśli robiłeś to już tysiące razy.

Nie zaskoczył go widok mostu kolejowego i strumienia z sumami. Wszędzie świat wyglądał tak samo: to, co mieli na Ziemi, mieli i tutaj. Tam na dole potrzebowałeś jedzenia, znajomości języka, schronienia, powietrza i kawy – i tych samych rzeczy potrzebowałeś też tutaj, na górze.

Jego ciało przypominało to, które miał na Ziemi, tyle że znów było młode. Miał na sobie tylko parę dżinsów. Wszystko tak, jak powinno być, jak zawsze było.

Po chwili odchrząknął i powiedział:

– Dzięki za rekina.

– Wiesz, że nie decyduję o tym, jak to się stanie – odpowiedziała. – Wszechświat ma własne boa.

– Mogłaś mnie stamtąd zabrać trochę wcześniej, rozumiesz, to naprawdę kurewsko bolało.

Przez sekundę wyglądała na rozzłoszczoną. Jej oczy zapłonęły (dosłownie) gniewem. Potem się uspokoiła.

– Drażnisz się ze mną – stwierdziła.

– Drażnię się.

Gdzieś w oddali rozległ się gwizd pociągu.

Milo zauważył, że most jest zardzewiały i zaniedbany, między podkładami rosły chwasty i kwiaty polne. Najwyraźniej był od dawna porzucony, ale to nie oznaczało, że pomimo rdzy i chwastów nagle nie pojawi się na nim pociąg. Rzeczywistość w Zaświatach czasem zaskakująco się zmieniała, gdy nie zwracałeś na to uwagi. Albo gdy zwracałeś.

Milo zszedł w wysoką trawę nad rzeką, wypatrując węży. Sięgnął w górę, by pomóc zejść Suzie, a ona mu na to pozwoliła, co było miłe.

Żałował, że nie mogą spędzić więcej czasu tylko we dwoje, co pomogłoby mu się skupić i okrzepnąć. Wiedział jednak, że to nierealne. Inni za chwilę tu będą.

Spojrzał na las i na wodę. Ocknął się jakieś pięć do dziesięciu minut temu, co oznaczało…

– Pięć – wyszeptał. – Cztery, trzy, dwa…

– Milo! – zawołał ktoś z tyłu.

Odwrócił się i zobaczył dwie kobiety, które szły brzegiem strumienia, omijając przegniłe gałęzie, strasząc – kum, kum! – wielką żabę i – plusk! – żółwia jaszczurowatego.

Suzie westchnęła teatralnie.

– Pójdę już sobie – oznajmiła.

– Suzie…

– To był długi i męczący dzień. Dziś rano w Zatoce Kalifornijskiej zatonął prom. Sto pięćdziesiąt dusz naraz. Tak, wiem, to moja praca, ale…

Milo zaczął coś mówić, ale Śmierć zniknęła w podmuchu wiatru i wirze suchych liści.

– No dobra – mruknął i odwrócił się do…

– Milo! – Pierwsza z kobiet, wielka stara matka Ziemia z szerokim uśmiechem na twarzy, zamknęła go w potężnym uścisku. – Milo – kwiliła, ściskając go mocno. – Milo, Milo.

– Mama – odpowiedział, przemawiając do jej pachy (nie była jego matką).

Druga kobieta, z papierosem w ustach, wyglądała jak gderliwa kierowniczka biura, która po przejściu na emeryturę zamieszkała na Florydzie. Towarzyszył jej kot.

– Nan – przywitał się Milo, ściskając jej dłoń.

– Spóźniłeś się – powiedziała jak zawsze.

Nie były aniołami ani bogami. Milo mógłby wymienić sto rzeczy i postaci, którymi nie były, ale prawdę mówiąc, nie wiedział do końca, kim właściwie są.

– Świetnie wyglądasz – stwierdziła Nan. – Robiłeś tym razem coś pożytecznego?

Spod jej sukni wychynął drugi kot, który popędził nagle w trawę, ścigając jakieś małe stworzenie.

– Tss… – syknęła Mama, machając wielkimi dłońmi. – Później pogadamy. Teraz zaprowadźmy go do domu.

Wzięła go pod rękę, po czym wszyscy troje ruszyli w dalszą drogę brzegiem strumienia.

Przeszli przez las, a gdy rzeka doprowadziła ich do drogi, pomaszerowali jej śladem do pobliskiego miasteczka. Przez jakiś czas jechali autobusem, nadal wzdłuż rzeki. Przejechali przez most nad lśniącym jeziorem i domami unoszącymi się na wodzie.

W pierwszych godzinach po śmierci należało zachować milczenie i oddać się rozmyślaniom. Każdy powinien był wtedy myśleć o tym, jak dobrze – lub źle – spisał się za życia. Nowy dom przybysza z Ziemi był odzwierciedleniem jego dokonań. Jeśli byłeś wcześniej Gandhim lub kimś w tym rodzaju, czekał na ciebie duży dom z ogrodem i stawem. Jeśli jednak gotowałeś i jadłeś cheerleaderki, dostawałeś mieszkanie w nędznym baraku za wysypiskiem śmieci.

Wysiedli z autobusu i przeszli przez dzielnicę pełną mostów i kanałów. Im dalej szli, tym więcej śmieci i brudu zalegało na chodnikach. Milo, który nienawidził śmieci, podniósł opakowanie po frytkach. W pobliżu nie było żadnego kosza, więc niósł je ze sobą.

W końcu zatrzymali się w labiryncie bloków mieszkalnych. Wyschnięte trawniki pod oknami usiane były różnego rodzaju nieczystościami.

– O kurde… – jęknął Milo. – Naprawdę?

Mama unikała jego wzroku.

– Rozczarowany? – spytała Nan, spoglądając nań z ukosa. Do tej pory zebrało się wokół niej już pięć lub sześć kotów.

– Byłem mędrcem! – zaprotestował Milo. – Duchowym mistrzem! Pomagałem ludziom. Trwałem w jedności z planetą…

– Łowiłeś ryby – przerwała mu Nan. – I dawałeś dobre rady. Wszyscy to robią.

Pieprzyć to. Milo rzucił pudełko po frytkach na trawę obok starej skarpety.

– Prawdę mówiąc, niewiele osiągnąłeś – powiedziała Mama, kładąc wielkie dłonie na jego ramionach. – Miałeś za sobą doświadczenie dziewięciu tysięcy dziewięciuset dziewięćdziesięciu czterech żywotów. Nie mów, że nie było cię stać na więcej. Przecież jesteś moim niesamowitym, niewiarygodnym Milem!

– Nie rozpieszczaj go – warknęła Nan. – Zawsze go hołubisz. Broń Boże, żeby rzeczywiście coś zrobił.

Milo miał ochotę pokazać im obu środkowy palec. Pozwolił jednak, by zaprowadziły go do jego bloku (Propane Estates 2271) i do jego mieszkania na drugim piętrze (numer 12). Malarze zamalowali drzwi równo z futryną, ale Mama uderzyła w nie swym potężnym ciałem i otworzyła.

Lokal wyglądał jak każde inne mieszkanie we wszechświecie. Niedopasowane meble. Lampy z lat siedemdziesiątych.

– Rozgość się – powiedziała Mama. – Zdrzemnij się. Zobacz, co jest w lodówce. Wkrótce po ciebie wrócimy.

Spojrzała porozumiewawczo na Nan, jakby dzieląc się z nią jakąś tajemniczą, tylko im znaną wiedzą.

– Czy ja o czymś nie wiem? – spytał Milo.

Żadna z nich nie chciała spojrzeć mu w oczy.

– Porozmawiamy później – obiecała Mama. – Odpoczywaj.

– Dobrze. – Milo skinął głową.

Mama, Nan i setka kotów wyszły z mieszkania.

– Jasna cholera – mruknął. Tym razem naprawdę nieźle go udupili. Podczas pobytu na Ziemi nikt nie potrafił do końca powiedzieć, czy prowadzi prawdziwie głębokie i pożyteczne życie. Tutaj na górze wszystko wydawało się jasne. Za dużo plaży, za dużo piwa, za mało zmieniania świata, ple, ple, ple.

No i dobra. Pieprzyć to. Zawsze jest następny raz.

Nacisnął włącznik światła przy drzwiach. Nic. Spróbował w kuchni. Też nic. Jeszcze nawet nie włączyli prądu. Ludzie…

Wszedł do przedpokoju, odczekując moment, by wzrok przywykł do półmroku. Przedpokój prowadził do niewielkiej sypialni. Łóżko, nocny stolik, radiobudzik…

Powietrze poruszyło się gwałtownie.

Kurz i suche liście wirowały w miejscu niczym miniaturowa burza. Potem liście uformowały wysmukły kształt, zwolniły i opadły, pozostawiając po sobie ciemną postać.

Obok nocnego stolika stała Suzie. Spod kokonu ciemnych włosów wyzierały płonące (dosłownie) oczy.

Objęła go długimi ramionami i obdarzyła delikatnym, ledwie wyczuwalnym pocałunkiem, przypominającym dotyk węża.

Przyciągnął ją do siebie. Lekki pocałunek nabrał intensywności i siły.

– Powinnaś przynajmniej poczekać, aż wyjdą z tego osiedla – zauważył Milo. – Nie są przecież ślepe.

– Myślę, że mogą coś podejrzewać – potwierdziła Suzie.

– Jeśli się dowiedzą, a pewnie w końcu się dowiedzą, nie będą zachwycone. Wiesz o tym.

– Tss… – uciszyła go Suzie.

Potem objęła go mocno i zmusiła, by położył się na podłodze.

Tani dywan – przemknęło mu przez głowę. Zostaną w nim wypalone ślady.

Przyćmiony blask wpadający przez okna mieszkania zamienił się w ciemnofioletowy zmierzch.

W Zaświatach ranek, południe, zmierzch i noc nie zawsze następowały po sobie w takim właśnie porządku, jak w świecie żywych. Porządek często był iluzją. Tutaj tych iluzji było mniej.

Wdrapali się w końcu na łóżko. Oboje byli prawie całkiem wyczerpani, a tu i ówdzie poranieni.

Milo zanurzył twarz w jej włosach, wziął głęboki wdech. Pachniała jak północ.

– Tęskniłem za tobą – powiedział.

Suzie oparła się na łokciu i spojrzała nań z góry.

– Daj spokój – mruknęła. – Nawet o mnie nie pamiętasz, kiedy jesteś tam na dole i rżniesz się z tymi swoimi Tanyami, Mariami, Batangami, Li Wu…

– Nic na to nie poradzę. Tak to już jest, kiedy żyje się na Ziemi. Ale tak czy inaczej tęsknię za tobą, czuję, że czegoś mi brakuje…

– Kłamca. Ale słodki. – Ugryzła go pieszczotliwie, wywołując lekkie krwawienie. – Przyniosłam ci coś – dodała.

– Tak?

– Pamiętasz to? – Sięgnęła w głębinę swych czarnych włosów i wyjęła miedzianą opaskę. Poobijana, zielona od patyny ozdoba miała kształt węża pożerającego własny ogon.

– Opaska na ramię – stwierdził, biorąc od niej prezent. Gdy zamknął na niej dłoń i poczuł jej ciężar, uświadomił sobie, że zna ten przedmiot.

– Z mojego pierwszego życia – powiedział.

– I twojej pierwszej śmierci – dodała. – Pamiętasz?

Pamiętał.

Obracał opaskę w dłoni, pozwalając, by wspomnienia nabrały wyrazistości i wypełniły go jak sen.

CIĄG DALSZY DOSTĘPNY W PEŁNEJ, PŁATNEJ WERSJI

PEŁNY SPIS TREŚCI:

Rozdział 1. Mędrzec z Orange Blossom Key

Rozdział 2. Niezwykły i zadziwiająco piękny lot nad Wiedniem

Rozdział 3. Suzie

Rozdział 4. Problem z barbarzyńcami

Rozdział 5. Twoją duszę można usunąć jak głupi program telewizyjny

Rozdział 6. Eleanor Roosevelt oceanu

Rozdział 7. Kiedy Milo musiał wrócić na Ziemię jako robak

Rozdział 8. Święta krowa

Rozdział 9. Sekretny kochanek Sophii Marii Mozart

Rozdział 10. Ludzie „Zwierciadła”

Rozdział 11. Powódź

Rozdział 12. Dzień, w którym Iago Fortuno umarł ze starości

Rozdział 13. Swamin, którego nie można było otruć

Rozdział 14. Afera „Pochopnego Puddingu”

Rozdział 15. Podnoszenie słoni, żonglowanie wodą

Rozdział 16. Zielone jabłka

Rozdział 17. Rzecz konkretna i potężna

Rozdział 18. Rzeźnia

Rozdział 19. Najbardziej niezwykła dziewczyna, jaką znałeś w szkole średniej

Rozdział 20. Zdyskredytowany ekonomista, który spadł z nieba

Rozdział 21. Budda zimą

Rozdział 22. Ucieczka do chińskiego nieba

Rozdział 23. Niezwykle misterny (i dziwnie hipnotyczny!)

Rozdział 24. Family Stone

Rozdział 25. Drzwi Słońca

Rozdział 26. Metadusza

Rozdział 27. Blue Creek, Michigan i inne życia

Podziękowania

O Autorze

Table of Contents

Rozdział 1. Mędrzec z Orange Blossom Key

Rozdział 2. Niezwykły i zadziwiająco piękny lot nad Wiedniem

Rozdział 3. Suzie

KSIĄŻKI TEGO AUTORA

Dziesięć tysięcy żyć 

POLECANE W TEJ KATEGORII

Mroczny las Sztuka kochania Kocham Rzym Czas pokaże Nie tacy oni straszni After 4. Bez siebie nie przetrwamy