Piąty płatek róży

Piąty płatek róży

Autorzy: Brunonia Barry

Wydawnictwo: Filia

Kategorie: Romans / Erotyka

Typ: e-book

Formaty: MOBI EPUB

Ilość stron: 504

Cena książki papierowej: 39.90 zł

cena od: 20.93 zł

Współczesne Salem, malowniczo położone na chłostanym wichrami wybrzeżu Atlantyku. Historia kilku pokoleń kobiet i opowieść o przeszłości zaklętej w teraźniejszości. Powieść autorki Wróżb z koronek John Rafferty, komendant policji w Salem i mąż Towner Whitney, wróżącej z koronek, bada zbrodnię sprzed dwudziestu pięciu lat. Z pomocą córki jednej z ofiar, Callie Cahil, która niedawno wróciła do miasta, Rafferty odkrywa fragment po fragmencie mroczny rozdział z przeszłości Salem. Malownicze miasteczko, które każdego roku przyciąga tłumy turystów, ma swoje tajemnice i sekrety. Jego mieszkańcy muszą zmierzyć się z przeszłością, ale także z codziennością i wzajemnymi relacjami. Czy tajemnice sprzed lat muszą ujrzeć światło dzienne, aby można było zbudować nowe, trwałe szczęście? Czy może lepiej, żeby przeszłość przykryły wody czasu, a miłość i dobro zakiełkowały od nowa?

Dla Gary’ego

To krew woła, mówią: krew krwi pragnie,

Gadały drzewa, chodziły kamienie…

William Szekspir, Makbet [1]

[1] W. Szekspir, Makbet, tłum. L. Ulrich.

PROLOG

1 listopada 1989

Salem, Massachusetts

Czy to trochę nie za późno na modlitwę? – pomyślał Tom Dayle, ale nie powiedział tego na głos.

Dziecko siedziało na oddziale ratunkowym szpitala w Salem na łóżku oddzielonym parawanem, trzymając w dłoniach coś, co jak na jego oko niepraktykującego katolika wyglądało na różaniec.

To był dziwny obrazek: mała dziewczynka, mająca pięć, może sześć lat, z różańcem zwisającym spomiędzy jej zaciśniętych, zbielałych palców, tak kurczowo obejmujących medalik, że aż popłynęła krew, a rdzawobrązowe stróżki rozeszły się od zagięć pomiędzy palcami po przedramionach… Ręce i nogi dziecka pokrywały bolesne zadrapania. Gdyby nie krew, wyglądałaby jak aniołek z malowideł Rafaela: ciemne loczki spływające po plecach, alabastrowa skóra nietknięta jeszcze ani lampami solarium, ani promieniami letniego słońca.

Dwie towarzyszące jej zakonnice dopełniały niebiańskiego obrazka: młodsza siedziała obok dziewczynki z własnym różańcem w dłoniach i monotonnie szeptała modlitwę, starsza zaś, w której rozpoznał siostrę przełożoną ze szkoły imienia świętego Jakuba, stała tuż za ich plecami, chcąc najwyraźniej mieć na wszystko oko.

To zakonnice ją znalazły. On dowiedział się o wszystkim dopiero w drodze na miejsce. W trakcie zbrodni dziecko siedziało ukryte w krzakach, modląc się na różańcu. Kobiety przyznały, że już w nocy słyszały krzyki, ale znalazły dziewczynkę dopiero rano, kiedy wrzask zmienił się w żałosny jęk. Poszły za tym odgłosem wzdłuż rzeki North i znalazły małą nad rozpadliną, do której wrzucono ciało jej matki oraz dwóch innych, nierozpoznanych jeszcze wtedy kobiet.

– Może powinna się była modlić, żebyście szybciej wezwały policję – mruknął Dale do starszej z zakonnic. Nie rzekł tego z okrucieństwa, ale by jemu samemu nie pękło serce na widok tej małej istotki. Była mniej więcej w tym samym wieku, co jego wnuczka.

Jeden z policjantów jeszcze na miejscu zdarzenia zapytał zakonnicę, dlaczego zwlekała z wezwaniem policji, skoro słyszała krzyki przez całą noc.

– W Salem trwało Halloween – powiedziała ze smutkiem. – Gdybyśmy nie słyszały krzyków, to dopiero byłoby dziwne.

Inny funkcjonariusz na miejscu myślał początkowo, że zna jedną z ofiar zbrodni. Ale przyjrzawszy się bliżej jej ciału, które właśnie było wyciągane z rozpadliny, zmienił zdanie.

Tego ranka zatrzymali osobę, która mogła być w to zamieszana – mieszkankę Salem z Daniels Street, jednak policjant nie miał zamiaru dzielić się tą informacją z zakonnicami.

– Nadal próbujemy zidentyfikować ofiary.

– Jedną z nich była matka dziewczynki – rzekła cicho zakonnica.

– Skąd siostra o tym wie? – zapytał Dayle, jak gdyby pierwszy raz o tym słyszał.

– Mała nam powiedziała. Rozmawiała z nami, gdy tu przyszłyśmy. Zamilkła dopiero przy panu.

Przez wszystkie lata służby detektyw Tom Dayle nigdy nie widział czegoś równie makabrycznego, jak to, co zdarzyło się ostatniej nocy na niewielkiej skarpie Proctor’s Ledge. Trzem młodym kobietom poderżnięto gardła, po czym ich ciała wrzucono do wąskiej szczeliny skalnej, tego samego masowego grobu, do którego przed wiekami bezceremonialnie strącono ciała osób posądzonych i skazanych za odprawianie czarów w czasach histerii, jaka rozpętała się w tysiąc sześćset dziewięćdziesiątym drugim roku.

Do rozmawiających dołączyła pielęgniarka, która zaczęła opatrywać zadrapania na nogach i rękach dziewczynki. Dziecko skuliło się w sobie.

– Przepraszam cię, skarbie, ale muszę to zdezynfekować.

– Jak się zadrapałaś? – zapytał Dayle dziewczynkę.

Nie odpowiedziała. Patrzyła na niego, jakby był powietrzem.

– Przez większą część nocy ukrywała się w ciernistych krzewach – wyjaśniła siostra. – Stąd ślady.

Pielęgniarka poszła po bandaże.

– Będzie musiała dostać zastrzyk przeciwtężcowy – powiedziała, kiedy pojawiła się znowu.

– Nie! – Mała jakby obudziła się z przypominającego trans stanu i po raz pierwszy, odkąd się tu znalazła, zachowała się typowo dla przestraszonej dziewczynki: zaczęła płakać.

– Nie martw się, skarbie – pocieszała ją pielęgniarka. – Zastrzyki przeciwtężcowe nie bolą.

Dziecko jednak od razu wyczuło kłamstwo i zaczęło szlochać jeszcze mocniej.

– No dobrze. Zobaczmy najpierw, co powie lekarz. – Pielęgniarka skapitulowała. – Może nie będą potrzebne żadne zastrzyki.

– Chcę do Rose – powiedziała dziewczynka już spokojniej.

Rose.

To samo imię nosiła kobieta, którą zgarnęli na cmentarzu przy Broad Street. Rose Whelan. Gdy ją znaleźli, była cała we krwi i mamrotała coś bez sensu. Patrolowy, który się na nią natknął, był wynajętym ochroniarzem. Salem często z nich korzystało podczas Halloween. Początkowo uznał, że Rose pewnie zbyt mocno zabalowała poprzedniego wieczoru i potrzebowała wytrzeźwieć. Cóż innego miał myśleć. Ale kiedy uświadomił sobie, że krew pokrywająca jej skórę i ubranie nie była sztuczną tanizną, którą sprzedaje się w sklepach z przebraniami – a przez te wszystkie lata widział wystarczająco dużo bójek w barach i wypadków samochodowych, by dostrzec różnicę – zabrał ją na posterunek, gdzie kobieta niemal natychmiast została rozpoznana, a cała historia stała się przez to jeszcze dziwniejsza.

Rose Whelan była uznaną historyczką. Napisała kilka książek na temat dziejów Salem, założyła też miejskie Centrum Badań nad Historią Procesów o Czary oraz bibliotekę, która przyciągała naukowców z całego świata. Była powszechnie szanowana. Ale cóż, najwyraźniej pomiędzy wczorajszym wieczorem a dzisiejszym rankiem straciła rozum.

– Cały czas pyta o Rose – powiedziała matka przełożona. – To Rose wepchnęła ją w krzaki i kazała jej się modlić. Od niej dostała ten różaniec.

– Ocaliły ją paciorki różańca – rzekła młoda zakonnica, wyciągając w kierunku policjanta swój. Ciało Chrystusa na krzyżu kiwało się jak wahadło. – To cud!

Pielęgniarka skończyła oczyszczać zadrapania, ale nie zajęła się większą raną na dłoni dziecka.

– Lekarz już idzie… Nie otwieraj rączki, skarbie, żebyś znów nie zaczęła krwawić, dobrze? Trzymaj ją tak, jak do tej pory, aż przyjdzie pan doktor. – Wyszła za parawan.

Mając pielęgniarkę z głowy, Dayle skupił się na dziecku. Przysunął sobie krzesło, licząc, że na siedząco będzie wyglądał mniej groźnie.

– Jak masz na imię? – zapytał najłagodniejszym tonem, na jaki go było stać.

Milczała. Wyraźnie się go bała.

– Nie bój się, to pan policjant. Możesz mu powiedzieć – zachęcała młodsza zakonnica.

Dale przyciągnął krzesło bliżej łóżka.

– Ile masz lat?

Znów milczała. Zacisnęła tylko mocniej dłonie i zwinęła palce, blada jak duch. Po wewnętrznej stronie przedramienia zaczęła jej spływać pojedyncza kropla krwi. Na ten widok młoda zakonnica przyspieszyła tempa w bezgłośnym odmawianiu Zdrowaś Mario…, jak gdyby ta natychmiastowa inwokacja mogła cofnąć wszystko, co się zdarzyło ostatniej nocy.

– Mam wnuczkę w twoim wieku – powiedział Dayle, zmuszając się do uśmiechu. – Ile masz lat? Cztery?

– Pięć!

– Pięć? No proszę. Pięć lat to już bardzo dorosły wiek.

Dziecko wlepiło w niego wzrok.

– Chcę do Rose – powiedziała z lekką paniką w głosie.

– Może będę mógł ci pomóc? – odparł. – Znasz nazwisko Rose?

Skinęła głową.

– Rose Whelan.

– A wiesz, gdzie znajdę tę Rose Whelan? – Znów się uśmiechnął. – Gdybym chciał po nią pojechać. Wiesz, gdzie mieszka?

Znów pokiwała głową.

– Podasz mi nazwę ulicy? – Nie był zadowolony z faktu, że ją tak nabiera, ale musiał sprawdzić.

– Ja też tam mieszkam – powiedziała mała obruszonym tonem.

– Podasz mi w takim razie swój adres? – W tych czasach niemal każde dziecko go znało. Była to jedna z pierwszych rzeczy, jakich nauczył swoją wnuczkę.

– Daniels Street 62, Salem, 01970 Massachusetts – wyrecytowała gładko.

W tym momencie do środka wszedł lekarz, niwecząc wszelkie szanse na dalszą rozmowę.

Dayle wstał i odsunął krzesło, by nie przeszkadzało.

– Obejrzyjmy tę ranę – powiedział doktor.

Dziewczynka zrobiła niepewną minę.

– Nie bój się, możesz już puścić. – Delikatnie dotknął jej dłoni.

Jeden po drugim rozluźniała palce z modlitewnego zacisku i w końcu wszyscy zobaczyli, co tak rozpaczliwie chowała w rączce.

W jej dłoń wciśnięty był drewniany symbol, którego Dayle nie rozpoznawał: okrągły i wyrzeźbiony, o ostrych krawędziach, które wrzynały się dziecku w skórę. Nie wiedział, co to jest, ale zdecydowanie nie był to krucyfiks.

Przy pomocy skalpela, aby uwolnić przyschnięte krawędzie, doktor odczepił delikatnie drewniany różaniec, który upadł na podłogę. Dayle schylił się po niego.

Minęła chwila, zanim krew znów zaczęła krążyć w dłoni dziewczynki. Po chwili rana zmieniła się z białej w czerwoną, a krew wypełniła każdą warstwę skóry, tworząc szkarłatne odzwierciedlenie medalionu, który Dale trzymał w dłoniach: idealną, pięciolistną różę.

CZĘŚĆ PIERWSZA

ROZDZIAŁ 1

31 października 2014

Salem

W 1692 roku w Salem nie było wiedźm, ale teraz żyją tu z powodzeniem, i jest ich bardzo dużo.

Rose Whelan, Czarownice z Salem

Rafferty nie widział jeszcze na Chestnut Street tylu dzieci zbierających cukierki w Halloween. Nigdy nie było mu też dane prowadzić tak wielkiego Marszu Czarownic na Gallows Hill. W tym roku było ich przynajmniej sto pięćdziesiąt – wyznawczynie Wicca, Druidki, Celtki, matki-hipiski ze skłonnościami parapsychologicznymi, panteistki i politeistki – wszystkie szły za jego cudem uratowanym ze złomowiska cruiserem, rocznik osiemdziesiąty. Ze względów bezpieczeństwa kilka ulic zostało zamkniętych. Ruch uliczny wycofano na Highland Avenue, bo do miasta na obchody Halloween zjeżdżali liczni turyści.

Mieszkał w Salem już od blisko dwóch dekad. Jeszcze w latach dziewięćdziesiątych turyści zaglądali tu tylko w wakacje i wczesną jesienią, w środku lata w centrum miasta nie dało się znaleźć miejsca do parkowania, co było strasznie uciążliwe. Ale pierwszego listopada można było zaparkować wszędzie. Teraz czasy się zmieniły. Salem nie było już ani zapomnianym miasteczkiem portowym, ani starzejącym się miastem przemysłowym. Salem zostało odkryte, i to nie tylko jako miejscowość turystyczna, ale modne miejsce, w którym warto zamieszkać. Ostatnimi czasy trzeba było mieć dużo szczęścia, żeby zaparkować w centrum miasta, i to niezależnie od pory roku. Właśnie dlatego Rafferty zawsze jeździł cruserem, nawet w wolne dni. Jako komendant policji mógł parkować na drugiego, gdzie tylko chciał. Poza tym dość często turyści prosili go, aby zapozował przy swoim aucie ze względu na zdobiące je logo z Miasta Wiedźm: policyjną odznakę z czarownicą na miotle i w szpiczastej czapce.

To było jednak nic w porównaniu z tym, co działo się tu w październiku. W fakcie, że miasteczko zyskało przydomek Halloweenowej Stolicy Świata, nie było jeszcze nic dziwnego. Nikt jednak nie spodziewał się, że obchody rozciągną się do miesiąca. A ostatnimi czasy trwało to nawet dłużej niż miesiąc, co bardzo opłacało się lokalnym sklepikarzom: każdego roku w październiku populacja Salem zwiększała się o przynajmniej trzysta tysięcy potencjalnych klientów. Rok w rok policja w Salem ściągała więc do pomocy dodatkowe posiłki z Bostonu, Lynn, a nawet odległego Connecticut, i co roku brakowało im ludzi.

Tego wieczoru tłum był imponujący. Nawet tu, w dzielnicy historycznej, zbierające słodycze dzieci czekały na cukierki w długich kolejkach pod rezydencjami federalnymi, odpowiednio udekorowanymi na tę okazję.

Rafferty przejechał przez Chestnut Street pod prąd, aż do skrzyżowania z Flint.

– Hej, Rafferty – krzyknął mężczyzna przebrany za pirata i znany miejscowym jako Robal. – Wypisz sobie mandat. To jednokierunkowa!

Każdego roku rekonstruktorzy historyczni przebrani za piratów zbierali się w muzeum w Phillips House – jedynym zabytkowym domu na Chestnut Street otwartym dla zwiedzających – aby śpiewać dzieciom i… może lekko je przestraszyć.

– Ty huncwocie! – żartobliwie burknął jego kompan, Mickey Doherty.

– Arrr! – warknął na nich Rafferty.

– Tym słowem chcesz mnie sprowokować, John? – odparł Mickey, podchodząc do cruisera.

– „Arrr” to nawet nie jest słowo, Mickey – rzucił Rafferty. W mieście nie było drugiej tak przedsiębiorczej osoby, jak Mickey Doherty. Miał dwa nawiedzone domy na Derby Street i sklep piracki na nabrzeżu, gdzie na boku sprzedawał trawę. Ale ponieważ posiadanie jej od niedawna było jedynie wykroczeniem, a Mickey nie oferował syfu dzieciom, Rafferty przymykał na to oko. – A jeśli tego nie wiesz, to powinieneś przystopować z rumem. Czy to nie jest przypadkiem impreza dla dzieci?

Mickey roześmiał się i walnął pięścią w karoserię cruisera.

– Tylko dzięki niemu jestem w stanie znieść te małe diabły!

Rafferty pokręcił głową z dezaprobatą.

– Jak tam na ulicach? – dopytywał Mickey. – Ann już mnie ostrzegała. Ponoć krąży dziś jakaś dziwna energia.

Ann Chase. Najbardziej znana czarownica z Salem współczesnych czasów.

– Kto wie lepiej niż ona – odparł Rafferty, na co Mickey się roześmiał. – Jak na moje oko sytuacja jest pod kontrolą – stwierdził. Mówił prawdę.

Jesień przyszła w tym roku późno, ale teraz powietrze przeszywało chłodem, a ciemność wydawała się wszechogarniająca. Skinął do Mickeya, włączył syrenę, po czym wycofał się, blokując auta jadące na Essex Street, aby uczestnicy procesji ze świecami mogli przekroczyć ulicę. Jakiś niecierpliwy kierowca uderzył w klakson, inni dołączyli do niego w sprzeciwie wobec opóźnienia. Wiedźmy szły powoli, niczym panny młode.

Kiedy ostatnia z czarownic przekroczyła ulicę w drodze do Gallows Hill Park, Rafferty mógł odetchnąć z ulgą. Jego eskorta nie była już potrzebna. Zrobił rundkę po mieście, by skontrolować wynajętych policjantów i policję konną.

Dziwna energia.

Zauważył, że pomnik Josepha Hodgesa Choate’a na rogu Essex i Boston Street został obrzucony girlandami z papieru toaletowego – nie było w tym nic nowego ani szczególnie dziwnego. Dzieci w przebraniach poruszały się tu nieco swobodniej, w większości bez rodziców: młodsze podskakiwały, nabuzowane cukrem, starsze rozglądały się, co by tu zbroić. Dostrzegł kilku nastolatków na parkingu przed warsztatem samochodowym na Boston Street. Rozpierzchli się, kiedy go zauważyli – pewnie ubijali właśnie narkotykową transakcję. Ostatnio w tej okolicy był to częsty proceder. Rafferty miał nadzieję, że nowe centrum dla seniorów, jakie miało tu powstać, odmieni to miejsce. Budynek zbyt długo już stał pusty.

Zawrócił o sto osiemdziesiąt stopni i z impetem zajechał na parking przed sklepem Dairy Witch tylko po to, by zaraz z niego odjechać. Właśnie dostał wezwanie, że przed marketem Walgreens ma miejsce zakłócenie porządku publicznego.

– Zajmę się tym – powiedział, myśląc, że to pewnie te same dzieciaki. Ale kiedy wjechał na parking, nie zauważył nastolatków.

Podjechał od tyłu i dostrzegł karawan zaparkowany przy Proctor’s Ledge. Przejażdżki podobnym pojazdem stanowiły świetny interes w Salem. Po drodze amatorzy makabrycznych wycieczek odwiedzali wszystkie lokalne atrakcje, od nawiedzonych domów po budynek mieszkalny na Lafayette Street, w którym Dusiciel z Bostonu we wczesnych latach sześćdziesiątych zabił swoją jedyną ofiarę na Północnym Wybrzeżu. Przedsiębiorcy z Salem byli gotowi na wszystko, byle przestraszyć turystów, zwłaszcza w Halloween, choć logo „Przerażających Wycieczek” namalowane ręcznie z boku karawanu kojarzyło się raczej z duszkiem Casperem niż Jakubem Marleyem z Opowieści wigilijnej.

I choć sąsiedzi nieustannie wnosili skargi, policja zwykle nie robiła zbyt wiele, aby zniechęcić przedsiębiorców do tego typu wycieczek czy podobnych pomysłów, które przynosiły zysk ludziom zarabiającym głównie w Halloween. Ale to miejsce to nie był teren publiczny, lecz prywatny, a właściciel Walgreens, podobnie jak sąsiedzi na wzgórzu, nienawidził najazdów turystów. Zwłaszcza ostatnio, kiedy miejsce słynnych morderstw z tysiąc dziewięćset osiemdziesiątego dziewiątego roku – sprawy wciąż nierozwikłanej – stało się ulubionym punktem turystycznym na mapie miasta.

Już z tego miejsca Rafferty zobaczył świece i rozpoznał głos miejscowego gwiazdora o ksywce Aktor Bob, który tak się dorobił na byciu lektorem w reklamach pogrzebów na morzu, że kupił sobie stary karawan i wyposażył go w pikowane siedzenia wyłożone satyną, jak w trumnie. Dziś baryton Aktora Boba był dużo mniej kojący, niż przy zachwalaniu nietypowych pochówków. Stał się chropawy i pełen udręki.

– Jesteśmy przy Proctor’s Ledge – mówił swoim nawiedzonym głosem. – Choć niektórzy będą wam mówić co innego, wiele osób wierzy, że to właśnie tu, a nie na Gallows Hill, Salem dokonało w tysiąc sześćset dziewięćdziesiątym drugim roku egzekucji dziewiętnastu wiedźm. To również tutaj, w Halloween tysiąc dziewięćset osiemdziesiątego dziewiątego roku brutalnie zamordowano trzy piękne, młode kobiety: Olivię Cahill, Cheryl Cassellę i Susan Symms, którą w dodatku pozbawiono części jej upiornie białych włosów i fragmentów skóry, by użyć ich w rytuale satanistycznym.

Po zbulwersowanym tłumie rozszedł się szmer.

Rafferty kilka razy słyszał już, jak Aktor Bob oprowadza wycieczkę. Zawsze grał pod publiczność, zmieniając i ubarwiając historię dla lepszego efektu, ale tę ostatnią część dodał niedawno – i to ukoloryzowaną ponad wszelką miarę.

– Zapamiętajcie ich nazwiska. I przydomek, jaki nadali im mieszkańcy miasteczka. Te młode kobiety były tak urzekające, że wszyscy nazywali je Boginiami.

Znowu szmer.

– Sąsiedzi na Boston Street i wzdłuż rzeki North słyszeli w nocy ich krzyki, ale nikt nie wezwał pomocy aż do rana. Jak gdyby na całe Salem zostało rzucone zaklęcie i nikt nie był w stanie go złamać. To, co w pamiętne Halloween robiły te dziewczyny, zostało zakazane jeszcze w tysiąc sześćset dziewięćdziesiątym drugim roku. Próbowały poświęcić zbiorową mogiłę swoich pięciu przodkiń, które zostały stracone w tamtych mrocznych czasach za podpisanie paktu z diabłem.

Bob zrobił krótką przerwę.

– W halloweenowy wieczór osiemdziesiątego dziewiątego roku – mówił dalej – Boginie złamały purytańskie prawo z siedemnastego wieku. Poświęcenie ziemi, w której pochowano czarownicę, było niegdyś karane śmiercią. I, jak na ironię, to właśnie spotkało te trzy piękne, młode kobiety. Ktoś lub coś postanowiło je ukarać.

– O dziwo, ciała wszystkich wiedźm skazanych w tysiąc sześćset dziewięćdziesiątym drugim roku zniknęły na krótko po powieszeniu i nigdy ich już nie odnaleziono. To jedna z największych tajemnic Salem. Ale ciała Bogiń można było oglądać. Zwłoki z poderżniętymi gardłami wrzucono do tej samej zbiorowej mogiły, w której przed wiekami spoczęły ich przodkinie.

Kolejne kłamstwo – pomyślał Rafferty. Ciał Bogiń nigdy nie wystawiono na widok publiczny. Skąd Bob wytrzasnął te bzdury?

– Tamtego wieczoru osiemdziesiątego dziewiątego roku przeżyły tylko dwie osoby: kobieta w średnim wieku i mała dziewczynka. Kobietę znaleziono na cmentarzu przy Broad Street całą we krwi ofiar… Majaczyła o nieziemskiej istocie, która, jak twierdziła, zabiła dziewczyny. Większość ludzi uważa, że to ona była winna. Szanowana niegdyś badaczka historii straciła tamtej nocy rozum i nigdy już nie wróciła do zdrowia. Po dziś dzień można ją spotkać na ulicach Salem, jak wieszczy bliską śmierć wszystkim, których spotka. Nigdy nie postawiono jej zarzutów. Nikt nie był w stanie dowieść jej winy. Niektórzy uważają ją za chorą psychicznie, inni sądzą, że w jej ciele zamieszkała dużo bardziej złowieszcza istota, lamentujący duch starożytnych mocy, który powraca w każde Halloween po nowe ofiary.

Niczym na zawołanie powietrze za plecami Rafferty’ego przeszył ludzki krzyk.

Turyści jęknęli.

Rafferty odwrócił się w samą porę, by zobaczyć, jak wspólnik Aktora Boba pierzcha do lasu.

– Właśnie, lepiej uciekaj – mruknął pod nosem, po czym zaczął się przepychać przez zarośla, klnąc w duchu, gdy odgięta gałąź strzeliła go w twarz.

– A co się stało z dziewczynką? – Dobiegł go głos jednego z turystów. – Co się z nią stało?

– Nikt tego nie wie – odpowiedział Bob, raz jeszcze milknąc, by dodać opowieści dramatyzmu. – Dziewczynka zniknęła niedługo po morderstwach. Nikt już później jej nie widział ani o niej nie słyszał.

Na stęknięcie, od którego Rafferty nie potrafił się powstrzymać, przerażeni turyści odwrócili się gwałtownie w stronę ciemnej ściany lasu. Nawet Aktor Bob wstrzymał oddech.

– Skończyłeś już? – zapytał z ironią komendant, gdy już wydostał się z zarośli. – Czy to jeszcze nie koniec absurdalnej historii, którą sprzedajesz tym biednym ludziom? Bob, wiesz, że nie wolno ci tu tego robić.

Rafferty nie mógł znieść, że ta wciąż nierozwiązana sprawa stała się pożywką dla wycieczek i sposobem na wyciąganie dolarów od turystów. Równocześnie rozrosła się do mitycznych rozmiarów, obfitując w przesadzone i zwyczajnie wyssane z palca szczegóły. Morderstwa miały miejsce, zanim komendant pojawił się w Salem, ale, zdaniem Rafferty’ego, zaniechanie dochodzenia było plamą na honorze komisariatu policji, który prowadził.

Rafferty odprowadził turystów do karawanu, po czym opuścił parking na Boston Street. Skręcił w lewo na skrzyżowaniu i jechał dalej, aż na koniec Essex Street, czyli prawie do centrum.

Jak zwykle pasaże dla pieszych były pełne imprezowiczów: piratów, seksownych wiedźm, potworów i zombie. Tysięcy zombie. Żywe trupy przewyższały liczebnie piratów i czarownice dziesięć do jednego. Z tłumu dobiegały go tubalne głosy ewangelistów głoszących moralitety do hulaków na temat ognia i siarki, skazując ich dusze na piekło, o ile nie okażą skruchy i nie skończą z szaleństwami. W tym roku wzmacniali swoje kazania werblami i cymbałami, które odzywały się za każdym razem, kiedy kaznodzieja wspominał o piekle. Imprezowicze śmiali się i bili brawo. Nie zapowiadało się na to, aby między grupami miało dość do konfrontacji.

W grupce stojącej na rogu Rafferty zauważył rodzinę w domowej produkcji kostiumach, z zakrwawionymi kikutami tam, gdzie powinny być nogi. Ciągnęli mały wózeczek pełen różnych części ciała. Spojrzał na innego mężczyznę stojącego na uboczu, przebranego za piekarnik z palnikami, które co chwilę włączały się i wyłączały. Bardzo przekonujący duet zlepionych ze sobą taśmą klejącą psów syjamskich przebiegł mu przed cruiserem, podgryzając się nawzajem po pyskach, sfrustrowany nienaturalnym ograniczeniem. Nie zabrakło zestawu obowiązkowego: Frankensteinów i mumii, pozujących do zdjęć na swoich zwyczajowych stanowiskach przy Peabody Essex Museum, i oderwanych od rzeczywistości wampirów w połyskujących brokatach à la Zmierzch.

Za rok będą tu stały zombie – pomyślał Rafferty. Wampiry już od jakiegoś czasu stały się w Salem passé.

Było mu żal niektórych właścicieli sklepów, płacących czynsz za lokale, do których przez te tłumy nikt nie był w stanie się dostać. Działo się tak co roku. Tuziny jasnowidzów ustawiały swoje stoiska na Essex Street tuż przed zwykłymi sklepami, które ubiegały się o tych samych klientów. Jeszcze przed kilku laty rywalizacja pomiędzy rezydentami a przyjezdnymi jasnowidzami była sporym problemem. W rezultacie Salem udzielało teraz licencji wróżbitom, i tylko ci z pozwoleniem mogli w październiku wystawić swoje tymczasowe stoiska.

– Jak udziela się licencji jasnowidzowi? – zapytał Rafferty, kiedy usłyszał o takim zamiarze. – Każe się im przepowiedzieć przyszłość, a potem czeka kilka miesięcy, żeby sprawdzić, czy przepowiednia się spełniła?

– Pójdziemy za przykładem San Francisco – wyjaśnił mu urzędnik miejski. – Wykorzystamy ich standardy licencjonowania jasnowidzów.

– Oczywiście. – Roześmiał się Rafferty, czując ulgę, że nie będzie musiał wymyślać czegoś tak niedorzecznego. Okazało się, że muszą jedynie sprawdzić kartotekę, zanim wydadzą licencję. Teraz każdy z odpowiednią przepustką mógł przewidzieć przyszłość.

Z Essex Street komendant pojechał do przystani na Pickering Wharf. Ruch i tu był spory. Niektórzy wyjeżdżali z miasta przed fajerwerkami kończącymi wieczór, ale wielu nadal próbowało dostać się do Salem. Z zadowoleniem stwierdził, że grupka na przystani wydaje się dość potulna. Opuścił szybę, aby porozmawiać z funkcjonariuszem, który podszedł od strony Jamaica Plain.

– Zostań tu, aż ruch zelżeje, a potem idź do domu albo na bal w Hawthornie. To ponoć najlepsza halloweenowa impreza w mieście.

– Tak zrobię, dzięki, szefie.

Hawthorne Hotel co roku organizował słynny Bal Czarownic na kilka dni przed Halloween. Tego wieczoru miał się odbyć nieco bardziej tradycyjny bal kostiumowy z nagrodami za najlepsze przebrania. Kilka lat temu Rafferty i jego żona, Towner Whitney, byli w jury.

Zaparkował przy sklepie z alkoholami Bunghole i poszedł na przystań.

Ann Chase zamykała swój Sklepik Cieni wcześniej niż zwykle.

Kobieta mierząca metr osiemdziesiąt wzrostu, o rozpuszczonych, gęstych, rudych włosach sięgających jej do połowy pleców, która sama nazywała siebie szarą czarownicą, nie praktykowała ani białej, ani czarnej magii, a coś pomiędzy. Dziś wieczór miała na sobie tradycyjną szatę czarnej wiedźmy. Z każdym jej krokiem suknia poruszała się jak stado kosów, sprawiając, że wygląd kobiety wydawał się jeszcze bardziej magiczny niż zwykle, jeśli w ogóle było to możliwe.

Ludzie twierdzili, że Ann ma w sobie nadzwyczajny, magnetyczny ładunek energii. W zależności od własnej biegunowości zwykle znajdowałeś się albo za daleko, albo za blisko Ann Chase. Rafferty nie bez przyczyny zaliczał siebie do tej drugiej kategorii – choć bardzo tego żałował. Ze względu na ich wspólną historię starał się zachowywać dystans.

Ann wytłumaczyła mu kiedyś, dlaczego wybrała praktykowanie szarej magii, a nie bardziej popularną białą, którą interesowała się większość wiedźm z Salem. Czarownica praktykująca czarną magię – ta zła i groźna, jaką widuje się w telewizji albo w Czarnoksiężniku z Oz – to jednowymiarowa karykatura, której nie chciałaby uosabiać żadna szanująca się wiedźma z Salem. Zresztą każda czarownica, która jest czegoś warta, wie, że wszystkie rzucone „czarne” zaklęcia wracają do ich nadawcy w trójnasób.

– A dlaczego nie zajmujesz się miłosnymi eliksirami i zaklęciami na wygranie w totka, które sprzedaje większość tutejszych czarownic? – zapytał.

– Świat jest zbyt pochrzaniony, żeby bawić się w amatorszczyznę, Rafferty. Czasem trzeba stanąć do walki. Ze wszystkich ludzi ty powinieneś wiedzieć o tym najlepiej.

Ann zwykle grała więc dobrą wiedźmę i sprzedawała wszystko: od ziołowych lekarstw po koronki. Ale czasem lubiła wszystkich przestraszyć. Zwłaszcza w Halloween.

– Masz już dość turystów, co? – zaśmiał się Rafferty.

– Mało powiedziane.

– Mickey wspominał, że puściłaś plotkę o jakiejś złej energii krążącej w powietrzu – rzucił lekceważąco. Raz jeszcze spojrzał na przystań. Nic nie wyglądało podejrzanie. Ludzie oglądali teraz fajerwerki wybuchające nad portem, które oświetlały zacumowaną tam replikę statku Friendship. Spoglądając na wspaniały żaglowiec, Rafferty przez chwilę wyobrażał sobie siebie na początku dziewiętnastego stulecia, kiedy wielkie statki wciąż wypływały z Salem, najbogatszego niegdyś portu Nowego Świata.

– Nie wierzysz mi, co? – Ann wydawała się rozbawiona.

– Nie ośmieliłbym się. – Znów się roześmiał wbrew swojej woli.

– Mamy krwawy księżyc – powiedziała z przekonaniem. – I zaćmienia. – Pokazała na niebo. Chmury nieco się rozproszyły, ukazując przybywający kształt sierpa bez śladu czerwieni. Zaćmienie księżyca sprzed kilku tygodni miało miejsce w ciągu dnia i nie było widoczne ze Wschodniego Wybrzeża, ale tamtej nocy pełen „krwawy księżyc” miał kolor rdzy. Rafferty wiedział więc, o co chodzi. Jego babka, z pochodzenia Irlandka, nazywała go księżycem myśliwych, ale poganie ukuli bardziej złowieszczy przydomek. A przecież była to zwyczajna, październikowa pełnia.

– Krwawy księżyc wzeszedł parę tygodni temu – powiedział Rafferty. – Wątpię więc, żeby to miało jakiś związek.

– Mamy tetradę, Rafferty – westchnęła Ann, jak gdyby tłumaczyła coś dziecku. – Cztery zaćmienia księżyca. Ta dziwna energia, w którą nie wierzysz, będzie obecna aż do września przyszłego roku.

Jak gdyby na dowód, że Ann ma rację, nagle wokół nich zerwał się wiatr, wydając świst, który doskonale pasowałby do nawiedzonego domu na Derby Street. Ucichł równie szybko, jak się zaczął.

– Znów robisz jakieś tanie sztuczki? – zapytał Rafferty.

– Hej, to nie ja. To przyszło z zaświatów.

Pogańskie tradycje. Halloween i jego pogański poprzednik, Samhain, były uznawane za ten moment roku, kiedy zasłona pomiędzy światami żywych i umarłych była ponoć najcieńsza. Ileż Rafferty się nauczył, odkąd się tu wprowadził! Oczywiście nie wierzył w żadną z tych rzeczy.

– Uważasz, że to jakieś ostrzeżenie?

– Sądzę, że raczej wstęp… – Utkwiła w nim wzrok, gdy wypowiadała te słowa. Mówiła poważnie.

Mimo sceptycyzmu Rafferty poczuł na plecach dreszcz.

* * *

Fajerwerki się skończyły, a wiedźmy rozeszły. Rose Whelan postawiła swój wózek pod jedynym dębem rosnącym na Gallows Hill, niedaleko altany z zapadającym się dachem, cuchnącej moczem. W uszach grała jej dziś muzyka banshee, a śmierć była wyczuwalna wszędzie.

Każdej jesieni liście wyglądały na wyczerpane, zanim zaczęły odsłaniać swoje prawdziwe barwy spod maski zieleni. Co roku, gdy poczuły nieunikniony oddech śmierci, demonstrowały swoją czerwień, pomarańcz i żółć, ściągając turystów do Nowej Anglii. Klony, których liście zawsze pierwsze zmieniały kolor, były teraz nagie i zamiatały splątanymi gałęziami na tle ciemnego nieba niczym miotłami czarownic. Tylko dęby wciąż zachowały swoje szkarłatne płomienie.

Starsza kobieta też była wyczerpana. Przywitała się z drzewem, gdy pod nim usiadła. Potem odezwała się do gołębi i wytłumaczyła, że dołączy do nich na jedną noc. Wkrótce zaczęła zapadać w sen, to odpływając w nieświadomość, to się z niej wyrywając, śniąc swój nawracający koszmar z pobytu w szpitalu psychiatrycznym. W tej strasznej wizji drzewo, na którym wieszano czarownice, zostało ścięte, po czym jego masywny pień puszczono po rzece North w stronę otwartego oceanu niczym statek wikingów niosący dusze martwych ku Valhalli. Ten sen ją obudził, jak zawsze gdy do niej przychodził. Mimo że nie drzemała długo, nie od razu zorientowała się, gdzie jest. Naprowadziło ją gruchanie gołębi: Gallows Hill – szubieniczne wzgórze – park o mylącej nazwie, która nie miała nic wspólnego z tym, co tu się naprawdę wydarzyło.

– Gdyby nie ja – Rose wytłumaczyła ptakom – historycy nadal twierdziliby, że w Salem wybudowano szubienicę, by dokonać egzekucji. W tym właśnie miejscu. – Pokręciła głową. – Nie mieszkałybyście tu, gdyby tak było. Nie wybudowałybyście gniazd w miejscu, w którym zdarzyło się coś takiego, prawda? Oczywiście, że nie.

Miejsce egzekucji na Proctor’s Ledge znajdowało się – nieoznaczone, opuszczone i zarośnięte – tuż obok parkingu przy supermarkecie. Drzewo, na którym stracono potępionych, dawno zniknęło i nawet rozpadlina, która posłużyła za ich zbiorową mogiłę, była teraz ledwie widoczna, ale Rose wciąż czuła, że tam jest, nieuświęcona i rzucająca cień nieszczęść na całą okolicę. Wielki pożar w Salem w tysiąc dziewięćset czternastym roku, który zaczął się właśnie wzdłuż tamtej ulicy, zniszczył setki domów i pozbawił dachu nad głową połowę mieszkańców. Aż do dziś miasto nie mogło uporać się z przestępstwami, przemocą i ciemnością. Jedynym sposobem było dokończenie błogosławieństwa rozpoczętego na Proctor’s Ledge w noc, kiedy zamordowano dziewczyny.

Tamtej nocy Rose popełniła błąd, zabierając je ze sobą. Nie dlatego, że miejsca nie należało poświęcić, ale z tego powodu, że szczątków straconych w tysiąc sześćset dziewięćdziesiątym drugim roku osób już tam nie było. Niedługo po zakończeniu całej tej histerii ciała zaczęły znikać z rozpadliny, do której je wrzucono. Zwłoki dwóch oskarżonych zostały stamtąd zabrane i urządzono im stosowny pogrzeb, ale szczątki pozostałych zwyczajnie rozpłynęły się w powietrzu. Co się z nimi stało? „Znajdź wisielcze drzewo, a rozwiążesz zagadkę”. – Dęby bezustannie powtarzały Rose, a ona zaczynała im wierzyć. „Znajdź drzewo i dokończ błogosławieństwo. Bo nie tylko ci niesłusznie straceni zasługują na boską litość, ale i drzewo… Za rolę, jaką było zmuszone odegrać”.

Rose uważnie słuchała, kiedy drzewa zaczęły do niej mówić. Tamtej strasznej nocy w osiemdziesiątym dziewiątym roku dęby ją uratowały i miała wobec nich dług wdzięczności. Od tamtej chwili znalezienie wisielczego drzewa stało się jedynym celem w życiu Rose.

Na ptakach wydawało się nie robić to wrażenia i kobieta znów zamknęła oczy, wzdychając.

– Wisielcze drzewo istniało – wymamrotała. Mówiła wolniej, im bardziej robiła się senna. – To prawda. O tam. – Pokazała w stronę Proctor’s Ledge. Od pamiętnej nocy Rose nie wróciła więcej na tamto miejsce. Teraz znajdowała się najbliżej, jak tylko odważyła się podejść.

– Wisielcze drzewo zniknęło… Wszystko zniknęło. Drzewo, szczątki dziewiętnastu kobiet uznanych za czarownice, a nawet młode kobiety, które kiedyś znałam. – Rose zaczęła przysypiać. – Pewnego razu wy też znikniecie – wymamrotała do ptaków jeszcze wolniej. – Nie wiecie tego, ale taka jest prawda. Wszystko znika. Zabiera ich banshee… – Głowa opadła jej na pierś.

– Ej, babciu, wszystkie czarownice poszły już do domów.

Rose gwałtownie otworzyła oczy. Przed nią, w bardzo bliskiej odległości, stało trzech wyrostków. Ten, który do niej mówił, mógł być najwyżej piętnastolatkiem. Spuszczone w kroku spodnie i ciężkie buty odejmowały mu lat, w przeciwieństwie do wytatuowanego OG na ręce.

– Nie jestem czarownicą.

Podszedł jeszcze bliżej, uśmiechając się złośliwie. Jego błękitne oczy wyraźnie kontrastowały z mrocznym spojrzeniem, które utkwił w Rose.

– Dobrze wiem, kim jesteś. I wiem, co zrobiłaś.

– Nie podchodź bliżej – ostrzegła go Rose.

– Nie zamierzam – powiedział, wachlując się. – Nieźle śmierdzisz, babciu. Kiedy ostatnio brałaś prysznic?

– Idź do domu – odezwał się drugi dzieciak, popychając ją.

– Ona nie ma domu, prawda, babciu? – Zaśmiał się OG.

– Łapy precz – ostrzegła Rose, dociskając plecy do drzewa. W uszach jej pulsowało. – Nie boję się was.

– A powinnaś – odparł drugi dzieciak, śmiejąc się.

– To wy powinniście się bać – rzuciła starsza kobieta.

– Tak? A niby czemu? – zadrwił drugi. – Zabijesz mnie jak tamte? Krzykiem?

– Krzykiem? – Zaczął się śmiać OG. – Nie zabiła ich krzykiem. Tak tylko powiedziała policji! Podcięła im gardła.

– Wiem – odpowiedział drugi.

– Nie chcę nikogo zabić. – Rose miała nadzieję, że nie będzie musiała. Pomyślała o Olivii, Susan i Cheryl.

– To wariatka – odezwał się trzeci, milczący dotąd chłopak. – Spadajmy stąd.

Spodobał się Rose. Jego oczy nadal były łagodne. Odezwała się bezpośrednio do niego:

– To jej powinniście się obawiać, nie mnie.

– Kogo? – zapytał Łagodnooki, rozglądając się niepewnie.

Znów spojrzała na OG.

– Ona może cię zabić w każdej chwili i nikt jej nie powstrzyma.

– Słyszeliście? Ona mówi, że może mnie zabić. – OG wyciągnął z kieszeni nóż. – Ale wygląda na to, że dziś to ja trzymam ostrze. Bój się, babciu. Bardzo się bój. – Szybkim ruchem przejechał tępą stroną noża po jej szyi.

Rose zerwała się z miejsca.

– Nie mówiłem, że możesz sobie iść, babciu – powiedział OG.

– Mówił – mruknął Łagodnooki do drugiego. – Kazał jej pójść do domu.

– Właśnie że nie – odezwał się twardo OG. – Siadaj z powrotem. – Pchnął ją tak mocno, że Rose uderzyła plecami o drzewo, tracąc dech.

– To ty powinieneś usiąść – wykrztusiła. – Jeśli tego nie zrobisz, umrzesz.

OG roześmiał się.

– Niby jak?

– Jesteś w śmiertelnym niebezpieczeństwie. Czyha na ciebie banshee.

– Kto? Pan Szi? – zapytał Łagodnooki.

– Znacie tę historię – oświadczył drugi wyrostek. – To ona zabiła te dziewczyny. A powiedziała, że robiła to jakaś banshee. Krzykiem.

– Właśnie – przytaknęła Rose. – Was też może zabić.

– Mówiłem wam, że to wariatka – mruknął Łagodnooki. – Chodźcie, spadajmy stąd.

– Nie ma szans – powiedział OG, uśmiechając się do Rose szeroko. – Chcę to usłyszeć. Opowiedz mojemu koledze o banshee. Jest Halloween, babciu. Chcę usłyszeć jakąś straszną historię. – Przytknął ostrze noża do jej policzka.

Widziała jego życie. Już wcześniej była w nim przemoc, dużo przemocy. Przed nim dostrzegała szereg brutalnych wypadków. Nie widziała jego śmierci, tak jak potrafiła zobaczyć w przypadku większości ludzi. Ale kiedy spoglądała mu głęboko w oczy, widziała za to śmierć wszystkich wokół niego.

– Opowiedz mu albo cię tu zabiję. Mnie też nikt nie powstrzyma. Opowiedz mu tę samą historię, którą zaserwowałaś glinom. O banshee – nalegał OG.

Znów spojrzała na tego o łagodnych oczach. To on pewnego dnia będzie musiał zrozumieć.

Ciężko przełknęła ślinę.

– Opowiedz mu! – rozkazał OG. – Pewnego razu… – zaczął na zachętę, mocniej dociskając nóż do jej skóry.

– W porządku. – Rose wzięła głęboki wdech. – Kiedy byłam mała, moja babka, z pochodzenia Irlandka, powiedziała mi, że w jej dawnym kraju stoi święty dąb, zwany Drzewem Banshee. Był to stary, dziki połamaniec, przed wielu laty trafiony przez piorun.

Łagodnooki tylko się na nią gapił.

– Niektórzy wierzyli, że zanim nadeszła burza, przez wiele lat była w tym drzewie uwięziona celtycka bogini życia i śmierci, przechytrzona przez katolickich księży, którzy przybyli do Irlandii, aby nawrócić celtyckie plemiona, i nie mieli zamiaru tolerować żadnych innych bóstw prócz własnego, o boginiach nawet nie wspominając. Ich Bóg był jedyny, powiedzieli, aby usprawiedliwić jej pojmanie. Niektórzy mówią, że była to Cailleach, ale nazywano ją też innymi imionami. Widzicie, było wiele bogiń, które zajmowały się sprawami życia i śmierci. Niewola zmieniła naturę bogini, zmniejszając ją do rozmiaru wróżek, które mieszkały wśród wzgórz. To była ogromna tragedia.

Przerwała na chwilę, po czym kontynuowała:

– Ale drzewo pokochało boginię i ulitowało się nad nią. Nie będąc jeszcze lojalne wobec księży, którzy ledwie przybyli na tę ziemię, uknuło plan: aby uwolnić boginię, dąb ściągnął na siebie uderzenie pioruna.

Drugi z dzieciaków prychnął.

– Co ty, kurwa, opowiadasz?

– Zamknij się, to dokończy – burknął OG.

– Nikt nie pamiętał tak gwałtownej burzy, jak ta, która zabiła drzewo. Krzyki i zawodzenie wiatru okrążyły miasto raz, drugi raz, a potem trzeci, wprawiając wszystkich w przerażenie. W wyniku uderzenia pioruna woda w drzewie wyparowała, rozsadzając jego gałęzie, i – jak twierdzą niektórzy – uwalniając uwięzioną boginię. Ale wyswobodzenie jej było najgorszą rzeczą, jaką mogło zrobić drzewo, bo lata zamknięcia przemieniły ją w banshee, i to nie taką, która, jak może słyszeliście, przewiduje śmierć, lecz tą, która naprawdę zabija.

– Banshee-zabójczyni – prychnął znów drugi dzieciak. – Jasne…

– A ja myślałem, że banshee to rodzaj quada – powiedział Łagodnooki.

– Drzewo powinno było zatrzymać boginię w swoim więzieniu, bo uwolnienie jej wiązało się z nieoczekiwanymi konsekwencjami. W bogini była ogromna nienawiść. Miała niewielkie rozmiary, jej moce, by decydować o życiu lub śmierci, zmalały. Potrzebowała ciała. Życie już jej nie interesowało. Pragnęła tylko śmierci. Jej pokarmem stały się nienawiść i strach, a tam, gdzie mieszkały te emocje, bogini zawsze mogła znaleźć chętnego gospodarza. Drzewo ucierpiało w tym wszystkim najbardziej, bo musiało być świadkiem rzezi, jaką wywołało. Po uderzeniu pioruna, który uwolnił odmienioną boginię, po wsze czasy soki drzewa zmieniły kolor na czerwony, jakby krwawiło.

– Krwawiące drzewo? – mruknął drugi dzieciak. – Bogini zamieniona…

Rose wzdrygnęła się na samą myśl o tym, jak tamta bogini się zmieniła. W pamiętną noc tysiąc dziewięćset osiemdziesiątego dziewiątego roku. Rose straciła je wszystkie przez istotę, którą stała się bogini: banshee. Te młode kobiety zabite przez banshee były dla niej jak córki.

W tamtą straszną noc, gdy było po wszystkim, a przeraźliwy pisk ustał, świat się uspokoił i zniknął. Rose patrzyła w wieczną, nieskończoną pustkę, która rozciągała się we wszystkie strony. Kiedy usłyszała lament, sądziła, że dźwięk ten wydają jej własne usta. Wtedy zauważyła, jak konary i gałęzie drzew zaczynają się poruszać już z samym oddechem dźwięku, a resztki ich liści płoną na czarnym niebie jak żarzący się papier.

Wtedy drzewa zaczęły przemawiać. „Idź już” – mówiły. „Idź”.

Ich żałobny lament przepływał z jednego drzewa na drugie, a Rose za nim. Ale ich rytuał coś wtedy wyzwolił. To, co miało być błogosławieństwem, w zamian wywołało coś innego, coś, co wstąpiło w Rose.

– Zgłupiałaś, starucho – powiedział OG, uśmiechając się na widok błysku swojego noża w świetle księżyca, gdy po raz wtóry przejechał nim po policzku Rose, tym razem rysując na skórze czerwoną pręgę.

Była to ostatnia rzecz, jaką zobaczył, zanim zaczął się nieziemski wrzask.

Ciąg dalszy w wersji pełnej

SPIS TREŚCI

Okładka

Karta tytułowa

Dedykacja

Cytat

PROLOG

CZĘŚĆ PIERWSZA

ROZDZIAŁ 1

ROZDZIAŁ 2

ROZDZIAŁ 3

ROZDZIAŁ 4

ROZDZIAŁ 5

ROZDZIAŁ 6

ROZDZIAŁ 7

ROZDZIAŁ 8

CZĘŚĆ DRUGA

ROZDZIAŁ 9

ROZDZIAŁ 10

ROZDZIAŁ 11

ROZDZIAŁ 12

ROZDZIAŁ 13

ROZDZIAŁ 14

ROZDZIAŁ 15

ROZDZIAŁ 16

ROZDZIAŁ 17

ROZDZIAŁ 18

ROZDZIAŁ 19

ROZDZIAŁ 20

ROZDZIAŁ 21

ROZDZIAŁ 22

ROZDZIAŁ 23

ROZDZIAŁ 24

ROZDZIAŁ 25

ROZDZIAŁ 26

ROZDZIAŁ 27

ROZDZIAŁ 28

ROZDZIAŁ 29

ROZDZIAŁ 30

CZĘŚĆ TRZECIA

ROZDZIAŁ 31

ROZDZIAŁ 32

ROZDZIAŁ 33

ROZDZIAŁ 34

ROZDZIAŁ 35

ROZDZIAŁ 36

ROZDZIAŁ 37

ROZDZIAŁ 38

ROZDZIAŁ 39

ROZDZIAŁ 40

ROZDZIAŁ 41

ROZDZIAŁ 42

ROZDZIAŁ 43

ROZDZIAŁ 44

ROZDZIAŁ 45

ROZDZIAŁ 46

EPILOG

PODZIĘKOWANIA

SŁOWO OD TŁUMACZKI

O AUTORCE

Karta redakcyjna

Tytuł oryginału: The Fifth Petal

Copyright © 2017 by BruBar LLC

All rights reserved

Copyright for the Polish edition © 2017 by Wydawnictwo FILIA

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żaden z fragmentów tej książki nie może być publikowany w jakiejkolwiek formie bez wcześniejszej pisemnej zgody Wydawcy. Dotyczy to także fotokopii i mikrofilmów oraz rozpowszechniania za pośrednictwem nośników elektronicznych.

Wydanie I, Poznań 2017

Projekt okładki: Olga Reszelska

Zdjęcie na okładce: © Monica Lazar / Trevillion Images

Redakcja i korekta: SEITON, www.seiton.pl

Skład i łamanie: Graphito, www.graphito.pl

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej:

„DARKHART”

Dariusz Nowacki

darkhart@wp.pl

eISBN: 978-83-8075-366-2

Wydawnictwo FILIA

ul. Kleeberga 2

61-615 Poznań

wydawnictwofilia.pl

kontakt@wydawnictwofilia.pl

KSIĄŻKI TEGO AUTORA

Piąty płatek róży 

POLECANE W TEJ KATEGORII

Mroczny las Sztuka kochania Kocham Rzym Czas pokaże Nie tacy oni straszni After 4. Bez siebie nie przetrwamy