Powrót królów

Powrót królów

Autorzy: Grzegorz Gajek

Wydawnictwo: Erica

Kategorie: Obyczajowe

Typ: e-book

Formaty: MOBI EPUB

Ilość stron: 446

Cena książki papierowej: 42.90 zł

cena od: 26.32 zł

Bogini, śpiewaj sławę achajskich królów, którzy zburzyli spiżowe mury Troi i nieprzebrane narody przywiedli do zguby. Śpiewaj im pieśń żałobną, bo oto na nich teraz przychodzi zagłada.

 

Złoty wiek mykeńskich królestw chyli się ku końcowi. Bohaterowie spod Troi albo nie żyją, albo stali się gnuśni i zapijaczeni. W Helladzie panuje głód, susza wyniszcza plony, niewolnicy podnoszą głowy. Tymczasem w górach na północy rośnie nowa potęga. Spadkobiercy Heraklesa – bracia Temenos, Kresfontes i Arystodem – jednoczą plemiona Dorów, aby powieść je przeciwko miastom Peloponezu. W obliczu niebezpieczeństwa Odyseusz bierze na siebie zadanie zjednoczenia Achajów, jednak bogowie postanowili powiązać losy ginącego świata z dziećmi Agamemnona: Orestesem i Ifigenią. Pod bezlitosnym okiem Boga Słońca zaczyna się gra, w której pionkami są żal, namiętność i szał.

 

Bóg Morze stworzył Achajów, żeby wojowali, a Greg Gajek napisał „Powrót królów”, żeby przypomnieć o ich chwale. Znani i mniej znani bohaterowie Homera wracają, żeby po dekadzie od zakończenia wojny trojańskiej upomnieć się o swoją spuściznę: zemstę, królestwo lub nieśmiertelną sławę. Gajek bez kompleksów wkracza w dziedzinę powieści historycznej, z rozmachem kreśląc antyczny fresk, ożywiając jakże barwnych bohaterów i epokę, jej smaki, kształty i barwy.”

Michał Cetnarowski, redaktor prozy polskiej w miesięczniku „Nowa Fantastyka”

 

 

 

Greg Gajek zabiera nas w fascynującą podróż do Hellady czasów mitycznych, opisanej finezyjnym, przebogatym stylem, a czyni to z rozmachem porównywalnym do Troi Davida Gemmella. Oprócz zapierającej dech panoramy dziejów i obyczajów, mamy też galerię pełnokrwistych postaci, których sukcesy – ale również porażki – prawdziwie wzruszają. Zwłaszcza Orestes oraz jego wierny druh kochają na zabój i zabijają z miłości, my zaś śledzimy ich poczynania z dreszczem podziwu, zazdrości, choć także lęku.”

Witold Jabłoński, autor powieści Słowo i miecz

 

Grzegorz Gajek urodził się 28 lipca 1987 roku. Z wykształcenia kulturoznawca, z zawodu dziennikarz, redaktor i tłumacz. Autor trzech powieści i licznych opowiadań. Regularnie współpracuje z magazynem „My Company Polska” i wydawnictwem Edgard, dla którego tworzy książeczki do nauki angielskiego. Z zamiłowania koniarz, fajczarz, włóczęga.

Spis treści

Karta redakcyjna

Dedykacja

Mapa

Prolog

Rozdział I

Redakcja: ARTUR SZREJTER

Korekta: AGNIESZKA PIETRZAK, ILONA TUROWSKA

Projekt okładki: KRZYSZTOF RYCHTER

Ilustracja na okładce: SEBASTIAN ZAKRZEWSKI

Skład: TOMASZ WOJTANOWICZ

Copyright © by Grzegorz Gajek, 2017

Copyright © by Instytut Wydawniczy Erica, 2017

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Wydanie pierwsze

ISBN 978-83-65310-90-3

Instytut Wydawniczy ERICA, Warszawa 2015

e-mail: wydawnictwoerica@wp.pl

www.WydawnictwoErica.pl

Oficjalny sklep internetowy

www.tetraErica.pl

facebook.com/iwerica

Konwersja: eLitera s.c.

Paulinie, bo dzięki niej wiem,

że każdą moją książkę przeczyta

przynajmniej jedna osoba.

A także Moni, Emilowi i Wojtkowi,

bo czymże byśmy byli bez przyjaciół?

KRÓLOWIE NACZELNI, ICH ŚWITY ORAZ OBSZARY PANOWANIA

Królestwo Myken – Ajgistos-król

Drakomachos – dowódca straży Myken

Opilimnios – król Sykionu

Lakedaimon – Menelaos-król

Tereos – król Amyklaj

Chromis – król Faris

Koes – król Augiajów

Kreton – król Messe

Hyllos – król Helos

Messenia – Antylochos-król

Hipolitos – król Ojchalii

Elida – Helejos-król

Tantalos – król Pisy

Arkadia – Agapenor-król

Meriones – król Tegei

Meles – brat Merionesa

Argolida – Kylarabes-król

Klytamedes – król Tirynsu

Wedaneos z Argos – teść Kylarabesa

Fokida – Strofios-król

POMNIEJSI KRÓLOWIE

Itaka – Odyseusz-król

Hellaje – Lizymach-król

Naupaktos – Andraimon-król

Ojnejon – Laodokos-król

Tejchio – Eruthros-król

Kipr (rzekomo) – Teukros-król

PROLOG

Zaczęło się od uderzenia miecza.

Spiżowe ostrze rozcięło chroniące kark sploty mięśni, rozerwało tętnice, wreszcie zgrzytnęło o kręgosłup, wygięło się. Niemal odcięta głowa podskoczyła, opadła na bok, zwisła. Z ust buchnęła krew. Mężczyzna padł na kolana. Kiwał się chwilę, zawieszony nad śmiercią. Stojący najbliżej poczuli smród gówna i szczyn, które wraz z posoką skalały piach. Potem nadszedł przedśmiertny dygot. Gdy ustał, na równinie zapadła cisza.

Tysiące Achajów patrzyło na plecy swego wodza, swego króla. Jedynego króla. Władcy Półwyspu i żyjących na nim plemion. Zdało im się wtedy wszystkim – butnym mężom z Achai, ogorzałym chłopom z Arkadii, walecznym żołnierzom z Lakonii, Messeńczykom, Argiwom, Elidejczykom – że oto stał przed nimi złoty bożek. Rzucał cień wielki, jak wielkie było jego opalone, smukłe ciało. Włosy płonęły w zachodzącym słońcu. Krew ściekała powoli z mieczodzierżnego ramienia.

Król się obrócił. Dreszcz chwycił wojowników, wstrząsnął szeregami. Uwierzyli, że Bóg Morze patrzy na nich. Słyszeli jego głos na wietrze i w zawodzeniu kormoranów, czuli w słonej bryzie. Nie widzieli już zamordowanego posła, tylko uniesione wygięte ostrze. Szarpnęli się nagle. Podnieśli krzyk:

– Nieśmiertelni! Nieśmiertelni!

Wódz drżał w ekstazie, chłonął głos tysięcy piersi. Stawał się coraz piękniejszy i bardziej przerażający. Żołnierze darli się, podnieceni subtelną zmysłowością ruchów wzywających do zabijania, oczarowani smukłością członków, świetlistością twarzy. Rozkaz nie był potrzebny; wystarczyło skinienie dłoni. Dowódcy przekazali znaki, zagrały trąby. Setnicy i dziesiętnicy poklepywali młodzików po ramionach, po piersiach, po tyłkach. Zachrzęściły pancerze, wzniesiono włócznie. Pierwsze czworoboki piechoty ruszyły przez pole, mijając króla, który stał z uniesioną głową i słuchał.

Wtem naprzeciw nich, po drugiej stronie suchej, czerwonej równiny, uniósł się lament. To Dorowie, górale z północy, odgadli los swego posła. Ryk sięgnął wysoko, wzywał gniewu Boga Nieba i pomsty. Ucichli, gdy na czele zastępów stanął ich pan, krępy i brzydki, jakże inny od achajskiego króla. Mówił cicho, słowa przekazywano sobie szeptem. Wyrzekł tylko kilka zdań surowym, żołnierskim tonem. Wreszcie pobłogosławił wojowników imieniem Niebiańskiego Ojca i posłał do walki.

– Dziś wszyscy staliście się synami Heraklesa. Idźcie zabijać.

Pomaszerowali naprzód w milczeniu, ogłaszając podniosłość chwili tupotem stóp, łoskotem włóczni o tarcze. Zadrżeli dopiero, gdy spostrzegli tuman pyłu na prawej flance. Szły ku nim rydwany.

Ktoś przyspieszył kroku. Niech przyjdzie szybciej, szybciej, już, niech przyjdzie ta królowa kurew, śmierć. Ktoś podbiegł, by nie wypaść z szeregu. Ktoś pchnął kogoś, ktoś zaklął, ktoś popędził druhów. I biegli już, truchtem. Także ci młodzi, bez zbroi, niosący tylko miecze. Bali się, a jednocześnie rozkosz jakaś łaskotała ich lędźwie. Rząd wygiął się w łuk. „Równiej, równiej! Trzymać szyk!” – ryczeli setnicy. Zastępy falowały, drgały, lecz trzymały się razem.

Posłyszeli huk i kwilenie, i płacz, i mokre klaśnięcia krojonego mięsa. Już? Tak po prostu? Już się zaczęło?

Ktoś walczył gdzieś, inni parli naprzód. Rozkaz był: naprzód. Więc naprzód. Ciągle naprzód. Równiej, równiej, trzymać szyk. Walą ku nam. Nie, to nasi. Nasi w odwrocie.

Prawa flanka skruszała nie wiadomo kiedy. Lekka piechota poszła w rozsypkę, tylko pojedyncze grupy atakowały rydwany, kłuły konie. Od doryckiego wodza pofrunęli gońcy, by zbierać niedobitki, ustawiać na nowo oddziały. Tymczasem z drugiego rzędu wojska, z czerwonego obłoku pyłu, wychynęli ciężkozbrojni w spiżowych pancerzach, mocarne żuki z rogami na głowach. Naparli na rydwany, które wytraciły prędkość. Mordowali powoli, miarowo. Zwierzęta i ludzi. Wysadzali woźniców, łamali szprychy, wciągali bojowe wozy w doły, w pułapki. Kosy u kół łamały się na ich ciężkich tarczach, choć czasem sięgnęły też ciała, ucinając nogę, wypruwając wnętrzności.

Walczono już i na środku szyku, i na lewym skrzydle. Była w Dorach jakaś zaciętość, która pozwalała im zepchnąć Achajów. Krok po kroku, po kroku, po kroku. Tłukli mieczami i pałkami, ułamanymi drzewcami włóczni. Gięli spiż, gruchotali kości. Umierali z ledwie krótkim krzykiem, zadeptywani raz przez swoich, raz przez wroga. Gdy wreszcie przeparli achajskich żołnierzy o paręnaście łokci, pozostała za nimi ziemia rozmokła niby po deszczu. Kilka samotnych ludzkich strzępów zawodziło tam pod niebiosa.

Zarzynanie to męcząca robota, lepka. W miarę jak mijały kolejne godziny zapasów, słabły ramiona. Pot ściekał po karkach. Do umazanych krwią rąk i twarzy lgnęły muchy. Wpełzały w usta, w uszy. Wojownicy otrząsali się niby byki. Dalej uderzali, ale jakby wolniej. Coraz to kolejnego nachodziło znużenie, a wraz ze znużeniem – obojętność. Poczynały ciążyć zawieszone na szyjach tarcze. Pochylali głowy. Niech już przyjdzie ciemność. Żeby tylko nie musieć kolejny raz unosić ostrza, żeby tylko ucichł już ten łomot, łupanie w skroniach, żeby znikł gorzki smak z gardła, pieczenie z płuc.

Nikt nie zauważył, kiedy ustała walka w środku szyku. Dorowie cofnęli się, powłócząc nogami. Achajowie nie gonili wroga, stali z głowami w czerwonej, dusznej chmurze, dopóki dorycki król, dziedzic Heraklesa, nie przygnał im nowych ofiar. Odwody górali uderzyły z wściekłością. Rozpędziły zmęczonych achajskich wojowników, pognały ich aż ku taborom, gdzie stał olbrzymi wódz. Zakotłowało się, noszący rannych niewolnicy wpadli pod nogi szarżujących. Ginęli miażdżeni z jednej strony przez swych panów, z drugiej przez ich wrogów.

Kwiat mykeńskiej młodzi uderzył na straż przyboczną króla Dorów. Ponad głowami wielkookich chłopców widać było ramiona i hełm ich pana. Musiało się tak stać, żeby piękny bożek i krępy żołnierz stanęli naprzeciw siebie, inaczej śpiewacy nie mieliby o czym składać pieśni. Dor znieruchomiał na szeroko rozstawionych nogach, przygarbiony. Achaj natarł na niego, wyrzucając do przodu długie ramiona. Zadzwonił spiż. Ktoś wrzasnął. Trysnęła krew. Krzyk niósł się dalej, wibrował, wysoki, dźwięczny, dziewczęcy. Aż w końcu rozdarł zasłonę snu.

Wieszczka Ifigenia przebudziła się gwałtownie. Boski wzrok ulatywał z jej oczu, ciemność pochłaniała achajskich chłopców i doryckich mężów. Dziewczyna pozostała sama w mroku swojej ślepoty. Ona i rozdygotany gołąb w piersi.

„To nie może się wydarzyć – myślała. – Bogowie, nie pozwólcie, aby się wydarzyło!”

ROZDZIAŁ I

Po raz pierwszy ujrzała go w ogrodzie. Leżał wyciągnięty pod drzewem i wydawał się wielki niby posąg. Jego skóra lśniła w słońcu – brązowa, o złotym połysku, jak skała, na której zbudowano mykeński zamek.

Podkradła się ku niemu – cicho, na paluszkach. Przyklękła na zmatowionej słońcem trawie, pochyliła się, odetchnęła jego zapachem. Nie pachniał kwaśno jak żołnierze ojca albo kupcy z miasta. Pachniał ziemią i morzem, i wiatrem. Słono, obco, strasznie, kusząco...

– Erigone, córka Ajgista-króla.

Głos uderzył ją tak nagle, że aż odskoczyła. Mrukliwe słowa pogonił śmiech – zadziwiająco lekki, chłopięcy.

Mężczyzna poruszył się, przeciągnął, odgarnął z twarzy grzywę czarnych włosów. Na Erigone wyjrzała para piwnozielonkawych oczu. Pomyślała – głupio, aż się zawstydziła – że takie oczy mógłby mieć Bóg Morze.

– Czemu podchodzisz mnie we śnie, pani? Czyżbyś miała niecne zamiary?

– Chciałam cię zobaczyć – odpowiedziała. – W pałacu mówią o tobie „książę”, ale ojciec nakazał dworkom, by trzymały mnie od ciebie z dala. Bardzo jestem ciekawa dlaczego.

Nieznajomy uniósł się i siadł w kucki. Nawet tak skulony sięgał nosem do podbródka Erigone.

– Hm. Niełatwo to wyjaśnić – powiedział. Uśmiechał się przy tym i błyskał okiem.

Dziewczyna podeszła bliżej. Zapatrzyła się w opalone oblicze, pogoniła wzrokiem piegi rozsypane nad wysokimi kośćmi policzkowymi, zatrzymała się dłużej przy kształtnych ustach.

– Spróbuj – odezwała się w końcu.

– A dasz mi dłoń, księżniczko?

Dała. Bez chwili wahania.

Mężczyzna przyłożył sobie jej rękę do piersi. Poczuła równy tupot serca. Dudniło dużo wolniej niż jej własne i jakby... Roześmiała się niepewnie. Okrągłymi ze zdziwienia oczami chwyciła jego spojrzenie. Wciąż się uśmiechał – coraz bardziej szelmowsko.

– Bije ze złej strony – powiedziała.

– Czy można ufać człowiekowi, któremu bogowie dali serce w niewłaściwym miejscu?

Wypuścił dłoń Erigone, a ona, ku własnemu zdziwieniu, nie cofnęła ręki. Dotyk ciepłego ciała sprawiał jej przyjemność. Przez głowę galopowały gorączkowe myśli, wspominała miłosne muśnięcia słodkich palców Korinsii, służki, z którą dzieliła łoże. A gdyby tak, gdyby on...

– Podejdź bliżej, księżniczko.

Podeszła.

Zapragnęła, aby ją objął, lecz tylko uśmiechał się i mierzył ją spojrzeniem. Poczuła rumieńce kąsające poliki. Rozzłościła się i zabrała rękę, jednak nie odważyła się cofnąć.

– Ile masz lat? – zapytał.

– Czy to ważne? – odmruknęła.

– Czternaście, prawda?

Milczała.

Uniósł rękę i, dotykając podbródka dziewczyny tylko jednym palcem, przyciągnął ją ku sobie. Poczuła oddech na ustach. Potem duża, gorąca dłoń oparła się na jej pośladku, posyłając rozkoszne dreszcze przez całe ciało.

Zamknęła oczy i pocałowała mężczyznę. Nie oddał pocałunku. Z pamięci Erigone wypłynęły wspomnienia pieprznych rozmówek z kobiecych komnat. Stare baby lubiły się droczyć, młódki przechwalać, Korinsia próbowała, lecz jej się nie podobało, Eriste jeszcze nie, ale siostra jej opowiadała... a Arystomacha... a Partenopa... a Kore... Trzeba chwycić go mocno i ugniatać jak ciasto... Nie, nie, trzeba ciągnąć lekko: od siebie, ku sobie...

Dotknęła uda mężczyzny, palce zbłądziły w poszukiwaniu krocza.

Zachichotał i delikatnie, jak najdelikatniej, ujął jej nadgarstek.

– Dworki cię szukają – powiedział. – Będą tu lada chwila.

Spłoniła się jak dzieciuch, odskoczyła. Faktycznie po ogrodzie niosły się głosy wścibskich babiszcz.

– Chcę się z tobą znowu spotkać – wydyszała.

– Z rozkoszą.

– Coś wymyślę. Korinsia na pewno się zgodzi przekazać ci wiadomość.

Odbiegła kawałek. Zatrzymała się i odwróciła ku księciu. Jeszcze raz objęła wzrokiem jego potężną sylwetkę. Nie był piękny jak niektórzy chłopcy w mieście, ale – bogi! – jakąż miała na niego ochotę! Czy mógł być zalotnikiem? Wielkie Morze, oby tak było! W końcu to książę... Ale książę czego? Nieważne!

Podniecenie szybko zmieszało się ze złością. Zawróciła do mężczyzny.

– Nieładnie ze mną postąpiłeś, nie sądzisz? – fuknęła. – Rozgrzałeś trochę za bardzo.

Wybuchnął śmiechem.

– Uciekaj, dziewczynko! I przyślij mi wiadomość!

„Dziewczynko”? Zatrzęsło nią.

Chciała coś rzec, lecz wtem struchlała, bo ktoś wyłonił się zza zarośli.

– Tu cię... A to kto?

Odetchnęła. Kolejny mężczyzna, ale wcale nie tak ciekawy jak ten pierwszy. Owszem, ładny, jednak nic szczególnego. Ot, mięśniak jakich wielu. No i nie z Achajów, bo blondyn.

Dygnęła i uciekła.

Orestes wstał z ziemi. Chwilę patrzył za umykającą Erigone, a potem wyszczerzył zęby do mierzącego go krytycznym okiem Pyladesa.

– To była córka Ajgista-króla, czy się mylę? – odezwał się tamten.

– Nie mylisz się.

– Wielkie bogi, Oreście, co ty wyrabiasz?!

Orestes przyciągnął do siebie niższego mężczyznę. Wczepił palce w jego złote loki i wmusił na usta drapieżny pocałunek.

– Jesteś zazdrosny? – zapytał.

– Ktoś może zobaczyć! – szepnął Pylades.

– Ktoś widzi.

– Co?!

Jasnowłosy wyrwał się kochankowi i obrócił. Na pobliskiej ścieżce stała stara jędza, w której poznał nadzorczynię dworek.

– Wybaczcie – wymemłała. – Czy nie widzieliście tu może młodej dziewczyny?

– Pytasz o Erigone, królewską córkę? – zagadnął Orestes.

– Tak, panie. Skąd wiedziałeś? Była tutaj?

– Nie było tu żadnych młodych dziewcząt, dobra kobieto. Tylko my, chłopcy.

Posłał jej jeden ze swoich rozbrajających uśmiechów i objął ramieniem skwaszonego towarzysza.

– Rozumiem. Nic to. Nie chciałam wam przeszkadzać, szlachetni panowie.

Skłoniła się – lekko, ledwie dostrzegalnie – po czym odeszła. Gdy tylko zniknęła, Pylades zwrócił ku przyjacielowi rozwścieczone oblicze.

– Igrasz z ogniem, Oreście! Jak sądzisz, ile widziała?

– Gówno widziała. Pomijając to, że jest na pół ślepa, nadeszła akurat wtedy, gdym cię szarpał za kudły.

– Nie dość ci, że otaczają nas tu sami wrogowie? Achajowie krzywo patrzą na hetycką miłość. Jeśli nie chcemy, by zaczęli o nas szeptać, musimy zachować ostrożność.

– Twój ojciec nie miał nic przeciwko temu.

– Mój ojciec nie jest Achajem i sam miał kochanków, odkąd skończył jedenaście lat. Cud, że udało się go zmusić do zapłodnienia mojej matki. Ale tutaj, na Półwyspie, ludzie są inni.

– W tym się nie mylisz. Dobrze, mój złoty Pyladesie, opuśćmy zamek i miasto. I tak duszę się w tych murach. Chodźmy ku morzu, porozmawiamy w ustronnym miejscu, a jeśli znajdziemy jakąś grotę, może nawet zadośćuczynię ci za chwile strachu i zazdrości.

Z rozmachem klepnął Pyladesa w tyłek. Roześmiał się perliście, aż zadźwięczało w ogrodzie.

Opuścili cytadelę tylną bramą, dzięki czemu nie musieli przechodzić przez miasto, a wyszli wprost na otaczające Mykeny wzgórza. Kiedy tylko oddalili się o jakieś sto kroków, ze strażnicy wyłonił się człowiek, który szybko zszedł z drogi i zniknął między krzakami.

– Kto dziś trzyma straż? – zapytał Orestes.

– Augewas.

– Dobrze, nie będziemy musieli się wysilać. Ciekawe, jaką historię opowie Drakomachowi? Jak sądzisz, powie, że dokąd poszliśmy? Łowić ryby w rzece? Na dziwki?

Pylades nie był rozbawiony. Wciąż się burmuszył.

– Nie rozumiem, dlaczego wolisz marnować srebro mego ojca na przekupywanie straży, zamiast przeznaczyć je na najemników. Tymi błyskotkami, pierścieniami i bransoletami, którymi obdarowałeś Drakomachowych pachołków, moglibyśmy skusić na służbę pięćdziesięciu chłopa. Za obietnicę łupów i zdobycznego spłachetka ziemi mielibyśmy kolejnych pięćdziesięciu. Dolicz do tego setkę fokidzkiej młodzi, a powstanie mała armia.

– Popatrz na te mury – odparł Orestes. – Powiadają, że mój dziad Atreus zaprzągł do ich ułożenia cyklopów. Żołnierze Ajgista-króla może i stali się tłuści i zapijaczeni, ale wciąż noszą zbroje z najlepszego kiprijskiego brązu. Setka czy dwie setki ludzi nie starczyłyby, abyśmy wzięli Mykeny.

– Chodźmy zatem do Argolidy poszukać ich więcej. Argiwi z dawna wielką czcią darzą Atrydów, a twój kuzyn Kylarabes właśnie wkracza w wiek męski, będzie więc chciał się wykazać na wojnie.

– Z Argiwami sprawa nie jest tak prosta, jak ci się wydaje. Od lat są podzieleni i walczą między sobą. I choć większość z nich miała dość tyranii bliźniaczych wieszczków Melamposa i Biasa, nie znaczy to jednak, że wszyscy pokochali nowych królów osadzonych na ich miejsce przez Agamemnona i Menelaosa. Wojna domowa, która wybuchła, gdy Diomedes porzucił swoją część królestwa, kosztowała ojca Kylarabesa życie. A jakby tego było mało, nasz kuzyn Klytamedes, król Tirynsu, jest jednocześnie bratankiem Ajgista. Niby składał przysięgę Kylarabesowi, ale jakoś nie sądzę, by poparł go w walce przeciw własnemu stryjowi. Zresztą nie zamierzam brać siłą tego, co mi się prawnie należy. Mykeny są jak kurwa, po co zatem je gwałcić, skoro można kupić?

– Trzeba jeszcze mieć za co. Obawiam się, że wszystkich srebrnych i złotych dzbanów w skarbcu mego ojca nie byłoby dosyć.

Młody Atryda zaśmiał się lekko.

– Najdroższy Pyladesie, nie srebrem kupuje się Achajów ani nie złotem. Chodź, wejdźmy na wzgórze. Czujesz, jak słońce pali? Podobno w bezchmurne dni, gdy spojrzeć ku południowi, można stąd dostrzec wielkiego Boga Morze. Dziś niebo odarte jak dziewica w noc poślubną, lecz morza nie widać, nie widać nawet mgiełki. Wielkie Oko spoziera na ziemie Achajów i popieli je swoim blaskiem. Wieśniacy szepczą, że to klątwa, bo ponoć mój ojciec spalił w Troi świątynię Boga Słońca.

– Do czego zmierzasz?

– Do tego, że Achajowie żyją wojną i opowieściami o chwale. Tutaj, daleko od Wielkiego Morza, czują, że czerw nudy powoli toczy ich ducha.

– Mówisz jak śpiewak, a podobno chcesz, aby wszyscy uznawali w tobie księcia z krwi Atrydów.

– Wolisz, bym mówił wprost, jak wódz na wojnie? Dobrze zatem. Miasto nie darzy Ajgista szczególną miłością. Kupcy poparli go po śmierci mego ojca Agamemnona, bo liczyli na przywileje, których mój rodzic im skąpił, jednak szybko okazało się, że nowy król niczym nie różni się od starego. Wielu z nich opowie się po naszej stronie, jeśli tylko złożymy im wystarczająco hojne obietnice. Jednak Mykenami włada ten, kto trzyma w ręku cytadelę. Aby zdobyć miasto, musimy najpierw zdobyć poparcie możnych. Ci są mi przychylni, bo to w znacznej części wojownicy ojca. Pod rządami Ajgistosa usychają, większość z nich przepiła już trojańskie łupy. Potrzeba im tylko iskry.

– Obawiam się, że zbyt wielkie nadzieje pokładasz w wojowniczości tych swoich Achajów – odparł Pylades. – Pewnie, przy pucharze nierozcieńczonego wina lubią snuć wojenne bajędy. I słuchać o twej wizji zjednoczenia Półwyspu. Nie wystąpią jednak przeciw Ajgistowi, póki chroni go zamkowa straż. Żołnierzy może i dałoby się przekupić, ale czuję, że w chwili próby ich strach przed Drakomachem okazałby się silniejszy niż chciwość. A Drakomachos...

– Jest nieprzekupny, wiem. Chodzi wszędzie za Klitemestrą jak pies za suką, licząc na to, że któregoś dnia da mu się pokryć.

Tym razem to jasnowłosy się roześmiał.

– Uwielbiam twoją zjadliwość, Orestesie, i uwielbiam, jak mówisz w ten sposób o swojej matce.

Syn Agamemnona wzruszył ramionami, błysnął krzywym uśmiechem.

– Jestem skurwysynem i nie zamierzam się tego wypierać – odparł. – Mógłbym powiedzieć, że rozkochała w sobie dzielnego Drakomacha tak jak wcześniej mego ojca i Ajgista-króla, ale prawda jest taka, że zawsze wiedziała, komu dać dupy, a komu ją tylko obiecać. Zresztą pod tym względem jestem jej nieodrodnym synem.

Pylades spochmurniał na powrót, a gdy Orestes spróbował przygarnąć go do siebie, wyrwał mu się z ramion.

– No co? Mówiłeś, że lubisz, jak jestem zjadliwy.

– Do czasu.

– Co? Czyżbyś ciągle gniewał się o słodką Erigone?

– Tak. Jesteś mój i nie zapominaj o tym. – Jasnowłosy młodzieniec zatrzymał się nagle i zadarł głowę, by spojrzeć towarzyszowi w oczy. – Powiedz, że mnie kochasz.

– Bogi! Co ty, zmieniasz się w dziewczynę?

– Powiedz!

– Dobrze, już dobrze, zachowujesz się jak dziecko. Kocham cię, mój najsłodszy, najpiękniejszy Pyladesie.

– Teraz z kolei jesteś wredny, a tego jeszcze bardziej nie lubię. Przestań! Nie mam teraz ochoty na pieszczoty! Chcę wiedzieć, że nie jestem kolejną z twoich zabawek.

– Nie jesteś. Jeśli znów zaczniesz zachowywać się jak mężczyzna, powiem ci, do czego potrzebna mi córka Ajgista.

Ruszyli dalej. Szczyt był już niedaleko.

– No więc?

– Dzięki niej pozbędziemy się Drakomacha.

– Jak? Rzuciłeś na nią urok i nocą zakradnie się do męskich komnat, aby pchnąć go nożem?

– Nie. Wystarczy, żeby wpuściła mnie nocą do pałacu. Resztą zajmę się sam.

– Jesteś złym człowiekiem, Orestesie. Czuję, że gdy Ajgistos cię zabije, bogowie z radością rzucą twego ducha w najciemniejszą otchłań.

– Mylisz się. Bogowie są okrutni, niegodziwość ich raduje. A co do Ajgista... Może próbować, lecz wątpię, aby mu się udało.

– Na pewno nie brak mu powodów. Dobrze wie, że masz lepsze od niego prawo do tronu, Agamemnonowi był w końcu tylko kuzynem. Kusisz los.

– Klitemestra nie pozwoli zabić własnego syna.

– Nie zapominaj, że poza tobą Klitemestra ma jeszcze Aletesa, który jest dziedzicem Ajgista. Skąd pewność, że kiedy przyjdzie jej wybierać między synami, nie wzgardzi Agamemnonowym nasieniem?

– Zanadto się martwisz, Pyladesie. Właściwie to mam nadzieję, że ten głupiec Ajgistos spróbuje się mnie pozbyć. Czyż nie będzie to wystarczający dowód, że maczał palce w śmierci mego ojca?

– Agamemnon zginął na polowaniu, powaliła go dzika świnia. Widziały to dwa tuziny jego zaufanych wojowników.

Orestes parsknął.

– Widać, że nie rozumiesz Achajów. Dzika świnia! Cóż z tego, że widzieli dziką świnię? Będą woleli wierzyć, że ich króla zamordował ogarnięty chutliwym szałem zalotnik. Pieśniarze nie śpiewają o świniach.

– A sądzisz, że będą śpiewać o księciu, który uwiódł swoją siostrę?

– Z pewnością. To historia godna pieśni. Gdybyż jeszcze tylko była mi siostrą krwi, a nie przybraną z poprzedniego małżeństwa Ajgista.

– Kusisz los, powiadam ci, i drażnisz bogów.

– Bogi i bogi! Nudny jesteś z tymi swoimi bogami!

– Jeśli chciałeś się tylko dostać do pałacu, to czy nie bezpieczniej było uwieść służkę?

– Jak sam powiedziałeś, jestem księciem z rodu Atrydów. Książęta z rodu Atrydów nie pieprzą się ze służkami. Poza tym... To proste. Ajgistos zerżnął moją matkę. Ja zerżnę jego córkę. Kto wie, może nawet posieję jej w brzuchu bękarciątko.

– Czasami mnie przerażasz.

– Dobrze. Bardzo dobrze.

– Nie sądzisz jednak, że jeśli któregoś ranka Drakomach zostanie znaleziony z poderżniętym gardłem, staniesz się oczywistym podejrzanym? Ludzie wiedzą, że jesteś dziedzicem Agamemnona i tylko patrzą konfrontacji między tobą a Ajgistem.

– Dlatego właśnie głupstwem byłoby porywać się na jego życie. Tym bardziej że musiałbym od razu pozbyć się też Klitemestry i Aletesa. Co innego Drakomachos. Wątpię, aby pospólstwo potrafiło zrozumieć, w jaki sposób jego śmierć mogłaby mi być na rękę. Zresztą, nie zamierzam być tak niedyskretny, jak sugerujesz.

– Więc co, udusisz go? Otrujesz?

Orestes nie odpowiedział, wskazał za to palcem na maleńką kamienną kapliczkę, do której się zbliżali.

– O, tam już jest szczyt – powiedział. – Rusz tyłeczek, piękny chłopcze!

Z tym okrzykiem przyspieszył do biegu, a za nim pognał kochanek.

Przy kapliczce czarnowłosy książę zahamował i rzucił się na wyschniętą trawę. Objął ramionami obłą figurę Matki Ziemi, ustawioną na niewysokim podwyższeniu.

– Co robisz?

– Zaraz zobaczysz.

Rozkolebał rzeźbę i powoli odsunął na bok. Pod spodem ukazała się niewielka nisza. Stał w niej gliniany słój o zalakowanym wieczku, w którym wydrążono kilka otworów. Orestes chwycił naczynie, potrząsnął, przystawił do ucha. Ze środka dobiegł dziwnie złowieszczy chrobot.

– Co to? – zainteresował się Pylades.

– Gdybym cierpiał na śpiewacze zadęcie, o które mnie posądzasz, powiedziałbym: śmierć. A tak powiem po prostu: skorpion. Zwyczajny. Taki, na jakiego można czasem natknąć się w tutejszych grotach.

* * *

Noc była gorąca, pachniała nagrzanym piachem. Powietrze stało w miejscu. Za oknem poskrzypywały świerszcze, gdzieś w oddali jęczała miłośnie kobieta.

Orestes czuwał. Odkąd przybył na zamek Ajgista-króla, swego ojczyma, przyzwyczaił się spać niewiele. Leżał zapatrzony w gwiazdy, zasłuchany w dudnienie własnego serca, i dumał. Obrazy wypływały z pamięci, by po chwili zatonąć w niej na powrót: ojciec, matka, rydwany, rozwrzeszczane kormorany, Ifigenia... Słodka Ifigenia. Fale tłukące o morski brzeg w Aulidzie, słony posmak w ustach, okrzyki „Wiatr! Wiatr!”...

Młodzieniec wziął głęboki wdech, jakby samo wspomnienie mogło odegnać duchotę. Przymknął oczy. Pozwolił sobie osunąć się w chwilowy sen.

Kiedy uniósł powieki, poczuł, że coś jest nie tak. Drgnął, uniósł się, wytężył wzrok. I wreszcie zrozumiał: zniknęły gwiazdy.

Coś poruszyło się za oknem, do komory sypialnej spłynął dziewczęcy głos:

– Książę?

Orestes uśmiechnął się do siebie. Wstał i nagi podszedł do okna. Z bliska rozpoznał zarys ludzkiej sylwetki, a do jego nozdrzy dotarł rozkoszny zapach zdenerwowanego dziewczątka.

– Moja pani kazała mi sprowadzić cię do pałacu. Musimy się spieszyć, stróż może w każdej chwili wrócić.

– Jesteś Korinsia? – zapytał, niewiele sobie robiąc z nerwowej nuty w wysokim głosiku.

– Co? To znaczy... Nie. Jestem Eriste...

– Pochyl się tutaj, Eriste.

– Ale stróż...

– Nie przejmuj się stróżem. Chodź.

Dworka pochyliła się, a wtedy chwycił ją za ramiona, bez większego trudu uniósł i wciągnął do pokoju. Odruchowo objęła Orestesa, by zachować równowagę. Przylgnęła do niego całym ciałem.

– Co to? – zapytała.

– Twoja pani niedługo się przekona – zachichotał. – Lepiej, żeby nikt nie widział, jak sterczysz pod moim oknem. Poczekaj chwilę, ubiorę się i możemy iść.

Zostawił ją tam, gdzie stała, i poszedł wciągnąć na siebie tunikę. Biodra opiął szerokim pasem, upewniając się, że w ukrytej kieszonce tkwi kościany sztylet. Wzuł sandały. Na koniec przewiesił przez ramię rzemień, na którym wisiał gliniany słoik kryjący skorpiona.

– Chodź – rzucił, gdy był już gotowy. – Wyjdziemy oknem na tylną uliczkę.

Przemknęli przez dom, nie budząc sapiącego ciężko Pyladesa ani nikogo ze służby. Na zewnątrz dziewczyna poprowadziła mężczyznę okrężną drogą nieopodal grobowców Atrydów i ozdobionej lwami Królewskiej Bramy. Do pałacu zaszli od strony świątyni. Gdzieś w głębi potężnego kamiennego budynku tańczyły ogniowe poblaski, przebijając się przez ciężkie cienie zalegające między kolumnami.

– Bóg Morze jest niespokojny – wyszeptała Eriste.

– Nie martw się bogami. Prowadź.

Kiwnęła głową. Weszli do sanktuarium i w tym momencie dał się słyszeć wibrujący, głęboki pomruk – jak grom, tyle że dochodził spod ziemi.

– Idź! – syknął Orestes. – Nie zatrzymuj się!

Przekradli się bocznym korytarzem i w końcu dotarli do uchylonej niewielkiej furty.

– Niewolnicy noszą tędy dary do świątyni – wyjaśniła służka.

– Wiem – odparł. – Znam to wejście. Jak udało ci się wywabić stróża i zabrać mu klucz?

Dziewczyna zawahała się na chwilę.

– On... Korinsia...

Machnął ręką.

– Możesz poczekać w kuchni, świątyni albo gdzie tylko ci się podoba. Znam drogę do komnat twej pani.

Kiedy Eriste umknęła, ruszył korytarzem. Pomyślał, że rozważniej byłoby pójść wprost do tej części pałacu, w której spali mężczyźni, jednak nie zamierzał odmawiać sobie przyjemności wizyty w znajdujących się na piętrze komnatach kobiecych.

Idąc, napawał się zapachem przedwiecznych murów, słuchał mruczenia podeszew na wyślizganym wapieniu. Mimo ciemności bezbłędnie odnajdywał drogę. Jako dziecko spędzał dużo czasu na zwiedzaniu pałacowych zakamarków, podczas gdy inni chłopcy ganiali się z drewnianymi mieczami i przechwalali, jakich czynów dokonują ich ojcowie pod Troją i w królestwie Wilusy.

Przystanął pod wejściem do komnaty Erigone. Nastawił uszu. Z oddali dobiegło go dzwonienie zbroi. Żołnierze chodzili po dziedzińcu.

Sięgnął po wiszący na ramieniu słoik. Skryty w naczyniu skorpion zatańczył, zachrobotał odnóżami o gliniane ścianki. Książę odczekał chwilę, by dać mu się uspokoić, po czym odgarnął zasłonę i zanurkował w miękkie półświatło wypełniające sypialnię.

Pomieszczenie było wyposażone z rozmachem godnym Luwii czy Arzawy: szerokie łoże okrywały materie z Tyru i Babilonu, między oknami wisiały srebrne zwierciadła, pod ścianami stały skrzynie z drewna cedrowego inkrustowanego szylkretem i kością słoniową. W przepychu drogiej pościeli niemalże ginęła samotna ludzka sylwetka. Orestes odstawił słoik – wolał nie ryzykować, że jego jadowity przyjaciel zostanie przypadkiem wyzwolony podczas miłosnych igraszek. Podkradł się do łoża. Przysiadł na krawędzi, wyciągnął dłoń.

– To tylko gałgany, mój książę.

Obrócił się szybko. Za uchyloną zasłoną majaczył cień.

Ktoś gwizdnął. W korytarzu rozdzwonił się spiż, do pokoju wtargnęło tłuste światło lampy oliwnej, wykrawając z półmroku sylwetki trzech uzbrojonych ludzi. Za nimi stał łysy, baryłowaty mężczyzna o ryżej brodzie, która nie do końca kryła paskudną szramę. Drakomachos.

– Ciekawość bierze, co też przyniosłeś w tym słoiczku, panie?

* * *

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

* * *

KSIĄŻKI TEGO AUTORA

Powrót królów Szaleństwo przychodzi nocą Malowidło Ścieżka wśród fal 

POLECANE W TEJ KATEGORII

Jankeski fajter We wspólnym rytmie Umami Lato Świat dla ciebie zrobiłem Opowieść podręcznej