Jej wysokość Marionetka

Jej wysokość Marionetka

Autorzy: Melinda Sailsbury

Wydawnictwo: Zielona Sowa

Kategorie: Dla dzieci

Typ: e-book

Formaty: MOBI EPUB

cena od: 15.93 zł

Kiedy Śpiący Książę umacnia swoją władzę nad Lormere i Tregellanem, los państw spoczywa w rękach grupy buntowników, gotowych zdobyć się na najwyższe poświęcenia, aby go pokonać.

 

Uwięziona Errin i zmuszona do ucieczki Twylla mają coraz mniej czasu, by zapobiec zniszczeniu wszystkiego, co kochają. Nadchodzi ostateczna bitwa z Aurekiem, który nie powstrzyma się przed niczym, aby zatrzymać tron na zawsze.

 

Wybuchowy, wielowymiarowy, mroczny i uzależniający finał bestsellerowej trylogii Melindy Sailsbury, którą rozpoczęła nominowanado licznych nagród Córka zjadaczki grzechów.

 

Spis treści

Karta redakcyjna

Dedykacja

Wieża Honoru

CZĘŚĆ PIERWSZA. TWYLLA

Rozdział 1

O Autorce

Tytuł oryginału: THE SCARECROW QUEEN

Tekst: MELINDA SALISBURY

Przekład: KAROL SIJKA

Redaktor prowadzący: AGNIESZKA NOWAK

Redakcja: TERESA ZIELIŃSKA

Korekta: ANNA KIJANIA, MONIKA PRUSKA

Projekt okładki: MARTA ŻURAWSKA-ZARĘBA

Skład: BERNARD PTASZYŃSKI

Text © Melinda Salisbury, 2017

Cover and chapter opener ilustrations © Rekha Garton, 2017

Map ilustrations © Maxime Plasse

This translation of The Scarecrow Queen is published by arrangement with Scholastic Ltd.

© Copyright for the Polish edition by Wydawnictwo Zielona Sowa Sp. z o.o. Warszawa 2017

Przedruk lub kopiowanie całości albo fragmentów książki możliwe tylko na podstawie pisemnej zgody wydawcy.

Wszystkie postaci w książce są fikcyjne. jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych czy umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

ISBN 978-83-8073-610-8

Wydawnictwo Zielona Sowa Sp. z o.o.

Al. Jerozolimskie 96, 00-807 Warszawa

tel. 22 576 25 50, fax 22 576 25 51

e-mail: wydawnictwo@zielonasowa.pl

www.zielonasowa.pl

Konwersja: eLitera s.c.

Najlepszej przyjaciółce, Emily Lyons.

Bim, bam, bom.

Bóg nienawidzi szczęśliwych dzieci.

Wieża Honoru

Aptekarka siedzi na kolanach księcia. Jej dłonie muskają jego włosy, palce niestrudzenie pracują, zaplatając jedwabiste pukle w szeregi warkoczyków. „Jakże pięknie byłoby przyczepić dzwoneczki do tych kosmyków – myśli. – Srebrne dzwoneczki pasujące do srebrnych splotów”. Włosy księcia przypominają wodę, przez dłonie aptekarki przelewa się jedwabisty, chłodny strumień. Powieki mężczyzny pozostają zamknięte podczas tych zabiegów. Białe rzęsy muskają policzki, na pełnych ustach majaczy salonowy uśmiech, oddech jest równy i głęboki. Kiedy palce dziewczyny dotykają karku księcia, z głębi jego gardła wydobywa się niski odgłos: stęknięcie, może pomruk. Aptekarka przełyka ślinę.

Gdy książę otwiera oczy i wbija w nią wzrok, migocące światło łojówki nadaje jego źrenicom barwę topazu. Dziewczyna czuje poruszenie w żołądku: jakby mościł się w nim wąż, zwinięty i przyczajony.

Później następuje grzechot, ostrzeżenie. Książę unosi dłoń. Ona się wzdryga, ale mężczyzna ujmuje tylko jej podbródek i szerzej się uśmiecha.

− Przywodzi mi to na myśl bardzo stare wspomnienia, skarbie. W Tallith miałem od tego inne dziewki – mówi. Jego głos jest melodyjny, kojący. Aptekarka wytrwale zaplata warkocze.

– Kiedy zażywałem kąpieli, które uwielbiałem, te dziewki splatały mi włosy, aby się nie zamoczyły. Całe dolne piętro Wieży Honoru było jedną wielką, wykutą w marmurze balią, która w najgłębszym punkcie była dwakroć mojego wzrostu. Czasami, gdy odwiedzali nas dostojni goście, organizowaliśmy w niej spotkania. Pompowano do niej wodę z podziemnych źródeł. Pachniała dziwnie, zalatywała siarką, ale nie była to nieprzyjemna woń. Niestety! Barwiła włosy moje i mojej siostry na żółto, gdy się w niej zanurzyły.

Milknie i pochyla się, przystawiając do ust szklankę wina. Nie częstuje nim aptekarki, zamiast tego sączy ostatnie krople i niedbale upuszcza naczynie na posadzkę, po czym jego purpurowe wargi układają się w uśmiech.

– Słyszałem, że w tutejszych górach bije źródło z wodą o podobnych właściwościach. Być może zabiorę cię tam, gdy się ociepli. Pozwolę ci pozaplatać mi włosy i popływać ze mną. O ile będziesz grzeczna.

Aptekarka zwinnie przebiera palcami we włosach księcia; lata rwania listków i porcjowania proszków nadały jej ruchom pewność i precyzję. Ale w pokoju panuje chłód, kamienne mury są nagie, w palenisku tli się jedynie mały płomień. Kiedy dziewczyna wypuszcza powietrze, przed jej ustami wisi mgiełka oddechu, a kości atakuje tępy ból, który nigdy nie ustępuje. Książę zdaje się nie odczuwać tego chłodu, lecz aptekarka owszem. W tej krainie jest zimniej niż w jej ojczyźnie. Dłonie kobiety drżą mocniej, gdy książę przyciąga ją do siebie i przez cienką suknię muska jej plecy. Teraz przywiera do niego jeszcze mocniej, wydaje się jednak, że jego ciało nie wydziela żadnego ciepła.

– Były tam też prywatne łaźnie, na drugim piętrze – wspomina książę dalej rozmarzonym głosem. – Dyskretniejsze, przeznaczone dla osób, które takowej dyskrecji pragnęły. Czy opowiadałem ci kiedyś o wieżach zamku Tallith? – Nie czeka na jej odpowiedź. – Łącznie jest ich siedem. Każdą nazwano na cześć innej cnoty. Ja zamieszkiwałem Wieżę Miłości. Być może powinienem zmienić nazwy tutejszych wież, żeby je odpowiednio uhonorować. Jak sądzisz? – Delikatnie pieści policzek dziewczyny, a ona zaciska szczęki. – Ach, Errin... – zaczyna.

Nie jest mu wszakże dane dokończyć zdania, bo nagle przerywa je pukanie do drzwi.

– Wejść! – woła.

Drzwi otwiera lokaj o szpakowatych włosach i z płaczliwym grymasem na twarzy. Jemu również, tak samo jak aptekarce, zdaje się być zimno, bo choć porusza się w obrębie zamkowych murów, nosi podbitą futrem pelerynę. Omiata dziewczynę obojętnym spojrzeniem błękitnych oczu, poświęcając jej mniej więcej tyle samo uwagi co meblom w komnacie, po czym kłania się księciu.

– Co znowu? – pyta książę.

– Przynoszę wieści od Srebrnego Rycerza, panie – odpowiada służący i nie podnosząc głowy, sięga pod pelerynę, skąd wyjmuje zapieczętowany zwój pergaminu.

Gdy książę wyciąga rękę, służący nieznacznie unosi głowę, postępuje krok do przodu i podaje mu zwój. Po odebraniu wiadomości książę odprawia posłańca i przełamuje pieczęć.

Aptekarka ukradkiem zerka na list. Pragnie odczytać, co jej brat napisał do księcia. Ale ten zmienia pozycję ciała i zasłania pergamin.

Dziewczyna wciąż układa mu włosy, splatając ostatnie kosmyki, które można jeszcze chwycić. Choć palce ma skostniałe z zimna i zesztywniałe od subtelnych, powtarzalnych ruchów, nie przerywa pracy.

Książę zrywa się z krzesła z radosnym okrzykiem, zrzucając aptekarkę na podłogę. Przechodzi nad nią, prześlizgując się po niej spojrzeniem.

– Twój brat to cudotwórca, skarbie. Istny cudotwórca! – rzuca, po czym zwraca się do służącego: – Każ osiodłać konie. Dla mnie i dla czterech rycerzy. Jedziemy do Lortune.

Wypowiedziawszy te słowa, energicznym krokiem wychodzi z pokoju. Służący pędzi za nim, zostawiając aptekarkę na ziemi – dziewczyna leży na boku, z policzkiem i uchem przyciśniętymi do chłodnej, kamiennej posadzki. Upadła wyjątkowo niefortunnie. Jedną rękę ma uwięzioną pod ciałem, kolano obciążone nogą krzesła. Palce, choć przygniecione ciężarem ciała, nie przestają się poruszać – wciąż szukają niewidzialnych pukli księżycowych włosów, wciąż próbują przekładać jeden kosmyk nad drugim. Aptekarka uznaje, że gdyby jednak przyczepiła mu do włosów dzwoneczki, usłyszałaby, jak nadchodzi. Ostrzegłyby ją.

Nie żeby jej to szczególnie pomogło.

Mijają godziny, a książę nie wraca. Pęcherz aptekarki wypełnia się, zadając jej fizyczny ból. Nogi i ręce dziewczyny co rusz łapią skurcze. Czuje, że w wyniku upadku na całym jej ciele wykwitają siniaki i stłuczenia, kąciki ust i skóra pod paznokciami sinieją z zimna. Łzy, spływające z oczu niepowstrzymanym strumieniem, gromadzą się na podłodze pod uchem, a gdy niskie płomienie w kominku gasną, jej ciało zaczyna drżeć. Wraz z zapadającym zmierzchem w pomieszczeniu robi się coraz ciemniej.

Przez cały ten czas jej palce wciąż dzielą, przekładają i splatają niewidzialne włosy.

Wreszcie ciśnienie w jej pęcherzu staje się nie do wytrzymania, dziewczyna moczy siebie i posadzkę pod sobą. Początkowe ciepło przynosi chwilowe wytchnienie od nieustannego zimna, ale kałuża moczu szybko się ochładza i wsiąka w jej suknię. Aptekarka zadaje sobie pytanie, czy właśnie tutaj spotka ją śmierć.

Na szczęście książę wraca.

Uniósłszy brew, spogląda na leżącą dziewczynę. Przez chwilę sprawia wrażenie zaskoczonego, ale gdy uświadamia sobie, co się wydarzyło, rysy jego twarzy tracą ostrość. Przechodzi nad nią i staje obok krzesła, przy stole. Z blatu podnosi glinianą laleczkę. Jej głowę okalają sploty brązowych włosów, a na twarzyczce lśnią dwa zielone paciorki ze szkła imitujące oczy. Talię lalki okleja kawałek papieru, który książę odlepia teraz od gliny.

Dziewczyna wreszcie może się poruszyć. Czuje, jak magiczne pęta, które krępowały jej ciało, znikają, i przewraca się na plecy.

Na pięknej twarzy górującego nad nią mężczyzny widnieje grymas niesmaku.

– Posikałaś się? Ty bestyjko! Nie było mnie ledwie kilka godzin.

Kiedy aptekarka nie odpowiada, trąca jej ramię czubkiem buta.

– Mówię do ciebie. Odpowiadaj. – Nie reaguje, więc kopie ją ponownie, tym razem mocniej. – Jesteś odrażająca.

Przywołuje sługę, żeby ją podniósł. Do pokoju wchodzi mężczyzna, już nie ten sam co wcześniej. Ramiona ma przygarbione, ciemne oczy wbija w posadzkę. Cała jego postura każe go nie dostrzegać. Książę rozkazuje, obrzucając go szybkim spojrzeniem, żeby zabrał mu aptekarkę sprzed oczu i zawołał kogoś, kto posprząta po niej bałagan. Sługa nic nie odpowiada i bez mrugnięcia okiem pomaga dziewczynie się podnieść. Gdy z kamienną, niewzruszoną twarzą wyprowadza zmoczoną i szlochającą aptekarkę z komnaty, do złudzenia przypomina gliniane figurki księcia.

Książę, siadając na krześle, odprowadza ich wzrokiem. Patrzy na figurkę dziewczyny, którą wciąż trzyma w dłoniach. Jego rysy wykrzywia wściekłość. Rozgniata figurkę w dłoni i upuszcza ją na posadzkę. Jednak prawie natychmiast schyla się i ją podnosi. Spomiędzy rozkruszonej gliny wyciąga włosy i szklane paciorki, po czym odkłada je na bok. Teraz to jego palce poruszają się zwinnie, a modelowana glina powoli z powrotem przybiera postać dziewczyny. Przyczepia jej włosy do głowy, ponownie wlepia oczy w glinianą masę, wstaje i powolnym krokiem opuszcza komnatę.

Aptekarkę i sługę zastaje u podstawy wieży, którą dla niej wyznaczył. Właśnie wchodzą na pierwsze stopnie. Służący, usłyszawszy odgłos kroków swego pana, cofa się. Podobnie robi powłócząca nogami dziewczyna, która odwraca się dokładnie w chwili, gdy książę wyciąga nóż i łapie ją za rękę. Przecina jej nadgarstek i czeka, aż wycieknie zeń krew, po czym przystawia figurkę do rany.

Aptekarka krzyczy i próbuje się wyrwać, ale jest za późno. Glina wchłania krew. Dziewczyna patrzy, jak książę tym samym nożem nakłuwa własny palec, pozwalając, aby kropla jego krwi skapnęła na symulakrum. Gdy jego krew także wsiąka w glinę, książę się uśmiecha. Głaszcze glinianą laleczkę, a następnie ostrożnie wkłada ją do kieszeni. Potem bez słowa odwraca się i odchodzi, zostawiając krwawiącą i zapłakaną dziewczynę. I służącego, który tylko odprowadza go spojrzeniem.

Część pierwsza

Twylla

Rozdział 1

Gdzieś po lewej stronie parawanu, za którym jestem ukryta, woda miarowo skapuje na podłogę. Nie licząc tych rytmicznych uderzeń, świątynia kości jest pogrążona w ciszy. Odliczam ponad trzy tysiące kropel, kiedy z korytarza dobiega jakiś odgłos. Zastygam, mięśnie napinają się do granicy bólu, usiłuję usłyszeć kolejne dźwięki: przytłumione kroki, ciche westchnienia czy szelest tkanin. Chwile wleką się w nieskończoność, kapanie nie ustaje, a ja wstrzymuję oddech tak długo, że aż palą mnie płuca.

Słyszę głuche łupnięcie, potem kolejne, a później odgłos przypominający szelest. Wreszcie wypuszczam powietrze i czuję zawroty głowy. Znam te dźwięki: z sufitu spada kolejna warstwa gruzu. Już samo to powinno zmusić mnie do ruszenia się z miejsca – świadomość tego, że gdy zawali się dach, zostanę pogrzebana żywcem. Echo kroków ucichło, a lampiony na ścianach świecą coraz słabiej. Muszę już iść.

Wracam do liczenia.

Kiedy dochodzę do czterech tysięcy, przerywam i zmieniam pozycję. Moją stopę przeszywa natychmiastowy skurcz, wyginam ją, mocno zaciskając z bólu powieki. Gdy je rozwieram, pomieszczenie sprawia wrażenie ciemniejszego, wyglądam więc przez szczelinę w parawanie, który mnie zasłania. Próbuję ustalić, czy któraś z pochodni przypadkiem nie zgasła. Przez tę niewielką przerwę patrzyłam, jak Errin krzyczy na Śpiącego Księcia, widziałam, jak kłamie mu prosto w twarz, bez mrugnięcia okiem. Patrzyłam, jak on ją głaszcze, przystawia głowę do jej włosów i je wącha, grozi, że ją zamorduje. Mimo wszystko zachowała odwagę. Nawet gdy przed nim uklękła, uczyniła to z gracją osoby wyświadczającej przysługę, a nie z pokorą służki wykonującej rozkaz. Ciekawe, czy Errin w ogóle schowałaby się przed nim, gdybyśmy zamieniły się rolami. Nie potrafię sobie wyobrazić, jak siedzi zaklinowana w szczelinie, z pięścią wepchniętą do ust i ze smakiem własnej krwi na języku.

Nie, uznaję. Moja przyjaciółka nie należy do osób, które się chowają. Nawet gdyby w pierwszej chwili postanowiła się skryć, po jakimś czasie opuściłaby bezpieczny azyl i podjęłaby walkę. Nie zgodziłaby się pozostać w ukryciu dłużej. A gdyby jednak postanowiła się dobrze schować, to tylko dlatego, że miałaby w głowie plan na przyszłość. Opuściłaby schronienie w odpowiednim momencie. Śledziłaby wrogów w korytarzach, podsłuchiwałaby, próbując zdobyć jak najwięcej informacji i ułożyć plan. Tak czy owak, nie tkwiłaby tutaj, licząc krople wody.

A myślałam, że tchórzostwo opuściło mnie w Lormere.

Wraz ze wszystkimi uczuciami do Liefa. Teraz widzę jedynie zimne spojrzenie w jego oczach, gdy każe mi się schować. Powściągliwy sposób, w jaki oferuje mi schronienie, jakby próbował spłacić dług. I to, że nazwał łączące nas uczucie przyjaźnią...

Odpycham tę myśl daleko od siebie, zaciskam szczęki i składam dłonie w pięści. Doskonale wiem, jakim jest człowiekiem, wiem, jaką krzywdę wyrządził mnie, Merekowi, Lormere. Co zrobił własnej siostrze. Wszystko widziałam na własne oczy. A mimo to pierwszą rzeczą, którą poczułam, gdy go zobaczyłam, była radość. Zapomniałam o wszystkim: o śmierci, o całym bólu, przypomniałam sobie tylko zapach jego szyi, do której zbliżałam twarz, mięśnie pleców napinające się pod skórą w odpowiedzi na mój dotyk. Włosy opadające na twarz. Smak jego ust. Jakby wszystkie te księżyce nie minęły, jakby nic się nie zmieniło.

Wystarczyłoby, gdyby wypowiedział moje imię, żebym znowu przed nim uklękła. Bogowie, z całego serca pragnę go nienawidzić. Albo nie – nawet nie w tym rzecz. Chcę o nim myśleć i nie czuć nic. Chcę, żeby był mi obcy.

„Wystarczy, Twyllo – powtarzam sobie, bo bardzo chcę wyrzucić go ze swojego serca. – Odejdź precz!”

Kiedy jedna z pochodni migocze po raz ostatni i gaśnie, a w komnacie pojawia się nowy pas cienia, uświadamiam sobie, że pozostałe głownie niebawem podzielą jej los. I to dlatego – na myśl, że pozostanę tu sama, głęboko pod ziemią, w ciemności, w otoczeniu śmierci – wreszcie rozluźniam mięśnie i poruszam drżącymi nogami. Nawet teraz nie przestaję wbijać wzroku w ciemność, wypatrywać oznak życia.

Kiedy stawiam pierwszy krok, ciszę rozdziera grzmot błyskawicy. Po świątyni przetacza się chrupot kości i skrzypienie drewna pod stopami, wokół mnie wiruje echo tych odgłosów. Słyszę, jak coś upada w ciemności. Włosy na karku stają mi dęba. A gdy kolejna pochodnia syczy i gaśnie, unoszę fałdy sukni i ruszam pędem przed siebie. Potykam się o kości udowe, żebra i połamane podpory. Czuję przerażenie na myśl, że zostałam uwięziona w tej ciemności na zawsze.

Przechodząc przez zasłonę oddzielającą tę przestrzeń od korytarza, potykam się o coś dużego i miękkiego i tracę równowagę. W ostatniej chwili unoszę ręce, by zamortyzować upadek. Po zderzeniu z kamienną podłogą niemiłosiernie pieką mnie dłonie, głośno bluzgam i szybko przeturlawszy się na bok, wstaję.

Zauważam postać leżącą z twarzą zwróconą ku posadzce i zakrwawionymi po jednej stronie blond włosami. Dopiero po podczołganiu się do ciała i przystawieniu palców do szyi odkrywam płeć ofiary – to kobieta. Od razu – po chłodzie, po oporze stawianym przez skórę – poznaję, że jest martwa. Kiedy ostrożnie przewracam ją na bok, jedyne obrażenie, jakie dostrzegam, to skaleczenie na lewej skroni. Jest mikroskopijne, wygląda jak zadrapanie, a nie śmiertelna rana. Ale umarła, jej złote oczy są martwe i puste, usta rozchylone, kompletnie uleciało z niej życie. Przymykam powieki i usta kobiety, krzyżuję jej ramiona na piersiach.

Przez całe swoje życie widziałam wiele martwych osób i głęboko w duszy albo w trzewiach czuję, że przed upływem tej nocy ujrzę ich dużo więcej.

Dwie kolejne godziny są najbliższymi piekłu chwilami, jakie przeżyłam. Korytarze Konklawe przypominają labirynt króliczych nor, nie ma tu żadnych oznaczeń ani drogowskazów, które mogłyby sygnalizować gdzie się znajduję lub gdzie powinnam pójść. Początkowo jestem ostrożna, moje ruchy wciąż odrobinę krępuje strach, który kazał mi tak długo siedzieć w świątyni kości, ale przy kolejnej ślepej uliczce, kolejnym złym zakręcie narasta we mnie panika. Boję się, że nigdy nie znajdę drogi wyjścia, że umrę tutaj. Kierowana tym uczuciem w pewnym momencie zaczynam biec, unikając przeszkód i przeskakując ponad roztrzaskanymi meblami.

Idę. Bez końca. Potykam się o kolejne ciała, moje łkanie odbija się od ścian, ścigając mnie przy każdym postawionym kroku. Podświadomość podpowiada, że to znak, iż jestem tutaj zupełnie sama. Robię wokół siebie hałas, który zdradza moją obecność, ale nie potrafię iść cicho jak myszka. Szlocham i wzdycham; po drodze natrafiam na same ciała: pogruchotane, połamane, powyginane. Leżą z zadartymi ubraniami, ale ci, którzy kiedyś w nich mieszkali, nie baczą na to, że ich piersi i pachwiny są odsłonięte. Kończyny są wygięte do tyłu, czasem w ogóle ich nie ma. Kat nie znał litości.

„Jestem w zbiorowej mogile” – myślę i wybucham śmiechem, który natychmiast usiłuję stłumić, zakrywając dłońmi usta. Ale wesołość mnie nie opuszcza. Pragnienie chichotu narasta we mnie nawet wtedy, gdy mówię sobie, że nie ma powodu do śmiechu. „Histeryzuję” – uświadamiam sobie, ale niczego to nie poprawia. Nieustannie krążę i krążę.

Po jakimś czasie przestaję biec, idę przez tunele i komnaty, jakbym była pogrążona we śnie. Snuję się po pomieszczeniach, w których funkcję dywanów pełnią zwęglone karty, kluczę pomiędzy roztrzaskanymi odłamkami szkła i ceramiki, mijam pieczary, w których powietrze pachnie ziołami i siarką, a ziemię zaśmieca szereg innych przedmiotów rozgniecionych obcasami buciorów. Materace leżą porwane, regały na książki przewrócone. Podobnie jak Tremayne na powierzchni, również Konklawe zostało spenetrowane, splądrowane i obrócone w pył.

Mijam kolejne ciała: alchemików z ich lśniącymi włosami, zwykłych mężczyzn, kobiety, nawet dzieci. Przystaję przy ofiarach i sprawdzam, czy rzeczywiście są martwe. Opuszczam im powieki i zamykam otwarte usta, wyrównuję ich kończyny, jeśli są rozrzucone w sposób pozbawiony godności.

Taka śmierć to dla mnie nowość. Ciała, które widywałam dotychczas, zawsze były starannie ułożone. Wystrojone w najelegantsze ubrania zwłoki miały przyczesane włosy i twarze pokryte pudrem oraz pastą maskującymi śmierć. Leżały, spokojnie czekając na rozgrzeszenie. Tutaj śmierć wygląda inaczej.

Poprawiam ich ubrania. Odgarniam włosy z czół. Nie znajduję ocalałych.

Czuję się jak zjawa, jak spacerująca po pobojowisku walkiria rachująca umarłych. Większość z nich zadźgano albo poderżnięto im gardła; myślami uporczywie wracam do Liefa stojącego w pełnej srebrnej zbroi, z przytroczonym do boku mieczem, i nieustannie zastanawiam się, czy śmierć któregokolwiek z tych istnień obciąża jego sumienie.

Przerażające, ale w pewnym momencie to ciała zaczynają wskazywać mi drogę. Po jakimś czasie na podstawie tego, jak są ułożone, potrafię stwierdzić, gdzie już byłam, a którego trupa widzę po raz pierwszy. Gdy dostrzegam ułożone już ciało, odwracam się i idę w przeciwną stronę; jeśli nie jest oporządzone, doglądam go, a potem ruszam dalej. Zwłoki służą mi za mapę.

I w ten sposób prowadzą mnie do mojej matki. We wszystkich miejscach, w których znajdują się nieżywi, zawsze w pewnym momencie pojawia się moja matka.

Zjadaczka grzechów z Lormere leży w samym środku Wielkiej Sali, otoczona trzema ciałami. Poczuwszy dziwne odrętwienie, postanawiam ją na razie zignorować i zająć się pozostałymi. Siostry Nadziei tu nie ma, brakuje też Nii oraz Siostry Odwagi, co budzi we mnie promyk otuchy. Może przynajmniej im udało się uciec! Ale jedna z Sióstr zginęła na pewno, Siostra Pokój, przy której leży bezużyteczny miecz. Układam jej ciało, potem pozostałe dwa. Wszystkie umarły po to, żebyśmy z Errin mogły uciec. Martwych układam najschludniej, jak tylko potrafię, ścieram krew z ich twarzy, wygładzam ubrania.

Dopiero później, na końcu, podchodzę do matki.

Podczas obrzędów Zjadania wszyscy mówili, że po śmierci ludzie wydają się mniejsi, niż byli w rzeczywistości, że wyglądają, jakby spali. Ale ja nic takiego nie zauważam, kiedy patrzę na moją matkę. Rosłam w tym ciele, wyszłam z niego. Ono dało mi życie. A teraz jest puste. Wyraźnie, niewątpliwie puste.

Leży na brzuchu. Gdy ją odwracam, czuję mdłości i słyszę głuchy odgłos przetaczanego mięsa. Na szczęście jej oczy są zamknięte i tak samo jak pierwsze ciało, które znalazłam, ma tylko malutką rankę z boku głowy. Choć jej ciemne włosy są przetłuszczone, delikatnie je głaszczę. Nigdy nie potrafiłam dostrzec własnych rysów w twarzy matki i teraz też ich nie dostrzegam, nie widzę żadnego podobieństwa w jej orlim nosie, w ustach przypominających pąk róży. Skóra matki jest pozbawiona piegów, które ja mam, powieki są opuszczone. Zauważam pewne podobieństwo pomiędzy nią a moją siostrą Maryl: te same wygięte w łuk wargi, te same drobne dłonie. Ja natomiast wyglądam zupełnie inaczej niż ona. Równie dobrze mogłabym być podrzutkiem. Przez chwilę zastanawiam się, gdzie są moi bracia, gdzie mieszkają, czy martwią się panowaniem Śpiącego Księcia. Czy przejęliby się tym, że nasza matka nie żyje. Ale przecież ona zaniedbywała ich bardziej niż mnie. Ja byłam przynajmniej użyteczna. Mogłam posłużyć do osiągnięcia celu, jak się teraz okazuje.

Minął niecały dzień od chwili, gdy stałam w tym pomieszczeniu i przysięgałam walczyć ze Śpiącym Księciem. Jakże pewna siebie byłam z Errin i Silasem u boku, jakże słuszny był mój gniew. Wtedy wszystko wydawało się takie realne, takie proste. Silas szkolił do walki alchemików i ich pobratymców. Wszyscy mieliśmy pomaszerować na Lormere i pokonać Śpiącego Księcia. Myślałam, że przeobrazimy się w armię mścicieli jak z opowieści. Wyobrażałam sobie, że ludzie zbiegną się na nasze wezwanie, a ponieważ stoimy po stronie dobra, na pewno odniesiemy zwycięstwo.

Ale wtedy przybył Aurek z moim ukochanym u boku i udowodnił, że nie tylko nie przestałam być tchórzem, ale na dodatek wciąż jestem naiwną głuptaską. I to ja mam uratować nas przed Śpiącym Księciem.

Uwalniam włosy matki spod opaski i układam je na ramionach. Składam jej ręce na klatce piersiowej i wygładzam suknię. Mam jednak nieodparte wrażenie, że czegoś brakuje, że zapomniałam coś zrobić. Spełnić życzenie. Spłacić dług.

Wtedy dostrzegam stół, chleb i dzban piwa, które w jakiś cudowny sposób przetrwały walkę, jakby czekały na nadejście tej właśnie chwili. Już wiem, co powinnam zrobić.

Biorę chleb i dzban ze stołu i kładę je obok matki, a następnie sięgam po leżący obok puchar i napełniam go piwem.

Obrzęd Zjadania czas zacząć.

Chleb jest biały i puszysty, nijak nie przypomina chleba, który jadałam w zamku Lormere. Przeżuwam małe nasionka o bogatym, przypominającym lukrecję smaku. Wciąż dostają mi się między zęby i muszę przerywać ucztę, żeby je wydłubać. Robiąc to, wyliczam grzechy matki.

Duma – to na pewno. Szczypta próżności. Lubieżność? Prawdopodobnie; nie licząc bliźniaków, wszyscy mamy różnych ojców. Trudno mi sobie jednak wyobrazić matkę szukającą mężczyzny – trudno mi sobie wyobrazić, że ma apetyt na coś innego niż własna pozycja. Zawsze zakładałam, że właśnie dlatego nas urodziła: z poczucia obowiązku. Teraz nigdy już nie zyskam pewności. Nigdy nie zapytam. Odpycham od siebie tę myśl i koncentruję się na grzechach. Czasami potrafiła być gniewna. I złośliwa.

Jednak nie mogę się skupić. Myślami wciąż wracam do rozmowy, którą odbyłyśmy przed atakiem. Mówiła, że próbowała ocalić Maryl w jedyny znany jej sposób. Opowiadała o strachu, że królowa odmówi jej w mojej sprawie.

Mówiła, że kocha mnie najmocniej, jak potrafi.

Chleb staje mi w gardle i muszę łyknąć piwa, by przepchnęło uformowaną w przełyku kulę.

Nie przeprowadzam rytuału Zjadania dogmatycznie; nie ważę każdego grzechu i nie przejmuję go na siebie. Nie tak odprawia się Zjadanie.

Odstawiam kubek piwa i pochyliwszy się, całuję zimne czoło matki.

– Dobranoc – mówię cicho. – Ofiaruję ci ukojenie i odpoczynek, droga pani. Od tej pory nie będziesz spacerowała naszymi drogami ani wędrowała po naszych łąkach. A dla spokoju ducha twego... – Nie potrafię zmusić się, by to powiedzieć. Nie potrafię. Siadam na posadzce i przymykam powieki, głośno oddychając.

Jestem zmęczona przejmowaniem cudzych grzechów.

Jestem zmęczona uciekaniem przed wszystkimi.

Pragnę być jak Errin. Jak Nia. Jak Siostra Nadzieja. Chcę być dziewczyną, która walczyła z golemem; dziewczyną, która walnęła pięścią w stół i w komnacie pełnej potężnych kobiet oświadczyła, że zamierza walczyć, a one wszystkie niech idą do diabła.

Przeżyłam sąd w Lormere. Przetrwałam podróż do Scarron. Wyszłam cało z najazdu Śpiącego Księcia na Konklawe. Ocalałam.

Potem przemawiam, słowa wypływają z mojego wnętrza.

– Ofiaruję ci ukojenie i odpoczynek, droga pani. Od teraz nie będziesz spacerowała naszymi drogami ani wędrowała po naszych łąkach. A dla spokoju ducha twego znów sprowadzę sen na Aureka. Na dobre. To też uczynię dla twej duszy. Uczynię to również dla własnej duszy.

Przy drzwiach rozlega się odgłos miarowego klaśnięcia. Zrywam się na równe nogi, potrącając piwo. W wejściu stoi Nia. Jest zakrwawiona, jej ciemną skórę pokrywają sińce, ale żyje. Rzucam się pędem przez komnatę i dopadłszy do niej, przytulam ją z całych sił. Ku mojemu zaskoczeniu ściska mnie równie mocno i kiedy tak stoimy objęte, przeszywa mnie prąd ulgi, który znika dopiero, gdy Nia się odsuwa.

– Myślałam, że tylko ja przeżyłam. Jesteś sama? – pytam, a ona kręci głową.

– Siostra Nadzieja żyje. Jest na powierzchni; ukrywają się poza murami miasta, w opuszczonej szopie.

– Ukrywają? Kto jej towarzyszy?

– Siostra Odwaga, ale ona jest ranna. Poza nimi uciekło jeszcze kilka osób.

– Silas? – pytam, a gdy Nia potrząsa głową, w moim brzuchu przelewa się fala strachu. Ja również muszę jej coś powiedzieć: – Zabrano też Errin.

Nia zaciska szczęki.

– Porwał wszystkich alchemików, których nie zdążył zabić. Musimy ich uratować. Nie możemy zostawić z nim Silasa ani Errin. Ani Katy. – Głos dziewczyny łamie się, kiedy wypowiada imię żony.

– Uratujemy – obiecuję. – Sprowadzimy ich z powrotem do domu. I powstrzymamy go. Powstrzymamy Śpiącego Księcia.

– Jak? – Patrzy na mnie rozszerzonymi, wypranymi z nadziei oczyma.

– Zaprowadź mnie do Siostry Nadziei. Wtedy wspólnie coś ustalimy.

Kiwa głową, odwraca się i daje znak, bym szła za nią. Chwilę się waham, po czym podchodzę do miejsca, w którym leży Siostra Pokój. Podnoszę leżący przy niej miecz i zacisnąwszy dłoń na rękojeści, spokojnie badam jego wagę i testuję pewność chwytu. Jest cięższy, niż mi się wydawało, dlatego do prawej ręki spoczywającej na głowicy dokładam lewą. Biorę niepewny zamach ostrzem i niemal się przewracam, przez co natychmiast czuję się głupio. Nie odkładam go jednak. Skoro Siostra nauczyła się go trzymać i nim fechtować, to mnie również się uda. Wkładam ostrze za pas i po raz ostatni obejmuję wzrokiem pokój.

Ruchem głowy żegnam mamę, jakby mogła mnie zobaczyć, i podążam za Nią, czując uderzający o biodra miecz. Lubię jego dotyk.

* * *

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

* * *

O Autorce

MELINDA SALISBURY mieszka nad morzem, gdzieś na południu Anglii. Jako dziecko naprawdę myślała, że Matylda Roalda Dahla to jej autobiografia, po części dlatego, że jej dziadek często omyłkowo nazywał ją Matyldą, a lokalna biblioteka miała dość nonszalanckie podejście do wypożyczanych książek. Niestety, nigdy nie przejawiała zdolności telekinetycznych. Lubi podróżować i przeżywać przygody. Lubi też średniowieczne zamki, nieśredniowieczne akwaria, Ryszarda III i wszystko co skandynawskie.

Można znaleźć ją na Twitterze pod @AHintofMystery, ale czujcie się ostrzeżeni, bo dużo tweetuje.

KSIĄŻKI TEGO AUTORA

Jej wysokość Marionetka 

POLECANE W TEJ KATEGORII

Amelia i Kuba/ Kuba i Amelia