Tysiąc pięter

Tysiąc pięter

Autorzy: Katharine McGee

Wydawnictwo: Otwarte

Kategorie: Dla młodzieży

Typ: e-book

Formaty: MOBI EPUB

Ilość stron: 416

Cena książki papierowej: 36.90 zł

cena od: 27.99 zł

Manhattan. Rok 2118. Sercem Nowego Jorku jest tysiącpiętrowa Wieża dla wybranych. Jest tam wszystko, czego potrzeba do życia. Im ktoś bogatszy, tym wyżej może mieszkać.

Avery, zaprojektowana genetycznie idealna siedemnastolatka, wraz z bogatymi rodzicami i przybranym bratem Atlasem mieszka na tysięcznym piętrze Wieży. Avery skrywa pewien sekret – Atlas jest dla niej kimś więcej niż tylko bratem. Kocha się w nim również jej przyjaciółka Leda. Jednak jest to nieszczęśliwe uczucie, które wpędza ją w uzależnienie. Sytuację dziewczyny komplikuje podejrzenie, że coś dziwnego łączy jej ojca z Eris, koleżanką Ledy mieszkającą na jednym z niższych pięter... Nikt z bohaterów nie zdaje sobie sprawy, że jest ktoś, kto zna ich tajemnice i może je wykorzystać do swoich celów.

 

Dla Lizzy

PROLOG

Listopad 2118 roku

Na tysięcznym piętrze stopniowo przycichały dźwięki muzyki i odgłosy śmiechu, impreza z każdą minutą dogorywała i nawet najbardziej wytrwali goście zmierzali chwiejnym krokiem do wind, żeby zjechać w dół, do swoich domów. Rozciągające się od podłogi do sufitu okna wyglądały niczym prostokąty aksamitnej ciemności, choć w oddali powoli wschodziło już słońce, a linia horyzontu mieniła się barwami ochry, bladego różu i miękkiego, połyskującego złota.

Nagle ciszę rozdarł krzyk lecącej w dół dziewczyny – jej ciało spadało coraz szybciej, przecinając chłodne, wczesnoranne powietrze.

Za niespełna trzy minuty dziewczyna miała uderzyć o bezlitosny beton East Avenue. Ale w tej chwili – z włosami łopoczącymi na wietrze niczym chorągiew, w opinającej ciało jedwabnej sukience oraz z jasnoczerwonymi ustami zastygłymi w idealnie okrągłym okrzyku przerażenia – wyglądała piękniej niż kiedykolwiek.

Mówią, że tuż przed śmiercią całe życie przemyka ludziom przed oczami. Ale zbliżając się coraz szybciej do ziemi, spadająca dziewczyna myślała jedynie o kilku ostatnich godzinach swego życia, o obranej przez siebie drodze, która zaraz miała gwałtownie się skończyć. Gdyby tylko z nim nie rozmawiała. Gdyby tylko nie była taka głupia. A przede wszystkim – gdyby tylko nie poszła dziś na górę.

Kiedy ochroniarz monitorujący dok znalazł to, co pozostało z ciała dziewczyny, i roztrzęsiony zgłosił, że doszło do wypadku, wiedział jedynie, że to pierwsza osoba, która spadła z Wieży w ciągu dwudziestu pięciu lat jej istnienia. Nie wiedział jednak, kim była ofiara ani jak wydostała się na zewnątrz.

Nie miał pojęcia, czy spadła, została zepchnięta czy też – przygnieciona ciężarem skrywanych sekretów – sama postanowiła skoczyć.

AVERY

Dwa miesiące wcześniej

– Świetnie się dziś bawiłem – powiedział Zay Wagner, odprowadzając Avery Fuller do drzwi jej rodzinnego penthouse’u. Wracali właśnie z Nowojorskiego Akwarium na 830 piętrze, gdzie tańczyli ze znajomymi w delikatnym blasku bijącym od wypełnionych rybami zbiorników. Avery wprawdzie nieszczególnie lubiła to miejsce, ale jak zwykła mówić jej przyjaciółka Eris, impreza to w końcu impreza, co nie?

– Ja też. – Avery pochyliła swoją jasnoblond głowę w kierunku skanera siatkówki oka i drzwi się otworzyły. – Dobranoc. – Obdarzyła Zaya uśmiechem.

Chłopak złapał ją za rękę.

– Myślałem, że może pozwolisz mi wejść. Skoro twoi rodzice wyjechali i w ogóle...

– Przepraszam – wymamrotała Avery i ziewnęła, żeby ukryć rozdrażnienie. Powinna się tego spodziewać. W końcu Zay przez całą noc wykorzystywał każdą okazję, żeby jej dotknąć. – Jestem skonana.

– Avery. – Zay puścił jej rękę, cofnął się o krok i przeczesał palcami włosy. – Reagujesz tak od tygodni. Czy ty mnie w ogóle lubisz?

Avery otwarła usta, ale nie wydobył się z nich żaden dźwięk. Nie miała pojęcia, co powiedzieć.

Przez twarz Zaya przemknęło jakieś uczucie – ale co to było? Irytacja? Zmieszanie?

– Rozumiem. Zobaczymy się później – powiedział i ruszył w kierunku windy. Na koniec odwrócił się i zmierzył Avery wzrokiem. – Wyglądałaś dziś naprawdę pięknie – dodał, po czym drzwi windy zamknęły się za nim z cichym szczęknięciem.

Avery westchnęła i weszła do ogromnego holu swojego mieszkania. Zanim się urodziła, kiedy Wieża nadal była w trakcie budowy, jej rodzice bardzo mocno rywalizowali z innymi chętnymi o kupno tego mieszkania. Zajmowało ono całe najwyższe piętro i jako jedyne w całym budynku miało dwupoziomowy hol. Rodzice byli niezwykle dumni z tego holu, za to Avery go nie znosiła: pusta przestrzeń sprawiała, że jej kroki odbijały się głuchym echem, a na każdej płaskiej powierzchni błyszczały lustra. Gdziekolwiek popatrzyła, wszędzie widziała własne odbicie.

Zrzuciła z nóg szpilki i na bosaka ruszyła w stronę swojego pokoju, zostawiając buty na środku korytarza. Jutro ktoś je sprzątnie, pewnie któryś z botów albo Sarah, jeśli tym razem przyjdzie punktualnie.

Biedny Zay. Avery naprawdę go lubiła, zawsze ją rozśmieszał. Uważała, że jego głośny, zakręcony sposób bycia jest całkiem zabawny. Ale gdy się pocałowali, nie poczuła nic.

Jedynym chłopakiem, którego Avery pragnęła pocałować, był ten, którego przenigdy pocałować nie będzie mogła.

Weszła do swojej sypialni i usłyszała cichy szum wybudzonego komputera pokojowego, który przeskanował jej organizm i dostosował do niego temperaturę otoczenia. Na stoliku obok staroświeckiego łóżka z baldachimem pojawiła się szklanka wody z lodem – prawdopodobnie dlatego, że w jej pustym żołądku wciąż buzował szampan – choć Avery nawet o nią nie prosiła. Po tym jak Atlas wyjechał z miasta, wyłączyła funkcję głosową w komputerze. To Atlas zaprogramował w nim brytyjski akcent i nazwał go Jenkinsem. Rozmawianie z Jenkinsem bez Atlasa wprawiało ją w przygnębienie.

Słowa Zaya wciąż rozbrzmiewały echem w jej głowie. „Wyglądałaś dziś naprawdę pięknie”. Próbował tylko powiedzieć jej komplement i nie mógł przecież wiedzieć, jak bardzo Avery nienawidziła tego określenia. Przez całe życie na każdym kroku słyszała, jaka jest piękna – od swoich rodziców, chłopaków, nauczycieli. Teraz to słowo straciło już dla niej znaczenie. Tylko jej przyrodni brat Atlas wiedział, że lepiej nie prawić jej tego typu komplementów.

Fullerowie poświęcili wiele lat i wydali mnóstwo pieniędzy na poczęcie Avery. Nie wiedziała dokładnie, jak bardzo kosztowne było jej stworzenie. Mogła się jedynie domyślać, że jej wartość była nieznacznie niższa od ceny ich mieszkania. Jej rodzice – oboje średniego wzrostu, o przeciętnej urodzie i z rzednącymi brązowymi włosami – udali się do światowej sławy naukowca ze Szwajcarii, który pomógł im wydobyć to, co najlepsze, z ich wspólnego materiału genetycznego. Z mniej więcej miliona kombinacji przeciętnego DNA obojga Fullerów udało się wyłowić to jedno połączenie, które doprowadziło do powstania Avery.

Czasami Avery zastanawiała się, jak by wyglądała, gdyby rodzice poczęli ją w sposób naturalny lub gdyby przeskanowali ją jedynie pod kątem chorób, jak robiła to większość mieszkańców górnych pięter. Czy odziedziczyłaby po mamie chude ramiona, a po tacie – duże zęby? Nie żeby miało to teraz jakieś znaczenie. Pierson i Elizabeth Fullerowie zapłacili za taką właśnie córkę: z włosami w kolorze miodu, długimi nogami, ciemnoniebieskimi oczami, obdarzoną inteligencją taty i bystrym umysłem mamy. Atlas zawsze żartował z Avery, że jej jedyną niedoskonałością był upór.

Avery bardzo chciała, żeby to była prawda.

Potrząsnęła głową, spinając włosy w luźny kok, i stanowczym krokiem wyszła z pokoju. W kuchni otworzyła szeroko drzwi do spiżarni i sięgnęła do uchwytu ukrytego mechanizmu. Natrafiła na niego przed laty podczas zabawy w chowanego z Atlasem. Nie miała pojęcia, czy rodzice w ogóle o nim wiedzieli, w końcu żadne z nich nigdy tu nawet nie zaglądało.

Avery pociągnęła metalowy panel i do ciasnej spiżarni zsunęła się drabina. Ściskając obiema rękami skraj jedwabnej sukni w kolorze kości słoniowej, pochyliła się i zaczęła wchodzić na górę, instynktownie licząc szczeble po włosku: uno, due, tre. Ciekawe, czy Atlas spędził w tym roku trochę czasu we Włoszech. O ile w ogóle pojechał do Europy.

Balansując na górnym szczeblu, Avery wyciągnęła rękę, żeby otworzyć klapę, po czym wyszła w smaganą wiatrem ciemność.

Poprzez ogłuszający ryk wiatru Avery usłyszała dudnienie rozmaitych maszyn na dachu, ukrytych w wodoszczelnych skrzyniach lub pod panelami słonecznymi. Jej bose stopy marzły na metalowych płytach platformy. Z każdego rogu budowli wznosiły się łukami stalowe podpory i łączyły się na środku, tworząc charakterystyczną iglicę Wieży.

Noc była pogodna, Avery nie czuła w powietrzu żadnej chmury, która mogłaby zwilżyć jej rzęsy lub pokryć kropelkami wilgoci skórę. Gwiazdy lśniły niczym rozpryśnięte szkło na niemożliwie ciemnym przestworze nieba. Gdyby ktokolwiek dowiedział się, że tu weszła, dostałaby szlaban do końca życia. Wychodzenie na zewnątrz powyżej 150 piętra było zabronione: wszystkie tarasy powyżej tego poziomu były chronione przed gwałtownymi podmuchami wiatru za pomocą mocnych szyb ze szkła polietylenowego.

Avery zastanawiała się, czy ktokolwiek poza nią postawił tu kiedyś stopę. Wzdłuż jednej krawędzi dachu ciągnęły się barierki zabezpieczające, prawdopodobnie zamontowane na wypadek, gdyby musiała tu wejść ekipa konserwatorów budynku, ale z tego, co wiedziała Avery, nikt tu nigdy nie zaglądał.

Nie wspomniała o swoim odkryciu Atlasowi. Był to jeden z zaledwie dwóch sekretów, którymi się z nim nie podzieliła. Gdyby Atlas się dowiedział, zadbałby o to, żeby już nigdy tu nie wróciła, tymczasem Avery nie potrafiła znieść myśli, że miałaby z tego zrezygnować. Uwielbiała tu przesiadywać – uwielbiała wiatr, który chłostał jej twarz, szarpał włosy, wyciskał łzy z oczu i huczał tak głośno, że zagłuszał jej własne szalone myśli.

Avery podeszła bliżej do krawędzi dachu i spojrzała na panoramę miasta, upajając się zawrotem głowy i uczuciem wirowania w brzuchu. Poniżej miejskie kolejki przecinały powietrze niczym fluorescencyjne węże. Horyzont wydawał się tak niesamowicie odległy. Spojrzenie Avery sięgało teraz od świateł New Jersey na zachodzie po ulice Bezmieścia na południu i Brooklyn na wschodzie, a nawet jeszcze dalej, aż po grafitowy odblask Atlantyku.

Pod jej bosymi stopami znajdowała się największa budowla na ziemi, sama w sobie będąca zamkniętym światem. „Jakie to dziwne”, pomyślała Avery. Poniżej niej żyły miliony ludzi, którzy w tej właśnie chwili jedli, spali, śnili lub się dotykali. Zamrugała, czując się nagle nieznośnie samotna. Wszyscy ci ludzie byli dla niej obcy, nawet ci, których znała. Czemu miałaby się przejmować ich albo też swoim losem, albo w ogóle czymkolwiek?

Oparła łokcie o barierkę i zadrżała. Jeden nieostrożny ruch i będzie po niej. Nie po raz pierwszy zaczęła się zastanawiać, jak by to było lecieć cztery kilometry w dół. Wyobrażała sobie, że w chwili gdy osiągnęłaby prędkość graniczną, pewnie ogarnąłby ją dziwny spokój i uczucie nieważkości. A zanim zdążyłaby uderzyć o ziemię, pewnie i tak od dawna już by nie żyła z powodu ataku serca. Przymknąwszy oczy, Avery przechyliła się do przodu, zawijając o brzeg dachu palce stóp z pomalowanymi na srebrno paznokciami i właśnie w tej chwili wnętrza jej powiek rozjaśniły się, a jej szkła kontaktowe zarejestrowały nadchodzące pingnięcie.

Zawahała się, a imię, jakie wyświetliło się na szkłach, sprawiło, że zalała ją fala ekscytacji wymieszanej z wyrzutami sumienia. Przez całe lato tak skutecznie udawało jej się unikać tej sprawy: najpierw przebywała na wymianie uczniów we Florencji, a ostatnio była zajęta Zayem. W końcu jednak Avery odwróciła się od krawędzi dachu i zeszła szybko po drabinie.

– Hej – powiedziała zdyszanym głosem, gdy już znalazła się z powrotem w spiżarni. Mówiła szeptem, choć w pobliżu nie było nikogo, kto mógłby ją usłyszeć. – Dawno się nie odzywałeś. Gdzie jesteś?

– W zupełnie nowym miejscu. Spodobałoby ci się tutaj. – Jego głos brzmiał tak samo jak zawsze, był ciepły i głęboki. – Co u ciebie, Aves?

To właśnie był główny powód, dla którego Avery wyszła na zewnątrz na szalejący wokół Wieży wiatr. Chciała uciec przed własnymi myślami, których najwyraźniej nie udało się odpowiednio zaprojektować podczas procesu inżynierii genetycznej.

Osobą, z którą rozmawiała, był jej brat Atlas – to właśnie z jego powodu postanowiła już nigdy w życiu nie pocałować innego chłopaka.

LEDA

Gdy kopter minął East River i znalazł się nad Manhattanem, Leda Cole pochyliła się i przycisnęła twarz do szyby z fleksiglasu, żeby mieć lepszy widok.

W tej pierwszej chwili, gdy jej oczom ukazywała się panorama miasta, zawsze było coś magicznego, zwłaszcza teraz, kiedy okna na wyższych piętrach wręcz płonęły w popołudniowym słońcu. Pod neochromową powierzchnią migały kolorowe punkty wind mknących w szybach, które były niczym naczynia krwionośne pompujące krew w dół i w górę miejskiego organizmu. Leda pomyślała, że miasto wygląda tak jak zawsze: całkowicie nowoczesne, a jednak w pewnym sensie ponadczasowe. Wielokrotnie widziała zdjęcia przedstawiające panoramę starego Nowego Jorku, który ludzie tak idealizowali. Jednak według niej w porównaniu z Wieżą wydawał się brzydki i poszarpany.

– Cieszysz się, że wracasz do domu? – spytała ostrożnie mama, spoglądając z drugiej strony przejścia na Ledę. Ta skinęła tylko zdawkowo głową, nie zadając sobie trudu, żeby się odezwać. Odkąd rodzice odebrali ją dziś rano z kliniki odwykowej, prawie z nimi nie rozmawiała. A w zasadzie nie rozmawiała z nimi od tamtej sytuacji w lipcu, przez którą trafiła na odwyk.

– Możemy zamówić dziś Miatzę? Od tygodni chodzi za mną burger dodo – odezwał się jej brat Jamie, wyraźnie próbując poprawić nieco nastrój. Ale Leda go zignorowała. Jamie był od niej tylko jedenaście miesięcy starszy i właśnie miał zacząć ostatnią klasę liceum, ale nie byli sobie zbyt bliscy. Prawdopodobnie dlatego, że w niczym nie byli do siebie podobni.

Jamie był nieskomplikowany, bezpośredni i wydawało się, że nigdy się nie martwił. Oboje z Ledą nawet podobnie nie wyglądali: podczas gdy Leda miała ciemną karnację i była energiczna podobnie jak jej mama, Jamie miał cerę bladą tak jak ojciec i pomimo największych wysiłków siostry zawsze wyglądał koszmarnie. W tym momencie paradował z krzaczastą brodą, którą najwyraźniej zapuszczał przez ostatnie miesiące.

– Zamówimy to, na co tylko Leda ma ochotę – odparł tata. Jasne, tak jakby możliwość wybrania obiadu miała wynagrodzić jej całą resztę.

– Wszystko mi jedno. – Leda zerknęła na nadgarstek. Dwa małe ślady po nakłuciach, pozostałości po bransoletce monitorującej, którą musiała nosić przez całe lato, stanowiły jedyny dowód jej pobytu w Srebrnej Zatoce, ośrodku, który wbrew swojej nazwie znajdował się z dala od oceanu, w środkowej Nevadzie.

Leda nie mogła jednak obwiniać o wszystko rodziców. Gdyby wtedy w lipcu sama znalazła się na ich miejscu, to też wysłałaby siebie na odwyk. Kiedy trafiła do ośrodka, wyglądała upiornie: była wściekła i agresywna, nakręcona xenperedrenem i kto wie czym jeszcze. Potrzebowała jednego pełnego dnia pod kroplówką z „sokiem szczęścia”, jak mawiały dziewczyny ze Srebrnej Zatoki, czyli płynem ze środkami uspokajającymi i dopaminą, zanim w ogóle zgodziła się porozmawiać z lekarzami.

Kiedy jednak organizm zaczął powoli oczyszczać się z narkotyków, wraz z nimi zniknął też gorzki smak urazy do rodziców. W jej miejscu pojawił się wstyd: lepki, nieprzyjemny wstyd. Leda zawsze obiecywała sobie, że zachowa nad sobą kontrolę, że nie stanie się taka jak jeden z tych żałosnych ćpunów, jakich pokazywali im na hologramach podczas pogadanek w szkole. A mimo wszystko wylądowała na odwyku z igłą kroplówki wkłutą w żyłę.

– Dobrze się czujesz? – spytała jedna z pielęgniarek, widząc jej minę.

„Nigdy nie pozwól, żeby widzieli, jak płaczesz”, upomniała się w myślach Leda i kilkoma mrugnięciami powstrzymała łzy.

– Oczywiście – zdołała odpowiedzieć pewnym głosem.

Ostatecznie Ledzie udało się odnaleźć na odwyku pewien spokój, ale nie za sprawą jej beznadziejnego psychiatry, tylko dzięki medytacji. Poświęcała jej niemal każdy ranek, siedząc ze skrzyżowanymi nogami i powtarzając mantry, które wygłaszał monotonnym głosem guru Vashmi: „Niech moje działania mają sens. Jestem swoim największym sprzymierzeńcem. Dam sobie radę sama”. Co jakiś czas Leda otwierała oczy i przez lawendowy dym przyglądała się pozostałym dziewczynom obecnym w namiocie do jogi. Wszystkie miały udręczony, zaszczuty wyraz twarzy, jakby ktoś je tutaj zagonił i teraz bały się wyjść. „Nie jestem taka jak one”, powtarzała sobie wtedy Leda, prostowała plecy i ponownie przymykała oczy. W przeciwieństwie do tych dziewczyn ona nie potrzebowała narkotyków.

Teraz znajdowali się zaledwie kilka minut od Wieży. Nagły niepokój sprawił, że Leda poczuła uścisk w żołądku. Czy była na to gotowa? Gotowa, żeby tu wrócić i zmierzyć się z tym wszystkim, co wpakowało ją w kłopoty?

Chociaż nie ze wszystkim. Atlasa wciąż nie było w mieście.

Przymknąwszy oczy, wymamrotała kilka słów, nakazując swoim szkłom otwarcie skrzynki odbiorczej, którą sprawdzała niemal bez przerwy, odkąd opuściła rano odwyk i znów miała dostęp do sieci. Trzy tysiące nagromadzonych przez lato wiadomości pingnęło jednocześnie w jej uszach, zaproszenia i powiadomienia wideo spływały jedno po drugim niczym kaskada dźwięków. Ten gwar zainteresowania wydał jej się osobliwie kojący.

Na samym szczycie znajdowała się nowa wiadomość od Avery: „Kiedy wracasz?”.

W każde wakacje rodzice zmuszali Ledę, by jechała wraz z nimi na coroczne odwiedziny w ich „domu” w jakiejś zapadłej mieścinie w Illinois.

– Moim domem jest Nowy Jork – protestowała za każdym razem, ale rodzice ją ignorowali. Szczerze mówiąc, w ogóle nie rozumiała, po co rodzice jeżdżą tam rok w rok. Gdyby udało jej się to, czego oni dokonali – przeprowadzili się z Danville do Nowego Jorku jako nowożeńcy dokładnie w tym czasie, kiedy powstała Wieża, i powoli pięli się w górę, aż w końcu stać ich było na to, żeby zamieszkać na upragnionych wyższych piętrach – w ogóle nie oglądałaby się za siebie.

A mimo to rodzice Ledy z uporem maniaka wracali każdego roku do swego rodzinnego miasteczka i spędzali lato z dziadkami w zacofanym technologicznie domu, w którym pod dostatkiem było jedynie masła sojowego i mrożonych posiłków. Ledzie nawet podobały się te wyprawy, kiedy jeszcze była mała i traktowała je po prostu jako kolejną przygodę. Jednak gdy dorosła, zaczęła błagać rodziców, by zostawili ją w Nowym Jorku. Miała już dość towarzystwa kuzynów ubranych w tandetne, produkowane masowo ubrania i patrzących na nią dziwnymi, pozbawionymi szkieł kontaktowych źrenicami. Ale bez względu na to, jak bardzo protestowała, nigdy nie mogła wykręcić się od wyjazdu. Aż do tego roku.

„Właśnie wracam!”, odpowiedziała przyjaciółce Leda, wymawiając na głos treść wiadomości i kiwając głową, żeby ją wysłać. Wiedziała, że powinna powiedzieć Avery o Srebrnej Zatoce, bo w trakcie terapii wiele rozmawiali o odpowiedzialności oraz pomocy ze strony przyjaciół. Ale na samą myśl, że miałaby wyjawić to Avery, Leda tak mocno zacisnęła dłonie na siedzeniu, aż zbielały jej knykcie. Nie mogła przyznać się do takiej słabości przed swoją perfekcyjną najlepszą przyjaciółką, nie potrafiła tego zrobić. Oczywiście Avery zachowa się wobec niej uprzejmie, ale Leda wiedziała, że gdzieś w głębi duszy z pewnością ją osądzi i od tej pory będzie ją traktować nieco inaczej. Tego Leda by nie zniosła.

Avery znała tylko część prawdy: zdawała sobie sprawę, że Leda bierze od czasu do czasu xenperedren, głównie przed egzaminami, żeby mieć sprawniejszy umysł... oraz że kilka razy spróbowała czegoś mocniejszego, razem z Cordem, Rickiem i resztą paczki. Avery nie miała jednak pojęcia, jak głęboko Leda wciągnęła się w nałóg pod koniec minionego roku, po powrocie z Andów, a już z pewnością nie wiedziała o tym, co działo się tego lata.

W końcu dotarli do Wieży. Kopter zakołysał się przez chwilę jak pijany przed bramą do położonego na 700 piętrze lądowiska: nawet z użyciem stabilizatorów nie mógł do końca oprzeć się podmuchom wiatru wiejącego wokół Wieży z siłą huraganu. Wreszcie zdobył się na jeszcze jeden wysiłek i wylądował w hangarze. Leda podniosła się z siedzenia i tuż za rodzicami zeszła po schodkach. Mama już prowadziła z kimś rozmowę, narzekając pewnie na jakąś nieudaną transakcję.

– Leda! – Nagle rzuciła się na nią dziewczyna z burzą blond włosów i zamknęła ją w uścisku.

– Avery. – Leda uśmiechnęła się, próbując delikatnie wyplątać się z włosów przyjaciółki. Zrobiła krok w tył, spojrzała na nią i od razu ogarnęła ją niepewność, momentalnie wróciły wszystkie jej dawne kompleksy. Widok Avery po dłuższym czasie nieobecności zawsze stanowił dla niej szok. Leda starała się o tym nie myśleć, ale czasami nie mogła się nadziwić, jak niesprawiedliwy bywa los. Avery miała już doskonałe życie – mieszkała przecież w penthousie na tysięcznym piętrze. Czy do tego musiała też być doskonała? Gdy Leda widziała Avery w towarzystwie Fullerów, nie mogła uwierzyć, że jej przyjaciółka powstała z ich DNA.

Przyjaźń z dziewczyną, która wyglądała zbyt idealnie, by ktokolwiek mógł uwierzyć, że została stworzona siłami natury, czasami była wyjątkowo trudna. Leda pewnie została poczęta podczas zakrapianej tequilą nocy w rocznicę ślubu rodziców.

– Chcesz się stąd wyrwać? – spytała błagalnym tonem Avery.

– Jasne – odparła natychmiast Leda. Dla Avery zrobiłaby wszystko, tyle że teraz nawet nie trzeba jej było do tego specjalnie namawiać.

Avery odwróciła się, żeby przywitać się z rodzicami Ledy.

– Panie Cole! Pani Cole! Witajcie w domu. – Leda przyglądała się, jak jej rodzice ze śmiechem ściskają się z Avery, otwierając się niczym kwiaty na słońcu. Nikt nie potrafił się oprzeć urokowi dziewczyny.

– Mogę porwać państwa córkę? – spytała Avery, a oni skinęli głowami. – Dziękuję, odstawię ją przed kolacją! – zawołała, ciągnąc uparcie Ledę za ramię w stronę głównej arterii 700 piętra.

– Poczekaj chwilę – odezwała się Leda. W zestawieniu ze świeżo wyprasowaną czerwoną spódnicą i krótką koszulą Avery jej własny strój, w którym wyszła z odwyku, czyli zwykły szary T-shirt i dżinsy, wyglądał dość nędznie. – Jeśli mamy wyjść, chciałabym się przebrać.

– Myślałam, że wyskoczymy tylko do parku. – Avery zamrugała szybko, a jej źrenice zaczęły się gwałtownie poruszać, gdy próbowała przywołać hovera. – Umówiłam się tam z kilkoma dziewczynami i wszystkie chcą cię zobaczyć. Może być?

– Oczywiście – odpowiedziała automatycznie Leda, ukrywając cień irytacji, że nie będzie mogła porozmawiać z przyjaciółką sam na sam.

Przeszły przez podwójne drzwi lądowiska kopterów i znalazły się na głównej ulicy, obok ogromnego węzła komunikacyjnego obejmującego kilka przecznic. Strop nad ich głowami jarzył się jasnym błękitem. Ledzie widok ten wydawał się równie piękny jak wszystko inne, co widziała podczas popołudniowych wycieczek w Srebrnej Zatoce. Ale Leda nie była typem osoby, która szukałaby piękna w przyrodzie. Piękno było dla niej słowem zarezerwowanym dla drogiej biżuterii, sukienek oraz twarzy Avery.

– No to opowiadaj – powiedziała Avery w typowy dla siebie bezpośredni sposób, gdy weszły na chodnik z włókien węglowych, biegnący wzdłuż srebrzystych ścieżek dla hoverów. Cylindryczne boty z przekąskami toczyły się po ulicy na ogromnych kołach, sprzedając liofilizowane owoce i kapsułki z kawą.

– O czym? – Leda postanowiła zachować ostrożność. Z lewej strony pędziły hovery, poruszające się niczym ławica ryb zwinnymi i skoordynowanymi ruchami. Były podświetlone na zielono lub na czerwono w zależności od tego, czy były wolne czy zajęte. Leda instynktownie przysunęła się bliżej Avery.

– O Illinois. Było tak strasznie jak zwykle? – Oczy Avery stały się nagle nieobecne. – Wzywam hovera – rzuciła pod nosem i jeden z pojazdów odłączył się od stada.

– Chcesz jechać hoverem aż do parku? – zagadnęła Leda, unikając odpowiedzi na pytanie przyjaciółki. Starała się, by jej głos brzmiał w miarę normalnie. Zapomniała już o obłędnej liczbie ludzi znajdujących się w Wieży: matki ciągnęły za sobą dzieci, biznesmeni mówili głośno do swoich soczewek, pary spacerowały, trzymając się za ręce. Po kojącej ciszy, jaka panowała w ośrodku odwykowym, cały ten ruch ją przytłaczał.

– Wróciłaś, to specjalna okazja! – wykrzyknęła Avery.

Leda wzięła głęboki oddech i uśmiechnęła się akurat wtedy, gdy zawisł przed nimi hover. Był to dwuosobowy, wyłożony wewnątrz jasnożółtym pluszem pojazd, który unosił się kilka centymetrów nad ziemią dzięki zamontowanym w podłodze magnetycznym prętom napędowym. Avery zajęła miejsce naprzeciwko Ledy, wstukała cel podróży i dała hoverowi sygnał do startu.

– Może w przyszłym roku nie będziesz musiała tam jechać. Wtedy mogłybyśmy podróżować razem – ciągnęła Avery, gdy hover zaczął opadać jednym z pionowych korytarzy Wieży. Oświetlające tunel żółte światła tańczyły na policzkach dziewczyny, tworząc dziwaczne wzory.

– Może. – Leda wzruszyła ramionami. Koniecznie musiała zmienić temat. – A tak w ogóle masz niesamowitą opaleniznę. Skąd ją przywiozłaś, z Florencji?

– Z Monako. Mają tam najpiękniejsze plaże na świecie.

– Na pewno nie lepsze niż te w pobliżu domu twojej babci w Maine. – Spędziły tam tydzień po pierwszej klasie liceum, wylegując się na słońcu i podpijając porto z barku babci Lasserre.

– Racja. W Monako nie było nawet żadnych przystojnych ratowników – przyznała ze śmiechem Avery.

Hover zwolnił, skręcił na 307 piętro i zaczął poruszać się poziomo. Normalnie pojawienie się na tak niskim piętrze byłoby poniżej ich statusu, ale wizyty w Central Parku należały do wyjątków. Gdy zatrzymały się przy północno-wschodnim wejściu, Avery odwróciła się do Ledy, a jej ciemnoniebieskie oczy nabrały nagle powagi.

– Cieszę się, że wróciłaś – oznajmiła. – Tęskniłam za tobą.

– Ja za tobą też – odparła cicho Leda.

Weszła za Avery do parku. Minęły słynną czereśnię, która została tu przesadzona z oryginalnego Central Parku. Kilku turystów opierało się o okalający ją płot, robili sobie zdjęcia i na interaktywnym ekranie dotykowym czytali historię drzewa. Tylko ono pozostało ze starego parku, który spoczywał teraz głęboko pod ich stopami, poniżej fundamentów Wieży.

Dziewczyny skręciły w kierunku wzgórza, na którym zapewne czekały już ich przyjaciółki. Avery i Leda odkryły to miejsce w siódmej klasie i po licznych eksperymentach doszły do wniosku, że jak żadne inne nadaje się ono do wylegiwania się w wolnym od ultrafioletowych promieni świetle lampy słonecznej. Kiedy szły, spektratrawa wzdłuż ścieżki zmieniała barwę z miętowozielonej na delikatny odcień lawendowego. Po lewej stronie przez park przebiegł rysunkowy holograficzny krasnal, za którym podążał tłumek piszczących dzieciaków.

– Avery! – Risha zauważyła je pierwsza. Leżące na kolorowych ręcznikach pozostałe dziewczyny uniosły się lekko i zaczęły im machać. – Leda! A ty kiedy wróciłaś?

Avery klapnęła na ziemię pośrodku grupy, zakładając za ucho kosmyk włosów w kolorze lnu, a Leda usiadła obok.

– Dosłownie przed chwilą. Przyszłam tu prosto z koptera – odparła, wyciągając z torby staroświeckie okulary słoneczne mamy. Mogła wprawdzie ustawić swoje szkła kontaktowe na tryb blokujący światło, ale te okulary stanowiły w pewnym sensie jej znak rozpoznawczy. Podobało jej się, że miała w nich taki nieodgadniony wyraz twarzy.

– A gdzie Eris? – zapytała, choć wcale jakoś szczególnie za nią nie tęskniła. Ale jeśli chodziło o opalanie, na Eris zawsze można było liczyć.

– Pewnie na zakupach. Albo z Cordem – rzuciła Ming Jiaozu, tłumiąc cień rozgoryczenia w głosie.

Leda nie odezwała się, zaskoczona tym, co usłyszała. Nie dostrzegła nic na temat Eris i Corda, gdy sprawdzała rano feedy. Inna rzecz, że nigdy nie potrafiła nadążyć za Eris, która umawiała się – lub przynajmniej pokazywała – z blisko połową chłopców i dziewczyn z klasy, z niektórymi nawet więcej niż raz. Ale była najstarszą przyjaciółką Avery i pochodziła ze starego zamożnego rodu, w związku z czym praktycznie wszystko uchodziło jej na sucho.

– Jak ci minęło lato, Leda? – spytała Ming. – Byłaś z rodziną w Illinois, prawda?

– Tak.

– To musiało być okropne, całe wakacje w takim wygwizdowie – stwierdziła przesłodzonym tonem Ming.

– Jakoś udało mi się przeżyć – odparła Leda, nie dając się sprowokować. Ming dobrze wiedziała, jak bardzo Leda nie cierpi rozmawiać o korzeniach swoich rodziców. Przypominało jej to, że nie wywodzi się z tego samego środowiska co reszta jej znajomych i że dopiero w siódmej klasie przeprowadziła się tu wraz z rodziną z przedmieść śród-Wieży.

– A ty jak się bawiłaś w Hiszpanii? – Leda spytała Ming. – Poznałaś jakichś miejscowych?

– Nie bardzo.

– Zabawne. Na feedach wyglądało, jakbyś zawarła tam kilka naprawdę bliskich znajomości. – Wcześniej, gdy zaczęły jej się ładować wszystkie wiadomości z wakacji, Leda zauważyła kilka fotek Ming z jakimś młodym Hiszpanem wskazujących na to, że musiało między nimi do czegoś dojść. Świadczyła o tym nie tylko mowa ich ciał, ale także brak podpisów pod zdjęciami. Teraz dodatkowo potwierdził to rumieniec, jakim nagle oblała się Ming.

Ming nie skomentowała tego nawet jednym słowem, a Leda pozwoliła sobie na drobny uśmiech. Gdy bowiem ktoś próbował jej dogryźć, ona odpowiadała tym samym.

– Avery – odezwała się Jess McClane, pochylając się w jej stronę. – Zerwałaś z Zayem? Wpadłam dziś rano na niego i sprawiał wrażenie zdołowanego.

– Tak – Avery odparła z lekkim ociąganiem. – To znaczy... tak mi się wydaje. Lubię go, ale... – urwała w pół zdania.

– O Boże, Avery. Powinnaś wreszcie to zrobić i mieć sprawę z głowy! – wykrzyknęła Jess. Złote bransoletki na jej nadgarstku zalśniły w blasku panelu słonecznego. – Na co ty konkretnie czekasz? A może raczej na kogo?

– Daruj sobie, Jess – warknęła na nią Leda. – Ty akurat nie masz w tej sprawie nic do gadania. – Przyjaciółki zawsze wygłaszały takie uwagi pod adresem Avery, ponieważ do niczego innego tak naprawdę nie mogły się przyczepić. W przypadku Jess było to zresztą pozbawione jakichkolwiek podstaw. Sama była przecież dziewicą.

– Prawdę mówiąc, mam – oznajmiła wymownie Jess.

W tym momencie nastąpił zbiorowy wybuch pisków.

– Chwila, ty i Patrick?

– Kiedy?

– Gdzie?

Jess uśmiechnęła się szeroko, wyraźnie nie mogąc się doczekać, aż podzieli się szczegółami. Leda odchyliła się na łokciach, udając, że słucha. Według wszystkich dziewczyn ona też wciąż była dziewicą. Nikomu nie powiedziała prawdy, nawet Avery. I nigdy tego nie zrobi.

Wydarzyło się to w styczniu podczas dorocznego wypadu na narty do Catyan. Ich rodziny jeździły tam od lat: z początku tylko Fullerowie i Andertonowie, a odkąd Leda i Avery tak bardzo się ze sobą zaprzyjaźniły, także i Cole’owie. Andy były najlepszym miejscem do jazdy na nartach, jakie jeszcze pozostało na Ziemi. Nawet w Kolorado i w Alpach używano ostatnio prawie wyłącznie armatek śnieżnych. Tylko w Chile, na najwyższych szczytach Andów, leżało dostatecznie dużo naturalnego śniegu, by można było na nim uprawiać prawdziwe, klasyczne narciarstwo.

W drugi dzień wycieczki wszyscy – Avery, Leda, Atlas, Jamie, Cord, a nawet Brice, starszy brat Corda – byli holowani przez ski-drony, po czym zeskakiwali ze swoich krzesełek, lądowali na śnieżnym puchu, szusowali pomiędzy drzewami i znów chwytali się dronów tuż przed opadającą stromo w dół krawędzią lodowca. Leda nie była tak dobrą narciarką jak pozostali, ale w drodze na górę połknęła pigułkę z adrenaliną i czuła się dobrze — tak dobrze jak wtedy, gdy raz podwędziła mamie naprawdę mocny towar. Zjeżdżała za Atlasem pomiędzy drzewami, starając się za nim nadążyć, i rozkoszowała się podmuchami wiatru, który szarpał jej narciarskim kombinezonem. Słyszała tylko chrzęst swoich nart sunących po śniegu, a poniżej głębokie, głuche odgłosy pustki. Przez głowę przemknęło jej, że pędząc po cienkim jak papier lodzie tuż nad samym skrajem przepaści, kuszą los.

I właśnie wtedy rozległ się krzyk Avery.

To, co nastąpiło potem, Leda pamięta jak przez mgłę. Próbowała wymacać w swojej rękawicy czerwony guzik, który w sytuacji zagrożenia miał przywołać jej ski-drona. Ale kilka metrów dalej Avery już została poderwana do góry. Jedna jej noga wystawała pod dziwnym kątem.

Gdy wrócili do hotelowego apartamentu, Avery znajdowała się już w odrzutowcu w drodze do domu. Pan Fuller uspokoił wszystkich, że nic jej nie będzie, musi tylko poddać się zabiegowi rekonstrukcji kolana i zostać zbadana przez nowojorskich ekspertów. Leda wiedziała, co to oznacza. Avery miała odwiedzić Everetta Radsona, który przeprowadzi na niej operację mikrolaserem. Boże broń, żeby jej doskonałe ciało miała oszpecić choćby najdrobniejsza blizna.

Wieczorem tego samego dnia wszyscy wskoczyli na tarasie do jacuzzi z gorącą wodą, podawali sobie mrożone butelki likieru Baileys i wznosili toasty za Avery, za Andy i za śnieg, który właśnie zaczął padać. Gdy zaczęło naprawdę mocno sypać, większość przyjaciół z pomrukiem niezadowolenia wyszła z kąpieli i pomaszerowała spać. Ale Leda, która siedziała obok Atlasa, została. On również się nie ruszył.

Pragnęła Atlasa od dawna, odkąd ona i Avery zostały przyjaciółkami, od chwili gdy po raz pierwszy zobaczyła go w ich mieszkaniu. Wszedł do niego nagle, a Leda, która akurat śpiewała razem z Avery jakąś piosenkę z filmu Disneya, zaczerwieniła się ze wstydu. Nigdy nie sądziła, że ma u niego jakieś szanse. Był od niej dwa lata starszy, a poza tym był bratem Avery. Aż do chwili, w której wszyscy zaczęli wychodzić z jacuzzi, a ona zawahała się, zastanawiając, czy może czasem... Skóra wręcz parzyła ją w miejscu, w którym Atlas otarł się o nią pod wodą kolanem, wywołując mrowienie w całej lewej stronie jej ciała.

– Chcesz trochę? – zaproponował Atlas, podając jej butelkę.

– Dzięki. – Leda siłą woli oderwała wzrok od jego rzęs, na których niczym maleńkie, topniejące gwiazdy zbierały się płatki śniegu. Upiła duży łyk. Likier był delikatny i słodki jak deser, ale pozostawiał po sobie uczucie palenia w gardle. Poczuła, że od gorącej kąpieli i bliskości Atlasa kręci jej się lekko w głowie. Może działała jeszcze ta pigułka z adrenaliną, a może to jej własne podniecenie sprawiło, że zupełnie straciła nad sobą kontrolę.

– Atlas – powiedziała łagodnie. Gdy obrócił się do niej z uniesioną brwią, nachyliła się i pocałowała go.

Po chwili wahania Atlas odwzajemnił pocałunek i wsunął dłonie w przyprószone śniegiem ciężkie loki jej włosów. Czas przestał płynąć. W pewnym momencie zorientowała się, że jest bez stanika. Chwilę później pozbyła się również dołu bikini – inna sprawa, że nie miała zbyt wiele do zdejmowania – a Atlas szepnął do niej:

– Jesteś tego pewna?

Leda skinęła głową, a serce zaczęło jej walić jak młotem. Jasne, że była pewna. Nigdy dotąd nie była niczego tak bardzo pewna.

Nazajutrz rano przybiegła do kuchni niemal w podskokach, włosy wciąż miała wilgotne od pary wodnej znad jacuzzi i miała wrażenie, że dotyk Atlasa pozostawił na jej skórze niezatarty ślad niczym inktat. Ale samego Atlasa nigdzie nie było.

Poleciał pierwszym porannym odrzutowcem do Nowego Jorku. Po to, żeby sprawdzić, jak czuje się Avery, wyjaśnił jego tata. Leda skinęła spokojnie głową, ale w środku czuła, że robi jej się niedobrze. Wiedziała, dlaczego tak naprawdę Atlas wyjechał. Chciał uniknąć spotkania z nią. „W porządku”, pomyślała sobie, gdy złość zaczęła brać górę nad bólem odrzucenia. Ona mu jeszcze pokaże. Też będzie się zachowywać, jakby do niczego między nimi nie doszło.

Tyle że Leda nigdy później nie miała okazji, żeby porozmawiać z Atlasem. Zaginął jeszcze w tym samym tygodniu, tuż przed początkiem szkoły, choć miał rozpocząć letni semestr ostatniej klasy liceum. Zarządzono krótkie i gorączkowe poszukiwania, ograniczone w zasadzie tylko do rodziny Avery. Skończyły się w ciągu kilku godzin, gdy rodzice Atlasa dowiedzieli się, że nic mu nie jest.

Od tamtego czasu minął już ponad rok, a zniknięcie Atlasa dawno przestało wzbudzać emocje. Jego rodzice obrócili całą sprawę w żart, traktując to jako młodzieńczy wybryk. Leda słyszała ich wielokrotnie, jak podczas różnego rodzaju przyjęć przekonywali, że Atlas zrobił sobie rok wolnego od nauki, żeby popodróżować trochę po świecie, i że od samego początku to był ich pomysł. Takiej wersji się trzymali, ale pewnego razu Avery wyznała Ledzie prawdę. Fullerowie nie mieli pojęcia, gdzie aktualnie przebywa Atlas ani kiedy – i czy w ogóle – wróci do domu. Raz na jakiś czas kontaktował się z Avery, dając znać, że żyje, ale jego lokalizacja zawsze była mocno zaszyfrowana. Zresztą i tak zaraz potem zmieniał miejsce pobytu.

Natomiast Leda nigdy nie powiedziała Avery o tamtej nocy w Andach. Po zniknięciu Atlasa w ogóle nie bardzo wiedziała, jak ma poruszyć tę sprawę, a im dłużej zwlekała, tym trudniej było jej wyjawić sekret. Świadomość, że jedyny chłopak, na którym jej zależało, dosłownie uciekł po tym, jak się z nią przespał, bolała ją niczym głęboka rana. Leda próbowała pielęgnować w sobie gniew, wydawało jej się to rozsądniejsze niż pogrążanie się w cierpieniu. Ale nawet gniew nie potrafił zagłuszyć tępego bólu, jaki przeszywał ją na samą myśl o Atlasie.

I w ten właśnie sposób wylądowała na odwyku.

– Leda, pójdziesz ze mną? – głos Avery wyrwał ją z zamyślenia i Leda zamrugała. – Muszę coś zabrać z biura taty – dodała Avery, posyłając jej znaczące spojrzenie. „Biuro taty” było hasłem stosowanym przez nie od dawna, jeśli jedna z nich chciała wyrwać się z niechcianego towarzystwa.

– Czy twój tata nie ma od tego mesendżer-botów? – zdziwiła się Ming.

Leda ją jednak zignorowała i rzuciła do Avery:

– Oczywiście. – Po czym wstała z ziemi i otrzepała dżinsy z trawy. – Chodźmy.

Pomachały reszcie dziewczyn na pożegnanie i ruszyły ścieżką wiodącą do najbliższej stacji transportowej, skąd przezroczystą pionową kolumną startował w górę ekspres linii C. Przez zdumiewająco przejrzyste ściany kolejki Leda dostrzegła w środku grupkę starszych kobiet rozmawiających z głowami nachylonymi ku sobie, a także dłubiącego w nosie malca.

– Wczoraj w nocy odezwał się do mnie Atlas – szepnęła Avery, gdy szły na peron, z którego odjeżdżało się w kierunku top-Wieży.

Leda zesztywniała. Wiedziała, że Avery w pewnym momencie przestała mówić rodzicom o swoich rozmowach z Atlasem, ponieważ uważała, że to tylko ich denerwuje. Ale kryło się coś dziwnego w tym, że nie opowiadała o nich również nikomu innemu oprócz Ledy.

Zresztą Avery zawsze traktowała Atlasa w zaskakująco opiekuńczy sposób. Gdy jej brat umawiał się z jakąś dziewczyną, zachowywała się wobec niej z niezmienną uprzejmością, ale też odrobinę nieufnie, jak gdyby nie do końca ją akceptowała lub też sądziła, że Atlas dokonał niewłaściwego wyboru. Leda zastanawiała się, czy miało to coś wspólnego z tym, że Atlas został adoptowany. Czy Avery martwiła się, że ze względu na swoje pochodzenie Atlas jest bardziej wrażliwy, a przez to czuła, że powinna go chronić?

– Naprawdę? – Leda starała się zapanować nad swoim głosem. – Udało ci się go namierzyć?

– Słyszałam w tle mnóstwo głośnych rozmów. Pewnie był w jakimś barze. – Avery wzruszyła ramionami. – Wiesz, jaki jest Atlas.

„Nie, prawdę mówiąc, nie wiem”, pomyślała Leda. Może gdyby potrafiła zrozumieć Atlasa, mogłaby dojść jakoś do ładu ze swoimi mieszanymi uczuciami. Uścisnęła tylko przyjaciółce ramię.

– W każdym razie – podjęła wątek Avery z wymuszoną wesołością – niedługo ma wrócić do domu, gdy tylko będzie gotowy. Prawda? – spojrzała pytająco na przyjaciółkę.

Leda przyglądała jej się przez chwilę, nie mogąc się nadziwić, jak bardzo Avery przypomina jej Atlasa. Nie byli ze sobą spokrewnieni, a jednak oboje mieli w oczach tę samą rozżarzoną do białości intensywność. Gdy poświęcali komuś całą swoją uwagę, człowiek miał wrażenie, jakby patrzył prosto w słońce.

Leda z zakłopotaniem przestąpiła z nogi na nogę.

– Oczywiście – przytaknęła. – Atlas niedługo wróci.

Modliła się, żeby to nie była prawda, a zarazem żywiła cichą nadzieję, że Atlas rzeczywiście powróci.

RYLIN

Nazajutrz wieczorem Rylin Myers stała pod drzwiami swojego mieszkania i próbowała przesunąć pierścieniem identyfikacyjnym przez skaner, balansując jednocześnie torbą pełną zakupów w jednej ręce i wypitym do połowy napojem energetycznym w drugiej. „Oczywiście − myślała sobie, kopiąc zawzięcie w drzwi − nie byłoby problemu, gdybyśmy mieli skaner siatkówki oka albo te szpanerskie komputerowe szkła kontaktowe, które noszą wszyscy z wyższych pięter”. Jednak tutaj, na 32 piętrze, gdzie mieszkała Rylin, nikt nie mógł sobie pozwolić na takie bajery.

Gdy przymierzała się już do kolejnego kopniaka, drzwi nagle się otworzyły.

– Wreszcie – mruknęła Rylin, przeciskając się obok swojej czternastoletniej siostry.

– Gdybyś w końcu naprawiła swój pierścień identyfikacyjny, jak ci mówiłam, nie musiałabyś czekać, aż otworzę – powiedziała Chrissa. – Ciekawe tylko, jak byś się tłumaczyła: „Przepraszam, panowie oficerowie, ale używałam pierścienia do otwierania butelek piwa i nagle przestał działać”.

Rylin zignorowała jej komentarz. Upiła duży łyk napoju, cisnęła torbę z zakupami na ladę i rzuciła siostrze pudełko risotto z warzywami.

– Możesz wypakować zakupy? Jestem spóźniona. – Ifty, czyli wewnątrzpiętrowy system transportowy, znów miał awarię i musiała iść piechotą całe dwadzieścia przecznic od przystanku windy aż do mieszkania.

– Wychodzisz dziś wieczorem? – Chrissa przewróciła oczami. Po ich mamie, Rose, odziedziczyła miękkie koreańskie rysy twarzy, delikatny nos i wysokie łuki brwiowe, tymczasem Rylin przypominała bardziej obdarzonego kwadratową szczęką tatę. Obie jednak miały jasnozielone oczy mamy, które jarzyły się na tle ich jasnej cery niczym kamienie berylu.

– No chyba. Przecież jest sobota – odparła Rylin, celowo ignorując ukryty sens pytania siostry. Nie chciała rozmawiać o tym, co wydarzyło się dokładnie rok temu, kiedy zmarła mama, a cały ich świat się rozpadł. Nigdy nie zapomni, jak tamtego wieczoru, kiedy obie z Chrissą obejmowały się zapłakane, pracownicy opieki społecznej weszli do domu, aby opowiedzieć im o systemie rodzin zastępczych.

Rylin słuchała ich przez chwilę, podczas gdy Chrissa odwróciła głowę, wtuliła się w jej ramię i dalej szlochała. Jej siostra była mądra, naprawdę mądra, a poza tym na tyle dobrze grała w siatkówkę, że miała spore szanse na stypendium sportowe w którymś college’u. Ale Rylin słyszała wystarczająco wiele o rodzinach zastępczych i wiedziała, co to może dla nich oznaczać. Zwłaszcza dla Chrissy.

Była gotowa zrobić wszystko, byle tylko mogły zostać razem z siostrą, bez względu na to, ile miałoby ją to kosztować.

Następnego dnia Rylin udała się do najbliższego sądu rodzinnego i zadeklarowała, że osiągnęła już pełnoletniość, może więc rozpocząć pracę na pełen etat na stacji kolejki. Jaki miała wybór? Ledwie wiązały koniec z końcem: Rylin otrzymała od właściciela mieszkania kolejne upomnienie, zawsze zalegały co najmniej miesiąc z czynszem. A na zapłacenie czekały jeszcze rachunki za pobyt mamy w szpitalu. Rylin próbowała je spłacić przez miniony rok, ale przy obecnej stopie procentowej ich dług wciąż tylko rósł. Czasami Rylin miała wrażenie, że już nigdy się od niego nie uwolni.

Tak wyglądało teraz ich życie i nic nie zapowiadało, żeby w najbliższym czasie coś miało się zmienić.

– Rylin, proszę?

– Już jestem spóźniona – odparła Rylin, wycofując się do swojej odgrodzonej części ciasnej sypialni. Myślała o tym, co na siebie włożyć, o tym, że przez najbliższe trzydzieści sześć godzinnie musi iść do tej okropnej pracy, myślała o wszystkim, tylko nie o pełnym wyrzutu spojrzeniu w zielonych oczach jej siostry, które tak bardzo przypominały jej oczy mamy.

Rylin i jej chłopak Hiral zbiegli z tupotem po schodach wyjścia numer 12.

– Tam są wszyscy – wymamrotała Rylin, osłaniając oczy przed słońcem. Znajomi czekali w tradycyjnym miejscu ich spotkań, na rozgrzanej metalowej ławce na skrzyżowaniu 127 Ulicy i Morningside.

Rylin zerknęła na Hirala.

– Na pewno nie masz niczego przy sobie? – zapytała raz jeszcze. Nie była zachwycona tym, że jej chłopak zaczął handlować prochami, z początku tylko wśród przyjaciół, a później na większą skalę, jednak miała za sobą ciężki tydzień i wciąż była podenerwowana po rozmowie z Chrissą. Naprawdę przydałaby się jej działka, na przykład relaksanta albo halucynogena, czegokolwiek, co tylko uciszyłoby myśli, które nieustannie krążyły jej po głowie.

– Przykro mi – odparł Hiral. – Pozbyłem się w tym tygodniu całego towaru. – Spojrzał na Rylin. – Wszystko w porządku?

Rylin nie odpowiadała. Hiral wziął ją za rękę, a ona nie protestowała. Dłonie miał szorstkie od pracy, a pod paznokciami widać było czarne łuczki brudu. W zeszłym roku Hiral rzucił szkołę, żeby pracować jako lifciarz, czyli naprawiać kursujące wewnątrz Wieży ogromne windy. Całe dnie spędzał teraz zawieszony kilkaset metrów nad ziemią niczym człowiek pająk.

– Ry! – zawołała jej najlepsza przyjaciółka Lux, podbiegając bliżej. Włosy z wystrzępioną grzywką zafarbowała w tym tygodniu na popielaty blond. – Jednak przyszłaś! Martwiłam się, że już się nie zjawisz.

– Wybacz. Coś mi wypadło – przeprosiła Rylin.

Andrés parsknął.

– Musiałaś zaliczyć małe zbliżenie przed koncertem? – spytał i wykonał rękami ordynarny gest.

Lux przewróciła oczami i przytuliła Rylin.

– Jak się trzymasz? – wyszeptała.

– Dobrze. – Rylin nie wiedziała, co jeszcze mogłaby powiedzieć. Czuła coś w rodzaju wdzięczności wobec Lux za to, że pamiętała, jaki to dzień. Wdzięczność mieszała się jednak z irytacją, że przyjaciółka musiała jej o tym przypomnieć. Nagle Rylin przyłapała się na tym, że bawi się starym naszyjnikiem mamy, i szybko go puściła. Czy nie wyszła właśnie po to, żeby nie musieć o niej myśleć?

Potrząsnęła głową i obrzuciła spojrzeniem resztę ekipy. Andrés opierał się o ławkę i pomimo strasznego upału miał na sobie skórzaną kurtkę. Obok niego stał Hiral, a jego ciemnobrązowa skóra błyszczała w zachodzącym słońcu. Na przeciwnym końcu ławki siedziała Indigo, ubrana w koszulę, która od biedy mogła uchodzić za wyjątkowo krótką sukienkę, oraz w niebotycznie wysokie kozaki.

– A gdzie V? – spytała Rylin.

– Załatwia nam rozweselacze. Chyba że dzisiaj to ty planowałaś coś przynieść? – spytała z sarkazmem Indigo.

– Dzięki, ale ja zażywam tylko dla towarzystwa – odparła Rylin. Indigo wzniosła oczy do nieba, po czym wróciła do wysyłania wiadomości na tablecie.

Rylin stosowała mnóstwo niedozwolonych narkotyków – jak wszyscy – ale postawiła wyraźną granicę pomiędzy używaniem a handlowaniem. Nikt nie przejmował się zbytnio kilkoma palącymi dzieciakami, ale wobec dealerów władze były znacznie surowsze. Gdyby Rylin wylądowała w więzieniu, Chrissa trafiłaby prosto do rodziny zastępczej.

Andrés podniósł głowę znad tabletu.

– V spotka się z nami na miejscu – oznajmił. – Chodźmy.

Gorący wiatr miotał porzuconymi na chodniku śmieciami. Rylin przestąpiła nad nimi i wzięła głęboki, uspokajający oddech. Wprawdzie było tu gorąco, ale przynajmniej nie musiała oddychać przetworzonym, ciężkim od tlenu powietrzem Wieży.

Po drugiej stronie ulicy Hiral ukląkł już przy ścianie Wieży, wsunął ostrze noża pod krawędź metalowego panelu, po czym go odsunął.

– Droga wolna – mruknął.

Gdy Rylin wchodziła w powstałe przejście, ich dłonie zetknęły się na moment, a ona i Hiral popatrzyli na siebie, po czym Rylin wkroczyła do Stalowego Lasu.

Dźwięki ulicy natychmiast umilkły, zastąpione przez cichy szmer głosów i śmiechów odurzonych narkotykami imprezowiczów oraz świst zasysanego z dołu Wieży powietrza. Znajdowali się w podziemiach pod pierwszym piętrem, w dziwnym, ciemnym świecie pełnym rur i stalowych filarów. Rylin i Lux szły ostrożnie pogrążonymi w mroku korytarzami, pozdrawiając skinieniem głowy mijane grupki. Jedna z ekip stała zgromadzona wokół przyćmionego różowego blasku dopalniczki. Inna grupa na wpół rozebranych osób leżała na stercie poduszek, wyraźnie przygotowując się do rozpoczęcia oxytosowej orgii. Rylin zobaczyła przed sobą charakterystyczny blask maszynowni i nieco przyśpieszyła kroku.

– Możecie tam wszyscy wejść i od razu mi podziękować – z ciemności rozległ się jakiś głos i Rylin nieomal podskoczyła.

V nie był tak wysoki jak Andrés, ale ważył co najmniej dwadzieścia kilo więcej i składał się z samych mięśni. Szerokie barki i ramiona w całości miał pokryte inktatami, które kłębiły się chaotycznie na jego ciele: tworzyły rozmaite kształty, rozłączały się i na powrót formowały w innych miejscach. Rylin skrzywiła się na samą myśl o tym, że miałaby aż do tego stopnia się wytatuować.

– No dobra, ludzie. – V sięgnął do torby i wyjął z niej stos błyszczących złotych plasterków wielkości paznokcia. – Kto ma ochotę na komunale?

– Jasna cholera! – wykrzyknęła ze śmiechem Lux. – Jak udało ci się je zdobyć?

– Zajebiście! – Hiral przybił piątkę z Andrésem.

– Serio? – Rylin próbowała przebić się przez ogólną radość. Nie przepadała za komunalami. Wywoływały grupowy, wspólny odlot, co wydawało jej się mocno inwazyjne, niczym uprawianie seksu z bandą nieznajomych. Najgorsze w tym było to, że nie mogłeś kontrolować swojego stanu i musiałeś całkowicie oddać się w ręce innych ludzi. – Wydawało mi się, że mamy dziś palić – dodała. Przyniosła nawet ze sobą dopalniczkę, maleńką, kompaktową fifkę, której można było używać niemal do wszystkiego: darklajtów, krispów i oczywiście ziółek halucynogennych, do których palenia została zaprojektowana.

– Boisz się, Myers? – rzucił zaczepnie V.

– Wcale się nie boję. – Rylin wyprostowała się i zmierzyła V wzrokiem. – Miałam po prostu ochotę na coś innego.

Jej tablet zawibrował na znak, że nadeszła nowa wiadomość. Rylin zerknęła w dół. „Zrobiłam jabłka zapiekane w cieście według przepisu mamy – napisała Chrissa. – W razie gdybyś chciała jednak wrócić do domu!”

V przyglądał się jej wyzywająco.

– A co mi tam – mruknęła pod nosem Rylin. – Do cholery, czemu nie? – Wzięła z ręki V jeden plasterek i przykleiła go po wewnętrznej stronie ramienia, zaraz nad łokciem, gdzie tuż pod skórą biegła żyła.

– Tak właśnie myślałem – powiedział V, gdy pozostali z niecierpliwością zaczęli sięgać po plasterki.

Weszli do środka maszynowni i nagle Rylin przestała słyszeć cokolwiek poza elektroniczną muzyką, która zaatakowała wściekle jej czaszkę, zagłuszając wszelkie myśli. Lux chwyciła ją za rękę i zaczęła histerycznie podskakiwać, wykrzykując coś niezrozumiałego.

– Kto jest gotowy na zabawę?! – zawołał DJ stojący na zbiorniku z chłodziwem. Wzmacniacz niósł jego głos po całym pomieszczeniu. Duszna i pełna ludzi maszynownia wybuchła krzykami w odpowiedzi. – W porządku – kontynuował DJ. – Jeśli macie ze sobą złotka, naklejcie je teraz. Jestem DJ Lowy i zaraz zabiorę was na najbardziej szaloną przejażdżkę w waszym życiu. – W przyćmionym świetle zamigotało nagle całe morze złotych komunali. Rylin zrozumiała, że prawie wszyscy mieli na sobie plasterki. Będzie ostro.

– Trzy! – wykrzyknął Lowy, zaczynając odliczanie. Lux zaśmiała się podekscytowana i podskoczyła na palcach, usiłując rozejrzeć się ponad tłumem. Rylin zerknęła na V: jego inktaty kłębiły się jeszcze gwałtowniej niż zwykle, zwłaszcza wokół przyklejonego plasterka, jak gdyby jego ciało przeczuwało, co się zaraz wydarzy.

– Dwa! – Większość tłumu przyłączyła się do odliczania. Hiral stanął za plecami Rylin, objął ją ramionami w talii i oparł brodę o czubek jej głowy. Rylin wsparła się na nim i przymknęła oczy, szykując się na aktywację komunali.

– Jeden! – Wrzask odbił się echem od ścian. Lowy sięgnął po unoszący się przed nim tablet i puścił elektromagnetyczny impuls nastawiony na częstotliwość komunali. W tej samej chwili plasterki uwolniły do krwiobiegu wszystkich, którzy je nosili, fale stymulantów. Nastąpił jedyny w swoim rodzaju zsynchronizowany odlot.

Muzyka ryknęła jeszcze głośniej i Rylin wyrzuciła ręce w powietrze, przyłączając się do ogłuszającego i, wydawałoby się, niemającego końca wrzasku. Czuła już, jak narkotyk przejmuje władzę nad jej organizmem. Świat zlał się w jedno z muzyką, wszystko dookoła – błyski świateł nad głową, oddech Rylin, jej puls i puls wszystkich innych – idealnie zharmonizowało się z głębokim, jednostajnym dudnieniem basów.

– Czy to nie cudowne? – Rylin wyczytała z ust Lux, ale nie była tego do końca pewna. Powoli zaczynała tracić kontrolę nad swoim umysłem. Nie liczyły się już Chrissa ani jej wiadomości, nie liczyli się już dla niej praca ani jej szef palant. Nie liczyło się nic poza tą chwilą. Czuła się niezwyciężona, nietykalna, jakby miała już taka pozostać na zawsze: młoda, roztańczona, naładowana energią i żywa.

Światła. Ktoś podał jej piersiówkę z czymś mocnym. Upiła łyk, nie wiedząc nawet, co to takiego. Poczuła dotyk na biodrach – pomyślała, że to Hiral i przyciągnęła zapraszająco jego dłonie. Ale wtedy zobaczyła, jak Hiral podskakuje z Andrésem kilka metrów dalej, wyrzucając w górę pięści. Obróciła się i ujrzała twarz V wyłaniającą się z ciemności. Trzymał w dłoni kolejny złoty plasterek i wpatrywał się w nią znacząco. Rylin potrząsnęła głową. Nie wiedziała nawet, jak zapłaci mu za poprzedni.

Ale V już odklejał zabezpieczenie z tyłu plasterka.

– Ja stawiam – szepnął, jakby czytał Rylin w myślach. A może faktycznie wypowiedziała na głos swoją wątpliwość? V odgarnął jej włosy z karku. – Zdradzę ci pewien sekret: im bliżej mózgu go przykleisz, tym szybciej dostajesz kopa.

Rylin, oszołomiona, przymknęła oczy, gdy porwała ją druga fala narkotyku. To był ostry jak brzytwa strzał, który sprawił, że wszystkie jej nerwy naraz zapłonęły. Tańczyła, a jednocześnie miała wrażenie, jakby unosiła się w powietrzu. Nagle poczuła wibrowanie w przedniej kieszeni spodni. Zignorowała je i skakała dalej, ale wibrowanie się powtórzyło, ściągając ją z powrotem do ciasnego, fizycznego ciała. Po chwili udało jej się wyciągnąć tablet.

– Halo? – rzuciła zdyszanym głosem Rylin. Jej oddech był nieregularny i nie synchronizował się już z muzyką.

– Rylin Myers?

– Co do...? Kto, do cholery, mówi? – Rylin nie mogła nic usłyszeć. Otaczający tłum wciąż kołysał nią w przód i w tył.

Nastąpiła chwila milczenia, jakby jej rozmówca nie mógł uwierzyć, że ktoś w ogóle zadał mu takie pytanie.

– Cord Anderton – odparł wreszcie, a Rylin zamrugała z niedowierzania. Jej mama, zanim się rozchorowała, pracowała u Andertonów jako służąca. Jak przez mgłę Rylin uświadomiła sobie, że faktycznie rozpoznaje ten głos, słyszała go kilka razy, kiedy była z mamą w ich mieszkaniu na górze. Ale czemu, u diabła, Cord Anderton miałby do niej dzwonić?

– To jak, możesz przyjść pomóc przy mojej imprezie?

– Ja nie... O czym ty mówisz?! – Rylin usiłowała przekrzyczeć muzykę, ale to, co wydobyło się z jej gardła, przypominało bardziej chrypienie.

– Wysłałem ci wiadomość. Urządzam dzisiaj imprezę – mówił szybkim, zniecierpliwionym głosem. – Potrzebuję kogoś, kto pomógłby ludziom z firmy kateringowej, posprzątał, zajął się tym wszystkim, co zwykle robiła twoja mama. – Rylin wzdrygnęła się na wzmiankę o mamie, ale on oczywiście nie mógł tego widzieć. – Osoba, która zwykle mi pomagała, w ostatniej chwili wystawiła mnie do wiatru i wtedy przypomniałem sobie o tobie. Bierzesz tę robotę czy nie?

Rylin otarła z czoła kroplę potu. Za kogo miał się Cord Anderton, żeby wzywać ją w sobotni wieczór? Rylin już otworzyła usta, żeby powiedzieć temu bogatemu, zadufanemu dupkowi, żeby wepchnął sobie tę swoją robotę prosto w...

– Zapomniałbym – dodał Cord. – Płacę dwieście nanosów.

Rylin natychmiast zdusiła w sobie cisnące się na usta słowa. Dwieście nanodolarów za jedną noc znoszenia kaprysów bogatych pijanych dzieciaków?

– Jak szybko mam się zjawić?

– Powinnaś być tu pół godziny temu.

– Już lecę – odparła. Wszystko wokół niej wciąż wirowało. – Tylko...

– Świetnie. – Rozłączył się.

Niemal herkulesowym wysiłkiem Rylin odkleiła z ramienia jeden plasterek, a potem z grymasem bólu zdarła drugi z karku. Rozejrzała się w poszukiwaniu reszty znajomych: Hiral tańczył zupełnie niczego nieświadomy, Lux praktycznie cała oblepiała jakiegoś nieznajomego i wpychała mu język do gardła, a Indigo siedziała na ramionach Andrésa. Rylin odwróciła się do wyjścia. V wciąż ją obserwował, ale ona nawet się nie pożegnała. Wyszła po prostu w upalną, parną noc, a na ziemię powoli sfrunęły za nią dwa złote plasterki.

ERIS

Eris Dodd-Radson ukryła głowę jeszcze głębiej w puchatej poduszce, wściekła na nieustanne dzwonienie, które rozbrzmiewało w tkwiących w jej uszach iTenach.

– Jeszcze pięć minut – wymamrotała. Ale dzwonienie nie ustawało. – Powiedziałam: drzemka! – burknęła. Nagle zdała sobie sprawę, że to wcale nie jest dźwięk budzika, lecz sygnał Avery, który Eris ustawiła kiedyś na cały regulator, tak żeby wyrwał ją nawet z najgłębszego snu. – Akceptuj połączenie – mruknęła zaspanym głosem.

– Jesteś już w drodze? – głos Avery, która próbowała przebić się przez hałas przyjęcia, zabrzmiał w jej uszach wyjątkowo głośno. Eris zerknęła na jasnoróżowe cyfry zegara, które wyświetlały się w lewym dolnym rogu jej pola widzenia. Impreza u Corda zaczęła się pół godziny temu, a ona wciąż leżała w łóżku i nie miała nawet pojęcia, co na siebie włożyć.

– No pewnie – odparła, choć była ledwie w połowie drogi do garderoby, przedzierając się przez porzucone na ziemi ubrania i stertę poduszek, a przy okazji próbując ściągnąć z siebie obszerny T-shirt. – Ja tylko... aua! – zawyła, uderzywszy się w palec u nogi.

– O Boże, ty jeszcze nie wyszłaś z domu – rzuciła oskarżycielskim tonem Avery, lecz zaraz się roześmiała. – Co się stało? Znów ucięłaś sobie drzemkę i zaspałaś?

– Po prostu lubię, jak wszyscy na mnie czekają, bo potem bardziej się cieszą na mój widok – odparła Eris.

– A mówiąc „wszyscy”, masz na myśli Corda.

– Nie, mam na myśli wszystkich, a zwłaszcza ciebie, Avery – odcięła się Eris. – Tylko nie szalej za bardzo beze mnie, dobra?

– Obiecuję. Fliknij do mnie, gdy już wyjdziesz – powiedziała Avery i zakończyła połączenie.

To wszystko wina taty, uznała Eris. Za kilka tygodni przypadały jej osiemnaste urodziny i musiała dziś odwiedzić rodzinnego adwokata, żeby założyć dla siebie fundusz powierniczy. Całe to podpisywanie niezliczonych dokumentów w obecności świadka oraz badanie DNA i testy na obecność narkotyków były potwornie nudne. Nie rozumiała nawet do końca tego wszystkiego, wiedziała tylko, że jeśli podpisze to, co jej każą, pewnego dnia stanie się bogata.

Tata Eris pochodził ze starego, zamożnego rodu − jego rodzina wynalazła technologię odpychania magnetycznego, dzięki której wszystkie hovery mogły unosić się nad ziemią. Do tej ogromnej fortuny Everett dorzucił jeszcze co nieco, zostając najlepszym na świecie chirurgiem plastycznym. Jedyne pomyłki, jakie popełnił w życiu, to dwa nieudane małżeństwa, które zakończyły się kosztownymi rozwodami, zanim w końcu poznał matkę Eris. On miał wtedy czterdzieści lat, ona zaś była dwudziestopięcioletnią modelką. Ojciec nigdy nie opowiadał o poprzednich żonach, a skoro nie miał z nimi dzieci, Eris też o nie nigdy nie pytała. Szczerze mówiąc, niespecjalnie lubiła o tym myśleć.

Gdy weszła do garderoby, narysowała palcem koło na lustrzanej ścianie, która nagle zamieniła się w ekran dotykowy. Wyświetliła się na nim cała zawartość szafy. Każdego roku Cord urządzał bal kostiumowy z okazji rozpoczęcia szkoły i każdego roku trwała zażarta, choć nieoficjalna rywalizacja o najlepszy kostium. Eris westchnęła i zaczęła przeglądać rozmaite stylizacje: złota sukienka w stylu szalonych lat dwudziestych, kaptur ze sztucznego futra, który dostała od mamy, i seksowna różowa suknia z cekinami z ostatniego Halloween. Ale nic nie wydawało jej się odpowiednie.

„Chrzanić to”, postanowiła. Po co w ogóle próbowała znaleźć jakiekolwiek przebranie? Czy nie będzie się bardziej wyróżniać, jeśli nie włoży kostiumu?

– Czarny top Alicia – wydała polecenie i po chwili metalowy rękaw u dołu garderoby wypluł czarny top. Eris naciągnęła go na koronkowy biustonosz i wskoczyła w swoje ulubione zamszowe spodnie, w których jej tyłek wyglądał wprost fantastycznie. Zapięła na łokciach srebrne bransoletki i jednym szarpnięciem rozpuściła związane w kucyk włosy, które spłynęły na jej ramiona rudozłotą falą.

Przygryzła wargi, usiadła przy toaletce i położyła ręce na dwóch elektropulserach do układania włosów.

– Proste – rozkazała i przymknęła oczy, szykując się do zabiegu.

Urządzenie ożyło, a po Eris przebiegła fala elektryczności: pojedynczy dreszcz wędrujący od dłoni, w górę ramion, aż do czaszki. Dziewczyny w szkole zawsze narzekały na elektropulsery, ale Eris w głębi ducha lubiła to gorące i czyste uczucie graniczące z bólem, które sprawiało, że wszystkie jej nerwy stawały w płomieniach. Gdy podniosła wzrok, włosy opadały prosto wokół jej twarzy. Stuknęła w ekran toaletki, przymknęła oczy i poczuła na skórze delikatną mgiełkę rozpylanego makijażu. Znów spojrzała w lustro i zobaczyła, że kredka do oczu wydobyła dziwne, frapujące bursztynowe plamki w tęczówkach, róż zaś złagodził nieco kości policzkowe, podkreślając zarazem drobne piegi na nosie. Jednak wciąż czegoś jej brakowało.

Zanim zdążyła się zastanowić, co robi, Eris znalazła się już w pokoju rodziców i w ciemności próbowała odszukać drogę do garderoby mamy. Wyczuła dłońmi sejf na biżuterię i wstukała kod, którego domyśliła się jeszcze w wieku dziesięciu lat. W środku obok różnokolorowych kamieni szlachetnych oraz grubego sznura czarnych pereł leżały kolczyki mamy z witrażowego szkła. Były zrobione nie z fleksiglasu, ale z rzadko spotykanego, staroświeckiego szkła, które naprawdę mogło się rozbić lub pęknąć.

Kolczyki były potwornie drogie, zostały ręcznie zrobione z szyby pochodzącej z okna starego kościoła. Tata kupił je mamie na aukcji jako prezent z okazji dwudziestej rocznicy ślubu. Nie zważając na wyrzuty sumienia, Eris sięgnęła po kolczyki i wkręciła delikatne szklane kropelki w uszy.

Dalsza część książki dostępna w wersji pełnej

PODZIĘKOWANIA

Dostępne w wersji pełnej

Tytuł oryginału: The Thousandth Floor

Copyright © 2016 by Alloy Entertainment and Katharine McGee.

Published by arrangement with Rights People, London

Produced by Alloy Entertainment, LCC

Copyright © for the translation by Mariusz Gądek

Opieka redakcyjna: Agnieszka Urbanowska

Opracowanie typograficzne książki: Daniel Malak

Adiustacja i korekta: Zespół – Wydawnictwo PLUS

Projekt okładki: Eliza Luty

Fotografie na okładce: dziewczyna – © Yuriy Zhuravov / Shutterstock.com,

Nowy Jork – © Alinute Silzeviciute / Shutterstock.com,

taras – © zhu difeng / Shutterstock.com

ISBN 978-83-7515-683-6

www.moondrive.pl

Dystrybucja: SIW Znak. Zapraszamy na www.znak.com.pl

Plik opracował i przygotował Woblink

woblink.com

KSIĄŻKI TEGO AUTORA

Tysiąc pięter 

POLECANE W TEJ KATEGORII

Bad Mommy. Przeklęta korona Zakazane życzenie Noah ucieka Never Never Chłopak, który stracił głowę