Zły Romeo

Zły Romeo

Autorzy: Leisa Rayven

Wydawnictwo: Otwarte

Kategorie: Dla młodzieży

Typ: e-book

Formaty: MOBI EPUB

Ilość stron: 400

Cena książki papierowej: 36.90 zł

cena od: 26.99 zł

Cassie była uroczą dziewczyną z wielkimi ambicjami. Piekielnie zdolny Ethan miał reputację złego chłopca. Zagrali Romea i Julię – i zmieniło się wszystko. Wielka miłość, jak w dramacie Szekspira, była im pisana. Jednak „zły Romeo” złamał „Julii” serce...

Kilka lat później grają razem na Broadwayu. Gdy spotykają się na scenie, są zmuszeni do konfrontacji z własnymi emocjami. Ethan próbuje odzyskać zranioną Cassie, jednak oboje w niczym nie przypominają siebie sprzed lat...

Czy kiedy kurtyna opadnie, ujawnią, co tak naprawdę kryje się w ich sercach?

 

„Zły Romeo” rozpalił serca czytelniczek na całym świecie, uwiódł nawet najpopularniejsze autorki romansów, w tym E L James, Colleen Hoover, Katy Evans i Christinę Lauren.

 

 

 

„Ta książka zachwyciła mnie od samego początku, a gdy skończyłam ją czytać, zachwyt trwał nadal. Zakochałam się w Leisie Rayven i reszta świata też powinna!”

Colleen Hoover

 

„»Zły Romeo« jest pełen rozkosznego napięcia, które odczujesz każdą częścią swojego ciała”.

Alice Clayton, autorka serii „Nie dajesz mi spać”

 

Dedykuję tę książkę wszystkim,

którzy dodawali mi sił w chwilach zwątpienia.

Mieliście rację, a ja się myliłam.

Tylko nie obrośnijcie w piórka.

„Naturo, któż ci podsunął ten podstęp,

Cóż ci kazało ducha z piekła rodem

Zwabić w śmiertelny raj pięknego ciała?

Czyż kiedy książka o tak wstrętnej treści

Miała tak świetną oprawę?”

Julia o Romeo

William Szekspir, Romeo i Julia

1

ZNÓW RAZEM, ZBYT PRĘDKO

Obecnie

Nowy Jork

Teatr Graumanna

Pierwszy dzień prób

Biegnę zatłoczonym chodnikiem, pokrywając się nerwowym potem w najmniej eleganckich zakamarkach ciała. W głowie słyszę głos matki: „Cassie, dama się nie poci. Dama błyszczy”.

W takim razie, mamo, błyszczę się jak świnia.

Zresztą nigdy nie twierdziłam, że jestem damą. Powtarzam sobie, że „błyszczę”, bo jestem spóźniona. Wcale nie na myśl o nim.

Tristan, mój współlokator oraz życiowy doradca, uważa, że nigdy się z niego nie wyleczyłam, ale to bzdura.

Wyleczyłam się.

I to dawno temu.

Przebiegam przez ulicę, klucząc wśród aut. Kilku taksówkarzy obrzuca mnie inwektywami, każdy w innym języku. Macham do nich radośnie środkowym palcem, ponieważ jestem niemal pewna, że środkowy palec na całym świecie oznacza to samo.

Spoglądając na zegarek, wpadam do teatru i biegnę w stronę sali prób.

Cholera!

Pięć minut spóźnienia.

Oczyma duszy widzę rozbawione spojrzenie tego dupka i z przerażeniem wyobrażam sobie, że gdy tylko przekroczę próg sali, ogarnie mnie nieprzeparta ochota, by strzelić go w pysk.

Staję pod drzwiami.

Uda mi się. Popatrzę na niego i nie rozpadnę się na kawałki.

Dam radę.

Wzdycham i przyciskam czoło do ściany.

Kogo chcę oszukać? Jasne, zagram w pełnej namiętności sztuce u boku byłego kochanka, który nie jeden, lecz dwa razy złamał mi serce. Łatwizna.

Uderzam głową o ścianę.

Gdyby istniał naród głupców, zostałabym ich królową.

Gdy agentka zadzwoniła do mnie z wiadomością o wielkiej szansie na Broadwayu, powinnam była się domyślić, że tkwi w tym jakiś kruczek. Zachwycała się aktorem, który miał mi partnerować. Ethan Holt – najgorętsze nazwisko teatralnego światka. Utalentowany. Obsypany nagrodami. Wielbiony przez piszczące fanki. Diablo przystojny.

Oczywiście nie wiedziała o naszej wspólnej przeszłości. Skąd miałaby wiedzieć? Nigdy o nim nie mówiłam. Więcej: wycofywałam się, gdy tylko ktoś wspomniał jego nazwisko. Łatwiej było mi sobie z tym radzić, gdy przebywał na drugim końcu świata, ale teraz wrócił i samą swoją obecnością psuje mi przyjemność ze zdobycia wymarzonej roli.

Typowe. Co za drań.

Trudno mi będzie zachować kamienną twarz, ale nie mam wyjścia. Wyciągam puderniczkę i spoglądam w lusterko.

Niech to szlag, błyszczę się jak biurowiec Chryslera. Wklepuję w twarz trochę pudru i poprawiam pomadką usta, zastanawiając się jednocześnie, czy bardzo się zmieniłam. Brązowe włosy, które w studenckich czasach sięgały połowy pleców, teraz, zawadiacko pocieniowane, opadają mi zaledwie na kołnierzyk. Twarz nieco wyszczuplała, ale poza tym wyglądam chyba tak samo. Kształtne usta. Figura niczego sobie. Oczy ani piwne, ani zielone, dziwny miks jednego i drugiego, bardziej oliwkowe niż orzechowe.

Zatrzaskuję puderniczkę i wrzucam ją do torby wściekła na siebie, że przyszło mi do głowy, by się dla niego starać. Naprawdę niczego się nie nauczyłam?

Zamykam oczy i myślę o tym, jak bardzo mnie skrzywdził. O jego idiotycznych argumentach i gównianych wymówkach.

Wzbiera we mnie fala goryczy i oddycham z ulgą. Tego właśnie potrzebuję. Muszę obudzić wewnętrzny gniew. Okrywam się nim jak zbroją i szukam ukojenia w buzującej złości.

Dam radę.

Otwieram drzwi i zdecydowanym krokiem wchodzę do sali. Jeszcze go nie widzę, a już czuję, że mi się przygląda. Zwalczam chęć, by na niego spojrzeć, ponieważ jeśli czas spędzony z Ethanem Holtem czegoś mnie nauczył, to panowania nad odruchami. Właśnie kierując się intuicją, pozwoliłam, by wszystko poszło w diabły. Przekonała mnie, że on może dać mi wszystko, i w efekcie zostałam z niczym.

Podchodzę do reżysera Marco Fioriego pogrążonego w rozmowie z producentami Avą i Saulem Weinsteinami. Obok dostrzegam znajomą postać – naszą inspicjentkę, siostrę Ethana, Elissę.

Ethan i Elissa to nierozłączny duet. W każdym z jego kontraktów tkwi zapis, że siostra kieruje przedstawieniem, co wydaje mi się zaskakujące, zważywszy, że żyją z sobą jak pies z kotem.

Uznałabym, że obecność Elissy zapewnia mu poczucie bezpieczeństwa, ale niby czemu miałby go potrzebować? Ethan przecież nie potrzebuje nikogo ani niczego, prawda? Jest niezniszczalny. Jak cholerny teflon.

Elissa pokazuje Weinsteinom makietę scenografii, wyjaśniając mechanikę jej działania. Producenci słuchają i kiwają głowami.

Nie mam problemu z Elissą. Jest znakomitą inspicjentką, miałam już okazję z nią pracować. Co więcej, milion lat temu nawet się przyjaźniłyśmy. Wtedy wciąż jeszcze żyłam w przekonaniu, że jej brat narodził się z łona kobiety. Dopiero później uznałam go za pomiot szatana.

Podchodzę bliżej, zwracając na siebie ich uwagę.

– Wiem, wiem – mówię i rzucam torbę na krzesło. – Przepraszam.

– Nic nie szkodzi, cara – uspokaja mnie Marco. – Omawiamy jeszcze szczegóły produkcji. Zaraz zaczniemy.

– Super – odpowiadam i otwieram torbę.

Elissa uśmiecha się do mnie serdecznie.

– Cześć.

– Cześć, Lisso.

Na chwilę gniew ustępuje miejsca nostalgii i uświadamiam sobie, jak bardzo za nią tęskniłam. Elissa i jej brat nie są do siebie ani trochę podobni. Ona jest niska, on wysoki. Ona zaokrąglona, on kanciasty. Różnią się nawet kolorytem. Siostra jasna i prostolinijna, brat ciemny i chaotyczny. A jednak, ujrzawszy ją, uświadamiam sobie, dlaczego od lat nie utrzymywałam z nią kontaktu. Zawsze będzie mi o nim przypominała. Za dużo złych wspomnień.

Kiedy wyciągam butelkę wody, torba zsuwa się z krzesła i z hukiem ląduje na podłodze. Wszyscy wokół milkną i patrzą na mnie. Rozlega się stłumiony chichot. Zgrzytam zębami.

Wal się, Ethan. Nie mam zamiaru zaszczycić cię choćby spojrzeniem.

Podnoszę torbę i rzucam ją z powrotem na krzesło.

Znów rozlega się cichy śmiech, a ja przysięgam w duchu Wszechmocnemu Bóstwu Sprawiedliwego Mordu, że zaraz załatwię go gołymi rękami. Choć stoi po drugiej stronie sali, równie dobrze mógłby być tuż obok, ponieważ dźwięk jego głosu wibruje mi w kościach.

Potrzebuję papierosa.

Zerkam na Marco. Jak zwykle olśniewający, z fularem pod szyją, zamaszyście gestykulując, opowiada o sztuce. To wszystko przez niego. Chciał, żebyśmy zagrali w niej razem. Wmówiłam sobie, że moja kariera na tym zyska, ale w rzeczywistości będzie to ostatnia rzecz, którą zrobię, ponieważ jeśli ten rechoczący kretyn w kącie się nie zamknie, lada chwila wpadnę w morderczy amok, po czym resztę życia spędzę w pierdlu.

Szczęśliwie śmiech ustaje, ale wciąż czuję na sobie jego palące spojrzenie.

Postanawiam je zignorować i zaczynam grzebać w torbie. Mam papierosy, ale zapalniczka zaginęła w akcji. Serio, powinnam coś zrobić z tym bajzlem. Jezu, czego tu nie ma. Guma, chustki, przybory do makijażu, tabletki przeciwbólowe, stare bilety do kina, buteleczka perfum, tampony, klucze, figurka zapaśnika WWF bez jednej nogi – i co, kurwa, jeszcze?

– Przepraszam, panno Taylor?

Podnoszę głowę i widzę ślicznego młodziutkiego Afroamerykanina. W wyciągniętej dłoni trzyma kubek czegoś, co swoim aromatem podejrzanie przypomina moje ulubione macchiato z surowych ziaren.

– Wygląda pani na zestresowaną – mówi chłopak, a w jego głosie pobrzmiewa akurat tyle troski, by powstrzymać mnie przed odgryzieniem mu uszu. – Mam na imię Cody, jestem stażystą w dziale produkcji. Kawy?

– Cześć, Cody – odpowiadam, przyglądając się tekturowemu kubkowi. – A co tam masz, stary?

– Podwójne macchiato z surowych ziaren z nutą mokki i dodatkową śmietanką.

Kiwam głową. Nieźle.

– Tak właśnie myślałam. Moje ulubione.

– Wiem. Pozwoliłem sobie zapoznać się z upodobaniami zarówno pani, jak i pana Holta, żeby móc przewidywać wasze potrzeby i stworzyć wszystkim przyjemne warunki pracy.

Przyjemne warunki pracy? W towarzystwie moim i Holta? Biedna, niczego nieświadoma dziecino.

Przyjmuję kawę i wąchając ją, dalej przekopuję torbę, która niczym TARDIS wydaje się większa wewnątrz niż na zewnątrz.

– Ach tak?

Gdzie, do cholery, jest moja zapalniczka?

– Tak, proszę pani.

Cody wyciąga z kieszeni zapalniczkę i podaje mi ją z rozbrajającym uśmiechem.

Słodki Jezu, niebiosa mi go zesłały.

Z trudem powstrzymuję chęć, by go uściskać. Tristan powtarza, że czasami bywam zbyt „przytulaśna”. Właściwie używa określenia „przykutaśna”, ale o tym dla własnego dobrego samopoczucia staram się nie pamiętać.

A więc zamiast rzucać się młodemu asystentowi na szyję, po prostu się uśmiecham.

– Cody, nie zrozum mnie źle, wiem, że dopiero się poznaliśmy, ale… chyba cię kocham.

Chłopak opuszcza głowę i śmieje się pod nosem.

– Jeśli chce pani wyskoczyć na chwilę, nie ma sprawy, zawołam panią, kiedy będą zaczynać.

Gdyby nie to, że wygląda na szesnaście lat, chyba bym go pocałowała. Z języczkiem.

– Boski jesteś, Cody.

Kątem oka dostrzegam ciemny kształt, rozwalony na krześle po drugiej stronie sali, prostuję się więc i ruszam do drzwi dumnym krokiem osoby, która wszystko i wszystkich ma w głębokim poważaniu.

Żar jego spojrzenia towarzyszy mi aż do klatki schodowej, a potem po prostu przestaję cokolwiek czuć.

Wmawiam sobie, że nie tęsknię za tym, jak jego wzrok przepalał mi skórę.

Wspinam się po ciemnych, stromych schodach i tylnym wyjściem wydostaję się z teatru. Drzwi jeszcze się za mną nie zamknęły, a ja już trzymam między wargami zapalonego papierosa. Oparta plecami o chłodne cegły, zaciągam się i spoglądam na wąski pasek nieba pomiędzy dachami budynków. Nikotyna nie okazuje się zbyt pomocna, ale dziś moje nerwy mogłoby ukoić chyba tylko to coś, czym usypia się konie.

Kończę palić. Kładę rękę na klamce, gdy nagle drzwi się otwierają i wychodzi z nich katalizator wszystkich moich problemów. Ciemne dżinsy opinają się na nim w miejscach, na które naprawdę nie powinnam zwracać uwagi.

Oczy ma takie, jak zapamiętałam. Jasnoniebieskie, hipnotyzujące. Ciemne, gęste rzęsy. Zabójcze, pełne żaru spojrzenie.

Ale wszystko poza tym…

No tak, zdążyłam zapomnieć. Pozwoliłam sobie na zapomnienie.

Wciąż jest zniewalająco przystojny. Chociaż nie, przystojny to niewłaściwe słowo. Przystojni bywają gwiazdorzy telenowel, tyle że w całkowicie przewidywalny, nudny i mdły sposób. Holt… przykuwa uwagę. Jest jak rzadka, egzotyczna pantera, równie piękny, co niebezpieczny. Naturalnie enigmatyczny.

Nienawidzę go za to, jak wspaniale wygląda.

Wyraziste, ściągnięte brwi. Ostro zarysowana szczęka. Ładne, pełne usta, które jednak na tle reszty rysów zyskują silny, męski charakter. Ciemne włosy ma krótsze niż wtedy, gdy go ostatnio widziałam. Sprawiają, że wydaje się dojrzalszy. I wyższy, o ile to możliwe.

Zawsze nade mną górował. Metr dziewięćdziesiąt przy moim metrze sześćdziesięciu pięciu. Szerokie ramiona wskazują, że od czasów studenckich sporo ćwiczył. Nie przesadnie dużo, ale tyle, żebym pod ciemnym T-shirtem dostrzegła wyraźną muskulaturę.

Czerwienię się i mam ochotę sama dać sobie za to w twarz. Mogłam przewidzieć, że kiedy znów pojawi się w moim życiu, będzie wyglądał lepiej niż kiedykolwiek wcześniej. Palant.

– Cześć – mówi.

Zupełnie jakbym nie spędziła ostatnich trzech lat, marząc o tym, by przywalić mu w tę cudownie piękną, wredną twarz.

– Cześć, Ethan.

Patrzy na mnie i jak zwykle czuję, że to spojrzenie przeszywa mnie do szpiku kości.

– Dobrze wyglądasz, Cassie.

– Ty też.

– Masz krótsze włosy.

– Ty też.

Robi krok do przodu. Taksuje mnie spojrzeniem i najwyraźniej podoba mu się to, co widzi, bo w jego oczach pojawia się głód. Nienawidzę sposobu, w jaki mi się przygląda. Zachłannie pożera mnie wzrokiem, a ja lgnę do niego jak mucha do miodu; rozedrgana, rozpaczliwie usiłując się uwolnić.

– Minęło sporo czasu.

– Serio? Nie zauważyłam.

Staram się sprawiać wrażenie śmiertelnie znudzonej. Nie chcę, żeby wiedział, jak na mnie działa. Nie zasługuje na taką reakcję. Co więcej, ja również nie.

– Co u ciebie? – pyta.

– W porządku.

Odpowiedź z automatu. Bez znaczenia. W rzeczywistości nic nie jest w porządku.

Holt zatrzymuje na mnie spojrzenie, a ja marzę, by znaleźć się gdzie indziej, bo patrzy na mnie jak kiedyś, i to wspomnienie sprawia mi ból.

– A ty? – pytam. Uprzejmość przez zaciśnięte zęby. – Jak się masz?

– Ja… też w porządku.

Jest coś w tonie jego głosu. Coś skrywanego. I intrygującego, ale nie daję się wciągnąć w tę grę, bo przecież jemu o to właśnie chodzi.

– To genialnie, Ethan – odpowiadam wystarczająco dziarsko, by go wkurzyć. – Cieszę się.

Spuszcza wzrok i przeczesuje włosy palcami. Spina się i znów stoi przede mną ten zacięty gnojek, którego tak dobrze znam.

– Niebywałe – mówi. – Po trzech latach to wszystko, co masz mi do powiedzenia? Mogłem się tego spodziewać.

Żołądek wywraca mi się na drugą stronę.

Nie, palancie, to nie wszystko, ale po co strzępić język? Wszystko już zostało powiedziane, a powtarzanie się nie należy do moich ulubionych rozrywek.

– Rzeczywiście, wszystko – odpowiadam wesoło.

Mijam go, choć próbuje zagrodzić mi drogę. Zamaszystym ruchem otwieram drzwi i tupiąc głośno, zbiegam na dół. Próbuję nie zwracać uwagi na mrowienie w miejscu, którym się o niego otarłam.

Z góry dobiega zduszone „kurwa mać” i słyszę, jak Holt rzuca się w pogoń. Chciałabym być szybsza, ale on po chwili chwyta mnie za ramię.

– Cassie, zaczekaj.

Obraca mnie szarpnięciem i spodziewam się, że mnie do siebie przyciśnie. Nie wiadomo który raz unicestwi swoim dotykiem i zapachem.

Ale nie.

Po prostu stoi bez ruchu, a powietrze wewnątrz wąskiej, ciemnej klatki schodowej jest gęste jak wata. Czuję, że zaczynam się dusić, ale niczego nie daję po sobie poznać.

Grunt to nie okazywać słabości. On mnie tego nauczył.

– Cassie, posłuchaj – zaczyna. Tak bardzo tęskniłam za tym, jak wypowiada moje imię, i niemożliwie mnie to wkurza. – Moglibyśmy zapomnieć o tych wszystkich bzdurach i zacząć od początku? Naprawdę bym tego chciał. Pomyślałem, że może ty też.

Spojrzenie ma pełne szczerości, ale to stara śpiewka. Za każdym razem gdy postanawiałam mu zaufać, kończyło się złamanym sercem.

– Chcesz zacząć od nowa? – mówię. – Jasne, jasne. Żaden problem. Jakim cudem sama na to nie wpadłam?

– To nie musi tak wyglądać.

Że niby ja jestem ta nieracjonalna? Gdyby nie wściekłość, wybuchnęłabym śmiechem.

– W takim razie jak powinno? – pytam jadowitym tonem. – Proszę, oświeć mnie. W końcu to ty decydowałeś zawsze za nas oboje. Jak rozegramy to tym razem? Zostaniemy kumplami? Połączy nas tylko seks? Zaczniemy się zwalczać? Albo czekaj, już wiem. Może będziesz kutasem, który złamał mi serce, a ja kobietą, która poza salą prób nie chce mieć z tobą nic wspólnego? Co ty na to?

Zaciska zęby. Wściekł się. I dobrze. Z jego wściekłością dam sobie radę. Spodziewałam się, że zacznie wrzeszczeć, ale nie robi tego.

– Nic z tego, co pisałem, nie miało dla ciebie znaczenia, prawda? Sądziłem, że chociaż porozmawiamy o tym, co się stało. Czytałaś w ogóle moje maile?

– Jasne – odpowiadam. – Tyle że nie uwierzyłam w ani jedno słowo. Człowiek wiecznie karmiony kłamstwami prędzej czy później znienawidzi ich smak. Wiesz, co mówią? Kto w kółko daje się robić w balona, sam jest sobie winien.

– Tym razem nie mam zamiaru cię oszukiwać. Ani siebie. W przeszłości zrobiłem to, co musiałem, dla dobra nas obojga.

– Żartujesz sobie ze mnie? Może mam ci jeszcze podziękować?

– Nie. – W jego głosie wzbiera frustracja. – Pewnie, że nie. Chcę tylko…

– Dostać kolejną szansę, żeby mnie zniszczyć? Naprawdę ci się zdaje, że jestem aż tak głupia?

Potrząsa głową.

– Chcę, żeby było inaczej. Jeśli zażądasz przeprosin, będę cię przepraszał tak długo, póki nie ochrypnę. Po prostu chcę, żeby było między nami dobrze. Porozmawiaj ze mną. Pomóż mi to naprawić.

– Nie da się.

– Cassie…

– Nie, Ethan! Nie tym razem. Dosyć tego.

Nachyla się. Jest blisko. Zbyt blisko. Pachnie jak dawniej, a ja mam zamęt w głowie. Mam ochotę go odepchnąć, żeby móc zebrać myśli. Albo tłuc pięściami, aż zrozumie, że od lat jestem nieszczęśliwa i to wszystko jego wina. Mam ochotę zrobić tak wiele rzeczy, tymczasem stoję bez ruchu i nienawidzę się za to, że nadal czuję się przy nim bezsilna.

Jego oddech jest tak samo nierówny jak mój. Ciało tak samo napięte. Nawet po tym wszystkim, przez co przeszliśmy, przeżywamy udrękę wzajemnego przyciągania. Całkiem jak za dawnych czasów.

Dzięki Bogu, drzwi na dole otwierają się. Spoglądam w tamtą stronę i dostrzegam Cody’ego, który patrzy na nas zmieszany.

– Panie Holt? Panno Taylor? Wszystko w porządku?

Holt odsuwa się ode mnie i przeczesuje włosy palcami. Oddycham płytko i nierówno.

– Wszystko w porządku, Cody! – wołam.

– A, to dobrze – odpowiada pogodnie chłopak. – Chciałem was tylko zawiadomić, że zaczynamy.

Znika i znów zostajemy sami. Nie licząc duchów przeszłości.

– Jesteśmy w pracy – mówię twardo. – Róbmy, co do nas należy.

Ethan marszczy czoło i zaciska zęby, i przez chwilę wydaje mi się, że nie odpuści, ale w końcu odpowiada:

– Jeśli naprawdę tego chcesz.

Tłumię w sobie niejasne uczucie rozczarowania.

– Chcę.

Ethan kiwa głową, bez słowa schodzi na dół i znika w drzwiach.

Próbuję się opanować. Mam rozpalone policzki, serce mi wali i prawie parskam śmiechem na myśl o tym, że Holt już ma mnie w garści, a przecież nie zaczęliśmy nawet prób. Najbliższe cztery tygodnie zapowiadają się czarniejsze od czarnej dziury. Prostuję plecy i wracam do sali.

Chwytam scenariusz i butelkę wody, po czym orientuję się, że przy stole zostało tylko jedno wolne miejsce, oczywiście obok Holta. Odciągam krzesło jak najdalej od niego i osuwam się na niewygodny plastik.

– Wszystko okej? – Marco unosi brwi.

– Aha – odpowiadam z uśmiechem i czuję się, jakbym znów była na pierwszym roku szkoły aktorskiej. Mówię to, czego oczekują inni, dzięki czemu są zadowoleni, nawet jeśli ja nie jestem.

Odgrywam swoją rolę.

– W takim razie zaczynamy – oznajmia Marco.

Wokół słychać szelest otwieranych scenariuszy.

Co za znakomity pomysł. Każda dobra historia musi się jakoś zacząć.

Czemu z tą miałoby być inaczej?

2

POCZĄTEK

Obecnie

Nowy Jork

Pamiętnik Cassandry Taylor

Pamiętniczku,

Tristan podsunął mi pomysł, żebym zapisywała tu wydarzenia, które uczyniły ze mnie nieprzystosowaną osobę, jaką dzisiaj jestem. Chciał, żebym przyjrzała się pewnym niezdrowym relacjom, które sprawiły, że stałam się humorzasta i emocjonalnie niedostępna, pomyślałam więc, że zacznę od tej, której żałuję najbardziej: od znajomości z Ethanem Holtem.

Po raz pierwszy ujrzałam go, kiedy udawałam seks analny z kimś, kogo poznałam zaledwie chwilę wcześniej.

O rany. Kiepsko to brzmi.

Pozwól, że wyjaśnię.

Próbowałam zdać do Instytutu Sztuk Pięknych Grove, prywatnego college’u, gdzie oprócz wydziałów tańca, muzyki i sztuk wizualnych mieści się jedna z najbardziej prestiżowych szkół aktorskich w kraju. Wybudowany na resztkach starego sadu, znajduje się w nowojorskim hrabstwie Westchester i w ostatnich latach wykształcił wiele utalentowanych gwiazd sceny oraz ekranu.

O studiach tam marzyłam od zawsze; tak więc w ostatniej klasie liceum, gdy wszyscy znajomi zdawali na medycynę, prawo, inżynierię czy dziennikarstwo, ja złożyłam papiery na wydział aktorski.

Grove był moim pierwszym wyborem z wielu powodów, a wśród nich była również chęć znalezienia się na drugim końcu kraju, z dala od rodziców.

Nie chodzi o to, że ich nie kochałam, bo kochałam. Ale Judy i Leo mieli bardzo specyficzny pomysł na to, jak powinnam spędzić życie. Byłam jedynaczką, zaprogramowaną na robienie wszystkiego w taki sposób, by zasłużyć na ich aprobatę, więc z całych sił starałam się doskoczyć do ich nierealistycznych ideałów. Jako uczennica ostatniej klasy szkoły średniej nigdy nie miałam w ustach alkoholu ani papierosa, nie jadłam niczego poza zdrowymi, acz pozbawionymi smaku specjałami kuchni Judy i nigdy nie spałam z chłopakiem. Zawsze wracałam na czas do domu, nawet jeśli miałam zastać tam dwoje ludzi, którzy nie zwracali na mnie najmniejszej uwagi, sprzeczali się albo w ogóle ich nie było.

Moja matka pragnęła naprawiać świat i zawsze wierzyła w moc samodoskonalenia. W tym duchu usiłowała mnie kształtować. Byłam niezdarna, więc zapisała mnie na balet. Byłam pulchna – pilnowała każdego kęsa, który wkładałam do ust. Kiedy okazało się, że jestem nieśmiała, posłała mnie na zajęcia teatralne.

Nienawidziłam wszystkiego, do czego mnie zmuszała, oprócz teatru, w który wsiąkłam bez reszty. Poza tym szło mi całkiem nieźle. Udawanie przez kilka godzin kogoś innego? O tak, to było akurat coś dla mnie.

Wkład Leo w moje wychowanie polegał głównie na ciągłym wyznaczaniu zasad: dokąd wolno mi chodzić, z kim się spotykać, co robić. Poza tym nie zwracał na mnie uwagi, chyba że postąpiłam wyjątkowo dobrze albo wyjątkowo źle. Szybko się nauczyłam, że mniej krzyków i mniej szlabanów jest wtedy, gdy postępuję jak trzeba. Moje dobre oceny sprawiały, że był zadowolony. Podobnie jak nagrody za role i publiczne wystąpienia.

Pracowałam więc ciężko. Ciężej niż powinna pracować córka, by zwrócić na siebie uwagę ojca. Można śmiało powiedzieć, że to on wykształcił we mnie obsesyjną potrzebę podobania się wszystkim naokoło.

Rodzice oczywiście nie byli zachwyceni moim planem zdawania do szkoły aktorskiej. Z tego, co pamiętam, dokładne słowa Leo brzmiały „po moim trupie”. On i mama nie mieli nic przeciwko aktorstwu jako hobby, ale z moimi ocenami mogłam wybierać spośród wielu dobrze płatnych zawodów. Nie rozumieli, czemu chcę z nich zrezygnować na rzecz kierunku, po którym dziewięćdziesiąt procent absolwentów trafia na bezrobocie.

Przekonałam ich, by puścili mnie na egzamin, mamiąc obietnicą, że złożę również papiery na wydział prawa Uniwersytetu Waszyngtońskiego. Dzięki temu, wraz z biletem na samolot do Nowego Jorku, zyskałam też nikłą nadzieję na porzucenie wizerunku wiecznej prymuski.

Składając podanie, wiedziałam, że mam marne szanse, ale musiałam spróbować. Z radością przyjęłabym miejsce w kilku innych szkołach. Pragnęłam jednak tego, co najlepsze, a takie właśnie było Grove.

Sześć lat wcześniej

Westchester, Nowy Jork

Egzaminy do Grove

Noga mi się trzęsie.

Nie drży.

Nie podryguje.

Trzęsie się.

Niekontrolowanie.

Żołądek skręca się boleśnie i mam ochotę wymiotować. Znowu. Siedzę na podłodze oparta plecami o ścianę. Niewidzialna. Nie pasuję tu. Nie jestem taka jak oni.

Oni są głośni, odważni i ekstrawaganccy, i najwyraźniej nie mają problemu z używaniem słów na „k” i „p”. Odpalają papierosa od papierosa i dotykają się nawzajem w intymne miejsca, chociaż większość z nich dopiero się poznała. Przechwalają się spektaklami i filmami, w których grali, albo sławnymi ludźmi, których spotkali, a ja siedzę w kąciku i z każdą sekundą robię się coraz mniejsza, bo wiem, że jedyne, co dzisiaj mogę im udowodnić, to że nie dorastam im do pięt.

– No i wtedy reżyser mówi: „Zoe, widzowie muszą zobaczyć cycki. Twierdzisz, że jesteś w pełni oddana sztuce, a mimo to twoimi decyzjami kieruje bezpodstawna wstydliwość”.

Nieopodal mnie bryluje energiczna blondynka, opowiadając historie ze scenicznego pola bitwy. Wokół niej zebrał się zafascynowany tłumek.

Nie chce mi się tego słuchać, ale gada tak głośno, że nie mam wyjścia.

– Rany, Zoe, i co zrobiłaś? – pyta ładna rudowłosa dziewczyna z grymasem nadmiernej ekscytacji na twarzy.

– A co mogłam zrobić? – wzdycha Zoe. – Obciągnęłam mu i powiedziałam, że bluzki nie zdejmę. Tylko tak mogłam chronić swoją moralność.

Wybucha śmiech i ogłuszający aplauz. Jeszcze nie weszliśmy do sali przesłuchań, a już rozpoczął się spektakl.

Odchylam głowę i zamykam oczy, usiłując opanować nerwy. Powtarzam w głowie przygotowane wcześniej monologi. Znam je na pamięć. Każde słowo. Przeanalizowałam każdą sylabę, wszystkie postacie, podteksty i warstwy emocjonalnych niuansów, a jednak wciąż czuję się nieprzygotowana.

– A ty skąd jesteś?

To znów Zoe. Próbuję nie zwracać na nią uwagi.

– Ej. Ty tam, pod ścianą.

Otwieram oczy. Patrzy na mnie. Ona i wszyscy pozostali. Odkasłuję, z całych sił próbując nie okazywać strachu.

– Skąd jesteś? – powtarza Zoe, jakbym była opóźniona w rozwoju. – Widać, że nie z Nowego Jorku.

Wiem, że jej drwiący uśmieszek to reakcja na moje dżinsy z supermarketu, zwykły szary sweter, nudne brązowe włosy i brak makijażu. Nie przypominam większości obecnych tu dziewczyn, kolorowo ubranych, obwieszonych biżuterią i wymalowanych. Wyglądają jak tropikalne ptaki, a ja – jak plama z oleju.

– Ee… Z Aberdeen.

Zoe krzywi się z niesmakiem.

– A gdzie to, kurwa, jest?

– W stanie Waszyngton. Nieduże miasto.

– Nie słyszałam – odpowiada, lekceważąco machając dłonią o polakierowanych paznokciach. – Jest tam teatr?

– Nie.

– Czyli nie masz żadnego doświadczenia?

– Grałam w amatorskich sztukach w Seattle.

W jej oczach pojawia się błysk. Zwęszyła ofiarę.

– Amatorskich? Rozumiem… – odpowiada, tłumiąc śmiech.

Natychmiast włącza mi się instynkt samozachowawczy.

– Oczywiście nie robiłam takich niesamowitych rzeczy jak ty. No bo, kurczę, film. To musiało być coś fantastycznego.

Oczy zachodzą jej lekką mgiełką. Zapach krwi osłabł przykryty grubą warstwą lizusostwa.

– Owszem, było fantastycznie – oznajmia z uśmiechem uszminkowanej barakudy. – Właściwie będę tu pewnie tracić czas, bo i tak przed końcem studiów trafi mi się jakiś kasowy hicior. Ale do tego czasu czymś się przecież trzeba zająć.

Uśmiecham się i przytakuję. Dopieszczam jej ego.

Łatwizna. Jestem w tym świetna.

Wokół pączkują rozmowy, a ja dorzucam jakąś uwagę tu czy tam. Z każdą kolejną półprawdą bardziej zbliżam się do towarzystwa. Dopasowuję się.

Nie mija wiele czasu, gdy i ja ryczę ze śmiechu wraz z całą resztą oślego stada. Jeden z chłopców, z pewnością gej, ciągnie mnie w górę, podnosi, i udaje, że jesteśmy na dzikiej imprezie. Staje za mną i napiera na mnie biodrami. Choć wewnętrznie struchlała, robię dobrą minę do złej gry. Wydaję wulgarne odgłosy i macham głową. Wszyscy uważają to za przezabawne, więc tłumię w sobie wstyd i brnę w to dalej. Tutaj mogę udawać wyzwoloną i powszechnie lubianą. Ich aprobata jest jak narkotyk. Chcę więcej.

Wciąż odgrywam laskę, która daje się posuwać od tyłu, kiedy mój wzrok pada na niego. Stoi kilka metrów dalej, wysoki i barczysty. Ma ciemne, zmierzwione, falujące włosy i mimo pozornej obojętności w jego ostrym, bezkompromisowym spojrzeniu lśni wyraźna pogarda.

Sztuczny śmiech więźnie mi w gardle.

Przenikliwy wzrok w połączeniu z eterycznymi rysami sprawia, że wygląda niczym anioł zemsty. Gładka skóra, ciemny strój. Ma twarz, która każe ci się zatrzymać, gdy przerzucasz strony czasopisma. Nie typowo przystojną, ale hipnotyzującą. Jak okładka książki, która błaga, by ją otworzyć i zanurzyć się w opowieści.

Nowa sztuczna brawura ciąży mi pod jego spojrzeniem. Osuwa się ze mnie, brudna i kleista, i już się nie śmieję. Tamten koleś odpycha mnie i zwraca się do kogoś innego. Straciłam rynsztokowy urok dziewczyny z dyskoteki.

Wysoki też się odwraca i siada pod ścianą. Wyciąga z kieszeni podniszczoną książkę. Dostrzegam tytuł: Outsiderzy. Jedna z moich ukochanych lektur.

Zwracam się z powrotem ku aktorskiej hałastrze, ale zdążyła już zająć się czymś innym. Jestem rozdarta między chęcią odzyskania pozycji w grupie a pragnieniem dowiedzenia się czegoś więcej o siedzącym pod ścianą miłośniku książek.

Tracę jednak możliwość wyboru, ponieważ w tym momencie otwierają się drzwi i wychodzi z nich jakaś kobieta. Posągowa, o krótkich czarnych włosach i jaskrawoczerwonych ustach, mierzy nas wzrokiem ostrym niczym laser. Przypomina Betty Boop, gdyby Betty była zabójczo onieśmielająca i trzymała w dłoni notes na podkładce z lakierowanej skóry.

– Dobra, słuchajcie.

W rozgdakanym kurniku zapada nagła cisza.

– Wchodzicie, kiedy wyczytam wasze nazwisko.

Czystym, zdecydowanym głosem odczytuje listę. Kiedy woła „Holt, Ethan”, wysoki chłopak odrywa się od ściany. Zerka na mnie przelotnie, tak że natychmiast mam ochotę pójść za nim. Bez niego czuję się żałosną oszustką.

Padają kolejne nazwiska. W drzwiach znika ponad sześćdziesiąt osób, w tym „Stevens, Zoe”, która wydaje z siebie przeraźliwy pisk i dumnym krokiem wchodzi do sali. Kiedy słyszę „Taylor, Cassandra”, wzdrygam się lekko. Chwytam plecak, tymczasem groźna kobieta mówi:

– To pierwsza grupa. Reszta poczeka tutaj. Przyjdą po was inni instruktorzy.

Wchodzi za mną do sali i zamyka drzwi. Znajdujemy się w dużym pomieszczeniu o czarnych ścianach. Pod przeciwległą ścianą dostrzegam rząd trybun. Większa część grupy już tam siedzi, rozmawiając cicho.

Jest nas osiemdziesięcioro ośmioro. Sześćdziesiąt dziewczyn i dwudziestu ośmiu chłopców. Żadne z nich nie wydaje się równie zdenerwowane jak ja. Siadam, czując się jak beznadziejna amatorka w morzu znacznie bardziej doświadczonych dzieciaków z wielkiego miasta. Znów zaczyna mi się trząść noga.

Instruktorka staje przed nami.

– Nazywam się Erika Eden i kieruję wydziałem aktorskim. Popracujemy dziś nad dramaturgią postaci oraz improwizacją. Pod koniec każdej sceny dam wam znać, kto zostaje. Wiem, czego szukam, i jeśli tego nie macie, odpadacie. Nie, nie staram się odgrywać wrednej małpy, po prostu takie jest życie. Nie muszę wam chyba mówić, że przyjmiemy tylko trzydzieścioro najlepszych spośród dwóch tysięcy kandydatów, którzy w ciągu najbliższych kilku dni zjawią się na przesłuchaniach, dajcie więc z siebie to, co najlepsze. Nie interesują mnie banalne popisy ani sztuczne emocje. Chcę zobaczyć prawdę, inaczej wracacie do domu.

Ogarnia mnie strach przed porażką i mam ochotę uciec, ale nie zrobię tego. Bardzo chcę się dostać.

Przez następne pół godziny wykonujemy ćwiczenia na koncentrację. Wszyscy desperacko starają się nie wyjść na desperatów. Jednym udaje się to lepiej, innym gorzej.

Zoe, głośna i pewna swego, najwyraźniej uważa, że przyjęcie ma w kieszeni. Pewnie tak jest. „Holt, Ethan” roztacza wokół siebie aurę intensywności. Bije od niego wstrzymywana energia, przypomina elektrownię atomową, którą wykorzystano do zapalenia jednej żarówki.

Jeśli o mnie chodzi, próbuję zachować naturalność i całkiem nieźle mi się to udaje.

Po każdej scenie odpadają kolejne osoby. Jedni przyjmują porażkę godnie, inni reagują wybuchami rozpaczy. Jak w strefie wojny. Liczebność grupy gwałtownie spada. Erika działa szybko i zdecydowanie, i za każdym razem kiedy do mnie podchodzi, mam wrażenie, że to koniec. Udaje mi się jednak przetrwać.

Podczas przerwy na lunch wszyscy cichną. Nawet Zoe. Siedzimy w kółku, powtarzając w głowach monologi i starając się nie myśleć o tym, że większość z nas nie doczeka jutra.

Raz po raz czuję, że pieką mnie policzki, a kiedy podnoszę głowę, dostrzegam gapiącego się na mnie „Holta, Ethana”. Natychmiast odwraca wzrok, nachmurzony. Zastanawiam się, skąd w nim tyle złości.

Po lunchu wracamy do sali. Erika dobiera nas w pary. Trafia mi się chłopak imieniem Jordan, pryszczaty i sepleniący. Każdy duet dostaje scenariusz do odegrania, a reszta patrzy. To jak krwawe igrzyska. Każde z nas ma nadzieję, że inni się wyłożą, bo to zwiększa nasze szanse.

Zoe dostaje do pary „Holta, Ethana”. Mają być nieznajomymi na stacji kolejowej, rozmawiają i flirtują, Zoe odrzuca włosy do tyłu. Nie wiem, czy bardziej pragnie zrobić wrażenie na Erice czy na Ethanie.

Jordan i ja gramy rodzeństwo. Nie mam brata ani siostry, więc to nawet miłe. Przekomarzamy się i śmiejemy, i muszę przyznać, że jesteśmy naprawdę nieźli. Erika nas chwali, a pozostali niechętnie biją brawo.

Ćwiczenie dobiega końca, odpadają kolejne osoby, płyną łzy. Wzdycham z ulgą, gdy zauważam, że pozostało około trzydziestu kandydatów. Moje szanse rosną.

Każde z nas dostaje nowego partnera. Moim jest „Holt, Ethan”, który nie wygląda na zadowolonego. Siada obok, zaciskając zęby. Nie sądzę, bym kiedykolwiek wcześniej zwracała uwagę na męskie żuchwy, ale ta jest naprawdę imponująca. Holt przyłapuje mnie na tym, że się na niego gapię. Mars na jego czole idealnie współgra ze spojrzeniem w rodzaju: „Zamorduję cię i obedrę ze skóry”.

O rany. Nic z tego nie będzie.

Erika, przechadzając się przed nami tam i z powrotem, mówi:

– Czas na ostatnią rundę. Wasz scenariusz to „lustrzane odbicie”.

Łatwizna.

– Nie będzie łatwo.

Cholera.

– W tym ćwiczeniu chodzi o zaufanie, otwartość i nawiązanie więzi z drugą osobą. Żadnego wstydu, żadnej sztuczności. Interesuje mnie czysta, zwierzęca energia. Żadne z was nie przewodzi ani nie naśladuje. Musicie wyczuwać nawzajem swoje ruchy. Jasne?

W ślad za pozostałymi kiwam głową, choć w głębi duszy nie mam bladego pojęcia, o co jej chodzi. Holt z jękiem przeciera oczy. Zatem i on nie zrozumiał polecenia.

– Do roboty.

Na scenę wychodzi pierwsza para. To Zoe i Jordan. Po kilku sekundach namysłu zaczynają poruszać rękami. Widać na pierwszy rzut oka, że Zoe przewodzi, a Jordan tylko ją naśladuje. W pewnej chwili chłopak parska niekontrolowanym śmiechem. Erika zapisuje coś w notatniku. Najwyraźniej właśnie schrzanił sprawę. Uśmiecham się. Holt też.

Następny do odstrzału.

Erika krąży wokół występujących par niczym jastrząb, obserwując każdy, nawet najmniejszy ruch. Właśnie dokonuje się ostatni odsiew przed jutrem. Kolejne osoby nie wytrzymują presji. Szaleję z radości.

Wreszcie przychodzi nasza kolej. Holt podryguje w miejscu, ręce ma w kieszeniach, a ramiona przygarbione. Nie dodaje mi to pewności siebie. Okropnie chce mi się siku i/lub wymiotować. Ponieważ nie mogę sobie pozwolić ani na jedno, ani na drugie, przestępuję z nogi na nogę, w duchu błagając pęcherz o litość.

Erika przygląda nam się przez chwilę.

– Dobra, słuchajcie – mówi. – To wasza ostatnia szansa, żeby zrobić na mnie wrażenie.

Kiedy Holt spogląda na mnie przelotnie, dostrzegam w jego oczach lustrzane odbicie własnej desperacji. Naprawdę chce się dostać. Chyba marzy o tym tak samo jak ja.

Erika nachyla się w moją stronę i ściszonym głosem mówi:

– On się porusza, pani się porusza. Jasne? Oddycha pani jego powietrzem. Macie nawiązać kontakt.

Zerka na Holta.

– Musisz ją do siebie dopuścić, Ethan. Nie myśl, po prostu to zrób. Do trzech razy sztuka, pamiętasz?

Holt przełyka ślinę i kiwa głową.

– Macie trzy minuty na przygotowanie.

Wychodzi, a my stajemy z boku. Ethan jest blisko mnie i tak ładnie pachnie. Nie powinnam zauważać takich rzeczy, ale bezwiednie szukam czegoś, na czym mogłabym zawiesić umysł, by zapomnieć o nerwach, i jego ładny zapach jest właśnie tym czymś. On tymczasem pochyla się nade mną i mówi:

– Słuchaj, naprawdę mi na tym zależy. Nie spieprz wszystkiego, okej?

Czerwienieję ze złości.

– Przepraszam bardzo! Równie dobrze to ty możesz wszystko spieprzyć. Poza tym co ona miała na myśli, mówiąc, że do trzech razy sztuka?

Ethan nachyla się nade mną jeszcze bardziej, ale nie patrzy mi w oczy.

– To moje trzecie podejście. Jeśli się nie dostanę, to koniec, nie pozwolą mi więcej próbować. A wtedy ojciec powie mi: „A nie mówiłem?”, i każe iść na medycynę. Ciężko pracowałem, żeby się tu dzisiaj znaleźć. Muszę się dostać, rozumiesz?

Nie wiem, co powiedzieć. Obserwowałam go przez cały dzień. Czy ci ludzie są ślepi?

– Czemu nie dostałeś się wcześniej? Naprawdę jesteś dobry.

Niepokojąco dobry.

Holt na ułamek chwili jakby łagodnieje.

– Trudno mi… zgrać się z innymi. Erika uważa, że to ważne.

– Nie odniosłam wrażenia, żebyś miał jakiś problem z Zoe.

Prycha w odpowiedzi.

– Nic między nami nie było. Nic nie czułem, jak zwykle. Erika to widzi.

Zerkamy na ciemnowłosą kobietę, która przygląda nam się uważnie.

– Wcześniej też u niej zdawałeś?

Holt kiwa głową.

– Za każdym razem. Chce mnie przyjąć, ale nie za darmo. Jeśli nie udowodnię, że potrafię wykonać to jedno ćwiczenie, które już dwa razy zawaliłem, koniec ze mną.

– Minuta! – woła Erika.

Serce wali mi jak szalone.

– Słuchaj, po prostu zrób wszystko, żeby „nawiązać ze mną więź”, okej? Bo jeśli mnie się nie uda, będę musiała wrócić do nadopiekuńczych rodziców, a z tym już, kuśka, nie dam sobie rady. Może cię to zdziwi, ale nie ty jeden masz coś do stracenia.

Ethan marszczy brwi.

– Czy ty… powiedziałaś właśnie „kuśka”?

Czuję, jak krew napływa mi do policzków. Koleś ze mnie szydzi tylko dlatego, że nie rzucam mięsem jak wszyscy tutaj.

– Zamknij się.

Uśmiecha się szeroko.

– Serio? Kuśka?

– Przestań! Tracimy czas.

Już się nie śmieje. Wydaje się lekko rozluźniony, ale to pewnie dlatego, że cały jego niepokój przeszedł na mnie.

– Słuchaj, Taylor…

– Mam na imię Cassie.

– Jak chcesz. Po prostu wyluzuj, dobrze? Damy radę. Patrz mi w oczy i… Jezu, sam nie wiem… spraw, żebym coś poczuł. Nie rozpraszaj się. Na razie wszyscy się na tym wykładają. Skup się na mnie, a ja się skupię na tobie. Okej?

– W porządku.

– I nie mów już więcej „kuśka”, bo umrę ze śmiechu. Wiesz, że to inaczej kutas, prawda?

Nie, nie wiedziałam, że kuśka znaczy kutas. Czy wyglądam na kogoś, kto wie takie rzeczy?

Wypuszczam powietrze z płuc i próbuję zebrać myśli. Mam mętlik w głowie. Muszę się uspokoić.

– Hej. Damy radę. Popatrz na mnie – mówi Holt i dotyka mojej ręki.

Wcale nie pomaga mi to się skupić. Spoglądam mu w oczy. Ma niedorzecznie gęste rzęsy. Kiedy tak patrzy na mnie przeciągle, przeszywa mnie dziwna iskra. On chyba też to czuje, bo otwiera usta i ze świstem wciąga powietrze.

– Cholera jasna.

Mruga, ale nie odwraca wzroku. Iskrzenie między nami jest zbyt intensywne. Zamykam oczy i próbuję odetchnąć.

– Taylor?

– Cassie.

– Cassie – szepcze błagalnie. – Zostań ze mną. Proszę. Bez ciebie nie dam rady.

Przełykam ślinę i kiwam głową. Erika woła nas i przechodzimy na środek sali. Zwracamy się ku sobie, dzieli nas tylko trzydzieści centymetrów. Ethan jest o wiele wyższy, więc patrzę na jego klatkę piersiową, widzę, jak unosi się i opada.

– Gotowa? – pyta Holt.

Mam ochotę wrzasnąć: „Nie, do kuśki nędzy, nie jestem gotowa!”, ale zamiast tego mówię tylko: „Jasne”, jakby to nie była sprawa życia i śmierci albo przynajmniej coś bardzo, bardzo ważnego.

Podnoszę wzrok. Wyraz jego twarzy nie jest już tak desperacki i czuję, jakbym go zobaczyła – naprawdę zobaczyła – po raz pierwszy. Czuję jego energię. Jest jak otaczająca go aureola ciepła.

Przez kilka sekund po prostu oddychamy, patrząc sobie w oczy, a powietrze między nami gęstnieje, łącząc nas jak dwie części tej samej osoby.

Ethan podnosi rękę, ja robię to samo, jakby między naszymi dłońmi biegło tysiąc cieniutkich nitek. Poruszam się i oddycham wtedy, kiedy on, dokładnie w tym samym tempie. Nasze ciała harmonijnie łączą się w jedno. Mam wrażenie, że przebiega to zupełnie naturalnie. Od dawna nie czułam się tak swobodnie. Może nawet nigdy.

Zbliżamy się do siebie. On wychyla się do przodu, ja do tyłu. Ja na bok, on też, a niewidzialne nici zacieśniają się, skracając dystans między nami. Poruszamy się coraz szybciej, a zarazem z idealną precyzją. Misterna choreografia, której się nie uczyliśmy, a jednak nasze mięśnie pamiętają każdy jej element.

To podniecające.

Jesteśmy w transie. W tym magicznym stanie, który występujący przed publicznością osiągają czasami, kiedy wszystko staje się płynne i otwarte. Serce, umysł, ciało. Bywało już, że to czułam, ale nigdy przy drugiej osobie.

Niesamowite.

Oboje uśmiechamy się bezwiednie. Holt jest piękny, kiedy się uśmiecha.

Podnosimy ramiona nad głowę, a potem opuszczamy i nasze dłonie się stykają. Jego są duże i ciepłe. Czuję mrowienie w miejscu, w którym mnie dotyka. A potem spoglądam mu w oczy i oboje wstrzymujemy oddech. Nie wiem dlaczego.

W jednej chwili na jego twarzy pojawia się panika i Holt sztywnieje. Mruga i spuszcza wzrok, a powietrze nagle traci sprężystość. Cała ta niebywała energia spływa z nas i rozbija się o podłogę.

Ethan się odsuwa, wypuszcza powietrze z płuc i spogląda na Erikę.

– Wystarczy? Nikt inny nie wytrzymał tak długo. Wystarczy, prawda?

Erika przekrzywia głowę i przygląda mu się uważnie. Bije od niego bojowe napięcie.

Opuszczam ręce. Są teraz zimne, zaciskam je w pięści, a serce łomocze mi szybko i nierówno.

– Skończyliśmy czy nie? – pyta po raz kolejny Holt i mój zachwyt sprzed kilkunastu sekund blednie w cieniu jego paskudnych manier.

– Tak, panie Holt – odpowiada spokojnie Erika i zerka na mnie. – Wykonaliście ćwiczenie. Gratuluję. Ciekawa jest ta chemia między wami, prawda?

Ethan gromi ją wzrokiem. Erika uśmiecha się do niego ciepło.

– Możecie usiąść. Poproszę o brawa.

Wokół nas wybucha aplauz, w którym pobrzmiewają również pomruki zdziwienia, że tak dobrze nam poszło. Najbardziej zdziwiona ze wszystkich jestem jednak ja.

Holt wraca na trybuny. Zoe, cała w skowronkach, dotyka jego bicepsa. Równie dobrze mogłaby rozerwać mu koszulę i błagać, żeby ją przeleciał. On nie zwraca na nią uwagi i pochyla się do przodu, opierając łokcie na kolanach.

Zmuszam się, by na niego nie patrzeć.

Niewiele pamiętam z reszty popołudnia. Ludzie odpadają, pary się mieszają, odgrywane są kolejne scenki. Pod wieczór Erika wyprasza nas z sali i czekamy, aż wywiesi listę przyjętych do drugiego etapu.

Siedzimy jak na szpilkach. Nikt nie jest pewien, czy był na tyle dobry, żeby przejść dalej. Nawet Zoe ma wątpliwości. Przygryza policzek i nerwowo spaceruje tam i z powrotem. Gryzę paznokcie i powtarzam w duchu jak mantrę „proszę, proszę, proszę”, zupełnie jakby wszechświat mógł usłyszeć moje błagania.

Na końcu korytarza siedzi Holt oparty o ścianę, z kolanami pod brodą. Wygląda, jakby cierpiał. Mimo jego dzisiejszego zachowania jest mi go żal. Wszyscy się denerwujemy, ale on wygląda, jakby go mdliło.

Podchodzę. Ma zamknięte oczy. Kiedy dotykam jego ramienia, podskakuje jak rażony prądem.

– Co jest?

Patrzy na mnie gniewnie, ale trudno się tym przejąć, bo jest tak zielony na twarzy, że mógłby dołączyć do obsady Muppetów.

– Wszystko gra?

Opuszcza głowę na kolana i wzdycha.

– Nic mi nie jest. Idź sobie.

I po co ja się przejmuję?

– Palant z ciebie, wiesz?

– Jestem tego świadomy.

– Tylko sprawdzałam.

Wstaję, ale wtedy on wyciąga rękę.

– Słuchaj, Taylor, ja…

– Mam na imię Cassie.

– Cassie…

Moje imię w jego ustach sprawia, że dzieją się ze mną dziwne rzeczy. Może lepiej, żeby dalej mówił mi po nazwisku.

Gestem nakazuje mi usiąść, więc siadam.

– Chodzi o to… że nie będziemy przyjaciółmi, więc chyba nie ma sensu marnować energii, prawda?

Mrugam.

– Yy… okej.

– Okej? Tak po prostu?

Wygląda na zawiedzionego. Ciekawe czemu.

– Nigdy nikt ze mną w ten sposób nie rozmawiał, więc nie wiem, co się robi w takiej sytuacji. Mam ci podziękować za stwierdzenie tego, co oczywiste, czy…

Ethan z jękiem chowa twarz w dłoni.

– No co? – dopytuję. – Co chciałeś usłyszeć? Nie miałam zamiaru się z tobą przyjaźnić.

– I dobrze – odpowiada, wciąż pocierając twarz.

Biorę głęboki, uspokajający wdech.

– O co ci chodzi? Ocaliłam ci dzisiaj tyłek, a ty mnie traktujesz jak śmiecia.

– Aha – odpowiada, chowając głowę w ramionach. – Bo jesteś taka…

– Jaka? Nieznośna? Irytująca?

– Dwubiegunowa.

Zatyka mnie.

– Że co…?

Holt kręci głową.

– Widziałem wcześniej, jak im się podlizywałaś. Chcesz im się przypodobać, bo myślisz, że są cool, tymczasem to w większości banda odpychających pozerów, a każdy z nich jest autentyczny jak trzydolarowy banknot. Natomiast w moim towarzystwie nagle robisz się niecierpliwa i walisz na odlew szczerością. Co jest, nie lubisz mnie na tyle, żeby udawać?

Nie zdawałam sobie wcześniej z tego sprawy, ale ma rację. Nigdy, ale to nigdy nie rozmawiałam z nikim tak jak z nim. Zazwyczaj nie pokazuję ludziom, że jestem poirytowana albo rozdrażniona. Ze wszystkimi chcę żyć dobrze. Zawsze tak było. Jeśli się komuś nie podobam, zmuszam go, żeby mnie polubił.

Ale z nim wszystko jest inaczej.

– No a ty? – pytam. – Jaki ty jesteś?

Wzrusza ramionami.

– Łatwo mnie przejrzeć. Jestem dupkiem.

– To wiem.

– Nie, nie wiesz.

– Wiem. Całe popołudnie traktujesz mnie jak trędowatą. Wiem, jaki jesteś.

Kiwa głową.

– Dobrze. W takim razie wiesz, że trzeba się ode mnie trzymać z daleka.

– To nie będzie trudne. Erika wywiesi listę i więcej się nie zobaczymy. Problem rozwiązany.

– Czemu tak myślisz?

– Bo ty pewnie przejdziesz dalej, a ja nie, więc… no.

Spuszcza wzrok. Bawi się sznurowadłami.

– Nie bądź tego taka pewna. Dobrze sobie dziś poradziłaś. Lepiej niż dobrze.

Dopiero po chwili uświadamiam sobie, że mnie skomplementował.

– Rany, dzięki. Ty też byłeś niezły.

Spogląda na mnie z półuśmiechem.

– Tak?

Przewracam oczami.

– No błagam. Wiesz, że byłeś świetny.

– Byłem – przyznaje, potakując.

– A jaki skromny.

– I przystojny. To musi być paskudne nie być mną.

Kręcę głową.

– Skoro próbujesz się tu dostać od trzech lat, co robiłeś w tym czasie?

– Pracowałem dla jednej firmy z Hoboken. Budowaliśmy scenografie do broadwayowskich spektaklów. Uznałem, że jeśli nie mogę występować na scenie, będę przynajmniej za kulisami.

– Dlatego masz takie szorstkie dłonie?

Holt łypie na mnie podejrzliwie.

– Kiedy się dotknęliśmy podczas ćwiczenia z lustrzanym odbiciem, zauważyłam, że masz odciski – wyjaśniam.

Spogląda na swoje ręce.

– Wolę myśleć, że są mocne. Taszczenie dekoracji, które ważą tony, to nie jest lekkie zajęcie. Za to jaki trening!

– To dlatego tak wyglądasz? – pytam, wskazując na jego muskularne barki i ręce.

Uśmiecha się i kręci głową.

– Właśnie dlatego. A w dodatku zarobiłem dość forsy na przynajmniej dwa lata studiów, jeśli się dostanę.

– Kiedy się dostaniesz – poprawiam.

Patrzy na mnie przez chwilę, jakby nie potrafił pojąć, że ktoś w niego wierzy.

– Skoro tak twierdzisz, Taylor.

Nie mam siły po raz kolejny prosić, by mówił do mnie po imieniu. Pewnie tak jest lepiej, skoro nie mamy zamiaru zostać przyjaciółmi.

Tyle że czuję, jakbyśmy już nimi byli.

Przez jakiś czas siedzimy w milczeniu. Potem wszyscy zrywają się na nogi; drzwi się otwierają i z sali wychodzi Erika z kartką papieru w dłoni.

Zapada cisza. Nadzieja i oczekiwanie buzują w powietrzu.

– Tym, którzy znaleźli się na liście, gratuluję. Jutro kolejny etap przesłuchań. Jeśli was na niej nie ma, obawiam się, że wam nie wyszło. W przyszłym roku możecie spróbować jeszcze raz. Dziękuję wszystkim za przybycie.

Przykleja kartkę do drzwi i znika we wnętrzu sali.

Wszyscy rzucają się przeczytać listę. Przepycham się przez kotłowaninę ciał, z walącym sercem, przygotowana na rozczarowanie. Gdy wreszcie docieram do przodu, wstrzymuję oddech.

Na kartce są tylko trzy nazwiska.

Ethan Holt.

Zoe Stevens.

I… Cassandra Taylor.

Reszta odpadła.

Jestem w szoku.

Udało się.

O, kuśka!

Ethan zagląda mi przez ramię i oddycha z ulgą.

– Dzięki Bogu.

Odwracam się, a on z ulgą wypuszcza powietrze z płuc. Wygląda jak skazaniec, który właśnie otrzymał ułaskawienie.

– Oo, to słodkie, że tak się cieszysz z mojego sukcesu – dogaduję mu. – Naprawdę wątpiłeś?

– W ciebie? Ani trochę. Gratulacje.

– Nawzajem. Wygląda na to, że twoi niedoszli pacjenci mogą spać spokojnie, przynajmniej na razie.

– Chyba tak.

Kiedy na mnie patrzy, czuję w głębi brzucha przyjemne łaskotanie. Wiem, że powinnam jeszcze coś powiedzieć, ale mam pustkę w głowie, stoję więc i milczę. On też się nie odzywa. Po prostu na mnie patrzy. Fascynuje mnie ta nieznośnie pociągająca twarz.

– Cóż – mówię wreszcie. – W takim razie do jutra.

Kiwa głową.

– Jasne. Na razie, Taylor.

Bierze torbę i wychodzi, ale wiem, że zobaczymy się jutro rano. Cieszę się i boję jednocześnie. Nigdy wcześniej nie reagowałam tak na żadnego chłopaka.

To nie wróży nic dobrego.

3

POWRÓT DO PRZESZŁOŚCI

Dostępne w wersji pełnej

4

PIERWSZY RUCH

Dostępne w wersji pełnej

5

ŻYCZENIA URODZINOWE

Dostępne w wersji pełnej

6

ODWAŻNA DECYZJA OBSADOWA

Dostępne w wersji pełnej

7

SYTUACJA BEZ WYJŚCIA

Dostępne w wersji pełnej

8

MAILE I ZEN

Dostępne w wersji pełnej

9

UDAWANIE

Dostępne w wersji pełnej

10

WIĘŹ

Dostępne w wersji pełnej

11

TREMA

Dostępne w wersji pełnej

12

NOWE ROLE

Dostępne w wersji pełnej

13

OBOJĘTNOŚĆ

Dostępne w wersji pełnej

14

PRZYCIĄGANIE I ODPYCHANIE

Dostępne w wersji pełnej

15

ZIELONOOKI POTWÓR

Dostępne w wersji pełnej

16

ZAPRZECZENIE

Dostępne w wersji pełnej

17

CIĘŻKIE DNI

Dostępne w wersji pełnej

18

PEWNIAK

Dostępne w wersji pełnej

19

NEW YORK, NEW YORK

Dostępne w wersji pełnej

20

DESPERACJA

Dostępne w wersji pełnej

21

OBJAWIENIE

Dostępne w wersji pełnej

PODZIĘKOWANIA

Dostępne w wersji pełnej

Tytuł oryginału: Bad Romeo

Copyright © 2014 by Leisa Rayven

Copyright © for the translation by Martyna Tomczak

Opieka redakcyjna: Natalia Karolak

Opracowanie typograficzne książki: Daniel Malak

Adiustacja i korekta: Studio NOTA BENE

Projekt okładki: Eliza Luty

Fotografia na okładce: © James D. Kelly

Wszystkie cytaty z Romea i Julii za: W. Szekspir, Romeo i Julia,

tłum. S. Barańczak, Kraków 2002

ISBN 978-83-7515-687-4

Książki z dobrej strony: www.znak.com.pl

Społeczny Instytut Wydawniczy Znak, 30-105 Kraków, ul. Kościuszki 37

Dział sprzedaży: tel. 12 61 99 569, e-mail: czytelnicy@znak.com.pl

Plik opracował i przygotował Woblink

woblink.com

KSIĄŻKI TEGO AUTORA

Zła Julia Zły Romeo 

POLECANE W TEJ KATEGORII

Bad Mommy. Przeklęta korona Zakazane życzenie Noah ucieka Never Never Chłopak, który stracił głowę