Doreen

Doreen

Autorzy: Ilana Manaster

Wydawnictwo: Otwarte

Kategorie: Fantastyka / SF

Typ: e-book

Formaty: MOBI EPUB

Ilość stron: 336

cena od: 20.79 zł

Doreen Grey poznałam na początku roku szkolnego. Miała niemodną fryzurę, pryszczatą cerę i kiepską figurę. Opowiedziała mi, że w poprzedniej szkole ostro się z niej naśmiewano. Było więcej niż pewne, że w tak prestiżowej szkole jak Chandler Academy spotka ją to samo. Razem z jej kuzynką postanowiłyśmy pomóc Doreen. Zrobiłyśmy jej zdjęcie i przerobiłyśmy je w Photoshopie.

Nie mam pojęcia, jak to się stało, ale następnego dnia Doreen wyglądała dokładnie jak na tej fotce – jak milion dolarów. Skrzętnie ukrywała sekret swojej przemiany, która odmieniła jej życie. Niestety, im piękniej wyglądała, tym mroczniejsze stawało się jej wnętrze.

Muszę jednak przyznać, że ja też na tym skorzystałam. Dzięki Doreen mogłam wreszcie zemścić się na kimś, kto mnie zranił. Nie spodziewałam się jednak, że sprawy zajdą tak daleko…

 

Mojej rodzinie,

tej, którą stworzyłam,

i tej, która stworzyła mnie

„Jestem dziś sobą zmęczony.

Pragnąłbym być w skórze innego człowieka”.

Oscar Wilde, Portret Doriana Graya,

przeł. Tadeusz Jaroszyński, Warszawa 2000

1

Uroki późnego lata zdawały się zbyt przyziemnym tematem dla wyobraźni tak szalonej, jaką mogła się poszczycić Heidi Whelan, a jednak oto leżała na kanapie, chrupała pistacje i odczuwała sporą przyjemność z patrzenia na zielenie, błękity i róże za oknem. Dziedziniec szkolny był jeszcze pusty w ten pierwszy dzień jej ostatniego roku w Chandler Academy.

– Czyż kampus nie jest wspaniały, gdy nikogo tu nie ma?! – zawołała do swojej współlokatorki Biz Gibbons-Brown. Nie mogła jej widzieć z kanapy, za to doskonale słyszała, jak koleżanka miota się po ich sypialni. – Sama wiesz, zanim wrócą ci wszyscy nieznośni ludzie.

– Mów za siebie – odburknęła Biz, wchodząc do pokoju ubrana w strój jakże typowy dla siebie, czyli piękne elementy: cudowną białą bluzkę i idealną granatową lnianą spódnicę, ale zupełnie do siebie niedobrane. Spod rozpiętej bluzki wystawał T-shirt z zeszłorocznego festiwalu dyni, spódnica była beznadziejnie wygnieciona, a do tego włożyła te swoje znoszone żółte converse’y. – Moim zdaniem nie wszyscy są aż tacy nieznośni.

– Proszę cię! – Heidi westchnęła. Odgarnęła gęstą blond grzywę i wyprostowała się na kanapie. – Sama najlepiej wiesz, jak puste, płytkie, wredne…

– Zaczynamy nowy rok, Heidi. Czy nie mogłybyśmy się zdobyć na odrobinę optymizmu? Może chociaż do czasu, aż zaczną się lekcje? I gdzie się w ogóle podziały moje okulary?

– Tam, przy biurku. Nowa bluzka? – spytała Heidi z wymuszoną nonszalancją.

Koszula miała subtelne białe paseczki na białym tle i nawet z tej odległości wyglądała na bardzo drogą.

Biz wsunęła na nos okulary w drucianych oprawkach i spojrzała na bluzkę, jakby widziała ją pierwszy raz.

– A, ta? No. Podoba ci się?

Gdyby był to ciuch Heidi, z pewnością należałby do jej największych skarbów, ale Biz nosiła tę uroczą koszulę jak flanelową piżamę. „Nieważne”, pomyślała Heidi, znów rozkładając się wygodnie na kanapie. Miała przecież nieograniczony dostęp do skarbca kryjącego się w szafie Biz. Spojrzała za okno i wyobraziła sobie, jak idzie przez dziedziniec w tej boskiej bluzce. Po raz nie wiadomo który pogratulowała sobie genialnego pomysłu sprzed dwóch lat, by namierzyć Elizabeth Gibbons-Brown i się z nią zaprzyjaźnić.

– Jest urocza. Co to za marka?

– Pojęcia nie mam. Mamcia kupiła ją chyba w Paryżu. Kazała mi w niej wystąpić na jakimś przyjęciu w Hamptons.

– Oczywiście.

Tak naprawdę Biz wcale nie nazywała swojej matki „mamcią”. To znaczy tak, mówiła tak o niej, ale tylko kiedy chciała wyrazić lekceważenie. Gloria Gibbons-Brown była głupiutką gęsią, chudą w ten przykry sposób, który dodaje uroku tylko młodym i wysokim (nie należała do żadnej z tych grup). To, co było w niej ładne, to rzeczy kupione – suknie z grubego jedwabiu, klejnoty wielkości znalezisk geologicznych i skóra, naciągana, przesuwana i wygładzana przez najlepszych chirurgów na świecie. Jadła mało, piła dużo, a wieczorne spotkania przy jej stole często sprowadzały się do słuchania jej długich, zawiłych historii o jakichś sprzedawcach, stewardach czy kelnerach. Rola Glorii w tych anegdotach była jednak zawsze ta sama – była głosem prawdy, superbohaterką walczącą o sprawiedliwość dla ludzi znudzonych i rozpieszczonych przez życie.

Biz oczywiście jej nie znosiła.

I miała powody. Heidi też przecież widziała, że Mamcia to osoba płytka i niewrażliwa, która dzieci urodziła chyba tylko z poczucia obowiązku wobec swojego szlachetnego rodu. Lecz Heidi miała też świadomość, że od Glorii można się wiele nauczyć. Ta kobieta była prawdziwą ekspertką od wyższych sfer, zupełnie pewną swojej pozycji na szczycie łańcucha pokarmowego, instynktownie unikającą jak ognia wszystkiego, co pospolite czy wulgarne. To dlatego wkroczyła do akcji i od razu wyrzuciła z ich pokoju wszystkie meble. Zamiast standardowego wyposażenia Biz i Heidi miały więc fotele z lat pięćdziesiątych, skórzaną kanapę, boski zabytkowy dywan i onyksowy stolik do kawy na mosiężnych nóżkach. Zawieszono zasłony, żeby dziewczęta miały odrobinę prywatności, i wstawiono piękne półki na książki. Heidi nigdy przedtem nie mieszkała w takich luksusach, ale teraz nie potrafiła już sobie wyobrazić innego życia.

Tylko biurko Biz uniknęło ingerencji Mamci. Tu przyjaciółka twardo się postawiła. Biurko było tylko jej, o czym świadczyły stosy książek, papierzysk i przede wszystkim foto­grafii. Ścianę za biurkiem wypełniały zdjęcia – jej własne, ale też cudze, stanowiące inspirację. Pod sufitem zwisały druty obwieszone jeszcze większą liczbą fotek, które nieustannie zmieniała. Cała ta niewielka przestrzeń była zapchana zdjęciami – kolorowymi i czarno-białymi, pejzażami, portretami ludzi i zwierząt, wnętrzami, fasadami budynków, abstrakcjami.

Od samego patrzenia na ten kolaż Heidi zaczynało się kręcić w głowie. Zgadzała się z Mamcią, że cały ten chaos rujnował czystość linii pokoju, ale w głębi duszy podziwiała Biz za jej zaangażowanie i talent. Musi być miło potrafić stworzyć coś namacalnego.

– To jest nowe, prawda? Zrobiłaś je latem? – Heidi podeszła do zdjęcia przypiętego do jednego z drutów.

Matka Biz siedziała przy toaletce. Odwróciła się w stronę aparatu z gąbeczką w dłoni, z otwartymi ustami, jakby coś mówiła, z wyraźnie poirytowaną miną. Wyglądała na zmęczoną, jak ktoś, kto wolałby zostać w domu, ale w tle na szafie wisiała suknia wieczorowa, należało więc zrobić makijaż. Jakoś będzie musiała się pozbierać i przybrać odpowiednią pozę. Takie zdjęcie zza kulis, tyle że sceną było tak naprawdę całe życie tej kobiety.

– Co? A, tak. Niezłe, nie? Słuchaj, nie masz przypadkiem czegoś do roboty? Nie mogłabyś, no wiesz, zmyć się stąd na chwilę? Potrzebuję trochę spokoju.

Biz wydawała się zaniepokojona. Przestawiała drobiazgi na swoim biurku, jakby próbowała posprzątać, czego nie robiła prawie nigdy, a już na pewno nie z własnej woli. A do tego ta tajemnicza prośba o odrobinę prywatności? Bez wątpienia coś ukrywała.

– Nie zamydlaj mi tu oczu, Biz. Mów wprost, co jest grane. Masz romans?

– Nie żartuj sobie.

– Ty cwaniaro! Głowę daję, że nawet wiem z kim. To ten nauczyciel! Jak mu tam, no ten od fotografii.

– Cameron?

– Oczywiście! To wszystko od tego siedzenia po nocach nad nagimi zdjęciami.

– Jesteś niemożliwa.

Heidi zachichotała. Ona sama nie raz, nie dwa była bohaterką dwuznacznych sytuacji, ale na myśl o tym, że Biz miałaby się oddać rozpuście, aż poczuła dreszczyk emocji. Głównie dlatego, że było to tak absurdalne i nierealne.

– Elizabeth Gibbons-Brown się zakochała. W życiu nie przypuszczałam, że dożyję tego dnia!

– Nie zakochałam się, Heidi. Przestań, proszę cię.

– A zatem pociąga cię tylko fizycznie? Nawet lepiej! W głowie się nie mieści! Och, Biz, i pomyśleć, że nawet w twoim jakże świetnie zorganizowanym móżdżku znalazło się miejsce na lubieżne myśli! Zdumiewasz mnie. Powaliłaś mnie na łopatki. Oczywiście zawsze wiedziałam, że pan Carson…

– Cameron.

– O, pardonnez-moi! Nie chciałam nikogo urazić. Że pan Cameron szukał czegoś więcej niż tylko rąk do pomocy. A zresztą może właśnie tego szukał. Tych rąk.

– Heidi!

– Bosko! Czy ja też się zarumieniłam? Bo ty z pewnoś­cią tak.

– Dość tego! Słuchaj, ona tu zaraz będzie.

– Ona?!– Głos Heidi niepokojąco zbliżył się do pisku.

Miała ochotę zacząć klaskać.

Biz opadła na włoski fotel obity skórą w odcieniu tytoniowego brązu.

– Posłuchaj, to nie to, co myślisz. Ma na imię Doreen. To moja kuzynka.

– Twoja kuzynka?!

– Nie bądź wulgarna, dobrze? Ten jeden raz, co? Mówiłam ci o bracie Mamci? Wujku Rolandzie?

Heidi zamarła.

– Heidi? Halo?

– O, przepraszam. Co mówiłaś? Że masz wujka? Fascynujące!

Pociągnęła za koniuszek kucyka i wbiła wzrok w okno. Chyba każdy zauważyłby jej rumieniec! „Uspokój się, Heidi – powiedziała sobie. – Oddychaj”.

– Tak. Brat mojej matki, Roland Gibbons… kiedyś był żonaty i miał córkę. Znaczy, no wiesz, dalej ma córkę, tylko że ostatni raz widziałam ją, gdy byłam zupełnie mała. Ma na imię Doreen i kiedy jej mama była jeszcze żoną wujka Rolanda, Doreen była jedyną kuzynką w moim wieku. Byłyśmy nierozłączne. Doreen i Elizabeth. Pamiętam, że założyłyśmy sobie ogródek za naszym letnim domkiem w Amagansett. Spędzałyśmy tam całe godziny na kopaniu dołków i pieleniu naszymi małymi rączkami. Chociaż jakoś nie pamiętam, żeby udało nam się cokolwiek wyhodować. – Biz wybuchnęła śmiechem. – Ale oczywiście wujek Roland musiał potem wyjechać i wszystko przepadło.

– O! – wyrwało się Heidi zbyt głośno, zbyt szczerze. „Opanuj się, ty krowo”. – A, ha, ha. Tak, teraz już pamiętam. Jego żona nie jest Amerykanką, tak? Mówiłaś chyba, że ożenił się z jakąś kobietą z Europy. To ona jest matką twojej kuzynki?

Nawinęła sobie kosmyk włosów na palec. Mocno.

– Słucham? Dlaczego mówisz tak cicho? Ledwie cię słyszę. W każdym razie ta z Europy to Constantina. To była jego druga żona. Też się rozwiedli, ale ich dzieci są jeszcze małe. A Doreen jest w naszym wieku, mówiłam ci. I właś­nie przeniosła się do Chandlera. Będzie w trzeciej klasie. Po rozwodzie przeprowadziły się z matką gdzieś na Środkowy Zachód, chyba do Illinois. Nie pamiętam. Nie widziałam jej od tamtego lata, gdy byłyśmy małe.

Heidi wstała. Nie mogła w to wszystko uwierzyć.

– Twój wujek Roland ma córkę w naszym wieku, która właśnie przeniosła się do Chandlera.

– Tak. I zaraz tu będzie.

Heidi nagle odzyskała energię.

– Och, jaka szkoda, że nie wiedziałam. Przygotowałabym coś. Biz, dlaczego mi nie powiedziałaś? Musimy jakoś tu ogarnąć.

Zaczęła się miotać po pokoju, poprawiać poduszki, zbierać skorupki po pistacjach. Chwyciła buty leżące pod kanapą i cisnęła je do sypialni.

– Zaczekaj! Heidi, stop! Wyluzuj trochę, co? Jest jeszcze coś. Siadaj.

– Co? Co takiego? Mów prędko, przecież sama wiesz, że zaraz tu będzie.

– Usiądź!

– Dobrze! Już siedzę. O co chodzi?

Biz znów westchnęła.

– Znęcali się nad nią w szkole.

– No i? Przecież była w publicznej szkole, prawda? Wiem, że nigdy w takiej nie byłaś, ale wierz mi, znęcanie się nad innymi to norma dla większości amerykańskich uczniów.

– Nie, to było naprawdę straszne. O wiele gorsze od typowego znęcania. Rozumiesz? Wiesz, jej mama zaczynała się już bać o jej bezpieczeństwo. To dlatego Doreen się tu przeniosła. Będzie miała szansę na zupełnie inne doświadczenie i chcę, żeby czuła się tu dobrze od samego początku. – Posłała Heidi pełne wyrzutu spojrzenie.

– Słucham? – oburzyła się Heidi. – Czy ty mi tu sugerujesz, że mogłabym być dla niej nieuprzejma?

– Wrr! Czy ty naprawdę nie mogłabyś sobie gdzieś pójść na godzinę lub dwie? Dać nam chwilę, żebyśmy mogły sobie przypomnieć dawne czasy i w ogóle? Zrobiłabyś to?

– Mowy nie ma!

– Naprawdę nie masz nic innego do roboty, Heidi? Musisz koniecznie wtrącać się w każdy kampusowy melodramat? Nie możesz po prostu… no wiesz, zająć się czymkolwiek innym? Chryste!

– Że co, proszę? – Heidi rozparła się na kanapie i zacisnęła usta. Milczała przez chwilę.

– Hej, no, nie chciałam… – wybąkała Biz.

Heidi uniosła dłoń. Jej głos był cichy i spokojny.

– Zastanawiam się, czy ty w ogóle masz pojęcie, co bym zrobiła komuś, kto odważyłby się tak do mnie odezwać w stołówce na przykład. Zastanawiam się, czy w ogóle pojmujesz, jak przykre konsekwencje by go spotkały, gdybym tylko skinęła dłonią i napisała kilka esemesów.

– Dobra, nie przesadzajmy. Przecież chciałam tylko…

Heidi zgniotła skorupkę pistacji. Jej policzki pałały.

– Czy ty w ogóle wiesz, z jaką łatwością mogłabym odebrać ci wszystko to, co tak kochasz? Bibliotekę, twoje lekcje, nawet fotografię. A może ci się wydaje, że wszystko to masz zagwarantowane na zawsze? Bo co? Bo płacisz czesne? Bo masz dobre nazwisko? Ha!

– Heidi – mruknęła Biz. – Hej, przecież tylko żartowałam, tak? Naprawdę.

Biz zdawała się raczej zażenowana niż przerażona groźbami Heidi. Zresztą sama Heidi także się zawstydziła, gdy tylko opadły emocje. Rzeczywiście przesadziła. Ale Biz ją obraziła. Zasugerowała, że jest jakimś pasożytem żerującym na cudzych nieszczęściach, tymczasem była przecież artystką. Nie, nie paradowała po kampusie z aparatem, ale z pełnym oddaniem poświęcała się swojej własnej sztuce – sztuce manipulacji, zdobywania i utrzymywania władzy.

– Nieważne. Zapomnijmy o tym, dobrze? – Heidi się wycofała.

Biz mogła po prostu obśmiać jej teatralność, ale pozwoliła przyjaciółce zachować resztki godności. Zachowała się z klasą, zresztą jak zawsze.

– Powiem ci, co zrobię. Zostanę tu i powitam twoją kuzynkę tak serdecznie i wspaniałomyślnie, jak przystało na uczennicę Chandlera. Co ty na to?

Przerzuciła włosy przez poręcz kanapy.

Biz się roześmiała.

– Dobrze, już dobrze. Niech ci będzie. Ale masz świadomość, że pewnie to właśnie takie dziewczyny jak ty znęcały się nad Doreen całe jej życie?

– To akurat jest zupełnie niemożliwe, moja droga. Nie ma innych dziewczyn takich jak ja.

– Wiesz co, Heidi? Chyba masz rację.

– No jasne – powiedziała Heidi i puściła do niej oko.

Rozległo się pukanie.

2

Heidi nie potrafiłaby powiedzieć, co takiego w Doreen Gray wywołało u niej tę instynktowną reakcję. Nie ulegało wątpliwości, że dziewczyna wygląda okropnie. Jej cera była jednocześnie tłusta i wysuszona, z lśniącymi pryszczami na czole i brodzie, z czerwonymi, suchymi plamami na policzkach i szyi. Na głowie miała szopę czarnych loków, z których część była zbyt skręcona, a reszta zbyt luźna. Nie wyglądała ani na wysportowaną, ani na szczególnie otyłą, ale tu i ówdzie pod ubraniem zarysowywały się fałdy tłuszczu. Jej ciało, wciśnięte w znoszoną dżersejową sukienkę khaki, wyglądało jak kawałek mięsa zawinięty w papier.

Lecz choć Heidi nie miała wątpliwości, że między innymi właśnie te fizyczne cechy przyczyniały się do ogólnie beznadziejnego wizerunku, to nie one decydowały o ostatecznym wrażeniu. Gdy Biz i Doreen uprzejmie rozmawiały, Heidi siedziała jak nie ona w milczeniu na kanapie i przyglądała się dziewczynie. Bo pod tymi okropnymi włosami, ciuchami, skórą i całą resztą kryło się tajemnicze piękno. Kości policzkowe Doreen były wysokie i szerokie, a gdy w końcu podniosła wzrok, Heidi ujrzała jej niesamowite fioletowoniebieskie oczy.

To było coś zupełnie wyjątkowego, te dziwne, wielkie oczy Doreen Gray. Jakby potrafiły wpuszczać więcej światła, miały jakąś magiczną siłę przyciągania. Heidi złapała się na myśli, że i ona chciałaby zostać pochłonięta przez te fioletowe oczy. I nieważne, że znajdowały się na tak beznadziejnej gębie. Nie umiała ich jednak pochwycić, nie umiała ich przyciągnąć. Wzrok Doreen przesuwał się spiesznie po całym pokoju, wciąż wracając na podłogę.

Biz bez reszty skupiła się na wizycie kuzynki.

– Na ulicy chyba w ogóle bym cię nie poznała. Minęło tyle czasu. Zadomowiłaś się już w swoim internacie?

– Czy się zadomowiłam? A, tak, dziękuję – wyszeptała Doreen, skryta w głębi fotela.

– W którym mieszkasz? – spytała Biz.

– W którym mieszkam? A, nazywa się… yyy… West Hall? Czy to źle?

– Nie. West Hall jest zupełnie w porządku, prawda, Heidi? Znamy mnóstwo ludzi stamtąd. Mój brat na przykład. Addison. Pamiętasz Addisona? Mieszkał tam… chyba w trzeciej klasie, prawda, Heidi?

– Tak.

Biz czekała, aż Heidi jakoś rozwinie swoją odpowiedź. Tak się jednak nie stało. Posłała współlokatorce surowe spojrzenie pod tytułem: „Zamierzasz tam tak po prostu siedzieć?”. Heidi wzruszyła ramionami. Doprawdy zabawnie było patrzeć, jak Biz się męczy, żeby zabawić kuzynkę rozmową.

– No więc Heidi i Addison nawet ze sobą chodzili – ciąg­nęła Biz rozpaczliwie. Podniosła swój aparat i trzymała go w rękach, próbując chyba w ten sposób dodać sobie pewności siebie, bo raczej nie zamierzała uwieczniać tej chwili dla potomności. Bardzo dziwne. – W sumie tak się poznałyśmy. Przywiózł ją do nas do domu, kiedy byłyśmy w drugiej klasie. Ale zrobiła wrażenie. Mamcia zupełnie się w niej zakochała! A potem Heidi złamała mojemu bratu serce, potrzaskała je na milion kawałeczków. – Biz zmusiła się do śmiechu. – Bardzo to wyszło nieładnie z twojej strony, Heidi. Naprawdę. Bardzo nieładnie – mówiła, gdy tymczasem jej oczy wołały: „SOS! SOS! No pomóż mi wreszcie!”.

Heidi leniwym gestem odłożyła kilka łupinek po orzeszkach do stojącej na stoliku kawowym japońskiej miseczki.

– Tak, rzuciłam go w czytelni na drugim piętrze West Hall właśnie. Płakał jak dziecko.

– Na pewno – powiedziała Doreen. – Znaczy, no wiesz, na pewno było mu bardzo smutno. Bo wiesz, jesteś taka…

Doreen podniosła wzrok na Heidi i przez chwilę w tych niesamowitych fiołkowych oczach Heidi widziała własne odbicie. Ale zaraz potem Doreen znów spuściła wzrok na dywan.

– No cóż – ciągnęła Biz, uśmiechając się szeroko. – Tak czy owak – „Tak czy owak?” – to bardzo porządny internat. Heidi może sobie myśleć o Addisonie, co jej się żywnie podoba, ale zawsze był bardzo popularny.

– Z pewnością – wymamrotała żałośnie Doreen.

– Rozumiem, że masz już plan zajęć. Powinnaś mi go pokazać. Opowiem ci wszystko o twoich nauczycielach i jeśli chcesz, pokażę ci, gdzie…

– A ty nie chciałabyś być popularna? – spytała nagle Heidi, wpatrując się w Doreen przeszywającym spojrzeniem.

– … gdzie są twoje sale. Jeśli chcesz. Ale przede wszystkim będziesz musiała…

– Cicho, Biz. Zadałam twojej kuzynce pytanie. Powiedz nam, kochana, nie chciałabyś? Nie chciałabyś być popularna? Tu, w Chandlerze.

– Heidi!

Doreen popatrywała to na Heidi, to na Biz, a na jej twarzy malowała się niesamowita mieszanina nadziei i strachu. Heidi patrzyła, jak dekolt i szyja dziewczyny oblewają się rumieńcem. To wtedy w jej głowie zaczął się rodzić plan.

– Czy chcę być popularna? – powtórzyła tępo Doreen.

– Kochanie, nie musisz zawsze powtarzać pytania tylko po to, żeby na nie odpowiedzieć.

– Nie słuchaj jej, Doreen – pospieszyła z pomocą Biz. – Dla większości ludzi popularność nie jest aż tak ważna jak dla Heidi.

– Ale dla naszej Dorie jest, prawda? Stąd właśnie moje pytanie. Biz powiedziała, że jej brat mieszkał w West Hall i był bardzo popularny, na co z westchnieniem odparłaś: „Z pewnością”, jakby popularność była dla ciebie czymś pożądanym, lecz nieosiągalnym. I choć muszę szczerze przyznać, że trudno mi sobie wyobrazić, jak mogłabyś zys­kać popularność w swoim obecnym stanie, to jednak jako prawdziwa Amerykanka wierzę, że można osiągnąć wszystko, czego się pragnie, jeśli tylko jest się trochę bystrzejszym od innych.

– Heidi! Moja kuzynka nie przyjechała tu z Wisconsin, żeby ktoś ją obrażał.

– Z Indiany – powiedziała Doreen, ale nie spuszczała wzroku z Heidi.

– Hę?

– Przyjechałam z Indiany – wyjaśniła Doreen. – I wcale nie czuję się obrażana. – Wyprostowała się. W jej fioletowych oczach zabłysła nadzieja. – Taka jest prawda, choć dziwnie się czuję, mówiąc o tym… ale skoro już spytałaś, to tak, chyba tak. Chciałabym być popularna. Kto by nie chciał? Nigdy jeszcze, wiecie, w mojej poprzedniej szkole…

– Tak, Biz mówiła, że się nad tobą pastwili – powiedziała ponuro Heidi.

– Przepraszam, Doreen – wtrąciła się Biz. – Nie powinnam była jej mówić. Nie miałam prawa…

– Nie szkodzi – zapewniła ją Doreen. Wyciągnęła rękę i dotknęła kościstego kolana Biz. – Hej, to już minęło, nie?

– Właśnie! – przytaknęła jej Biz, wyraźnie zachwycona tym gestem kuzynki. – To już nieważne.

– Co to było konkretnie? Wyzywanie? Żaby w szafce na podręczniki? Tego typu rzeczy? – drążyła jednak Heidi.

– Heidi! Przecież właśnie powiedziałyśmy, że to już nieważne.

Doreen wzruszyła ramionami.

– Nie, nie, spoko. No, tak, wyzwiska. Żaby nie, ale kiedyś ktoś włożył mi do szafki zakrwawione majtki. Cała szkoła widziała, jak wypadły mi na podłogę.

– Och, Dorie – wyszeptała Biz.

– To było jeszcze spoko. Dawałam radę. Popychanie. Przewracanie. Raz ktoś dorzucił mi coś do picia, przez co zwymiotowałam na teście z biologii. Nauczyłam się być ostrożniejsza. Jeść w czytelni. Nie podnosić wzroku. Ale potem dostałam tę wiadomość na Facebooku. Od chłopaka. – Doreen urwała, żeby zebrać siły. – Miał na imię Judah. Był nowy, a raczej miał być nowy, dopiero się przenosił z innego miasta. Chciał się zaprzyjaźnić. Zaczęliśmy gadać.

Jej oczy wypełniły się łzami.

– Kim był Judah? Kto to był naprawdę? – spytała Heidi. Znała takie stare zagrywki z mediami społecznościowymi. Sama je wykorzystywała, nie osobiście, miała od tego ludzi. Były elementem jej taktyki manipulowania otoczeniem. Nigdy jednak nie była okrutna dla samego okrucieństwa. Nikogo poważnie nie skrzywdziła. To było więc zupełnie co innego, prawda? Coś jednak ścisnęło ją w gardle. Wyrzuty sumienia? Żal? Nieistotne. Zgniotła w palcach pistację. Trzask pękającej łupinki podziałał na nią uspokajająco.

– Dziewczyna ze szkoły. Albo jej chłopak, nie wiem. Może cała grupa ludzi. Zaczęli kopiować na swoich stronach to, co pisałam do Judah. Ale wiecie, wszystko wyrwane z kontekstu. To było takie upokarzające. Mama chciała mnie przenieść do innej szkoły publicznej, ale wiedziałam, że to na nic. Dorwali­by mnie wszędzie. Zlikwidowałam konto na Facebooku. Zamierzałam to jakoś przetrzymać, ale mama…

Doreen otarła oczy. Nieudolne próby ukrycia, jak mocno się tym wszystkim przejęła, sprawiały tylko, że opowieść robiła się tym bardziej wstrząsająca. Heidi czuła się podle, że w ogóle spytała. Niepotrzebnie wtykała nos w nie swoje sprawy. Wyssała słone resztki z pustej łupinki po orzeszku.

– Dzieciaki – mruknęła Biz. – Potrafią być okropne. I po co to wszystko? Jaki to ma sens? Nie rozumiem takich ludzi.

– Tak mi przykro – dodała Heidi.

I naprawdę było jej przykro.

– Mama zobaczyła jakieś bzdety, które ktoś nabazgrał mi na książce. Nic niezwykłego. „Zabij się, ty suko”, tego typu. „Nikt cię nie lubi. Czas umrzeć”. Nie wytrzymała. Zadzwoniła do taty i wymogła na nim, żeby mnie tu przeniósł. I to cała historia. Życie i czasy Doreen Gray.

– Nieważne. Teraz jesteś tutaj – powiedziała Biz. – Nikt nie musi nic wiedzieć o twoich przejściach w starej szkole. I słuchaj, jeśli chcesz być lubiana, mogę ci w tym pomóc. Mam tu, można powiedzieć, domyślną pozycję społeczną. A Heidi jest idealnie…

– Cyniczna – dokończyła Heidi.

– Chciałam powiedzieć „bezwzględna”. Idealnie bezwzględna, by wyreżyserować twoje… Jak to ująć? Nowe narodziny.

– Naprawdę? Dzięki. – Oczy Doreen zalśniły nadzieją. – Dziękuję wam bardzo!

– Nie ma za co – odparła Biz i oblała się rumieńcem. – Jeśli właśnie tego chcesz, to oczywiście ci pomogę.

– Tak jest! Doskonale. Operacja: nowe narodziny. Zaczynajmy! – Heidi już krążyła po pokoju, władczym gestem pocierając podbródek, gotowa do wydawania rozkazów. – Otóż, Doreen, jak potwierdzi Biz, przeprowadziłam w tej dziedzinie stosowne badania i mogę z dużą dozą pewności stwierdzić, że popularność w szkole średniej wiąże się z pewnymi wymaganiami. Przykładowo: dziewczyna popularna to dziewczyna szczupła. To niezwykle ważne. I choć oczywiście ideałem jest szafa pełna pięknych ciuchów, właściwie wystarczy mieć jedną rzecz rozpoznawalnej marki. Dajmy na to torbę. Louis Vuitton jest tu rozwiązaniem klasycznym, ale nie jedynym oczywiście. Ważne, by pokazać go na tle stroju prostego, dobrze dopasowanego i czarnego. Cera musi być idealna, a kucyk gęsty i długi. Jeżeli to okaże się nieosiągalne, można się pokusić o opcję krótką, sportową, ten wariant zakładałby jednak dołączenie do jakiejś drużyny, z czego właściwie akceptowalne są jedynie piłka nożna i hokej na trawie. By zdobyć prawdziwą popularność, nie wystarczy dostać się do drużyny. Trzeba być w niej najlepszą zawodniczką lub kapitanem, toteż jeśli osiągnięcie doskonałości na tym polu jest mało prawdopodobne, polecałabym raczej zadbać o długie, lśniące włosy.

Heidi spojrzała krytycznie na długość żałosnych loczków Doreen.

– Gdybyś zaczynała od pierwszej klasy, a nie od trzeciej, radziłabym ci znaleźć sobie chłopaka z czwartej, bo to szybki i bezbolesny sposób na wejście w odpowiednie kręgi. Najlepiej byłoby oczywiście złamać mu serce, nawet się z nim nie przespawszy. Zgrywanie cnotki w tym wieku mogłoby jednak nasuwać podejrzenia, że nie było chętnych w twojej poprzedniej szkole. Lepiej byłoby więc od razu znaleźć sobie odpowiedniego chłopaka, ale przespać się z nim trochę później, żeby nie wyjść na desperatkę, choć na tyle wcześnie, by zasugerować duży apetyt na seks. Wcale nie tak trudno sprawić, by jakiś przystojniak z czwartej klasy był przekonany, że oto przeżył najlepszy seks w swoim życiu. To znaczy o ile nigdy nie chodził ze mną – dodała Heidi i puściła do niej oko.

– Przecież ja nie mam szans! – Doreen się załamała. – Pojęcia nie mam… no wiesz, Heidi, nie jestem nikim takim. Och, to po prostu niewykonalne, niewykonalne. Od początku wiedziałam, że zmiana szkoły nic nie da.

Ukryła twarz w dłoniach.

– Nie przejmuj się, Doreen. – Biz pochyliła się nad kuzynką i pogłaskała ją po plecach. – To wszystko i tak nie ma znaczenia. Poważnie. Większość tych popularnych dzieciaków to zwykli nudziarze, więc… Mnie tam nigdy nie zależało na takich rzeczach. Szczerze mówiąc, nawet mi trochę ulżyło, że…

Doreen załkała rozpaczliwie.

– Bzdura! – Heidi nie dała Biz dokończyć. – Tak, nie będzie łatwo, nie mówię, że będzie, ale jestem przekonana, kochanie, że możemy cię wprowadzić na salony Chandlera w wielkim stylu. Wystarczy odrobina pracy. Włosy. Makijaż. Oświetlenie. Rekwizyty. Zaczniemy od twojego profilu na GryphPage’u.

Heidi zniknęła w sypialni.

– Co to jest GryphPage? – spytała Doreen kuzynkę i pociągnęła nosem.

– A, takie tam głupoty. Widzisz, naszą maskotką jest gryf. Wiesz, co to jest? Taki stwór z greckiej mitologii. – Biz szperała w szufladzie biurka. – Ciało lwa, łeb i skrzydła orła. O, spójrz.

Podała Doreen zeszyt z logo Chandler Academy. Na środku okładki widniał gryf. Stał na tylnych lwich łapach i rozkładał orle skrzydła.

– Taki jakby smok – stwierdziła Doreen.

– Coś w tym stylu. Co ciekawe, gryfy jakoby łączą się w pary na całe życie. Nawet gdy jeden umiera, drugi żyje dalej samotnie. Ponoć ten aspekt mitu podchwycił w pewnym momencie Kościół jako poparcie dla swoich poglądów na temat małżeństwa. – Biz chętnie zagłębiłaby się w szczegóły mitu, ale szybko zorientowała się, że Doreen rozgląda się po pokoju. – W każdym razie GryphPage to strona społecznościowa dla uczniów Chandlera.

– To ty zrobiłaś te wszystkie zdjęcia? – spytała Doreen. Przyglądała się fotografiom na ścianie. – Och! To Heidi. I Addison! Teraz już go sobie przypominam.

Podeszła bliżej do zdjęcia, na którym brat Biz strzelał piłeczkami golfowymi z klifu niedaleko ich posiadłości w Connecticut.

Biz się uśmiechnęła.

– Wszyscy tu na niego mówili Ad-rock.

– Naprawdę? Bez sensu.

– Dzięki! Prawda, że bez sensu? Nie, nie wszystkie te zdjęcia są moje. Część wisi tu tylko dla inspiracji.

– Więc jesteś artystką.

– Nie wiem, czy tak bym to określiła…

– O Boże! Ta fotka cioci Glorii jest niesamowita! Jakie żywe kolory! Wow. Wow! Jestem pod wrażeniem. Jesteś świetną fotografką, Biz.

– Ja… hmm… to miłe z twojej strony, że tak mówisz.

– Nie powiedziałam tego, żeby wypaść na miłą. – Doreen ścisnęła ramię kuzynki.

Heidi wróciła do pokoju z wielką stertą ubrań i stęknęła głośno, rzucając je na kanapę.

– Wszyscy mają profil – oświadczyła.

– Nie wszyscy – zaprotestowała Biz. – Ja na przykład nie mam i doprawdy nie sądzę, żebym cokolwiek traciła…

– Dobra. Pozwólcie więc, że ujmę to inaczej. – Heidi weszła jej w słowo. – Wszyscy, którzy mają jakiekolwiek aspiracje towarzyskie w Chandlerze, zakładają profil na GryphPage’u. Chodź tu, słońce. Zobaczmy, co da się zrobić.

Doreen odeszła od fotograficznego kolażu Biz i nieporadnie stanęła na środku pokoju. Jej ciało poddawało się zabiegom Heidi, która najpierw wybrała ze sterty czarną kopertową sukienkę i przyłożyła ją do Doreen, krytycznie marszcząc brwi. Była to jedna z kilku sukienek, które Mamcia w panice kupiła w Liberty London po tym, jak Biz przyjechała na dziesięć dni zapakowana w jeden plecaczek.

– Zbyt nijako – oświadczyła Heidi i wyrwała Doreen sukienkę, przykładając w jej miejsce inną, z żółtego jedwabiu.

– Ta jest ładna – wybąkała Doreen. – Podoba mi się ten kolor.

– Nie, nie – syknęła Heidi. – Zbyt… bo ja wiem… prowincjonalna. Wyglądasz jak druhna na weselu w Nantucket. – Cisnęła żółtą sukienkę na czarną kopertówkę. Stanęła z rękami na biodrach, w skupieniu marszcząc swoje idealne czoło.

Biz siadła przy biurku i otworzyła laptopa. Ubrania ją nudziły.

– Nie ma tu nic seksowniejszego? – gderała Heidi, przekopując się przez stos na kanapie.

– Wiesz, Heidi… – mruknęła Biz, wpisując nazwisko Doreen na stronie głównej GryphPage’a. Hasło? Wybrała: kuzynka1. – Jeśli nie podobają ci się te ciuchy, zawsze możesz zajrzeć do własnej szafy.

– Aha! – ucieszyła się Heidi. – Dolce, oczywiście. – Wyciągnęła ze sterty kawałek lśniącego błękitnego materiału i zamachała nim nad głową niczym flagą. – Miałam to w zeszłym roku na zimowym balu. Doreen, wierz mi, że chłopcy zupełnie oszaleli!

– Ale… – wybąkała Doreen, gdy Heidi wciskała jej kieckę. – Nie jest trochę za… no wiesz, za krótka?

– Przymierz ją, kochanie, dobrze? Powiemy ci samą prawdę. Zobaczmy, czym się możesz pochwalić.

Zapędziła Doreen do sypialni.

– Sama nie wiem… – Doreen przyglądała się miniówce, jakby nie była pewna, co ma z nią zrobić.

– Takie sukienki wyglądają o wiele lepiej, jak się je założy. Zaufaj mi. Wkłada się ją przez głowę.

Heidi zamknęła drzwi od sypialni.

Tymczasem Biz wypełniała profil kuzynki na Gryph­Page’u, wspomagając się informacjami, które mogła odtworzyć na podstawie ich wspólnego dzieciństwa w domku na plaży. W „zainteresowaniach” wpisała: ogrodnictwo, mozaiki, żeglarstwo, gry planszowe. Usiłowała sobie przypomnieć cokolwiek na temat muzycznych upodobań kuzynki. Uśmiechnęła się na wspomnienie starego pamiątkowego pianinka dla dzieci, które ich rodzina trzymała wtedy w salonie. Biz wygrywała na nim, co umiała, a Doreen podskakiwała, wirowała i tańczyła wokół niej niczym wróżka. Gdy tylko muzyka cichła, Doreen żądała, by Biz grała dalej. W rubryce „muzyka” Biz wpisała więc: Bach, Chopin, Beethoven.

– A ty co wyprawiasz? – syknęła Heidi. Pochyliła się nad Biz i czytała jej przez ramię.

– Co? No, pomagam.

– Gry planszowe? Naprawdę ci się wydaje, że to hobby odpowiednie dla uczennicy trzeciej klasy szkoły średniej? I muzyka klasyczna? Biz, ona chce być popularna w liceum, a nie na uniwersytecie trzeciego wieku.

– Przecież sama lubisz muzykę klasyczną.

– Oczywiście, że lubię, ale w życiu nie będę się z tym obnosić. Zwłaszcza w internecie. Przesuń się.

– To moje biurko! Nie zamierzam…

– Suń się! – warknęła Heidi i Biz niechętnie usłuchała.

– Okropnie się rządzisz. – Westchnęła z rezygnacją, ale Hei­di nawet nie oderwała wzroku od monitora. – Tylko ostrożnie z tym kłamaniem!

W końcu otworzyły się drzwi od sypialni.

– Dziewczyny? – wymamrotała cichutko Doreen. – Heidi? Mogę już to zdjąć?

– Oj – wymknęło się Heidi. – Oj nie, to jednak nie to.

Sukienka opinała ciało Doreen w wyjątkowo niekorzystny sposób, podkreślała jej tłuste biodra i duży brzuch, a spłaszczała piersi. Heidi przemknęło przez myśl, że być może ten projekt przerasta nawet jej, imponujące przecież, umiejętności.

– Mówiłam ci – jęknęła Doreen.

– Nie przejmuj się. W tej sukience każdy wygląda wulgarnie. Nawet Heidi.

– Hm. No tak, Doreen, miałaś rację. Zdejmij to, proszę. Zaraz coś wymyślimy.

Gdy dziewczyna zniknęła, żeby się przebrać, Heidi zaczęła krążyć po pokoju.

– Nie powinnyśmy jednak uderzać w seksapil. Tak, tu trzeba raczej czegoś dramatycznego. – Jej wzrok spoczął na numerze „Vogue’a”, który kupiła sobie do czytania w autobusie, kiedy jechała na kampus. – Chwileczkę. Przecież widziałam tu coś takiego. – Zaczęła kartkować magazyn. – Aha! Jest! To będzie idealne. Doreen?! – zawołała przez drzwi. – Mogę wejść, słonko?!

– Wolałabym, żebyś nie wchodziła.

– Tylko ją zestresowałaś – stwierdziła Biz. – Właśnie tego próbowałam uniknąć.

Heidi machnęła na nią ręką.

– Dobrze, nie wchodzę – zapewniła przez drzwi swoim najsłodszym głosikiem. – Ale bądź tak dobra i otwórz szafę Biz, tę na prawo. Gdzieś tam z tyłu powinna być taka czerwona sukienka bez ramiączek. Widzisz ją?

– Ale ja już naprawdę nie mam na to siły, Heidi.

– To ostatnia próba, dobra? Obiecuję. Czerwona, bez ramiączek i na metce ma napisane „Carolina Herrera”.

Uśmiechnęła się szeroko do Biz. To będzie to. Wiedziała na sto procent.

Biz wyjęła jej z rąk magazyn i spojrzała na zdjęcie.

– Żartujesz sobie? – syknęła zupełnie nierozbawiona jej zachowaniem.

– Ciiii! Precz z tym negatywnym podejściem – szepnęła Heidi. – Spróbuj wykrzesać z siebie trochę optymizmu, panno Gibbons-Brown. Bo nam się przyda.

– A jak nie, to co?

Heidi wyrwała Biz magazyn.

– Dobrze wiesz, że lepiej mnie nie złościć, Elizabeth. Przecież chcesz, żeby kuzynka cię lubiła, prawda?

– Znów mi grozisz? Naprawdę dzisiaj przesadzasz.

– Po prostu wyciągnij statyw, dobrze? I bardzo proszę, bez dramatyzowania.

Heidi przewróciła oczami. Miała tego dość. Wszystko na jej głowie.

W końcu drzwi znów się otworzyły. Biz i Heidi wstały, żeby zobaczyć swoje dzieło.

– No? I co myślicie? – spytała Doreen.

– Idealnie! – wykrzyknęła Heidi. – Tak, to będzie akurat.

Okręciła Doreen w miejscu. Sukienka wcale nie pasowała idealnie. Wrzynała się pod grubymi pachami Doreen, a zamek nie dopinał się do końca, bo jej plecy były zdecydowanie zbyt szerokie na tak małą ilość materiału. Mimo to była to piękna sukienka. Nie prezentowała się na dziewczynie powalająco, ale Heidi wiedziała już, że przynajmniej ma jakiś punkt zaczepienia.

– Co teraz? Makijaż.

3

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

4

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

5

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

6

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

7

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

8

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

9

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

10

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

11

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

12

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

13

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

14

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

15

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

16

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

17

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

18

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

19

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

20

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

21

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

22

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

23

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

24

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

25

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

26

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

27

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

28

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

29

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

30

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

EPILOG

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

PODZIĘKOWANIA

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Tytuł oryginału: Doreen

Copyright © 2016 by Ilana Manaster.

All rights reserved under the Pan-American and International Copyright Conventions

Copyright © for the translation by Maria Smulewska-Dziadosz

Opieka redakcyjna: Agnieszka Urbanowska

Korekta: Alicja Listwan / d2d.pl,

Katarzyna Gniewko / d2d.pl

Projekt okładki: Anna Maria Jamróz

Fotografia na okładce: © iStockphoto.com / CoffeeAndMilk

ISBN 978-83-7515-693-5

www.moondrive.pl

Plik opracował i przygotował Woblink

woblink.com

KSIĄŻKI TEGO AUTORA

Doreen 

POLECANE W TEJ KATEGORII

Księga cmentarna Zimowy monarcha Inwazja Przeklęta korona Obrońca 13 powodów