Ósme życie (dla Brilki). Tom 2

Ósme życie (dla Brilki). Tom 2

Autorzy: Nino Haratischwili

Wydawnictwo: Otwarte

Kategorie: Obyczajowe

Typ: e-book

Formaty: MOBI EPUB

Ilość stron: 608

Cena książki papierowej: 44.90 zł

cena od: 31.00 zł

Druga połowa XX wieku. Zimna wojna. Kitty Jaszi i jej brat Kostia żyją po dwóch stronach żelaznej kurtyny. On jest radzieckim oficerem zaangażowanym w budowę podwodnych okrętów atomowych, ona odnoszącą sukcesy piosenkarką. Dla obojga los bywa jednak podobnie niełaskawy. I dla ich bliskich. Kobietom z rodziny Jaszich trafiają się jedynie ulotne chwile szczęścia. A mimo to kochają, podsycają w sobie nadzieję, żyją… na przekór wszystkiemu.

 

Nino Haratischwili stworzyła powieść, na jaką czeka się latami: epicki rozmach, pełnokrwiści bohaterowie, wielkie namiętności i cudowny, plastyczny styl.

KSIĘGA V

ELENE

(...) z białawych oczu nie widzących rosa

strumieniem strzeli, porazi niebiosa.

Josif Brodski,

Exegi Monumentum,

przeł. Katarzyna Krzyżewska

Podczas nasilającej się zimnej wojny Chruszczow kazał trzykrotnie zwiększyć środki na rozbudowę zasobów broni nuklearnej oraz floty radzieckich okrętów podwodnych. Rywalizacja między Stanami Zjednoczonymi i Związkiem Radzieckim w dziedzinie podboju kosmosu była coraz bardziej zaciekła. A bomba atomowa, którą Rosjanie zbudowali już w 1949 roku, dawała im poczucie wszechmocy. Bomba była zresztą kopią amerykańskiej – tej, która obróciła w perzynę Nagasaki. Generalissimus rozkazał skopiować ją swoim naukowcom i podobno dodał przy tym, że nieudanych eksperymentów nie będzie tolerował.

Teraz z rozkazu Chruszczowa radzieccy uczeni znów pracowali na najwyższych obrotach, by dotrzymać kroku Amerykanom. Liczba prób jądrowych niebezpiecznie rosła i wkrótce miała osiągnąć poziom osiemdziesięciu rocznie – od 1942 do 1996 roku przeprowadzono ich w sumie siedemset piętnaście. Ich skutki, zwłaszcza skażenie środowiska naturalnego, wcale nie spędzały decydentom snu z powiek. Pieniądze na przemysł zbrojeniowy płynęły szerokim strumieniem. Czterdzieści tysięcy ludzi pracowało na sukces stoczni, z której wychodziły pierwsze radzieckie okręty podwodne z tytanowym kadłubem i napędem atomowym. Podczas gdy reszta świata, łącznie ze Stanami Zjednoczonymi, dysponowała wtedy stu pięćdziesięcioma dziewięcioma okrętami podwodnymi z napędem nuklearnym, flota radziecka miała ich dwieście dwadzieścia osiem.

Kostia Jaszi pojechał do Gorkiego, gdzie w stoczni z dumą podziwiał pierwszy egzemplarz okrętu podwodnego z napędem atomowym.

Tymczasem na wzgórzu Wery, w starej willi, w której papuga Goya, Elene oraz dziwaczna para Stazja i Kristine tworzyły nierozłączną wspólnotę, Nana wzięła się do pisania pracy doktorskiej.

Nana starała się tworzyć przeciwwagę dla teściowej i jej siostry. Podczas gdy one były zwolenniczkami swobodnego wychowania dzieci, Nana żądała od córki dyscypliny, co jednak przynosiło mizerne rezultaty, ponieważ Elene była wyjątkowo krnąbrna. Nana kładła to na karb wpływu babć.

Dziko rosnący ogród, wrzaskliwa papuga, głośne arie operowe, stare łańcuszki i wstążki w pokoju Kristine – wszystko to umacniało w Elene ducha swobody. Sprzeciwiała się matce, jak tylko mogła. W walce o dobro wnuczki obie starsze panie zawsze miały na podorędziu argumenty popierające ich stanowisko. Ich pomysły i ich światy były dla Elene ciekawsze niż bezbarwne rządy Nany.

Tylko w lecie, kiedy Kostia przyjeżdżał w rodzinne strony, by z żoną i córką spędzić kilka tygodni pod palmami nad Morzem Czarnym albo w kurortach takich jak Bordżomi i Sairme, udawało im się jeszcze zachowywać pozory szczęśliwej rodziny. Uwagi Kostii nie uszedł ponury wyraz oczu córki, który nie znikał, choć przecież teraz Elene tak rzadko miała okazję przebywać z obojgiem rodziców. Nana również go dostrzegła. Latem, gdy z horyzontu znikały Stazja i Kristine, Nana zadawała sobie wiele trudu, aby być matką jeszcze lepszą niż zwykle. Chciała, by Elene była zadowolona, pragnęła także udowodnić sobie i mężowi, że jej metody wychowawcze przynoszą rezultaty. Kostię jednak irytowało jej zbyt surowe, gruzińskie pojmowanie roli matki. W czasie wakacji, kiedy cały swój czas mógł poświęcić córce, chciał spełniać każde jej życzenie, a nie wychowywać, chciał ją rozpieszczać, a nie upominać. Dla cierpliwej i zazwyczaj ugodowo nastawionej Nany te letnie tygodnie były prawdziwą próbą nerwów. Przeklinała w duszy niewdzięczną rolę, jaka przypadła jej w udziale. Czuła, że jest niezrozumiana, wystawiona na ataki ze wszystkich stron i że w nikim nie ma wsparcia.

Pewnego gorącego sierpniowego wieczoru w Bordżomi, gdy wypili już bogatą w jod leczniczą wodę i wraz z innymi zamożnymi kuracjuszami zjedli kolację, Kostia, idąc do łazienki, zatrzymał się przy łóżku żony z brzytwą do golenia w ręce i zakomunikował:

– Kiedy przyjdzie pora, Elene pójdzie do odpowiedniej szkoły, ale nie w tym kraju. Chcę, żeby moja córka otrzymała dobre wykształcenie. Moja pozycja daje mi takie możliwości. Bylibyśmy głupi, gdybyśmy ich nie wykorzystali.

– Nie sądzisz chyba, że puszczę sześcioletnią dziewczynkę do obcego miasta, tysiąc kilometrów ode mnie?

– Nie będę z tobą dyskutował. Poinformuję cię tylko we właściwym czasie, żebyś...

– Wybij to sobie z głowy. Nigdy w życiu!

– Mój Boże, Nano, kiedy wreszcie zbudzisz się ze swego patriotycznego snu?

– A ty? Kiedy wreszcie choć raz pomyślisz, co czują inni, nie tylko ty?

Na tym rozmowa się skończyła, bo Kostia nie odpowiedział, poszedł do łazienki. Tej nocy spali w oddzielnych łóżkach.

Kiedy Elene miała pójść do szkoły, Nana od dawna już nie miała na nią żadnego wpływu – zwyciężyła Stazja oraz bajeczny świat Kristine. Nana postanowiła więc wybrać mniejsze zło: wolała, by jej córka, choćby miała zostać rusofilką, była wykształcona i potrafiła o sobie decydować, niż żeby zdziczała albo zdziwaczała jak jej babka i cioteczna babka.

Stazja i Kristine podniosły larum, kiedy się dowiedziały o planie wysłania Elene do szkoły w Moskwie. Protestowały, argumentowały, groziły, ale Nana zasłaniała się życzeniem Kostii. Elene płakała, przeklinała i pokazywała matce język, lecz na nic to się zdało. Nana pozostała niewzruszona – jej dziecko nie może się rozwijać w towarzystwie dwóch dziwaczek.

W Moskwie Elene otrzyma solidne wykształcenie, nauczy się zachowywać jak dama, zamiast wrzeszczeć jak wariatka, będzie ładnie się ubierać, ładnie jeść, ładnie mówić.

Pewnego wieczoru, niedługo przed tym, jak Nana z ciężkim sercem, lecz jasnym celem miała pojechać z córką na lotnisko, Stazja postanowiła użyć magicznego sposobu swego ojca, żeby odwieść synową od jej zamiaru. Po raz pierwszy od długiego czasu ugotowała gorącą czekoladę. Tak jak się spodziewała, jej zapach przyciągnął Nanę, która nieświadoma zagrożenia usiadła przy kuchennym stole ze wzrokiem pełnym wdzięczności. A kiedy z zachwytem wyjadała z filiżanki aromatyczny, gęsty płyn, Stazja próbowała ją przekonać, by nie posyłała Elene tak daleko. Niewiele brakowało, by synowa pod wpływem czarodziejskiego przysmaku uległa jej prośbom, gdy do kuchni niepostrzeżenie weszła zaspana Elene w żółtej piżamie, obudzona kuszącym zapachem, i zanim Stazja zdołała ją powstrzymać, włożyła palec do filiżanki z czekoladą i oblizała go. Stazja zmartwiała z przerażenia i zamknęła oczy, czekając na cud. Ale takie cuda się nie zdarzają, Brilko.

Tej nocy Stazja długo przewracała się z boku na bok. Nie mogła zasnąć i błagała wszystkich bogów, istniejących i nieistniejących, by jej ukochana wnuczka ustrzegła się klątwy gorącej czekolady.

Następnego dnia, kiedy Elene przy akompaniamencie narzekań Stazji pakowała do walizki swoje pończoszki i majtki, ktoś zadzwonił do drzwi. Stazja, ciągle jeszcze zgnębiona zdarzeniem z poprzedniego wieczoru, otworzyła i zamarła ze zdumienia. Stał przed nią łysy, brodaty Andro Eristawi. Na rękach trzymał kopię siebie samego sprzed lat – te same loki, tylko ciemne, te same oczy, tylko żywszej barwy, ta sama sylwetka, tylko mocniejsza. Jedynie nos małego chłopca był bardziej mięsisty i usta pełniejsze.

Wizyta jak zły omen. Sumienie Stazji przez chwilę walczyło z rozsądkiem. Przypomniała sobie sen, w którym Sopio prosiła ją, by opowiedziała jej synowi o dobrym świecie, i w końcu rzuciła się Androwi na szyję i wycałowała go tak, jakby miał tyle lat co dziecko, które trzymał na rękach. Elene, szczęśliwa, że niespodziewana wizyta uwalnia ją od uciążliwego obowiązku pakowania, podbiegła do Michy, przyglądając mu się badawczo, lecz z czułością.

Szybko nakryto do stołu i Andro z Michą zajęli miejsce między Stazją a Kristine. Dorośli siedzieli, milcząc, ze zwieszonymi głowami. Widać było, że czują się niepewnie i nieswojo. Micheil, w odróżnieniu od Elene, która cały czas paplała, nawet z pełnymi ustami, ładnie jadł i dziękował za każdą rzecz, którą mu podano. Po posiłku Elene szybko wstała i odciągnęła Michę od stołu. Chciała mu pokazać ogród i Goyę. Gdy wypili zaparzoną po turecku kawę, od stołu wstała również Nana, przepraszając, że przed wyjazdem musi się jeszcze spakować. Andro, zostawszy sam ze Stazją i Kristine, mógł wreszcie wyjawić powód swej wizyty.

– Chciałbym go posłać do szkoły w mieście. Istnieje program dla uzdolnionych dzieci kołchozowych, a Micha jest bardzo zdolny. Tylko że ja nigdy nie dostanę zgody na zameldowanie w mieście. Gdybyście więc wy mogły wziąć go do siebie...

Zaległa cisza.

W końcu Stazja położyła dłoń na ręce Andra i skinęła głową.

– Oczywiście – powiedziała, mając ciągle przed oczyma twarz Sopio.

Nagle zrozumiała, że spełniając prośbę Andra, może naprawić to, co zaniedbała.

Kristine chrząknęła nerwowo, zaskoczona szybką decyzją siostry. Kiedyś przecież podobna decyzja przyniosła opłakane skutki.

Andro nieśmiało objął Stazję i pocałował ją w ramię. Był to smutny gest, który wyrażał głęboką pokorę. Stazja poczuła ulgę.

Andro podniósł się nagle, jakby już chciał wyjść, lecz znowu usiadł. Nerwowo miął skraj obrusa.

– Co u Kitty? Gdzie ona teraz jest?

Stazję i Kristine przeraziło to pytanie. Chciały mu powiedzieć, że lepiej nie poruszać tego tematu, bo same cierpią, uginając się pod ciężarem niewiedzy, i starają się nie zwariować ze zmartwienia. Kostia nie chciał im nic zdradzić, wiedziały tylko tyle, że Kitty jest w Anglii i że jest bezpieczna.

I wtedy po zapadłych policzkach Stazji spłynęła bezgłośnie łza, a za nią kolejne. Ani Andro, ani Kristine nie próbowali jej pocieszać, bo nie było pociechy dla matki, która straciła córkę.

Z ogrodu dobiegał wesoły, dźwięczny śmiech Elene i głośne sapanie Michy.

Następnego ranka Nana pojechała z Elene do Moskwy. Mieszkanie jej męża, tuż przy bulwarze Nikickim, zostało przygotowane na powitanie małej księżniczki przez Ludę, starszą kobietę, która była gospodynią Kostii. Elene miała chodzić do jednej z tych szkół, w której ławach zasiadały dzieci dygnitarzy partyjnych, dyrektorów i wyższych rangą oficerów. Pierwszego września także Micha miał rozpocząć naukę – w zwyczajnej szkole w Tbilisi.

Elene nienawidziła Moskwy, ale przede wszystkim od początku nienawidziła moskiewskiej szkoły: mundurka z grubej brązowej wełny, szorstkiego, wykrochmalonego białego fartuszka, białej opaski do włosów, surowych nauczycieli, nawet kolegów, bo wszyscy byli inni niż ona. Nienawidziła rodziców, za to że ją tu przywieźli, i zimnego klimatu tego olbrzymiego, szarego miasta.

Nienawidziła ponurych korytarzy z marmurowymi posadzkami w wysokim budynku szkoły, niedaleko dzisiejszego parku Gorkiego. Nienawidziła kierowcy ojca, który codziennie zawoził ją do szkoły, a po lekcjach odwoził do domu. Nienawidziła pochodów na cześć socjalizmu i partii, organizowanych pod koniec każdego miesiąca, nienawidziła nawet niedziel, kiedy ojciec brał dla niej wolne i próbował rozmawiać z nią jak z dorosłą, jakby była dostatecznie dojrzała i mądra. Nie chciała grać starszej, niż była, nie chciała być dojrzała i mądra dla swego ojca. I choć lubiła Ludę, która przygotowywała jej ulubione bliny, nienawidziła siebie za to.

Ale przede wszystkim nienawidziła chłopca, który w dniu jej wyjazdu w niezrozumiały dla niej sposób wprowadził się nieproszony do jej domu i zajął jej miejsce. Nienawidziła jego zadowolonego głosu, który słyszała w tle, kiedy rozmawiała przez telefon z matką, babcią albo siostrą babci. To ona powinna być na jego miejscu, to ona powinna mieć takie życie, jakie teraz miał on.

Micha natomiast kochał wszystko, co przynosiło życie w Tbilisi: szkołę, miasto, obie dziwne siostry, wycofaną, zasadniczą Nanę. Lubił podszytą poczuciem winy troskę, z jaką go traktowano. Podobało mu się, że znowu może być dzieckiem, że nie musi pomagać ojcu sprzątać podwórka ani słuchać ciągłych napomnień, żeby zachowywał się jak mężczyzna, a nie jak mięczak. Nie musiał też brać udziału w budzących lęk pogańskich rytuałach, które obowiązywały w jego wiosce.

Nana zdawała sobie sprawę, że Micha jest zupełnie inny niż Elene: istny wzór dobrych manier, skromności i uprzejmości. Dawał się kształtować jak glina, był wdzięczny za każdy drobiazg, ustępliwy, nieśmiały i nieskłonny do psot. Nigdy nie sprawiał nikomu przykrości. W szkole nie był szczególnie lubiany, lecz przynosił całkiem dobre stopnie i nigdy nie trzeba mu było przypominać o odrabianiu pracy domowej. Jego obecność w domu była prawie niezauważalna. Nie przerywał dorosłym, nie mlaskał przy jedzeniu, mył się bez przypominania, a idąc do swego pokoju, mijał pokoje starszych pań na palcach i nikomu z mieszkańców domu nie dał nigdy powodu do narzekań. Nana nieraz się zastanawiała, skąd ten chłopski syn miał takie maniery, i wyrzucała sobie, że może nie była dla Elene dobrą matką, nie umiała z nią postępować. Przychodziło jej do głowy, że może zrobiłaby lepiej, gdyby wprowadziła się do moskiewskiego mieszkania męża, kiedy jej proponował, „by wiedli normalne, wspólne życie rodzinne”, jak się wyraził. Było jej prawie wstyd, bo musiała przyznać, że wtedy patrzyłaby w przyszłość z dużo mniejszą obawą niż teraz.

Michę od pierwszego dnia zauroczyła Kristine. Mimo że Stazja również starała się go sobie zjednać i dać mu poczucie, że jest częścią rodziny, sympatia Kristine była dla niego ważniejsza. Micha starał się odgadywać jej pragnienia i nastroje. Kiedy Kristine nastawiała płytę z Normą, wiedział, że jest w dobrym humorze, a więc może zostać w jej pokoju i razem z nią słuchać muzyki, która z początku go irytowała, lecz z czasem zaczęła mu się wydawać coraz piękniejsza, coraz bardziej wzniosła. Gdy Kristine słuchała Toski, wiedział, że jest nastrojona melancholijnie, a wtedy zbierał dla niej śliwki w ogrodzie, gdy zaś nie słuchała płyt, była zmęczona lub bolała ją głowa, nastawiał dla niej wodę na herbatę.

Kiedy Kristine odbierała go ze szkoły, pękał z dumy, że może spacerować z tą wytworną pięknością. Kristine bawiło uwielbienie, z jakim chłopiec ją traktował. Z początku, choć ze śmiechem burzyła mu loki, kręciła głową, widząc jego uległość, co zresztą go urażało, potem jednak stała się delikatniejsza. Nie odpowiedziała wprawdzie na jego nieśmiałą, romantyczną miłość w sposób tak głęboki, jak niegdyś swemu siostrzeńcowi, w końcu jednak uczyniła Michę swoim sprzymierzeńcem, co wprawiło go w euforię i pozwoliło mu poczuć się wybrankiem w jej tajemnym królestwie.

Chłopiec stał się dla Kristine pożądaną rozrywką w jej codzienności, w którą po odjeździe Elene wkradł się smutek. Poza tym podobały się jej jego dobre maniery, a cicha adoracja sprawiała jej przyjemność.

Sposób, w jaki czasem na nią patrzył, przypominał jej Kostię, dawne życie, czasy świetności. Coraz częściej szukała więc towarzystwa Michy, jakby chłopiec dawał jej coś, czego jej od dawna brakowało, i jakby tylko od niego mogła to przyjąć. Było to uczucie pełni – Micheil zachowywał się tak, jakby nie dostrzegał woalu osłaniającego połowę jej twarzy, lecz widział ją całą.

W willi Kristine zapanował spokój. Nanie wydawało się, że zrobiło się przytulniej, bardziej domowo, jakby dziczenie i zarastanie domu zostało powstrzymane. Udało się jej w końcu napisać pracę doktorską. Ceną były dwa lata życia i sześć kilo, które przybrała na wadze.

Senny spokój przerywały wyłącznie wieczorne telefony z Moskwy. Wtedy trzy kobiety zbierały się wokół aparatu i słuchały nieco roztargnionego głosu Elene i relacji Kostii o tym, jak Elene spędziła dzień, co zjadła na śniadanie, czy jest zaziębiona, czy ciepło się ubiera, czy dobrze wypadła w szkole, czy znalazła już przyjaciół i tak dalej.

W takich chwilach Micha siedział najczęściej w dawnym gabinecie Ramasa, gdzie znajdowała się domowa biblioteka, i próbował czytać. Nie mógł się jednak skupić, bo nasłuchiwał. Słyszał dumę w głosie Stazji, kiedy rozmawiała ze swoją wnuczką, słyszał obawę w głosie Nany, słyszał ukrywany zachwyt Kristine. Ogarniał go wtedy dziwny nastrój.

Zaczynał myśleć o górach, o swym rodzinnym domu, o ogorzałej twarzy matki, jej popękanych dłoniach i o pachnącym alkoholem oddechu posępnego ojca, o chłopcach z sąsiedztwa, którzy bezlitośnie z niego drwili, i ogarniał go strach. Bał się, że będzie musiał stąd odejść. Bardzo chciał tu pozostać, pod opieką tych trzech kobiet. Istniała jednak tamta dziewczynka, gdzieś daleko, dziewczynka o gęstych włosach i z poobijanymi kolanami. Wydawało mu się, że wystarczy jej głos, a wszystkie trzy kobiety porzucają go, całą swą uwagę skupiając na niej, oddalonej od nich o setki, tysiące kilometrów, podczas gdy on był w pokoju tylko kilka schodów wyżej.

Od kiedy Elene zamieszkała w Moskwie pod opieką ojca i Ludy, stała się o wiele grzeczniejsza. Przestała grymasić, odrabiała zadania domowe, chodziła z ojcem na różne uroczystości, do kina, do teatru, do muzeum, zachowywała się jak dama, umacniając Kostię w przeświadczeniu, że miał rację, gdy mówił do żony, że Elene wcale nie jest trudna w prowadzeniu, przeciwnie, jest najbardziej uległym dzieckiem na świecie, trzeba tylko wiedzieć, jak trafić do jej serca.

Elene dostrzegała błysk w oczach ojca, kiedy recytowała mu wiersze albo przynosiła do domu dobre stopnie. Cieszyło ją, że o nią dba. I choć niekiedy miała do niego żal, że to z jego powodu musiała przenieść się w te dalekie, zimne strony, ojciec był jej jedyną ostoją i zastępował jej wszystkich, do których tęskniła. W jej oczach był kimś wielkim: ludzie pozdrawiali go na ulicy niskim ukłonem, ojciec podejmował ważne decyzje i do późna w nocy siedział nad jakimiś planami, które Elene wydawały się bardzo tajemnicze.

Chociaż Luda odgadywała każde jej życzenie i nigdy nie podnosiła głosu, Elene tęskniła za wybuchami matki i jej napomnieniami i marzyła, by wróciła swoboda, jaką miała w domu Stazji i Kristine. Tu, w tych wysokich pomieszczeniach z ciężkimi, ciemnymi meblami, na szerokich ulicach i marmurowych schodach, nie było miejsca na głupstwa, tu wszystko działo się według planu. Planu jej ojca. Pod jego dowództwem Elene miała zostać jego najlepszym żołnierzem. Opierała się przed tym, lecz jednocześnie bała się go rozczarować. Ojciec był osobą o niepodważalnym autorytecie i tak zdecydowanie wyrażał swoje zdanie, że nie śmiała mu się sprzeciwiać.

Chciała swobodnie poznawać świat, pędzić przed siebie, samodzielnie dochodzić do celu, lecz zamiast tego szła spokojnym krokiem z trzymającą ją za rękę Ludą, jak wytworna dama wsiadała do dużego auta ojca, grzecznie odpowiadała na pytania zadawane przez dorosłych, dbała o swoje zabawki, pozwalała, by ojciec czytał jej na dobranoc książki, które sam wybrał, a potem, późną nocą, wtulała głowę w poduszkę i płakała tak długo, aż zasnęła z wyczerpania. Tylko perspektywa ferii zimowych i wakacji pozwalała jej to wszystko przetrwać, doczekać dnia, kiedy pojedzie z ojcem na lotnisko i poleci do Tbilisi.

W Tbilisi rzucała się wszystkim na szyję, rozdawała pocałunki, biegała, podskakiwała, śpiewała. Bo tu była u siebie w domu. Tutaj nie bała się nawet gniewu ojca, ponieważ tu jego zasady nie obowiązywały. Tu były mama, Stazja, Kristine, Goya, które ją chroniły. Była więc umyślnie uparta, wystawiała na próbę miłość matki i babci. Zamknięcie w pokoju za niegrzeczne zachowanie wydawało się jej drobnostką, bo wszystko było lepsze od bycia dobrze ułożoną w Moskwie.

Podczas wakacji Michy nie było w willi. Ojciec zabierał go wówczas w rodzinne strony. Jego obecność była jednak wszędzie widoczna: przypominały o nim jego zabawki, ubrania i książki starannie ułożone na biurku. I gdy babcia, mama lub Kristine porównywały ją z nim – Micha jest grzeczny, Micha chętnie je ciasto – wszystko się w niej gotowało i stawała się jeszcze bardziej przekorna.

Kostia nie potrafił ukryć swej niechęci do – jak mawiał – syna pasożyta i brał Elene w obronę.

– Zostawcież ją w spokoju i nie porównujcie z tym głupim chłopakiem! – wrzasnął kiedyś, gdy wszyscy jeszcze siedzieli w kuchni po kolacji.

Elene gwałtownie wstała od stołu i wybiegła, bo Stazja i Kristine zaczęły się sprzeczać, czy Micha chętniej jada tłuczone ziemniaki z masłem czy bez.

– Wychowujecie tego bękarta, to wasza sprawa, ale nie życzę sobie, żeby przez to cierpiało moje dziecko.

– Cóż ty opowiadasz!? – Prawe oko Kristine, koloru świerkowej zieleni, rozszerzyło się.

– Co opowiadam? Wzięłyście go do domu za moimi plecami, żyje tu oczywiście na mój koszt, a moja szanowna małżonka nawet nie uważała za stosowne mnie o tym poinformować.

– Kostia, proszę cię! – upomniała go matka.

– A co? To przecież nie ja biłem się po stronie faszystów, nie ja nakładłem mojej siostrze do głowy bzdur o kapitalistycznej wolności i nie ja spłodziłem dziecko, na które inni muszą łożyć. – Ton Kostii był zimny i pogardliwy.

– Andro jest dla mnie jak syn, a dla ciebie jak brat! – Stazja odsunęła talerz i spojrzała na syna z przerażeniem.

Nana siedziała ze wzrokiem wbitym w podłogę, jakby zobaczyła tam drzwi, przez które mogłaby się wymknąć i nie być świadkiem tej nieprzyjemnej sceny.

– Jak możesz tak mówić? − Głos Stazji drżał z oburzenia. – Wszystkie staramy się postępować tak, żeby cię zadowolić. Pogodziłam się ze stratą, z najgorszą rzeczą, jaką można uczynić matce, a teraz tego samego żądasz od swojej żony.

Kristine spojrzała zdumiona na siostrę.

– To znaczy? Cóż ja takiego zrobiłem mojej żonie? – Głos Kostii przeszedł w falset.

– Zabrałeś jej Elene tylko dlatego, że twoim zdaniem dziecko musi chodzić do dobrej rosyjskiej szkoły. Dziecko musi żyć w Moskwie, bo tu jest głęboka prowincja, prawda? Odebrałeś jej dziecko, tak jak mnie odebrałeś moje. – Stazja podniosła się gwałtownie i wyciągnęła papierosa. Podbródek drżał jej ze zdenerwowania.

– Odebrałem ci dziecko? Ja? Postradałaś zmysły, Stazjo! − Od dawna nie nazywał jej deda. − Ręczyłem za nią i ryzykowałem wszystko, ryzykowałem, do diabła, swoje życie, ale to dla ciebie, jak widzę, za mało, dla ciebie na pewno prościej jest kochać zdrajczynię i morderczynię.

Zapadła cisza.

Kristine powoli podniosła się z krzesła, niepewna, czy ma odejść, czy zostać. Stazja stała nieruchomo przy zlewozmywaku z papierosem w ręce, Nana zaś z przestrachem wodziła wzrokiem od Kostii do Stazji.

– Nie waż się tak o niej mówić! Jeśli jeszcze raz nazwiesz ją w ten sposób, to przysięgam na wszystko, co dla mnie święte, że...

– Nie wiedziałem, że istnieje jeszcze coś, co jest dla ciebie święte! – przerwał jej Kostia lodowatym tonem i wstał od stołu.

– Nigdzie nie pójdziesz, do cholery! Chcę w końcu wiedzieć, gdzie ona jest, chcę porozmawiać z moją córką. Nie mogę dłużej tak żyć!

Kostia, który stał już w drzwiach, odwrócił się i spojrzał na matkę.

– Ocaliłem ją od śmierci. Nie mamy żadnych informacji o tym, gdzie jest, zrozumiałyście? Ani wy, ani ja. Nic nie wiemy.

Stazja jęknęła. Kostia wybiegł z kuchni, a Kristine za nim. Nana podniosła się i zaczęła sprzątać ze stołu.

Stazja nie poruszyła się, długo stała w ciszy. Kiedy w końcu zebrała się w sobie, spostrzegła, że w drzwiach stoi Elene z otartymi łokciami.

– Skaleczyłam się. Przez głupią Goyę – powiedziała i błagalnie spojrzała na Stazję.

– Już dobrze, chodź, obmyję ci ranę i zrobię opatrunek.

Elene podbiegła do Stazji, manifestacyjnie, niczym trofeum, pokazując łokcie.

Chwila ucieka,

Stęka dzień wczorajszy,

Gna tuman mgły jak przez pole zwierz.

Konstanty Balmont

− Przed pięcioma dniami zmarła Billie Holiday, największa pieśniarka na świecie. Może teraz ty zajmiesz jej miejsce. Dobrze wyglądasz! – Takimi słowami Fred powitała Kitty po dwóch latach nieobecności w Londynie.

Ubrana w białą bluzkę i drogą skórzaną kurtkę, zadzwoniła do drzwi mieszkania Kitty na Little Compton Street. Kitty wprowadziła się tam zaledwie kilka tygodni wcześniej. Teraz, kiedy zaczęła zarabiać prawdziwe pieniądze, za zgodą Amy wynajęła własne mieszkanie. Amy bowiem orzekła, że Kitty wkrótce zacznie zarabiać jeszcze więcej.

Był wietrzny i mokry lipcowy dzień 1959 roku. Upłynęło prawie dziewięć lat od chwili, gdy Kitty opuściła swój kraj i poza skąpymi informacjami otrzymywanymi od anonimowego przyjaciela nie wiedziała nic o swej rodzinie.

Fred Lieblich minęła osłupiałą Kitty i nie czekając na zaproszenie, weszła do jasno oświetlonego mieszkania.

– Skończyła się jakaś era. Te świnie nie chciały jej zabrać do szpitala, bo była czarna. Nie chcę żyć w takim kraju.

Kitty, która przygotowywała się właśnie do swego pierwszego telewizyjnego występu, stała zaskoczona w przedpokoju, patrząc, jak Fred zmierza prosto do kuchni.

– Skąd wiedziałaś, gdzie mieszkam?

– Ach, nie bądź śmieszna. Potrzebuję drinka, jadę prosto z lotniska, rzeczy zostawiłam u przyjaciół. – Fred zapaliła papierosa.

– Zaraz przyjedzie po mnie Amy. Mam dziś występ.

– Wspaniale! Zobaczę więc moją starą dobrą Amy. Nigdy bym nie uwierzyła, że tak się zaangażuje w twoje sprawy. A twój angielski jest doskonały. Cudownie! Tę twoją piosenkę, tytułu niestety nie pamiętam, bardzo lubię. Spędźmy dzisiejszy wieczór we trzy.

– A jak mam Amy wyjaśnić, że pojawiłaś się w moim domu?

– Nikomu nie muszę niczego wyjaśniać. Chciałam cię zobaczyć i jestem.

– Ty nie, ale ja muszę. W odróżnieniu od ciebie mam kilka zasad, których nie złamię tylko dlatego, że nagle wracasz po dwóch latach i chcesz znowu wszystko postawić na głowie.

Fred przypomniała sobie w końcu, czego szukała, i zręcznie przygotowała dwa giny z tonikiem.

– Nie mogę pić. Mam występ na żywo.

– Pięknie tu u ciebie. Na zdrowie!

Fred upiła porządny łyk musującego płynu i usiadła za stołem.

Na zewnątrz zaczęło padać. Umilkły odgłosy ulicy i zapadła dzwoniąca w uszach cisza. Kitty poczuła zapach lekkiego zmęczenia − jej zapach, tancerki na linie. Sięgnęła po szklaneczkę. Musi przetrwać to tutaj, to zaraz minie, nie podda się, będzie silna.

Przez dwa lata ciężko pracowała, budując zręby nowego życia, które nie było jeszcze całkiem pewnie zakotwiczone w nowej rzeczywistości, i musi robić to nadal, konsekwentnie walczyć, bo jest na dobrej drodze. Kobieta siedząca naprzeciw niej, bezczelna i egoistyczna, była przeszkodą, zagrożeniem, zapowiedzią katastrofy.

– Idź już.

– No proszę, madame się zmieniła.

Ten akcent, ten miękki, bezczelny akcent – jakże znajomo brzmiał w uszach Kitty!

– Proszę, idź! – Kitty się podniosła i wskazała ręką drzwi.

Fred wstała, zostawiając niedopitego drinka.

Kitty wydała się sobie podła. Ale nie wolno budzić tego, co zostało zapomniane, nie, za żadne skarby. Najważniejsze, to na nią nie patrzeć, a wtedy zaraz wszystko się skończy.

W przedpokoju Kitty znowu poczuła ten nieuchwytny niemal zapach. Nacisnęła klamkę. Nie patrząc na Fred, czekała, aż ta wyjdzie. Nagle poczuła na policzku chłodny dotyk. To był dotyk Fred. Kitty odwróciła się i uderzyła Fred w twarz. Tak mocno, że tamta zatoczyła się i wpadła na ścianę. Dłoń paliła Kitty żywym ogniem.

Niczego nie dało się zapomnieć.

Kitty nie patrzyła na Fred, chwyciła ją tylko mocno, jakby chciała w ten sposób uśmierzyć ból dłoni. Nagle poczuła palce Fred na swoim nadgarstku. Fred ścisnęła go tak, że Kitty krzyknęła z bólu. Próbowała się oswobodzić, ale Fred trzymała mocno. Skąd ta drobna osóbka miała tyle siły! Była od niej dużo niższa, choć wcześniej Kitty tego nie zauważyła.

Druga ręka Fred powędrowała pod spódnicę Kitty, rozpięła jej pas do pończoch i nylonowe pończochy opadły. Kitty poczuła wstyd, patrząc na części swej garderoby zsuwające się na podłogę.

Rudowłosa przycisnęła ją do ściany tak mocno, że Kitty z trudem chwytała oddech, a nadgarstek nadal trzymała w żelaznym, bolesnym uścisku. Tym razem Kitty nie była obojętna, tym razem czuła każdy ruch tej kobiety. Ogarnęło ją uczucie będące czymś pomiędzy wstrętem a rozkoszą.

Nagle poczuła na twarzy palące słońce na pustym szkolnym podwórzu. Potem znowu zobaczyła mieszkanie na Świętej Górze i starannie oprawione w ramki fotografie na ścianach – wzorową parę małżonków. Tykanie zegara. Czy naprawdę był tam zegar, czy tylko się jej wydawało? I ten nóż. Jaki był ten nóż, jak duży? Nie pamiętała. I czy to Mariam na końcu krzyknęła, czy to był jej własny głos? A wałki we włosach blondyny, czy wszystkie spadły na ziemię? I czy się uśmiechała, kiedy nóż przecinał jej gardło? Umarła natychmiast czy jeszcze charczała? I jak Kitty mogła po tym wszystkim najspokojniej w świecie zostawić Mariam samą? Jak mogła wrócić do domu w nie swoim ubraniu, w ubraniu tamtej kobiety? Jak to było możliwe? I co było ostatnią myślą Mariam?

Kiedy ogarnęło ją ciepłe, mocne, obezwładniające uczucie i zapomniała o całym świecie, o mieszkaniu, o deszczu na dworze, o kwiatach w pokoju, o swym małym pokoju w Tbilisi ze starym, wąskim łóżkiem, które tak lubiła, o oczach Andra, gdy zobaczyła go po raz pierwszy po wojnie, o zielonych pagórkach swego rodzinnego miasta, o małych, niebieskich żyłkach na rękach matki, o mundurze swego brata, kiedy zapomniała o klasie szkolnej, o ranie zszywanej upalnym latem, kiedy zapomniała o Amy i o głosie w telefonie, głosie człowieka, który nie chciał wyjawić swego imienia, krzyknęła tak głośno, że zdawało się jej, iż pękną jej bębenki w uszach.

Fred odgarnęła jej włosy z twarzy. Kitty była spocona. Drżała. Osunęła się na podłogę. Fred usiadła koło niej z tak niewinnym wyrazem twarzy, jakby kilka minut wcześniej wcale nie zdzierała z niej ubrania.

– Dlaczego robisz mi coś takiego? – wyszeptała Kitty, leżąc na twardej, zimnej podłodze.

– Czy mogę cię o coś zapytać? – odpowiedziała pytaniem Fred.

– Co chcesz wiedzieć?

– Po czym masz tę bliznę?

Fred chciała położyć rękę na brzuchu Kitty, lecz Kitty się odsunęła.

– Miałam operację.

– Na co?

– Usunięto mi macicę.

Kitty sama nie wiedziała, czemu nie skłamała.

– Dlaczego?

Po raz pierwszy Kitty usłyszała w głosie Fred coś jakby strach.

– Wcześniej dokonano aborcji mego dziecka.

Było to dziwne uczucie, po wielu latach po prostu powiedzieć prawdę.

– Co się stało?

Głos Fred był cichy, zalękniony, ale bez śladu jakiejkolwiek litości. To czyniło wszystko bardziej znośnym. I Kitty niemal rzeczowym tonem, w krótkich zdaniach opowiedziała o swoim dawnym życiu, które doprowadziło do opuszczonej szkoły, do blondyny i Mariam.

– A gdzie właściwie jest twoja matka? – spytała Kitty, skończywszy swoją spowiedź.

– Na cmentarzu żydowskim w Wiedniu. W każdym razie tam znajduje się tablica z jej nazwiskiem. Czy to jej szczątki, raczej wątpię. W panującym wówczas chaosie nie zważano, gdzie kto jest chowany, przy tej liczbie żydowskich zwłok...

– Dlaczego? Wy przecież...

– Powiesiła się tej nocy, kiedy miałyśmy uciec z Mödling. Na pasku Martina. Na dobrym, mocnym, skórzanym pasku. Niemiecka jakość to nie przesada.

Kolejne noce były lepkie i ich ślad długo pozostawał na skórze. Nie można go było zmyć, nie można było się pozbyć mdłego, słonego zapachu. Noce były nieme i słodkie, potem znowu aktywne, pełne słów, które nie chciały się wyczerpać.

W ciągu dnia Kitty musiała grać, udawać. Miała na podorędziu masę wymówek, żeby oszukać czujne spojrzenie Amy. Gdy pewnego dnia Amy zakomunikowała, że jej ukochana wróciła z Ameryki i teraz będzie bardziej zajęta, Kitty ogarnęła wściekłość i zazdrość, bo uzmysłowiła sobie boleśnie swoją podłą sytuację. Pogratulowała jednak swej menedżerce, a potem, spotykając się z Amy w jej domu na Kings Cross albo w jednej z wielu kawiarni w Soho, gdzie omawiały plan pracy, nigdy nie rozmawiała z nią o Fred.

Ale Fred nadal pojawiała się u niej nocami. Rzucała w okno garść kamyków, jakby w ten sposób zaznaczała swą rolę potajemnej kochanki, i niepewnym krokiem, po ciemku, szła schodami do jej mieszkania. Wszystkie trzy spotykały się rzadko, zdarzyło się to tylko na powitalnym przyjęciu z okazji powrotu Fred, urządzonym przez Amy, i na wspólnym pikniku w Hyde Parku. Wtedy Fred i Kitty wymieniały ukradkowe spojrzenia jak zaszyfrowane wiadomości, kilka razy dotknęły się niby przypadkiem i zamieniły zaledwie parę słów.

Kitty dziwiła się, jak łatwo przychodzi jej ta gra. Dziwiła się, jak szybko stała się częścią świata Fred, mimo jej własnego wewnętrznego oporu i dumy. Z jaką obojętnością oszukuje swą przyjaciółkę i protektorkę − bez trudu o niej zapomina, kiedy Fred pojawia się pod jej oknami. Gdzie się podziały jej zasady? Dlaczego naraża swe stosunki z Amy?

Kitty czuła, że w najbliższych miesiącach z ich relacji pozostanie kupka gruzów, po których będzie musiała nauczyć się chodzić, tak żeby się nie pokaleczyć. W głębi ducha pragnęła nadejścia chwili, w której zawali się ten kłamliwy układ, te fałszywe zapewnienia, to milczące porozumienie. Fred nigdy nie mówiła o Amy, nie miała takiej potrzeby, jakby podwójne życie było dla niej czymś normalnym, jakby ta paskudna sytuacja była logiczną konsekwencją jej charakteru, bezwzględności i egocentrycznej ślepoty, i to doprowadzało Kitty do białej gorączki.

Przy tym jednak dużo z sobą rozmawiały i te rozmowy stały się dla Kitty czymś niezbędnym – potrzebowała ich jak powietrza, potrzebowała ich o wiele bardziej niż chwil zapomnienia przy boku Fred. Ponieważ po wielu latach milczenia znowu mogła mówić. Nie bać się fałszywej litości i fałszywych oczekiwań drugiej strony. Mogła odetchnąć, na kilka godzin zerwać ze światem cieni we własnej głowie, wrócić do życia. Zupełnie i całkowicie.

Niech klasy panujące drżą przed komunistyczną

rewolucją. Robotnicy poza kajdanami nie mają

nic do stracenia. A do zdobycia – cały świat.

Karol Marks

Elene siedziała z ojcem we wschodniej części świata przed telewizorem marki Rekord, a Kitty i Amy w jego części zachodniej przed telewizorem marki Rafena i wszyscy wpatrywali się w kosmonautę w imponującym kombinezonie, który wszedł do wnętrza rakiety w Bajkonurze i machając ręką, zawołał: „Ruszamy! Do zobaczenia wkrótce, drodzy przyjaciele!”. Statek kosmiczny nazywał się Wostok 1, a miłym, spokojnym mężczyzną był Jurij Gagarin. Kiedy owego kwietniowego poranka odpalono mechanizmy napędowe i stopniowo zwalniały się ramiona przytrzymujące rakietę, Amerykanie wzdychali, a Rosjanie krzyczeli z radości. Przy pierwszym w historii okrążeniu Ziemi wszyscy wstrzymali oddech i nagle usłyszeli Gagarina wykrzykującego: „Widzę Ziemię! Jaka piękna!”.

Czas spędzony w Moskwie zachwiał najgłębszymi przekonaniami Elene. Poznała, czym są wątpliwości, a dzięki nim pojęła coś fundamentalnego, coś, co mocno nią wstrząsnęło: że świat nie jest bezpiecznym miejscem, że ludzie nie zawsze dotrzymują słowa, że miłość nie jest trwała, że bliskość to jedwabna nitka, która w każdej chwili może się przerwać, że uczucia zmieniają się każdego dnia, a miłość może przerodzić się w nienawiść. Zrozumiała, że wyrządzono jej krzywdę. Ta myśl ją wyzwoliła. Elene poczuła się pewniej, kiedy ją sformułowała i zapisała na okładce zeszytu do matematyki. Z tej myśli wynikało, że to nie ona zawiodła, lecz inni. Nie zasłużyła na to, by dorastać z dala od domu i by tam, w domu, zastąpił ją chłopiec o kędzierzawych włosach. To nie ona skazała się na surowe moskiewskie życie, na zimną obcość, na samotność. Ta myśl znaczyła też, że pewnego dnia ta krzywda może jej zostać wynagrodzona. Nadzieja, że tak się stanie, była słodka jak miód, dawała jej siłę i pozwalała się uśmiechać. Powściągliwe dotąd, wytresowane w uprzejmości, niemal pokorne dziecko zmieniło się w bezczelną, łakomą życia, głośną i władczą dziewczynę. Elene, ośmielona myślą o tym, co może nadejść, pokazała swą prawdziwą naturę.

Wcześniej nie chciała należeć do pionierów i jeździć na obozy, za to teraz szła w pierwszym szeregu na pionierskich pochodach, a na obozach przewodziła grupie dziewcząt. Pierwsza zgłaszała się na lekcjach, kiedy zaś jakiś chłopak krzywo na nią popatrzył, zrobił jej kawał, nabrał ją albo wyśmiał, odpłacała mu tak, że dowcipnisiowi przechodziła ochota na powtórzenie psikusa. Również wobec ojca Elene stała się śmielsza, choć nie przekraczała pewnych granic. Kostia był zaskoczony, ale i ucieszony nagłą zmianą w usposobieniu córki. Myślał bowiem, że taka, jaka jest teraz, lepiej poradzi sobie w życiu. Nie dostrzegł jednak, że gdzieś głęboko w Elene wrze ukryta złość.

Tylko Nana, która widywała córkę jedynie na jesieni w Moskwie, kiedy brała wolne na uniwersytecie, i podczas wakacji w Tbilisi, nie mogła się pozbyć niepokojącego wrażenia, że radość Elene i jej gorączkowa energia mają w sobie coś nienaturalnego. Nana, która nie mogła się pozbyć poczucia winy z powodu tego, że Elene wychowuje się z dala od niej, dobrze wiedziała, że w tej rozłące nie chodzi o dobro dziecka, lecz o Kostię i o nią, szczególnie że Kostia przy każdej okazji podkreślał, jak rosyjska dyscyplina świetnie wpłynęła na Elene.

Nana czuła ukryty za uśmiechem Elene kłąb czarnych myśli i niewyrażonych głośno pretensji, nie umiała jednak ubrać tego w słowa. Jak miała wytłumaczyć mężowi, że ich małżeństwo było ciągłą walką o córkę? Kostia nigdy by nie uwierzył, że Elene nie jest szczęśliwa, że w jej duszy zagnieździło się coś ciemnego.

Któregoś lata Nana zobaczyła Elene w ogrodzie, gdy ta, zaprzątnięta jakimiś myślami, siedziała bez ruchu, patrząc stalowym wzrokiem w pustkę, i nie czuła, że pada deszcz. Wtedy zrozumiała, że musi coś przedsięwziąć, jeśli nie chce zupełnie stracić córki. Przeanalizowała różne sposoby działania, w myślach rozmawiała z mężem, próbowała z nim dyskutować. Wiedziała, że musi z nim rozmawiać jak równy z równym, pokazać, że jest tak samo twarda jak on. Z początkiem września poleciała do Moskwy.

Jak było do przewidzenia, Kostia nie podzielał jej obaw. Wyśmiał je wręcz, uznając jej niepokój za lęk egoistycznej matki, dla której własne pragnienia są ważniejsze niż przyszłość jej dziecka. Lecz Nana powtarzała, że chodzi nie o nią, ale o ich dziecko. Elene wystarczająco długo żyje z dala od niej, wbrew jej woli. Potrzebuje matki i jeśli wcześniej Kostia nie dopuszczał żadnych dyskusji na temat ich córki, to teraz ona narzuci mu warunki. Tbilisi nie jest zabitą deskami wsią, tam także można dobrze wykształcić dziecko, zwłaszcza że Elene powinna znowu mówić w swoim ojczystym języku i przebywać w towarzystwie kobiet. Luda nie jest dla niej odpowiednim wzorem.

Nana była nieugięta, choć męczyły ją wątpliwości, czy postępuje właściwie, chcąc sprowadzić Elene do Gruzji. Potem jednak przypominała sobie mroczne spojrzenie córki i wątpliwości się rozwiewały.

Pewnego wieczoru, kiedy siedziała przy stole w kuchni i wzmacniała siły nadwątlone długimi dyskusjami z Kostią blinami Ludy, które ta przygotowała dla Elene na śniadanie, w drzwiach stanęła jej córka we flanelowej piżamie i nieoczekiwanie uśmiechnęła się do niej. Wyjęła talerz z kredensu i nałożyła sobie kilka blinów.

– O czym myślisz, deda? – zapytała z troską.

W jej gruzińskim od dawna słychać było rosyjski akcent, co drażniło Nanę.

– Nie mogę spać, słońce.

– Znowu pokłóciłaś się z tatą?

– Ależ my się wcale nie kłócimy, my tylko dyskutujemy, Eleniko.

– O czym?

– O tym i owym, a najczęściej, że tak strasznie mi ciebie brak.

– I co na to mówi papa?

– Że on też by bardzo za tobą tęsknił, gdybyś pojechała ze mną do domu.

Siedząc na wysokim krześle i machając stopami, którymi nie dotykała podłogi, Elene zgrabnie zwijała na talerzu bliny i maczała je w małej miseczce z konfiturami. Ze zwichrzonymi gęstymi włosami, długimi rzęsami i w trochę za dużej piżamie wyglądała tak słodko i szczęśliwie, że Nanie ścisnęło się serce. Najchętniej owinęłaby ją teraz płaszczem, wybiegła z nią z domu i pojechała na lotnisko.

– Chcesz, żebym pojechała do Tbilisi, tak? Na zawsze?

– Chcę tylko, żeby ci było dobrze, kochanie.

– Przecież dobrze się czuję.

– Naprawdę dobrze się tu czujesz?

– Oczywiście.

– Nie tęsknisz za nami? Za mną, za Stazją, za Kristine, za Goyą?

– Czasami tak.

– Nie chcę, żeby ci czegokolwiek brakowało.

– Dlaczego tu nie przyjedziecie? Jest przecież dość miejsca. Dla was wszystkich, tylko...

– Tylko co? Co ci chodzi po głowie, Eleniko?

– No, ten chłopak, to znaczy Micha, on nie mógłby tu zamieszkać. Nie mówi zbyt dobrze po rosyjsku, prawda? Nie mógłby więc chodzić tu do szkoły. Papa uważa, że jego ojciec jest podłym człowiekiem, a takich dzieci nie przyjmują do naszej szkoły.

– Ojciec ci tak powiedział?

– Tak.

– Ale to nieprawda! Tata Michy potrzebuje pomocy, to wszystko, ptaszyno. Micheil nie ma tylu możliwości co my, dlatego troszczymy się o niego. Chodzi do szkoły w Tbilisi, żeby zdobyć lepsze wykształcenie niż to, które dałaby mu szkoła na wsi. Zresztą przecież prawie go nie znasz.

– Za to wy wszyscy dobrze go znacie.

Nana zdrętwiała. Ten obrażony ton! Ta złość w głosie Elene! Najchętniej zapisałaby sobie to zdanie i powtórzyła je Kostii.

– Tak czy siak, wolę zostać tu, u papy. Dlaczego ty, Stazja, Kristine i Goya tu nie przyjedziecie?

Elene skończyła jeść bliny i grzecznie odstawiła talerz do zlewu. Ostrożnie pocałowała matkę w policzek, życząc jej dobrej nocy, i poszła spać.

Nana dalej siedziała w kuchni, zastanawiając się nad reakcją Elene. Każde słowo córki, każdy jej gest wydawały się jej przerażająco rozważne. Poczuła się bezradna. Nigdy nie pomyślała, że Elene odrzuci propozycję powrotu. A jeśli mimo wszystko uparłaby się, że wrócą obie do Tbilisi, czy nie pogłębiłoby to urazy, jaką do niej czuła córka? Czy w akcie sprzeciwu nie przeszłaby na stronę Kostii? Sprawy nie mogą zajść tak daleko – ten pogłębiający się podział na dwa obozy będzie dla Elene jeszcze trudniejszy do zniesienia.

Żeby uniknąć pytań córki i spojrzeń Ludy, Nana i Kostia postanowili znowu spać w Moskwie we wspólnym łożu małżeńskim. Ta konieczność była dla Nany męką. Tydzień później, upokorzona i wyczerpana, wróciła do Tbilisi. Sama. Elene została w Moskwie.

Kiedy w ostatnich latach życia mego dziadka zapytałam go o K-19, powiedział, że pod koniec 1958 roku, kiedy rozpoczęto budowę tego okrętu podwodnego, był wprawdzie w Siewierodwińsku, lecz pracę nad K-19 nadzorował komandor Zatiejew. Mówił też, że nie brał udziału w budowie tego okrętu.

Pierwszy rosyjski okręt podwodny z napędem atomowym K-19, który z powodu licznych awarii i wadliwej konstrukcji zyskał mało pochlebny przydomek „Hiroszima”, zniszczył zdrowie i skrócił życie wielu marynarzy. Jednak w czasach zimnej wojny odgrywał ważną rolę strategiczną, ponieważ miał na swym pokładzie broń atomową, którą mógł przewozić na wielkie odległości, aż do wybrzeży Ameryki. K-19 wymagał specjalnych prób bezpieczeństwa, tych jednak, ze względu na niecierpliwość Kremla i wyścig z Amerykanami, nie przeprowadzono jak należy. W 1960 roku dowództwo marynarki radzieckiej ogłosiło, że K-19 przeszedł pomyślnie wszystkie próby i w lipcu 1961 roku zakończono jego budowę. Kostia Jaszi otrzymał zadanie sporządzenia sprawozdania z pierwszego patrolu bojowego okrętu i w ten sposób znalazł się na jego pokładzie. Patrol miał się odbyć na Morzu Grenlandzkim. Niedaleko wyspy Jan Mayen kapitan zameldował awarię w reaktorze atomowym. Przestał działać system chłodzący i reaktor należało natychmiast wyłączyć, bo istniała groźba stopienia się jego rdzenia. Ruchy jednostki K-19 trzymano w ścisłej tajemnicy, a załogę obowiązywał zakaz wysyłania sygnału SOS nawet w sytuacji zagrożenia życia. Na dodatek antena radia pokładowego tego dnia nie działała, nie można więc było zgłosić awarii przełożonym na lądzie ani zaalarmować radzieckiej marynarki.

W tej sytuacji uratować okręt można było tylko, posyłając część załogi do pomieszczenia, w którym znajdował się reaktor, i montując tam prowizoryczny układ chłodzenia awaryjnego. Zanim to się udało, marynarze polewali reaktor wodą ze szlauchów, ponieważ temperatura w jego wnętrzu osiągnęła niebezpieczny poziom ośmiuset stopni. Doszło wtedy do silnej reakcji chemicznej: parująca na gorącym reaktorze woda natychmiast zamieniała się w parę i uwalniała się ogromna dawka promieniowania.

Dziadek nigdy nie opowiadał o tej katastrofie. Nawet o niej nie wspomniał. Ale pamięć o tym dniu była widoczna w jego oczach, w których umiałam czytać od dzieciństwa. Zastanawiam się, jak blisko był reaktora. I co tam było czuć – spalone mięso, ciężką ciszę przed ostateczną katastrofą czy może tylko smród chemikaliów? Wyobrażałam sobie twarze mężczyzn znajdujących się obok reaktora – ich lęk i pot, drżące ręce, ostrożne kroki, ściszone głosy, a także bliskość śmierci, milczenie radia, żelazny spokój Morza Arktycznego i piękno gór lodowych, pomiędzy którymi wynurzył się z morskich głębin uratowany okręt podwodny. Myślę, że tego dnia – bo stało się to w dzień – gwiazdy błyszczały mimo słońca na niebie i góry lodowe połyskiwały niczym świąteczne choinki, a wyspy przed Spitsbergenem, po norweskiej stronie morza, robiły wrażenie spokojnej i doskonałej scenografii filmowej.

Zdawało mi się, że widziałam te obrazy w oczach dziadka, szukałam ich tam, szłam za nimi, gdy był już stary. I choć wybaczyć nie było czego, bo na to było o wiele za późno i dla niego, i dla mnie, to dzięki temu doświadczeniu, temu przedpieklu, w którym siedział tak długo, czekając na śmierć, sporo zrozumiałam.

Czekał inaczej, zupełnie inaczej niż kiedyś na jeziorze Ładoga, i o wiele bardziej świadomie. Może zobaczył wtedy Idę, choć pewnie nie tak wyraziście jak jego matka widywała zmarłych. Zobaczył Idę swym wewnętrznym okiem, zachowując ten obraz w sobie i trzymając się go z całych sił. Trzymał się zmarłej, która obiecała mu życie, aż usłyszał nawoływania towarzyszy, ich radosne okrzyki, że udało się schłodzić reaktor i że najgorsze za nimi, że przeżyli. Tak, w momencie spontanicznej radości wszyscy myśleli, że o włos uniknęli śmierci, nie przeczuwając, że śmierć, raz się do nich zbliżywszy, nie wypuści ich tak łatwo ze swych objęć, i najgorsze dopiero przed nimi. Zagłada nie została wtedy odwołana, tylko odwleczona. Może dlatego, że Ida chciała dać swemu ukochanemu jeszcze jedną możliwość, chciała, żeby przeżył jeszcze jedną wielką miłość.

Nie wiem dokładnie, jak to było. Może tak, a może inaczej, ale jedno, Brilko, wiem na pewno: koszmar, który tamtego dnia odcisnął swe piętno w oczach Kostii, pozostał w nich do końca jego dni, trzeba było tylko głęboko w nie zajrzeć. Bardzo głęboko.

Sygnał radiowy z K-19 odebrał w końcu przepływający w pobliżu radziecki okręt podwodny i po dwudziestu czterech godzinach załoga została ewakuowana.

Gdy załoga K-19 wróciła do Moskwy, jej członkowie musieli podpisać oświadczenie, że nigdy nikomu nie zdradzą tego, co się stało. W ciągu sześciu tygodni od awarii zmarło ośmiu marynarzy, którzy chłodzili reaktor.

Mój dziadek miał szczęście. Z tymi, którzy przeżyli, został przewieziony do Wiednia, do prywatnej kliniki. Stracił wszystkie włosy. Zanim do tego doszło i zanim skutki choroby popromiennej stały się widoczne, zadzwonił do żony, informując ją, że wyjeżdża służbowo na półroczne manewry na Morzu Bałtyckim, więc Nana jest potrzebna w Moskwie, by zająć się córką. „Elene najbardziej lubi bliny z konfiturami z malin”, dorzucił.

Dalsza część książki dostępna w wersji pełnej

KSIĘGA VI

DARIA

Dostępne w wersji pełnej

KSIĘGA VII

NICA

Dostępne w wersji pełnej

KSIĘGA VIII

BRILKA

Tytuł oryginału: Das Achte Leben (für Brilka)

[Teil 2]

© 2014 by Frankfurter Verlagsanstalt GmbH, Frankfurt am Main

Copyright © for the translation by Urszula Poprawska

Tłumaczenie niniejszego dzieła zostało wsparte w formie grantu udzielonego przez Goethe-Institut, który jest finansowany przez niemieckie Ministerstwo Spraw Zagranicznych

Opieka redakcyjna: Robert Chojnacki

Opracowanie typograficzne książki: Daniel Malak

Adiustacja: Bogumiła Ziembla / Wydawnictwo JAK

Korekta: Maria Armata / Wydawnictwo JAK,

Bogumiła Ziembla / Wydawnictwo JAK

Projekt okładki: Eliza Luty

Fotografie na okładce: dziewczyna – © DSerov / Shutterstock.com, kobieta – © Nick Dolding / Iconica / Getty Images, pismo gruzińskie – © Nino Haratischwili, zdjęcie ryciny przedstawiającej Tbilisi (okładka) – © iStockphoto.com / ilbusca

ISBN 978-83-7515-710-9

Wydawca dołożył wszelkich starań, aby podać źródła cytatów. Cytaty nieopisane bibliograficznie – w przekładzie tłumaczki

www.otwarte.eu

Wydawnictwo Otwarte sp. z o.o., ul. Smolki 5/302, 30-513 Kraków

Plik opracował i przygotował Woblink

woblink.com

KSIĄŻKI TEGO AUTORA

Ósme życie (dla Brilki). Tom 2 Ósme życie (dla Brilki). Tom 1 Mój łagodny bliźniak 

POLECANE W TEJ KATEGORII

Jankeski fajter We wspólnym rytmie Umami Lato Świat dla ciebie zrobiłem Opowieść podręcznej