Przez ciemność

Przez ciemność

Autorzy: Alexandra Bracken

Wydawnictwo: Otwarte

Kategorie: Dla młodzieży

Typ: e-book

Formaty: MOBI EPUB

Ilość stron: 384

Cena książki papierowej: 36.90 zł

cena od: 25.90 zł

Must have dla fanów bestsellerowej trylogii „Mroczne umysły”!

Gabe: Chciałbym się wyrwać z pogrążonego w beznadziei miasta. Zrobię wszystko, by zapewnić sobie lepszą przyszłość.
Sam: Byłam pewna, że Czerwoni zostali wymordowani lata temu. Oni jednak powracają, śmiertelnie niebezpieczni. Wśród nich jest ktoś, kogo znałam dawno temu.
Lucas: Wciąż pamiętam, jak szczęśliwi byliśmy kiedyś, Sam i ja. Ona ocaliła nasz świat. Zrobię wszystko, by ją uratować.
Mia: Nie czuję się dziewczynką, którą dawniej byłam. Jestem „czymś”, obozowym numerem. Przy życiu utrzymuje mnie tylko nadzieja, że jeszcze kiedyś zobaczę mojego brata Lucasa.

Bohaterowie opowiadań walczą o przetrwanie, własne szczęście i ocalenie swoich bliskich. Muszą stawić czoła brutalności sił rządowych i… przerażającej przeszłości.
Czy iskry nadziei rozbłysną w mroku?

Tytuł oryginału: Through the Dark. A Darkest Minds Collection

Copyright © 2015 by Alexandra Bracken

W sidłach losu, Zapłoną iskry:

Copyright © for the translation by Magdalena Krzysik

Dedykacja, Wstęp, Pomimo mroku:

Copyright © for the translation by Maria Borzobohata-Sawicka

Opieka redakcyjna: Agnieszka Urbanowska

Korekta: Magdalena Adamek / d2d.pl,

Małgorzata Poździk / d2d.pl

Projekt okładki: Weronika Raj

Fotografia na okładce: © Ronnachai Palas / Shutterstock.com

ISBN 978-83-751-5742-0

www.moondrive.pl

Zamówienia: Dział Handlowy, ul. Kościuszki 37, 30-105 Kraków, tel. (12) 61 99 569

Zapraszamy do księgarni internetowej Wydawnictwa Znak, w której można kupić książki Wydawnictwa Otwartego: www.znak.com.pl

Plik opracował i przygotował Woblink

woblink.com

Dla tych, którzy marzą, wierzą i walczą, oraz dla czytelników,

którzy od samego początku towarzyszyli mi w tej podróży.

Z miłością

Wstęp

Właśnie ukończyłam pierwszy szkic Nigdy nie gasną, drugiej części serii Mroczne umysły, i zamierzałam zrobić sobie krótką przerwę od pisania, kiedy dostałam e-mail od mojej redaktorki Emily. Chciała wiedzieć, czy jestem zainteresowana napisaniem zamykającej serię noweli. Prawdę mówiąc, wizja pisania z perspektywy kogoś innego niż Ruby napawała mnie lękiem – do tej pory to, jak odbierałam świat głównej bohaterki, było w większości związane z nią samą i z jej spojrzeniem na rzeczywistość. Szybko jednak zdałam sobie sprawę, że stoję przed niezwykłą szansą – mogę zgłębić wydarzenia toczące się w jej świecie i zrobić to, nie spoglądając przez pryzmat lęków Ruby i jej ograniczonej wiedzy. Co więcej, w końcu nadarzyła się okazja, by opowiedzieć czytelnikom o Stanach Zjednoczonych w oderwaniu od głównego wątku opowieści i dać im wgląd w to, z czym borykają się inni bohaterowie – nie tylko dzieciaki. Tak zrodził się pomysł na W sidłach losu – opowiadanie o młodym mężczyźnie próbującym swoich sił jako łowca głów. Rok później napisałam nowelę Zapłoną iskry, dzięki której czytelnicy mogli zobaczyć, jak wyglądało życie w Thurmond po ucieczce Ruby, a na koniec stworzyłam zamykającą ten tom opowieść Pomimo mroku – historię o chaosie i dezorientacji, jakie zapanowały w ciągu kilku tygodni po zakończeniu trylogii Mrocznych umysłów.

Myślę, że najlepiej będzie, jeśli przeczytacie te książki, zachowując następującą kolejność: Mroczne umysły, W sidłach losu, Nigdy nie gasną, Zapłoną iskry, Po zmierzchu, Pomimo mroku. Możecie też po prostu przeczytać nowele po zakończeniu powieści – wątki poboczne nie są konieczne do zrozumienia trylogii, ale wplatają się w główną fabułę w nieoczekiwany i – mam nadzieję – ekscytujący sposób.

Czytelnicy od lat namawiali mnie, żebym napisała finałową spośród trzech nowel. Z przyjemnością oddaję w Wasze ręce Przez ciemność. Moim zdaniem ten tytuł idealnie oddaje przesłanie wszystkich nowel, jak również całej serii. Bez względu na to, jak przerażający i niebezpieczny zdaje się świat, wciąż jest w nim miejsce na nadzieję, a droga do niej prowadzi poprzez wzajemną troskę i miłość.

PROLOG

Czasami, nawet kiedy drogi są puste, a pozostali śpią, ona zadręcza się myślami, że dokonała złego wyboru.

Nie chodzi o to, że nie darzy swoich towarzyszy sympatią. Przeciwnie, lubi ich. Trzymają się razem i – by nie ryzykować – podróżują bocznymi drogami, unikając autostrad, na których aż po horyzont zalega strach. Zawsze są dla siebie życzliwi, chyba że zbyt długo trwają bez jedzenia, snu albo jednego i drugiego. Albo gdy są przerażeni. Gdy obozują nocą, śpią w wielkim kręgu. Dziewczęta opowiadają wtedy historię o dzieciach z Wirginii, z East River. Wszyscy się śmieją, ona jednak nie do końca potrafi przyporządkować twarze do imion. Nie pamięta, jak było usytuowane jezioro w stosunku do paleniska ani przedstawienia, które pewnego razu sami dla siebie zorganizowali. Nie może tego pamiętać, bo była w tym czasie ze swoimi przyjaciółmi. W innym samo­chodzie − lepszym i szczęśliwszym. Kiedy dziewczęta kończą opowiadać w kółko te same historie, zalega cisza. Wtedy tęskno jej do ciepłych głosów utraconych przyjaciół, a nawet do chwil, kiedy szeptem kłamali, że wszystko będzie dobrze.

Może to źle – nie wie tego – ale w głębi serca się cieszy, że nikt nie oczekuje od niej, że opowie coś o sobie. Dzięki temu może zatrzymać swoich przyjaciół tylko dla siebie. Kiedy się boi albo kiedy chce udawać, że to oni żartują, śmieją się i krzyczą obok niej, a nie obce jej dzieci, przykłada rękę do miejsca, gdzie skrywa ich głęboko pod sercem. Robi to też, kiedy pragnie się poczuć bezpieczna.

W tej chwili z całej siły przyciska tam dłoń.

Otaczające ich góry przepływają obok, a dziewczęta krzyczą do kierowcy, żeby jechał szybciej. Jeszcze szybciej. Przez tylną szybę terenówki widzi samochód. Z okna po stronie pasażera wychyla się mężczyzna – wygląda, jakby mierzył prosto w nią. Wyraz twarzy kierowcy sugeruje, że jest gotowy przedrzeć się przez najgorszą burzę, żeby tylko ich dopaść. Nienawidzi go za to.

Pragnie, żeby jej głos przyłączył się do pozostałych. Chce móc krzyczeć i płakać. Słowa jednak więzną jej w gardle. Chłopiec prowadzący ich terenówkę powinien zatrzymać samochód − wcisnąć hamulec i pozwolić, by ścigający ich zwyrodnialcy wysiedli ze swojego auta z myślą, że wygrali. „Jest nas pięcioro, a ich tylko dwóch – myśli dziewczynka. – Można by wziąć ich z zaskoczenia”.

Terenówka niespodziewanie wystrzeliwuje jednak w powietrze, jakby wybiła się z rampy. Pasy blokują się na piersi dziewczynki tak mocno, że kiedy auto się wznosi, ona na sekundę traci oddech. Samo­chód wiruje, szyby się rozpryskują, a metalowy szkielet zaczyna się giąć. Teraz nawet ona nie jest w stanie powstrzymać krzyku.

1

– Nieważne, co ludzie mówią, prawda jest taka, że nikt nie chce tej roboty. Godziny ciągną się w nieskończoność, a pieniądze są marne. Nie, cofam to. To nie pieniądze są marne. Jeśli uda ci się złowić sztukę przyzwoitych rozmiarów, możesz zgarnąć sporą sumkę. Chodzi o to, że – jak można się było spodziewać – ludzie bezmyślnie przełowili rzeki. Człowiek może zarzucać wędkę bez końca i kupić sobie najbardziej błyszczące przynęty, ale to na nic, bo ryb, dzięki którym można by podtuczyć swój chudy portfel, po prostu brakuje.

To pierwsza rzecz, którą mówi mi Paul Hutch, kiedy spotykamy się w barze tego popołudnia. Mamy dobić targu, ale mój towarzysz postanawia mnie przy okazji czegoś nauczyć. Dlaczego ludzie nieustannie mają poczucie, że muszą prawić mi kazania o tym, jak żyć? Mam dwadzieścia pięć lat! Wygląda na to, że jeśli w danej rozmowie nie biorą udziału prawdziwe dzieci, do każdego poniżej trzydziestki starsi zaczynają się zwracać per „synu”, „dziecko” albo „chłopcze”. „Prawdziwi dorośli” najwyraźniej muszą czuć się ważni. Nie mam zamiaru podtrzymywać tego typu wyobrażeń ani pompować niczyjego ego. Takie traktowanie sprawia, że robi mi się niedobrze – zupełnie jakby mój żołądek próbował sam się strawić. Nie jestem niczyim „chłopcem” i nie reaguję na „synu”. Nie będę nikomu zastępować zmarłego dziecka.

W jednej z ciemnych lóż za nami ktoś pali papierosa. Nie znoszę tu przychodzić i z całego serca nienawidzę szemranych stałych bywalców tego miejsca. Wszystko w barze Evergreen jest zrobione z tandetnego zielonego plastiku i ciemnego drewna. Podejrzewam, że właściciele chcieli, by ich lokal przypominał chatę w kurorcie narciarskim, wnętrze przywodzi jednak na myśl zubożałą wersję Oktoberfest − z przewagą pijanych starych oblechów i zaledwie kilkoma biuściastymi pannami podającymi spienione piwo.

Wokoło wiszą zdjęcia ośnieżonych gór – plakaty te mają mniej więcej tyle lat co ja. Wiem to na pewno, bo na naszej górze nie było porządnej pokrywy śnieżnej od dobrych piętnastu lat, a już od pięciu nie zebrało się wystarczająco dużo chętnych, by udostępnić ją turystom. W przeszłości po szkole obsługiwałem wyciągi narciarskie na różnych stokach, pracowałem przy nich nawet w lecie, kiedy ludzie z doliny mieli ochotę wyjechać na szczyt i pochodzić po górach w temperaturze niższej niż czterdzieści pięć stopni. Teraz wmawiam sobie, że przynajmniej nie muszę się użerać z upierdliwymi turystami – niektórzy zachowywali się, jakby nigdy wcześniej nie widzieli drzewa, albo naciskali jednocześnie gaz i hamulec, zjeżdżając z gór krętą drogą. W ogóle za nimi nie tęsknię.

Jedyne, czego mi brakuje, to wypłata.

Hutch wygląda, jakby przeżuł i strawił go koń, i tak też cuchnie. Przez jakiś czas pracował w jednej z agencji turystycznych, które umożliwiały turystom wjazd do Wielkiego Kanionu na osłach. Park narodowy został jednak zamknięty i właściciel agencji musiał przenieść wszystkie zwierzęta z powrotem do Flagstaff, a w końcu je sprzedać. Hutch stracił pracę, ale podejrzewam, że żona byłego pracodawcy pozwala mu nocować w dawnych stajniach.

Hutch siedzi w barze już od wielu godzin i wygląda dość niewyraźnie. Kiedy wchodzę do ciemnego pomieszczenia, podnosi mętny zagubiony wzrok jak kurczak, który po raz pierwszy wystawia łebek z jajka. Jego zbyt długie, przerzedzone włosy są z tyłu niechlujnie związane rzemykiem.

Chcąc przejść od razu do rzeczy, podsuwam mu zwitek pogniecionych pieniędzy, który wygląda na dużo zasobniejszy, niż jest w rzeczywistości. Od tak dawna płacę tylko dziesięcio- i dwudziestodolarowymi banknotami, że żyję w przeświadczeniu, iż większych nominałów już nie drukują.

– Nie chodzi o to, że w ciebie wątpię, synu – mówi Hutch, wbijając wzrok w dno swojego kufla. – Ale to nie jest takie proste, jak się wydaje.

Powinienem słuchać go uważniej. Jeśli ktokolwiek wie coś na temat tej roboty, to właśnie on. Stary Hutch przez sześć miesięcy usiłował zostać łowcą nagród – pamiątką po tej wątpliwej przygodzie jest poparzona, okaleczona dłoń z czterema palcami. Starzec rozpowiada, że dorwał go jeden z odmieńców, ale pamiętając o tym, jak kiedyś udało mu się podpalić dwie przyczepy, bo zasnął z papierosem w ręce, raczej w to wątpię. On jednak robi, co może, żeby coś na swoim nieszczęściu ugrać. Dzięki kalekiej dłoni zdobywa współczucie zatrzymujących się w Evergreenie przyjezdnych i co za tym idzie darmowe drinki. Czasem udaje mu się też wydębić jakieś drobne, kiedy stoi z garnuszkiem na rogu Route 66 i Leroux Street, udając mimo swojej białej gęby, że jest rdzennym wojskowym weteranem z okręgu Navajo Nation. Z jakiegoś powodu wydaje mu się, że jest lepszy od nas – pozostałych nieudaczników.

– Mogę prosić o kluczyki? – pytam. – Gdzie go zaparkowałeś?

Nie zwraca na mnie uwagi, nucąc rozbrzmiewający w głośnikach kawałek zespołu The Eagles Take it Easy, który puszczają tu w kółko zapewne tylko dlatego, że w tekście raz wspomniana jest Arizona.

Nie powinienem kupować od niego tego auta. Jestem pewien, że coś będzie z nim nie tak − w końcu jest starsze ode mnie. Ale to jedyny środek transportu, na jaki mnie stać, a muszę stąd uciec. Muszę się wydostać z tego miasteczka.

– Jeszcze jednego! – woła Hutch, uparcie usiłując zwrócić na siebie uwagę Amy, barmanki, która niewątpliwie stara się ignorować jego żałosną obecność.

Rozmawiałem z nią kiedyś o nim. Hutch przedstawia sobą marny widok. Z wiekiem zepsuły mu się zęby, a policzki obwisły aż do szyi i teraz przypominają indycze korale. Ma dopiero czterdzieści pięć lat, ale wygląda jak narkoman, żywcem wyciągnięty z jednego z paradokumentalnych seriali policyjnych, które w kółko lecą w telewizji. A do tego jego oddech potrafi zwalić człowieka z nóg.

Kiedyś bardzo go lubiłem. Był znajomym mojego ojca, bo przywoził świeże warzywa do restauracji. Ale teraz… Nie wiem, jak to rzeczowo wyjaśnić. Stał się przeciwieństwem wzoru do naśladowania… A ja podążam jego śladami, i to w zawrotnym tempie. Jest czymś na kształt widma z przyszłości… Patrzę na niego i wiem, że jeśli się stąd nie wydostanę, sam zamienię się w starca, który nawet nie jest stary, ale śmierdzi, jakby regularnie po sobie lał. W faceta, który bez końca kręci się na barowym stołku jak na starej karuzeli na placu zabaw.

Hutch wyciąga z kieszeni kluczyki, ale kiedy po nie sięgam, gwałtownie nakrywa je palcami. Drugą dłonią chwyta mnie za rękę i wbija we mnie kaprawe, rozgorączkowane oczy.

– Bardzo ceniłem twojego ojca, Gabe, i wiem, że nie tego dla ciebie chciał.

– Zdezerterował z tego świata, więc nie ma tu nic do gadania – mówię, wyrywając mu rękę. – Zapłaciłem ci. Gadaj, gdzie zaparkowałeś.

Przez sekundę jestem pewien, że zostawił auto przed centrum handlowym i że będę musiał wlec się przez godzinę wzdłuż autostrady, żeby do niego dotrzeć. Hutch jednak wzrusza ramionami i w końcu mówi:

– Przy Wheeler Park od północnej strony. Na Birch Avenue.

Zsuwam się z wysokiego stołka, dopijając piwo, za które płacę piętnaście dolarów. Hutch cały czas patrzy na mnie w sposób, którego nie potrafię opisać. Po chwili milczenia oświadcza:

– Zapamiętaj sobie jedno: jeśli natkniesz się na kogoś, kto lubi tę robotę, bierz nogi za pas i wiej. Taki człowiek musi być potworem. Najprawdziwszym.

Nieśpiesznie ruszam w stronę centrum – przepraszam − „centrum starego miasta”. Mieszkańcy używają tej nazwy, jakby chcieli zaznaczyć, że Flagstaff ma jeszcze jedno ważniejsze, biznesowe centrum. Idę powoli, bo poranek jest piękny i słoneczny – pod bezchmurnym, błękitnym niebem świat zazwyczaj wygląda jeszcze bardziej beznadziejnie, ale nie dzisiaj.

Kątem oka widzę starą stację kolejową, gdzie razem z tatą kładliśmy na torach drobne monety i patrzyliśmy, jak zostają zmiażdżone pod kołami pociągów. Pierwszy raz od wielu lat rozważam przejście na drugą stronę ulicy, żeby usiąść na jednej z ławek przy dworcu, tylko dlatego, że mam świadomość, iż już nigdy tego nie zrobię. Mógłbym jedynie na niej posiedzieć – nieliczne pociągi, które pozostały w użyciu, i tak się tu nie zatrzymują. Ostatnio bardzo często zajmowałem się nicnierobieniem. Siedziałem bezczynnie, trwoniłem czas, myślałem o pracy, ale jej nie szukałem. Podejrzewam, że w tym właśnie tkwi problem. W całym tym siedzeniu, które sprawia, że człowiek zaczyna się zastanawiać nad otaczającą go beznadzieją. Rozmyśla o parkach, które zamieniono w cmentarze, o restauracji taty, która po tylu latach ciągle stoi pusta, o przymusowej przeprowadzce do nowej przyczepy, bo ze ścian starej nie da się zmyć krwi.

Cholerny Hutch, myślę. Tata marzył tylko o jednym – żeby się stąd wyrwać.

Mijam zabite deskami sklepy. Kiedy byłem dzieckiem… Często używam tej frazy… „Kiedy byłem dzieckiem”. Czyli jakieś piętnaście lat temu. Czy kiedy ma się dziesięć lat, ciągle jest się dzieckiem? To pewnie bez znaczenia, ale wtedy ta część miasteczka została odnowiona dla turystów. Wiele znajdujących się tu budynków jest zabytkowa jak na standardy panujące w Arizonie. Wiem od taty, że większość z nich, włącznie z tym z czerwonej cegły z wieżyczkami, kiedyś była hotelami. Teraz zamieniono je w sklepy, w których można kupić koraliki, magiczne kryształowe pierdoły wszelkiej maści z Sedony okrzykniętej ośrodkiem kultu New Age albo podróbki skamieniałego drewna. To właśnie takie przedsiębiorstwa przetrwały krach gospodarczy.

Jestem tu dzisiaj jedynym spacerowiczem. Ruch samochodowy też jest niewielki, dzięki czemu mogę wychwycić okrzyki uczestników „manifestacji”, która odbywa się trzy przecznice dalej. Przez głowę przebiega mi myśl, żeby ją ominąć i ruszyć dłuższą drogą, ale uświadamiam sobie, że wtedy będę musiał przejść obok ohydnego muralu wykonanego na zamówienie miasta, na którego widok zawsze cierpła mi skóra. Jest to dzieło upamiętniające zmarłych. Przedstawia pięcioro dzieci bawiących się na ukwieconej łące. Jedno z nich siedzi na zwisającej z chmury huśtawce. Podpis pod obrazem głosi: „Ich placem zabaw jest niebo”. Jeśli ktoś chce jeszcze bardziej zohydzić sobie rodzaj ludzki, zapraszam do obejrzenia tego dzieła.

Przed ratuszem miejskim zebrała się liczna reprezentacja matek. Nic dziwnego, w końcu to dzień jak co dzień. Jeszcze kilka lat temu sądziłem, że może uda im się coś osiągnąć choćby dzięki wielkiej ilości domowych wypieków, jakie sprzedawały, by zebrać pieniądze na fundusz pod hasłem „Oddajcie nam dzieci”. Teraz jednak wydaje mi się oczywiste, że od początku nie miały żadnych szans.

Schylam głowę i naciągam czapkę na oczy, ignorując korpulent­ną kobietę w za ciasnych „mamowatych” dżinsach i jasnożółtej koszulce z napisem „MATKI PRZECIWKO OBOZOM”, która pośpiesznie rusza w moją stronę.

– Podpisałeś petycję o uwolnienie dzieci? – pyta, podsuwając mi pod nos podkładkę z listą.

Raczej nie, proszę pani, myślę sobie.

– Chciałbyś ją podpisać? – nalega.

Równie bardzo, jak połknąć garść tłuczonego szkła.

– Czemu nie?

Bo nie jestem zwolennikiem wizji, w której kilka tysięcy małych odmieńców plącze się po kraju, wysadzając wszystko w powietrze.

Biorę od niej podkładkę z petycją i bazgram coś w jednej z pustych rubryczek z nadzieją, że to wystarczy, by się odczepiła. Nie rozumiem, czemu, mimo zwiększenia liczby członkiń, ruch matek zdaje się coraz mniej skuteczny. Choć powstała pochodna organizacja pod nazwą „Ojcowie przeciwko obozom”, wiem, że rodzicom nie udało się wydobyć od rządu żadnych informacji.

Podejrzewam, że protestujący wiedzą, jak żałośnie się prezentują. Jak kocia sierść na czarnym swetrze uparcie gromadzą się w tym samym miejscu, chociaż w ratuszu nie rezydują już żadni politycy. Od czasu do czasu władze wysyłają tu kogoś z Phoenix, by się upewnić, że miasto nie pogrążyło się w chaosie, a jeśli tak się stało – by zabarykadować budynek. Rodzice po prostu nie potrafią przestać. Każdego dnia rozgrywają się tu te same sceny – matki i ojcowie rozmawiają ze sobą, przytulają się i płaczą, trzymając w dłoniach postrzępione fotografie swoich odmieńców. Ci, jak nazywa ich moja mama, „prawdziwi dorośli” marnują czas, czekając, aż sprawcy ich nieszczęścia okażą im łaskę. Jeśli naprawdę chcieliby coś osiągnąć, pojechaliby do Phoenix, do Waszyngtonu albo Nowego Jorku. Znaleźliby kryjówkę, w której zaszył się prezydent Gray, i kazaliby mu odpowiedzieć za jego czyny.

Ludzie ci wydają się nie zauważać, że odebrano im − nam wszystkim − ostatnie okruchy wolności. Obchodzą ich jedynie dzieci, dzieci, dzieci.

Mam ochotę nagadać pani Roberts, żeby przestała być pieprzoną hipokrytką, a pani Monroe, pani Gonzales i panu Hartowi uświadomić, że sami są sobie winni. Przecież tamtego dnia osobiście wysłali swoje „pociechy” do szkoły, a później razem z pozostałymi mieszkańcami stanęli za ogrodzeniem boiska, obserwując, jak ludzie w czarnych mundurach zaganiają je do autobusów. Teraz żałują. Zrozumieli to, co większość z nas podejrzewała od samego początku. Autobusy jechały w tym samym kierunku i na zawsze zabierały im dzieci.

Nie rozumiem jednego: rząd w kółko powtarza za pośrednic­twem telewizji, gazet i radia, że jedynym ratunkiem dla odmieńców jest rehabilitacja w obozach. Władze wykorzystują nawet syna prezydenta jako dowód, że ich system działa. Młody Gray jeździ po kraju, jakby był na jakimś tournée, którego oczywistym celem jest zmiękczenie ludzi i zachęcenie ich do odsyłania dzieci. Pojmuję ten zamysł. Mija jednak rok, a po nim następny − coraz więcej dzieci zostaje zarażonych i wysłanych do obozów przez zdesperowanych rodziców. Jednocześnie nie słychać o żadnych „wyleczonych”, którzy by je opuszczali. Sytuacja nie zmienia się ani po trzech, ani po czterech, ani nawet po pięciu latach. Gdyby rodzice zamiast biegać bez celu jak wystraszone, tchórzliwe kurczaki, żebrząc o ostatnie okruchy nadziei, uważnie obserwowali sytuację od samego początku, z kilometra wyczuliby kłamstwo. Przenigdy nie zarejestrowaliby swoich dzieci w internetowej bazie danych, którą rząd przekształcił w sieć służącą łowcom nagród i żołnierzom SSP do odnajdywania ostatnich znajdujących się na wolności odmieńców.

Minęło sześć lat. Dzieci nie wracają. Nawet jeśli miałyby kiedyś zostać oddane rodzicom, to czy którykolwiek z „prawdziwych dorosłych” chciałby, by żyły w tym, czym stał się nasz kraj? W świecie, w którym gazety ociekają kłamstwami, w którym każdy krok i każde słowo są śledzone? Gdzie ludzie pracują całe życie, by w końcu poddać się świadomości, że nigdy do niczego nie dojdą i że lepsze jutro nie nastanie?

Chcę, by po prostu przyznali, że sami pozwolili Grayowi odebrać sobie potomstwo oraz skraść nadzieję na lepsze jutro. Mam dość użalania się nad dziećmi, kiedy reszta narodu też cierpi.

Chcę, by sobie uzmysłowili, że straciliśmy więcej niż kilkoro odmieńców.

Chcę, żebyśmy wszyscy przestali kłamać.

Bak starej niebieskiej furgonetki jest pusty. Też mi niespodzianka. Muszę pieszo przemierzać całe miasteczko i żebrać o ćwierć litra benzyny od znajomych − ludzie patrzą na mnie, jakbym ich prosił, żeby się podpalili. Wiem jednak, do kogo się zwrócić. Co przezorniejsi zachowali wszystkie przydziały paliwa, które Gwardia Narodowa rozdawała dawniej przy starej stacji benzynowej. Pamiętam, jak pewnego razu sam czekałem pod bill­boardem przedstawiającym dużego zielonego dinozaura, drżąc z zimna na dwudziestostopniowym mrozie. Wzdłuż autostrady ustawili się wtedy w kolejce wszyscy mieszkańcy miasteczka. Niestety jakieś dwa lata temu Gwardia po prostu przestała się tu pojawiać, a wraz z nią zniknęły dostawy paliwa.

I wiele innych rzeczy.

Stare wesołe miasteczko zostało przekształcone w parking dla przyczep i kemping. Gdyby dziesięć lat temu ktoś poprosił mnie, bym wyobraził sobie świat, w którym tysiące ludzi zostanie stłoczonych na kilku kilometrach kwadratowych, bo ich domy zajmą banki, to nie wiem, czybym potrafił… Pewnie pomyślałbym, że to pomysł wzięty z jakiegoś kiepskiego filmu.

Hutch twierdzi, że za jedno dziecko można dostać około dziesięciu tysięcy dolarów. Dziesięć patyków! Jedno czy dwoje nie pozwoli mi jeszcze na kupno prawdziwego domu, ale powinno wystarczyć, by opłacić któryś z dwuletnich kierunków studiów. I dostać dyplom. Potem być może uda mi się znaleźć stałą pracę w innym mieście, co w dalszej perspektywie umożliwi mi zakup nieruchomości. Gdybym tu został, nie miałbym wyboru.

Trzy razy sprawdzam, czy zamknąłem auto, po czym ruszam przez błotnistą trawę do domu. Od razu wyczuwam omiatające mój nowy nabytek ciekawskie spojrzenia. Kalkulujące. Wiem coś o tym. Wszyscy coś o tym wiemy. Łatwiej jest coś ukraść, niż na to zarobić… Nie jestem jednak pewien, kto chciałby trzydziestoletniego paliwożłopa, z którego wielkimi płatami obłazi farba.

Zresztą zabawię tylko chwilę, więc i tak nie będą mieli czasu, żeby mi go zwinąć. Wpadnę i wypadnę, powtarzam sobie przez całą drogę. Wpadnę i wypadnę.

Drzwi naszej przyczepy skrzypią, kiedy je otwieram, i z grzechotem się za mną zatrzaskują. To dar od Stanów Zjednoczonych Ameryki, ale gdziekolwiek spojrzeć, widnieją znaczki MADE IN CHINA. Aluminiowe ścianki są tak cienkie, że wginają się do środka, gdy powieje mocniejszy wiatr.

Wewnątrz ledwie mieści się stojące przy tylnej ścianie piętrowe łóżko i maleńka kuchnia, ale mama znalazła sposób, by wcisnąć tu miniaturowy telewizorek – umieściła go na składanym stole, przy którym niby mieliśmy jeść. Nikt nie ma gotówki ani czasu, żeby tworzyć nowe programy telewizyjne, więc w kółko lecą w nim wiadomości albo powtórki. Kiedy wchodzę, emitują właśnie odcinek Koła fortuny z lat dziewięćdziesiątych. Czasem wolę, kiedy nie ma prądu – tylko wtedy mama wyrywa się z transu na tyle długo, by zjeść coś czy umyć włosy.

Mama nawet nie podnosi na mnie wzroku. Od razu zauważam, że znowu przyczepiła na lodówce oryginał mojego wezwania do wojska. Notorycznie je zrywam, a ona na nowo je tam umieszcza. Bez końca jej tłumaczę, dlaczego nic z tego nie będzie, a ona niezmiennie mnie ignoruje.

– Werbownicy z SSP znowu nas odwiedzili – mówi, nie odrywając oczu od telewizora. – Powiedziałam im o twoim problemie, na co stwierdzili, że powinieneś się stawić na powtórne badania. Żeby się upewnić.

Zamykam oczy i liczę do dwudziestu, ale przestaję, bo przypominam sobie, że tak właśnie robił tata. Zmierzwione blond włosy mamy wyglądają, jakby od tygodni ich nie szczotkowała. Ma na sobie bladoróżowy szlafrok zarzucony na podkoszulek z Myszką Miki i dżinsy – czyli to, w czym spała zeszłej i poprzedniej nocy. Otwieram lodówkę, tylko żeby potwierdzić swoje obawy. Jak zwykle świeci pustkami. Wczoraj wieczorem zjedliśmy na kolację ostatnią puszkę zupy, więc jeśli rano mama nie wyszła po przysługującą jej paczkę z przydziałem…

– Dlaczego czuć od ciebie dym? – pyta niespodziewanie. – Byłeś w barze? W starym barze taty?

Podchodzę do łóżka, biorę z niego mały plecak i zarzucam go sobie na ramię.

– Wychodzę.

– Słyszałeś, co powiedziałam o SSP, dziecko? – drąży i na powrót wlepia wzrok w telewizor. Jej głos zrobił się ostatnio naprawdę bardzo, bardzo cichy.

– A ty słyszałaś, co ci powtarzam za każdym razem, kiedy poruszasz ten temat? – Chociaż staram się do tego nie dopuścić, puszczają mi nerwy. – Nie przyjmą mnie ani do SSP, ani do Gwardii Narodowej.

Mama pewnie ma nadzieję, że jeśli będę wystarczająco zdesperowany, to w końcu mnie przyjmą. Ale na każdym z pięciu spotkań z oficerami od werbunku powiedziano mi, że uszkodzone podczas gry w piłkę nożną, poskręcane śrubami kolano mnie dyskwalifikuje. Próbowałem wszystkiego – podrabiania papierów, ubiegania się w innym okręgu. Nie udało się. Siły mundurowe mają świadomość, że ludzie się do nich garną, bo praca w ich szeregach jest jedyną gwarancją zarobku w tym kraju. Żeby każdego miesiąca na konto wpływała ci pewna gotówka, musisz odsłużyć cztery lata w piekle.

– Masz tylu kolegów – ciągnie mama. – Czy któryś nie może ci pomóc?

Ze znajomymi nie mam kontaktu od czterech lat − odkąd zaciągnęli się do służby. Wygląda na to, że po założeniu czarnego munduru człowiek zostaje wciągnięty w czarną dziurę. Wiem, że żyją, jedynie dzięki temu, że rząd wciąż przysyła ich rodzinom czeki i dołącza do ich racji żywnościowych po kilka dodatkowych puszek.

– Wyjeżdżam – mówię, ściskając mocniej pasek plecaka. Kiedy się poruszam, kluczyki dzwonią mi w kieszeni, i to na tyle głośno, że mama podnosi na mnie wzrok.

– Coś ty zrobił? – oburza się, jakby miała do tego prawo. – Wydałeś pieniądze na studia? Kupiłeś tę furgonetkę?

Wybucham śmiechem. Prawdziwym, szczerym śmiechem. Osiemset dolarów to za mało, żeby nawet myśleć o studiach, a co dopiero na nie zdawać. Studiowanie już wcześniej nie było tanie, ale teraz stało się absurdalnie kosztowne. Nie wspominając o tym, że w kraju działa zaledwie kilka uczelni. Zamknięto uniwersytety w Arizonie i większość w Nowym Meksyku oraz Utah. Wydaje mi się, że w Kalifornii wciąż parę działa i że w Teksasie otwarty jest jeden z kampusów. Teksas by mi wystarczył. Nie łudzę się, że będzie mnie stać na któryś z kilku prywatnych uniwerków z górnej półki mieszczących się na wschodzie kraju, takich jak Harvard.

Wystarczy, że schwytam dwóch odmieńców. A jeśli się okaże, że jestem w tym dobry, tym lepiej. To, co zarobię na zdobyczach numer trzy, cztery i pięć, zaoszczędzę. Problem polega na tym, że mama i reszta mieszkańców Flagstaff ma wąskie spojrzenie na świat. To ludzie, którzy są zbyt zadowoleni z kart, jakie rozdało im życie, by dopuszczać do siebie myśl, iż można zagrać o większą pulę.

Nie rozumieją, że inwestuję w swoją przyszłość − zbyt wiele zainwestowali w to miasto.

– Jesteś pieprzonym głupcem – syczy mama, kiedy kopniakiem otwieram drzwi. – Jeszcze będziesz chciał wrócić. Sam sobie nie poradzisz. Życie pokaże ci, gdzie twoje miejsce, ale wtedy nie będziesz miał czego tu szukać! – Kiedy groźby nie działają, robi się złośliwa. – Jesteś kompletnym idiotą i skończysz tak samo jak ojciec.

Odprowadza mnie aż do samochodu, wykrzykując wszystkie obraźliwe słowa, które jest w stanie przywołać. Doskonale zdaje sobie sprawę z tego, że to ja przez cały czas o nią dbałem i że beze mnie zginie.

Nie obchodzi mnie to. Naprawdę. Odkąd tata wpakował sobie kulę w łeb, nie mam rodziców.

Z oblewającego nas morza brudnych srebrnych przyczep wysuwają się ku nam pełne ciekawości spojrzenia. I dobrze. Chcę, żeby wiedzieli, że odchodzę. Chcę, żeby zobaczyli, jak robię coś, na co nikt przede mną się nie odważył. Niech opowiadają o tym swoim sąsiadom. Niech pełnym podziwu szeptem rozsiewają plotki po okolicy. Niech patrzą, jak znikam w oddali. Kiedy będą mnie wspominać za kilka lat, tylko jeden fakt będzie miał znaczenie.

To, że udało mi się wyrwać.

2

Dostępne w wersji pełnej.

3

Dostępne w wersji pełnej.

4

Dostępne w wersji pełnej.

5

Dostępne w wersji pełnej.

6

Dostępne w wersji pełnej.

7

Dostępne w wersji pełnej.

1

SAM

Dostępne w wersji pełnej.

2

LUCAS

Dostępne w wersji pełnej.

3

SAM

Dostępne w wersji pełnej.

4

LUCAS

Dostępne w wersji pełnej.

5

SAM

Dostępne w wersji pełnej.

6

LUCAS

Dostępne w wersji pełnej.

7

SAM

Dostępne w wersji pełnej.

Dostępne w wersji pełnej.

1

MIA

Dostępne w wersji pełnej.

2

SAM

Dostępne w wersji pełnej.

3

MIA

Dostępne w wersji pełnej.

4

SAM

Dostępne w wersji pełnej.

5

MIA

Dostępne w wersji pełnej.

KSIĄŻKI TEGO AUTORA

Podróżniczka Pasażerka Przez ciemność W sidłach losu 

POLECANE W TEJ KATEGORII

Bad Mommy. Przeklęta korona Zakazane życzenie Noah ucieka Never Never Chłopak, który stracił głowę