Niewidzialny

Niewidzialny

Autorzy: Karin Slaughter

Wydawnictwo: Muza

Kategorie: Kryminał / sensacja

Typ: e-book

Formaty: MOBI EPUB

Ilość stron: 464

Cena książki papierowej: 39.90 zł

cena od: 20.74 zł

Karin Slaughter, znana autorka doskonałych thrillerów i powieści kryminalnych, po raz kolejny dostarcza swoim czytelnikom solidnej porcji emocji. W swojej siódmej książce z cyklu o Willu Trencie, detektywi, wrogowie i kochankowie stają naprzeciw siebie w niebezpiecznej rozgrywce między dobrem i złem. Agent FBI Will Trent jak zawsze ma swoje tajemnice i jak zawsze nie chce, aby dr Sara Linton, kobieta, którą kocha, je odkryła. W Macon, w Georgii, jako Bill Black rozpracowuje siatkę handlarzy narkotyków. Sara Linton nie zna szczegółów tego zlecenia, ale zostaje wciągnięta w niebezpieczną rozgrywkę przez śmiertelne postrzelenie swojego pasierba Jareda. Mimo iż odpowiedzialna za ten wypadek jest znienawidzona żona pasierba Lena, Sara po raz kolejny znajduje się na linii ognia. W książce nie brak szokujących zwrotów akcji. Jest to nie tylko elektryzujący thriller, ale także studium ludzkiej natury: co się dzieje, gdy dobrzy z natury ludzie są w brutalny sposób skonfrontowani ze złem tego świata?

Tytuł oryginału: Unseen

Projekt okładki: Mariusz Banachowicz

Redakcja: Beata Słama

Redakcja techniczna: Karolina Bendykowska

Skład wersji elektronicznej: Robert Fritzkowski

Korekta: Iwona Krynicka

© 2013 by Karin Slaughter

All rights reserved

© for this edition by MUZA SA, Warszawa 2016

© for the Polish translation by Katarzyna Bieńkowska

ISBN 978-83-287-0270-7

Warszawskie Wydawnictwo Literackie

MUZA SA

Warszawa 2016

Wydanie I

FRAGMENT

Dla Angeli, Diane i Victorii – moich mistrzyń

Spis treści

1.

2.

3.

4.

5.

6.

7.

8.

9.

10.

11.

12.

13.

14.

15.

16.

17.

Podziękowania

Przypisy

1.

ŚRODA

MACON W STANIE GEORGIA

Detektyw Lena Adams skrzywiła się, ściągając T-shirt. Wyjęła z kieszeni policyjną odznakę, latarkę i dodatkowy magazynek do glocka i cisnęła to wszystko na toaletkę. Zegar w jej telefonie pokazywał, że dochodzi północ. Lena zwlekła się z łóżka przed osiemnastoma godzinami, a teraz marzyła tylko o tym, żeby znów się położyć. Nie żeby ostatnio dużo pracowała. Zmarnowała prawie całe cztery dni, siedząc przy stole w sali konferencyjnej i odpowiadając na pytania, na które odpowiedziała już poprzedniego i jeszcze poprzedniego dnia – zmagała się z typowymi bzdurami, związanymi z koniecznością uzasadniania swoich działań przed Wydziałem Spraw Wewnętrznych.

„Kto dowodził podczas nalotu na dom?”

„Na podstawie jakich informacji zostały podjęte działania?”

„Co spodziewała się pani zastać na miejscu?”

Śledcza z Wydziału Spraw Wewnętrznych policji w Macon miała surową i sztywną osobowość zawodowej biurwy. Codziennie zjawiała się ubrana w takim samym stylu, w czarną spódnicę i białą bluzkę, a strój ten wydawał się bardziej odpowiedni do witania gości w restauracji Olive Garden. Sporządzając notatki, często kiwała głową i jeszcze częściej ściągała brwi. Kiedy Lena nie odpowiadała od razu, sprawdzała magnetofon, by się upewnić, że rejestruje te chwile milczenia.

Lena była pewna, że pytania celowo zostały ułożone tak, by sprowokować ją do wybuchu. Pierwszego dnia była tak otumaniona, że odpowiadała zgodnie z prawdą w nadziei, że wkrótce będzie po wszystkim. Drugiego i trzeciego dnia była już mniej rozmowna, a jej irytacja rosła z minuty na minutę. Dzisiaj wreszcie wybuchła i wydawało się, że tamta na to właśnie czekała.

„A myślisz, że co spodziewałam się zastać, ty żałosna suko?!”

Gdyby tylko Lena tego nie zastała. Gdyby tylko mogła wziąć brzytwę i wyciąć te obrazy z mózgu. Prześladowały ją. Z każdym mrugnięciem przed jej oczami wyświetlały się znienacka niczym stary film. Przepełniały ją ciągłym, niesłabnącym smutkiem.

Lena zaczęła trzeć oczy, lecz zaraz się powstrzymała. Odkąd poprowadziła swój zespół na ten nalot, minęło sześć dni, jednak jej ciało wciąż było chodzącym wspomnieniem tego, co się zdarzyło. Siniec rozlewający się w poprzek nosa i pod lewym okiem przybrał kolor moczu. Trzy szwy spinające ranę na głowie swędziały jak wysypka.

No i było też to, czego nikt nie mógł zobaczyć – obita kość ogonowa. Bolące plecy i kolana. Ściskanie w żołądku za każdym razem, gdy myślała o tym, co odkryła w tamtym zdewastowanym domu w lesie.

Cztery trupy. Jeden człowiek nadal w szpitalu. Drugi już nigdy nie będzie nosił odznaki. Nie mówiąc o potwornym wspomnieniu, które Lena najpewniej zabierze do grobu.

Łzy napłynęły jej do oczu. Przygryzła wargę, walcząc z pragnieniem, by pogrążyć się w rozpaczy. Czuła się wyczerpana. To był ciężki tydzień. Cholera, to były ciężkie trzy tygodnie. Ale się skończyły. Już po wszystkim. Jest bezpieczna. Nie straci pracy. Śledcza z wydziału szczurów czmychnęła z powrotem do swojej nory. Lena wreszcie wróciła do domu, gdzie nikt nie będzie się na nią gapił, wypytywał, prowokował i szturchał. Nie chodziło tylko o Wydział Spraw Wewnętrznych. Wszyscy interesowali się tym nalotem, chcieli wiedzieć, co znalazła w tamtej ciemnej, zatęchłej piwnicy.

A Lena niczego nie pragnęła bardziej, jak o tym zapomnieć.

Zaćwierkała jej komórka. Lena wypuściła powietrze, aż poczuła, że płuca ma zupełnie puste. Komórka znów zaćwierkała. Wzięła ją do ręki. Przyszedł SMS. Vickery.

Jak tam?

Lena wpatrywała się w litery na wyświetlaczu. Paul Vickery, jej partner.

Kliknęła „odpowiedz”. Jej kciuk zawisł nad klawiaturą.

Zamiast wstukać odpowiedź, przytrzymała przycisk zasilania i wyłączyła komórkę. Położyła ją na toaletce obok odznaki.

Usłyszała dudniący ryk górnozaworowego, dwucylindrowego silnika harleya-davidsona, gdy Jared dodawał gazu, żeby pokonać ich stromy podjazd. Czekała, rozpoznając znajome dźwięki: wyłączenie silnika, metaliczny zgrzyt podpórki, stukot ciężkich buciorów, gdy jej mąż wszedł do domu, po czym cisnął kask i kluczyki na kuchenny stół, mimo że milion razy prosiła go, żeby tego nie robił. Zatrzymał się na moment, pewnie po to, żeby przejrzeć pocztę, po czym ruszył w stronę sypialni.

Lena wciąż stała tyłem do drzwi, nasłuchując kroków Jareda przemierzającego długi korytarz. Wydawały się niepewne, jakby się ociągał. Prawdopodobnie liczył na to, że ona będzie już spała.

Przystanął w drzwiach. Z pewnością czekał, aż Lena się odwróci. Gdy tego nie zrobiła, spytał:

– Dopiero wróciłaś?

– Zostałam dłużej, żeby zamknąć sprawę. – To nie było tak do końca kłamstwo. Ona też liczyła na to, że Jared będzie już spał. – Właśnie miałam wziąć prysznic.

– Dobra.

Lena nie poszła jednak do łazienki, tylko odwróciła się do niego przodem.

Wzrok Jareda ześlizgnął się na jej stanik, po czym szybko przeniósł na twarz. Miał na sobie mundur, włosy przylepione do czoła – od kasku. On też był gliniarzem z wydziału w Macon, patrolował ulice na motorze, był od Leny o jeden stopień niżej i o dwanaście lat młodszy. Wcześniej żadna z tych różnic jej nie przeszkadzała, ostatnio jednak miała wrażenie, że każdy szczegół ich życia to prowokacja.

Oparł się o framugę drzwi i spytał:

– Jak poszło?

– Pozwolili mi wrócić do pracy.

– To chyba dobrze, co?

Odtworzyła w głowie jego słowa, usiłując rozgryźć ton.

– A dlaczego nie miałoby być?

Jared nie odpowiedział. Dopiero po długiej chwili niezręcznego milczenia spytał:

– Chcesz drinka?

Lena nie zdołała ukryć zdziwienia.

– Chyba teraz już możesz? – Przechylił głowę, wykrzywiając usta w wymuszonym uśmiechu. Był o kilka centymetrów wyższy od Leny, ale jego muskularna sylwetka sportowca sprawiała, że wydawał się większy.

Zazwyczaj.

Odchrząknął, dając jej do zrozumienia, że czeka.

Kiwnęła głową.

– Dobra.

Jared wyszedł z sypialni, ale jego potrzeba pozostała – osaczała Lenę, niemal ją dusiła. Chciał, żeby Lena się załamała. Potrzebował tego. Chciał być dla niej oparciem. Chciał zobaczyć, że to, co się stało, poruszyło ją, że w namacalny sposób ją zmieniło.

Nie rozumiał, że ta odmowa poddania się rozpaczy jest jedynym, co ratuje ją przed całkowitą rozsypką.

Lena wyjęła piżamę z szuflady komody. Słyszała, jak Jared krząta się w kuchni. Otworzył zamrażalnik i szperał w nim w poszukiwaniu kostek lodu. Zamknęła oczy. Zachwiała się. Czekała, aż lód stuknie o szklankę. Ślina napłynęła jej do ust.

Zacisnęła szczęki. Zmusiła się do otwarcia oczu.

Bardzo potrzebowała tego drinka. Kiedy Jared wróci, ona odstawi szklankę, odczeka parę minut, udowodni sobie, że obejdzie się bez alkoholu.

Udowodni jemu, że wcale tego nie potrzebuje.

Gdy rozpinała spodnie, bolały ją dłonie. W dniu nalotu tak mocno ściskała strzelbę, że miała poczucie, jakby jej palce były zgięte na stałe. Nie bardzo wiedziała, dlaczego wciąż wszystko ją boli. Powinna czuć się lepiej, lecz jej ciało trzymało się tego bólu. Trzymało się tej trucizny, która zżerała ją od środka.

– No. – Wrócił Jared. Tym razem wszedł do pokoju. Nalewał dużą wódkę, idąc w jej stronę, butelka bulgotała, gdy trunek tryskał do szklanki. – A więc jutro wracasz do pracy?

– Z samego rana.

Podał jej szklankę.

– Nie dostaniesz wolnego?

Lena wzięła drinka i wypiła połowę jednym haustem.

– To chyba tak samo jak wtedy, gdy… – Jared urwał. Nie musiał kończyć. Wyjrzał przez okno wychodzące na ogród za domem. Ciemne szyby odbijały jego twarz. – Założę się, że po tym awansują cię na sierżanta.

Pokręciła głową, ale powiedziała:

– Może.

Patrzył na nią wyczekująco. Uporczywie.

– Co mówią na posterunku? – spytała.

Jared podszedł do szafy.

– Że masz jaja ze stali. – Ustawił szyfr sejfu na broń. Lena patrzyła na jego kark. Zobaczyła różową kreskę oparzenia słonecznego tam, gdzie kask nie chronił skóry. Musiał czuć na sobie jej wzrok, ale odpiął tylko kaburę od paska i położył swój pistolet obok jej glocka. Blisko, lecz nawet ich broni nie pozwolił się dotknąć.

– Przeszkadza ci to? – spytała.

Zatrzasnął drzwiczki sejfu.

– Dlaczego miałoby mi przeszkadzać?

Lena nie wypowiedziała tych słów, ale rozbrzmiewały jej w głowie:

„Bo myślą, że jestem twardsza od ciebie. Bo twoja żona rozprawiała się z bandziorami, podczas gdy ty jeździłeś sobie na motorze i wlepiałeś mandaty mamuśkom z przedmieścia”.

– Jestem z ciebie dumny – powiedział Jared swoim racjonalnym tonem, który sprawiał, że Lena miała ochotę dać mu w twarz. – Za to, co zrobiłaś, powinni dać ci medal.

Nie miał pojęcia, co ona zrobiła. Znał jedynie zarys wydarzeń, główne punkty, które wolno było Lenie wyjawiać osobom postronnym.

Powtórzyła pytanie:

– Przeszkadza ci to?

Wahał się o sekundę za długo.

– Mogłaś zginąć.

Nadal nie odpowiedział na jej pytanie. Lena przyglądała się jego twarzy. Skóra bez zmarszczek, świeża. Poznała Jareda, kiedy miał dwadzieścia jeden lat, a w ciągu pięciu i pół roku, które minęły od tamtej pory, jakimś cudem zaczął wyglądać młodziej, jakby cofał się w czasie. A może ona po prostu starzała się szybciej? Tyle się zmieniło od tamtych pierwszych dni ich znajomości. Na początku zawsze potrafiła odgadnąć, co Jared myśli. Oczywiście przez wszystkie te lata dostarczyła mu mnóstwo zaprawy, żeby mógł wybudować wokół siebie mur.

Zaczął rozpinać koszulę.

– Chyba skręcę wreszcie te szafki.

Roześmiała się zaskoczona.

– Naprawdę?

Kuchnia była w rozsypce od trzech miesięcy, głównie dlatego że Jared w każdy weekend wynajdywał nowe powody, żeby się do niej nie zabrać.

Rzucił koszulę na podłogę.

– Przynajmniej Ikea będzie wiedzieć, że w tym domu to ja nadal jestem mężczyzną.

Teraz, kiedy te słowa wreszcie padły, Lena nie wiedziała, jak zareagować.

– Wiesz, że to nie tak. – Nawet w jej uszach nie zabrzmiało to zbyt przekonująco. – To przecież nie tak.

– Poważnie?

Nie odpowiedziała.

– No. – Zadzwoniła komórka Jareda. Wyjął ją z kieszeni, sprawdził numer i odrzucił połączenie.

– To twoja dziewczyna? – Lenę nieprzyjemnie uderzyła piskliwość własnego głosu. Żart nie był śmieszny. Oboje o tym wiedzieli.

Jared przetrząsnął kosz z rzeczami do prania i wygrzebał z niego dżinsy i podkoszulek.

– Już prawie północ. – Zerknęła na zegar przy łóżku. – Po północy.

– Nie chce mi się spać. – Ubrał się szybko, chowając telefon do tylnej kieszeni. – Postaram się nie hałasować.

– Potrzebny ci telefon do składania tych szafek?

– Muszę go doładować.

– Jared…

– To nie potrwa długo. – Znów posłał jej sztuczny uśmiech. – Przynajmniej tyle mogę zrobić, co nie?

Lena uśmiechnęła się w odpowiedzi i uniosła szklankę z wódką.

Nie wyszedł od razu.

– Powinnaś wziąć prysznic, zanim się przewrócisz.

Kiwnęła głową, ale nie mogła się powstrzymać, by nie patrzeć, jak opięty podkoszulek podkreśla mięśnie jego brzucha. Od wódki przyjemnie szumiało jej w głowie. Wreszcie zaczęła się odprężać. Coś w sposobie, w jaki Jared stał, przywołało wspomnienia. Lena pozwoliła myślom powędrować tam, gdzie zwykle ich nie dopuszczała – do miasta, w którym mieszkała, zanim przeniosła się z Jaredem do Macon, miasta, gdzie nauczyła się policyjnego fachu.

To tam, w Grant County, ojciec Jareda wpoił Lenie wszystko, co wiedziała o pracy w policji. No, prawie wszystko. Miała poczucie, że sztuczki, których nauczyła się po śmierci szefa, Jeffreya Tollivera, wkurzyłyby go jak diabli. Chociaż jemu samemu zdarzało się naginać prawo, ilekroć przyłapał Lenę na próbach jakichkolwiek kombinacji, ostro na nią naskakiwał.

– Lee? – odezwał się Jared. Miał oczy Jeffreya i tak samo przechylał głowę, gdy czekał na jej reakcję.

Lena dopiła drinka, choć już i tak kręciło jej się w głowie.

– Kocham cię.

Tym razem to Jared zaśmiał się zaskoczony.

– Nie odpowiesz, że też mnie kochasz? – spytała.

– A chcesz?

Milczała.

Westchnął z rezygnacją i podszedł do niej. Miała na sobie tylko stanik i majtki, lecz on pocałował ją w czoło, jak siostrę.

– Nie zaśnij pod prysznicem.

Odprowadziła go wzrokiem. Ostatnio często nosił ten sam brudny podkoszulek. Na plecach i ramionach widniały plamy od żółtej farby po tym, jak trzy tygodnie temu zaczął przerabiać wolną sypialnię.

Lena mówiła mu, żeby nie malował ścian, żeby poczekał jeszcze kilka tygodni – nie dlatego, że rozpoczął przynajmniej dziesięć innych inwestycji w domu, które należałoby przedtem dokończyć, ale dlatego, żeby nie zapeszać.

Jared nigdy jej nie słuchał.

Oczywiście ona też nigdy go nie słuchała.

Lena zabrała do łazienki butelkę wódki. Odstawiła pustą szklankę na rezerwuar i piła prosto z butelki, odchylając głowę do tyłu. Pewnie nie było to mądre, zważywszy, że po powrocie do domu wzięła środki przeciwbólowe, ale też nie czuła się w tej chwili zbyt mądra. Pragnęła, by nadeszła amnezja. Chciała, żeby tabletki i alkohol wymazały wszystko z jej umysłu – to, co stało się przed nalotem, w trakcie i po. Chciała, żeby to wszystko zniknęło, żeby mogła się położyć i zamiast tego migoczącego niemego filmu, który prześladował ją przez ostatnie sześć dni, pragnęła widzieć ciemność.

Butelkę też odstawiła na rezerwuar. Miała wrażenie, że jej palce są grube i sztywne, gdy upinała włosy. Popatrzyła na swoje odbicie w lustrze. Czarne kręgi pod oczami, i to nie tylko sińce. Przycisnęła palce do tafli szkła. Na jej twarzy zaczynało być widać wszystko to, co straciła.

Liczbę trupów, jakie za sobą zostawiła.

Spuściła wzrok. Nie zdając sobie z tego sprawy, przycisnęła dłoń do płaskiego brzucha. Jeszcze dziewięć dni temu był nieco zaokrąglony. Spodnie zrobiły się ciasne. Bolały ją piersi. Jared nie mógł się powstrzymać, by jej nie dotykać. Budziła się czasem i znajdowała jego dłoń na swoim brzuchu, jakby podkreślał swoje prawo do tego, co stworzył. Do życia, które umieścił wewnątrz niej.

Ale oczywiście to życie tam nie przetrwało. Jego dłoń nie mogła powstrzymać ostrego bólu, który wyrwał Lenę z głębokiego snu. Jego słowa nie mogły przynieść jej ukojenia, gdy lała się krew. W łazience. W szpitalu. W drodze do domu. To była czerwona fala, która pozostawiła za sobą jedynie śmierć.

I teraz za każdym razem, kiedy przechodziła obok tej pieprzonej wolnej sypialni o ścianach pomalowanych na jaskrawożółto, czuła tak gwałtowną nienawiść do Jareda, że aż dygotała z wściekłości.

Popatrzyła na sufit. Wstrzymała na chwilę oddech, po czym wypuściła powietrze ustami niczym mroczny sekret. Dziś wszystko do niej wracało. Strata, żal. Wódka i tabletki nie pomagały. Nigdy tak do końca nie pomogą.

Rozejrzała się za nakrętką od butelki, ale nie zdołała jej znaleźć. Pchnęła drzwi. Sypialnia była pusta. Ubrania Jareda leżały na podłodze tam, gdzie je rzucił, gdy się rozbierał. Lena podniosła jego koszulę. Poczuła spaliny, pot i smar po całym dniu jeżdżenia po mieście. W tylnej kieszeni spodni wciąż tkwił portfel. Wyjęła go i położyła na nocnej szafce. Przednie kieszenie też były pełne. Garść drobnych. Małe pudełeczko pszczelego wosku, którym smarował usta, żeby chronić je przed pierzchnięciem od wiatru. Parę dwudziestodolarówek, prawo jazdy, trzy karty kredytowe, wszystko spięte razem zieloną recepturką. Czarny aksamitny woreczek, w którym trzymał obrączkę.

Lena wsunęła palec do woreczka i wyjęła złotą obrączkę. Jared przestał nosić ją w pracy po tym, gdy jeden z jego kumpli miał wypadek na motorze. Obrączka zahaczyła się na stawie palca i zdarła z niego skórę niczym skarpetkę. Po tamtej historii kazała Jaredowi obiecać, że nie będzie nosił obrączki na służbie. Czarny woreczek stanowił kompromis. Lena chciała, żeby zostawiał obrączkę w domu, ale jej mąż był romantykiem – w znacznie większym stopniu niż jakakolwiek znana Lenie kobieta – i nie mógł znieść myśli, że miałby nie mieć jej przy sobie.

Teraz przypuszczała, że nosi ją z przyzwyczajenia.

Schowała obrączkę do woreczka i otworzyła portfel Jareda. Podarowała mu go w pierwszym roku ich związku, a on nadal wszędzie go zabierał, mimo że nigdy wcześniej nie używał portfela. Tak naprawdę był to po prostu przenośny album ze zdjęciami. Lena oglądała nieupozowane fotki, których w ciągu minionych pięciu lat Jared napstrykał całe mnóstwo: Lena przed ich domem w dniu, w którym się wprowadzili, Lena na jego motorze, Jared i Lena w Disney Worldzie, mecz Bravesów, rozgrywki futbolowe SEC, mistrzostwa kraju w Arizonie.

Zatrzymała się na zdjęciu z ich ślubu, który odbył się w kancelarii sędziego w gmachu sądu w Atlancie. Po jednej stronie Leny stał jej wuj Hank, po drugiej Jared. Obok Jareda jego matka, ojczym, siostra, babcia, dziadek, dwoje kuzynów i nauczycielka ze szkoły podstawowej, z którą wciąż był w kontakcie.

Wszyscy się wystroili, poza Leną, która miała na sobie granatowy kostium ze spodniami, czyli swój normalny strój służbowy. Rozpuściła włosy, brązowe loki opadały na ramiona. Makijaż robił jej transseksualista ze stoiska z kosmetykami w Macy’s przy Lenox Square, który rozpływał się nad odcieniem jej skóry. Przynajmniej ta jedna kobieta doceniła Lenę tamtego dnia. Skwaszona mina matki Jareda tłumaczyła dobitnie, dlaczego pan młody nie upierał się przy bardziej uroczystej ceremonii. Gdzieś w Alabamie, właśnie teraz, Darnell Long modli się, żeby jej syn się opamiętał i rozwiódł z tą suką, z którą się ożenił.

Czasami Lena zastanawiała się, czy nie trzyma się Jareda wyłącznie po to, żeby zrobić tamtej na złość.

Odwróciła następne zdjęcie i ugięły się pod nią nogi.

Usiadła na łóżku.

Widziała to zdjęcie wiele razy, lecz nie w portfelu Jareda. Pochodziło z pudełka po butach, które trzymała w szafie, i przedstawiało jej siostrę bliźniaczkę, Sibyl. Lena poczuła bolesne ukłucie zazdrości, a po chwili stwierdziła, że zaczyna się śmiać. Jared oczywiście myślał, że to zdjęcie Leny. Nigdy nie poznał Sibyl. Kiedy pojawił się w życiu Leny, nie żyła od dziesięciu lat.

Przyłożyła dłoń do ust i śmiech zamienił się w szloch. Kiedy Lena odkryła, że jest w ciąży, pierwszą osobą, o której pomyślała, była Sibyl. Gdy sięgała po słuchawkę, żeby do niej zadzwonić, poczuła przelotny błysk szczęścia.

I zaraz potem poczucie straty walnęło ją w pierś tak, że nie mogła oddychać.

Ostrożnie otarła obolałe miejsca pod oczami i nadal wpatrywała się w zdjęcie. Mogła zrozumieć, dlaczego Jared je wybrał. Sibyl siedziała na kocu w parku. Usta miała otwarte, głowę odchyloną do tyłu. Śmiała się żywiołowo – Lena rzadko okazywała aż taką radość. Wyraźnie widoczne były geny ich meksykańsko-amerykańskiej babci. Skóra Sibyl opaliła się na brązowo. Brązowe kręcone włosy miała rozpuszczone tak samo jak dzisiaj Lena. Chociaż Sibyl, w przeciwieństwie do Leny, nie miała pasemek, no i oczywiście tych kilku siwych kosmyków.

Jak Sibyl wyglądałaby teraz? W ciągu minionych lat Lena często zadawała sobie to pytanie. Przypuszczała, że wszystkie bliźniaczki i bliźniacy zastanawiają się nad tym, gdy jedno z nich umrze. Sibyl nigdy nie miała ostrych rysów i zaciętej ekspresji Leny. W jej twarzy zawsze była łagodność, otwartość, która przyciągała ludzi, a nie odpychała. Tylko głupiec mógł pomylić jedną siostrę z drugą.

– Lee?

Podniosła wzrok na Jareda, jakby to było zupełnie normalne, że siedzi w bieliźnie i płacze nad jego portfelem. Znowu stał w drzwiach, jakby się wahał, czy wejść do sypialni.

– Kto dzwonił? – spytała. – Na twoją komórkę?

– Numer był zastrzeżony. – Zatknął kciuki za pas z narzędziami i oparł się o framugę. – Wszystko w porządku?

– Jestem… hmm… – Głos uwiązł jej w gardle. – Zmęczona.

Po raz ostatni spojrzała na Sibyl i zamknęła portfel. Po jej policzkach płynęły łzy. Zacisnęła szczęki, próbując zdusić emocje. Jednak bez względu na to, jak bardzo się starała, one znów kipiały, ściskały jej gardło i pierś niczym stalowa obręcz.

– Lee? – Nadal nie wszedł do pokoju.

Pokręciła głową. Chciała, żeby sobie poszedł. Nie mogła na niego spojrzeć, nie mogła pozwolić, żeby widział ją w takim stanie. Wiedziała, że czeka na jej załamanie. Spodziewa się go.

Pragnie.

Nagle jednak coś w niej pękło. Wyrwał jej się jeszcze jeden szloch – głęboki, żałobny. Nie mogła go stłumić, nie mogła też dłużej odpychać Jareda. Nie przywołała go do siebie. Szybko przeszła przez pokój, zarzuciła mu ręce na szyję i przycisnęła twarz do jego piersi.

– Lena…

Pocałowała go. Ujęła w dłonie jego twarz, dotknęła karku. Jared z początku się opierał, ale był dwudziestosześcioletnim facetem, który przez ostatni tydzień sypiał na kanapie. Nie trzeba było wiele, żeby zareagował na bliskość żony. Zrogowaciałymi dłońmi pogładził jej nagie plecy. Przyciągnął ją do siebie i zaczął mocniej całować.

I nagle całe jego ciało od niej odskoczyło.

Do jej ust trysnęła krew.

Wystrzał usłyszała parę sekund później.

Po tym, jak Jared został postrzelony. Po tym, jak się na nią osunął.

Był za ciężki. Lena zachwiała się i przewróciła na plecy. Jared runął na nią, przygwożdżając ją do podłogi. Nie mogła się ruszyć. Próbowała zepchnąć go z siebie, ale rozległ się kolejny strzał. Przez jego ciało przebiegł spazm, uniosło się na kilka centymetrów, po czym znów na nią opadło.

Usłyszała piskliwe zawodzenie. Wydobywało się z jej ust. Wypełzła spod Jareda, po czym chwyciła go za koszulkę, żeby go odciągnąć z linii ognia. Udało jej się przesunąć męża ponad metr, zanim jego pas z narzędziami zahaczył o dywan.

– Nie-nie-nie – wyjąkała Lena, po czym przyłożyła dłonie do ust, żeby powstrzymać wydawane przez siebie odgłosy. Oparła się plecami o ścianę, walcząc z atakiem histerii. Wódka i tabletki dały o sobie znać. Wymioty podeszły jej do gardła. Chciała krzyczeć. Potrzebowała tego.

Ale nie mogła.

Jared się nie ruszał. Huk wystrzału wciąż dźwięczał jej w uszach. Strzał ze strzelby. Pociski eksplodowały, trafiając go w plecy, w głowę. Jaskrawoczerwone kręgi krwi rozlały się po zaschniętej żółtej farbie na jego podkoszulku. Śrubokręt z pasa wbijał mu się w bok. Coraz więcej krwi tworzyło kałużę pod jego ciałem. Położyła dłoń na jego nodze, poczuła smukły mięsień łydki.

– Jared? – wyszeptała. – Jared?

Nie otworzył oczu. Na wargach pojawiły się pęcherzyki krwi. Palce zadrżały na podłodze. Widziała nieopalony ślad po obrączce, widocznie nadal nosił ją w pracy, chociaż obiecał, że nie będzie.

Lena wyciągnęła rękę, chcąc ująć jego dłoń, lecz zaraz ją cofnęła.

Kroki.

Strzelec szedł korytarzem. Powoli. Metodycznie. Miał na nogach ciężkie buciory. Słyszała, jak twarda podeszwa uderza o nagie deski podłogi, a potem cichszy chrobot, gdy opadał z pięty na palce.

Jeden krok.

Jeszcze jeden.

Cisza.

Strzelec odchylił zasłonkę prysznica w łazience przy korytarzu.

Lena przebiegła wzrokiem sypialnię: ich pistolety są zamknięte w sejfie. Jej komórka leży w drugim końcu pokoju. Nie mają telefonu stacjonarnego. Okno jest za bardzo na widoku. Łazienka to śmiertelna pułapka.

Komórka Jareda.

Przesunęła dłonią wzdłuż jego nogi, sprawdziła kieszenie. Pusta. Pusta. Wszystkie puste.

Kroki znów rozbrzmiały echem na korytarzu, przypominały odgłos łamanych gałązek.

A potem – nic.

Zatrzymał się przed pierwszym pokojem. Dwa biurka. Pudła z aktami dawnych spraw. Jared zawsze zostawiał drzwi szafy otwarte. Strzelec mógł je zobaczyć z korytarza.

Odchrząknął i splunął na podłogę.

Chciał, żeby Lena wiedziała, że nadchodzi.

Przywarła plecami do ściany, zmusiła się, żeby wstać. Nie zamierzała umierać na siedząco. Zamierzała stać mocno na nogach i walczyć o życie swoje i męża.

Kroki ucichły. Strzelec zaglądał do kolejnego pokoju. Jaskrawożółte ściany. Drzwi szafy leżące na dwóch kozłach, żeby Jared mógł wymalować na nich balony. Z korytarza można było dojrzeć ich cienkie ołówkowe zarysy, które naszkicował. Można było też zajrzeć do środka pustej szafy.

Strzelec ruszył dalej korytarzem.

Lenie trzęsła się ręka, kiedy pochyliła się nad Jaredem. Młotek przy pasie wysunął się już do połowy z metalowej szlufki. Palcami wypchnęła go do końca i złapała trzonek. W zetknięciu z jej skórą wydawał się ciepły, prawie gorący.

Jared otworzył oczy. Obserwował Lenę, gdy wstawała, opierając się plecami o ścianę. Miał szkliste spojrzenie. Ból. Silny ból. Przeszył ją na wylot. Jego usta się poruszyły. Lena przyłożyła palec do ust, cicho – zaklinała go w myślach – udawaj trupa, żeby znowu do ciebie nie strzelił.

Kroki zatrzymały się tuż za drzwiami sypialni, może w odległości półtora metra. Najpierw pojawił się cień mężczyzny, pogrążając połowę ciała Jareda w ciemności.

Lena obróciła młotek, tak żeby szpikulec do wyciągania gwoździ skierowany był na zewnątrz. Usłyszała szczęk odbezpieczanej strzelby. Ten dźwięk osiągnął zamierzony efekt: musiała usztywnić nogi w kolanach, żeby nie upaść na podłogę.

Strzelec się zawahał. Jego cień zachwiał się lekko, ale nie wdarł głębiej do pokoju.

Lena trwała w napięciu, odliczając sekundy. Raz, dwa, trzy. Mężczyzna nie wchodził. Po prostu tam stał.

Starała się wniknąć do jego głowy, odgadnąć, co myśli. Dwoje gliniarzy. Oboje mają broń, lecz jej nie użyli. Jeden leży na podłodze. Druga się nie rusza, nie strzela w odpowiedzi, nie krzyczy, nie wyskakuje przez okno ani go nie atakuje.

Lena wytężała słuch, oboje czekali w ciszy.

Wreszcie strzelec zrobił kolejny krok do przodu – krótki, niepewny. I jeszcze jeden. Pierwszym, co zobaczyła, był czubek lufy strzelby. Odpiłowany. Metal był nierówny, świeżo rżnięty. Chwila wahania, nieznaczna zmiana pozycji, gdy strzelec obrócił się bokiem. Lena spostrzegła, że dłoń podtrzymująca lufę jest wytatuowana: skórę pomiędzy kciukiem a palcem wskazującym wypełniały czarna czaszka i skrzyżowane piszczele.

Ostatni ostrożny krok.

Lena chwyciła młotek w obie dłonie i zamachnęła się, mierząc w twarz mężczyzny.

Szpikulec młotka wbił się w oczodół. Usłyszała chrzęst kości, gdy stal zagłębiała się w czaszce. Strzelba wypaliła, robiąc dziurę w ścianie. Lena usiłowała wyciągnąć młotek, żeby zadać kolejny cios, lecz szpikulec utknął na dobre. Strzelec zachwiał się, próbując oprzeć o drzwi. Jego palce zacisnęły się na nadgarstku Leny. Z oka tryskała krew, ciekła mu do ust i po szyi.

Wtedy Lena zobaczyła drugiego napastnika. Biegł korytarzem z pięciostrzałowym smithem & wessonem w dłoni. Lena szarpnęła młotek, użyła go jako rączki, żeby przyciągnąć do siebie strzelca i wykorzystać niczym tarczę. Rozległy się trzy strzały, jeden po drugim. Wszystkie trafiły w pierwszego mężczyznę. Lena z całej siły pchnęła go na tego drugiego. Obaj się przewrócili. Rewolwer wylądował na podłodze.

Podniosła strzelbę. Nacisnęła spust, jednak łuska utknęła w magazynku. Próbowała ją wydostać, a w tym czasie drugi facet próbował wstać. Rzucił się w jej stronę, jego palce musnęły wylot lufy, ale zaraz opadł na jedno kolano.

To Jared złapał go za kostkę. Trzymał mocno, jego ręka dygotała z wysiłku. Napastnik odchylił się do tyłu i wymierzył cios pięścią w skroń Jareda.

Lena obróciła strzelbę, złapała za lufę i zamachnęła się nią jak pałką, waląc napastnika w głowę. Ze złamanej szczęki trysnęła krew i posypały się zęby. Mężczyzna runął na podłogę.

– Jared! – krzyknęła Lena, klękając przy nim. – Jared!

Jęknął. Z ust popłynęła strużka krwi. Miał niewidzące spojrzenie, bez wyrazu.

– Już dobrze – powiedziała. – Już dobrze.

Zakasłał. Zadrżał, po czym wyprężył się w gwałtownym ataku.

– Jared! – wrzasnęła. – Jared! – Wszystko zrobiło się rozmazane, gdy łzy napłynęły jej do oczu. Ujęła jego twarz w obie dłonie. – Popatrz na mnie – błagała. – Tylko na mnie popatrz…

Ruch. Dojrzała go kątem oka. Drugi napastnik pełzł w stronę łóżka, próbując dosięgnąć broni. Połowę ciała miał sparaliżowaną. Opierał się na jednym łokciu, wyglądał jak zraniony karaluch zostawiający za sobą ślady krwi.

Lena poczuła, że serce w niej zamiera. Coś się zmieniło. Powietrze znieruchomiało. Świat przestał wirować.

Spojrzała na męża.

Miał półprzymknięte oczy. Dotknęła jego twarzy, ust. Tak bardzo trzęsła jej się ręka, że opuszki palców uderzały o jego skórę.

Sibyl. Jeffrey. Dziecko.

Ich dziecko.

Wstała.

Poruszała się jak automat. Młotek wciąż tkwił w twarzy pierwszego napastnika. Lena zaparła się nogą o jego czoło, chwyciła trzonek w obie dłonie i wyszarpnęła szpikulec z oczodołu.

Karaluch wciąż pełzł w stronę łóżka. Przesuwał się dosłownie o milimetry. Lena się nie spieszyła, poczekała, aż znajdzie się w odległości kilku centymetrów od strzelby, po czym wbiła mu kolano w plecy. Poczuła, jak żebra pękają pod jej ciężarem. Połamane zęby posypały się z jego ust niczym grudki mokrego piasku.

Uniosła młotek nad głowę. Wbił się z miażdżącym chrzęstem w kręgosłup mężczyzny. Wrzasnął, wyrzucił ręce na boki, jego ciało napięło się pod Leną. Wciąż przygniatała go całym ciężarem, była skupiona, zesztywniała z wściekłości. Uniosła młotek wysoko nad głowę i wymierzyła cios w tył czaszki, lecz nagle wszystko zamarło.

Młotek nie chciał się ruszyć. Utknął w powietrzu.

Lena obejrzała się za siebie. Był jeszcze trzeci mężczyzna. Wysoki, chudy, o silnych dłoniach, które powstrzymały Lenę przed zadaniem śmiertelnego ciosu.

Była zbyt zszokowana, żeby zareagować. Znała tego mężczyznę. Doskonale wiedziała, kto to jest.

Wyglądał jak członek gangu motocyklowego – bandana na głowie, łańcuch wiszący przy skórzanym pasie. Przyłożył palec do ust, tak samo jak ona przed chwilą, gdy pokazywała Jaredowi, że ma być cicho. Rzucił jej ostrzegawcze spojrzenie, ale pod tą przestrogą ujrzała w jego oczach prawdziwy strach.

Powoli oprzytomniała. Najpierw odzyskała słuch – usłyszała swój chrapliwy oddech. Następnie poczuła rwący ból napiętych mięśni, poparzonej skóry dłoni od gorącej lufy strzelby. Jej nos wypełniła ostra woń śmierci. A tuż pod nią wychwyciła powiew drogi, znajomy zapach spalin, oleju i potu, jaki Jared przynosił do domu każdego wieczoru.

Jared.

Tył jego koszuli był mokry i przyklejony do skóry. Żółte plamy wyschniętej farby zniknęły. Były teraz czarne, podobnie jak jego włosy – pociemniałe od krwi.

Lena opadła z sił. Jej wola walki się wyczerpała. Opuściła rękę i pozwoliła młotkowi upaść na podłogę.

Powietrze przeszyło wycie syren. Dwóch, trzech, więcej, niż mogła zliczyć.

Gdzieś z zewnątrz dobiegł ją chrapliwy głos wołający: „Chłopie, co tam robisz?!”.

Syreny rozbrzmiały głośniej. Bliżej.

Will Trent popatrzył na Lenę po raz ostatni, po czym wyszedł z pokoju.

2.

CZWARTEK

ATLANTA W STANIE GEORGIA

Szpitalne windy słynęły z zawodności, lecz doktor Sara Linton miała poczucie, że w szpitalu Grady Memorial w Atlancie są szczególnie niesolidne. Mimo to, niczym nałogowy hazardzista atakujący automat do gry, za każdym razem wciskała guzik w nadziei, że akurat wyjątkowo zadziała i drzwi się otworzą.

– No, dalej – wymamrotała, wpatrując się w cyfry nad drzwiami i siłą woli wywołując siódemkę. Czekała, trzymając ręce w kieszeniach białego fartucha, gdy na cyfrowym wyświetlaczu pojawiła się dziesiątka, potem dziewiątka, aż wreszcie ósemka, i tak już zostało.

Sara zaczęła postukiwać czubkiem buta o podłogę. Spojrzała na zegarek. A potem poczuła, że całe jej ciało przeszywa zgroza, bo ujrzała, że truchta w jej stronę Oliver Gittings.

Jako pediatra na oddziale urazowym szpitala Grady Sara miała pod opieką kilkoro studentów, którzy – mimo iż istniały przeczące temu przesłanki – zakładali, że kiedyś zostaną lekarzami. Szczególnie męczące były nocne dyżury. To chyba wpływ księżyca przemieniał ich małe móżdżki w papkę. Sara często się zastanawiała, jak niektórym z nich udało się samodzielnie ubrać, a co dopiero dostać na akademię medyczną.

Oliver Gittings był jednym z lepszych przykładów. A właściwie gorszych. W ciągu ostatnich ośmiu godzin zdążył wylać na siebie próbkę moczu i niechcący przyszyć sobie jałowy gazik do rękawa fartucha. W każdym razie Sara miała nadzieję, że to nie było zamierzone działanie.

– Doktor Linton! – zawołał teraz.

– Chodźmy tędy – rzuciła Sara, dając sobie spokój z windą i kierując się w stronę schodów.

– Cieszę się, że panią znalazłem. – Oliver dreptał za nią z gorliwością szczeniaka. – Pojawił się interesujący przypadek.

Wszystkie przypadki uważał za interesujące.

– Przedstaw mi go w zarysie – poleciła.

– Sześcioletnia dziewczynka – zaczął, dwukrotnie szarpiąc drzwi prowadzące na schody, zanim się zorientował, że otwierają się na zewnątrz. – Matka twierdzi, że córka obudziła ją w środku nocy, bo chciała napić się wody. Schodzą na dół. Nagle dziewczynka się potyka. Matka łapie ją za łokieć. Rozlega się chrupnięcie. Dziewczynka zaczyna krzyczeć. Matka przywozi ją tutaj.

Sara pierwsza ruszyła po schodach w dół.

– Rentgen wykazał złamanie spiralne? – domyśliła się.

– Tak. Dziewczynka ma też siniec na ramieniu w tym miejscu…

Sara obejrzała się, żeby zobaczyć, które miejsce wskazuje Olivier.

– A więc podejrzewasz maltretowanie? Zleciłeś zdjęcia całego szkieletu?

– Tak, ale na radiologii mają młyn. Moja zmiana zaraz się skończy. Pomyślałem, że może od razu zadzwonię do sądu i zawiadomię Wydział Rodzinny i Nieletnich, żeby przyspieszyć sprawy.

Sara się zatrzymała.

– Chcesz, żeby mała od razu trafiła do systemu?

Oliver wzruszył ramionami, jakby to była drobnostka.

– Dziewczynka jest zbyt cicha. Matka zniecierpliwiona i rozdrażniona. Interesuje ją tylko to, kiedy będą mogły stąd wyjść.

– A jak długo już tu są?

– Nie wiem. Chyba trafiła na oddział koło pierwszej.

Sara spojrzała na zegarek.

– W tej chwili jest piąta pięćdziesiąt osiem. Były tu przez całą noc. Ja też chciałabym wrócić do domu. Co jeszcze?

Po raz pierwszy Oliver zdawał się mieć jakieś wątpliwości.

– No, to złamanie…

Sara znów zaczęła schodzić po schodach.

– Żadne konkretne złamanie nie jest patognomoniczne dla maltretowanego dziecka – tłumaczyła. – Jeśli zadzwonisz do Wydziału Rodzinnego i Nieletnich, sprawa stanie się oficjalna. Gdy matka maltretuje dziecko, człowiek chce mieć pewność, że nie ucieknie od odpowiedzialności. Potrzebne są dowody. Czy ta dziewczynka sprawia wrażenie, jakby bała się matki? Czy patrzy ci w oczy i odpowiada na pytania? Czy ma jeszcze inne sińce? Jest opóźniona w rozwoju? Ma problemy z trzymaniem moczu? Czy istnieje historia jej wizyt na oddziale urazowym? Jakie ogólne wrażenie sprawia? – Oliver nie odpowiedział od razu. Sara go naprowadziła: – Czy jest zdrowa? Dobrze odżywiona?

– Tak, ale…

– Dosyć. – Sara nie zamierzała wdawać się w dyskusję. Znów spojrzała na zegarek. – Moje obowiązki przejmie doktor Connor, ale masz wszystkie moje numery. Zleć rentgen całego szkieletu, żeby sprawdzić, czy nie było wcześniejszych złamań i pęknięć kości. Zawiadom ochronę, żeby mieli oko na matkę. Zadzwoń na inne oddziały urazowe i sprawdź, czy kiedykolwiek przyjmowali tę dziewczynkę. – Sara złagodziła ton głosu, by chłopak nie miał wątpliwości, że chce go czegoś nauczyć, a nie ukarać. – Oliverze, sześćdziesiąt pięć procent przypadków maltretowania dzieci stwierdza się właśnie na oddziałach urazowych. Jeśli zostaniesz na pediatrii, będziesz miał do czynienia z takimi sytuacjami przynajmniej raz w tygodniu. Nie twierdzę, że się mylisz. Mówię tylko, że musisz poznać wszystkie fakty, zanim wywrócisz życie tej dziewczynki do góry nogami. Jej i jej matki.

– Tak, pani doktor – rzucił i zbiegł schodami, wciskając dłonie głęboko w kieszenie fartucha.

Sara nie od razu ruszyła za nim, zdając sobie sprawę, że ego Olivera zostało już wystarczająco nadwątlone i nie powinna deptać mu na dokładkę po piętach. Usiadła na stopniu i sprawdziła swój szpitalny blackberry. Oczy jej się zamykały, gdy przeglądała kolejne administracyjne wiadomości zaśmiecające jej skrzynkę. Spotkania, konferencje, odrzucone zamówienia, nowe procedury dotyczące zamówień, udziału w konferencjach i planowanych spotkań.

Pomacała drugą kieszeń i zamieniła telefon służbowy na prywatny. Od razu poczuła się lepiej. Ojciec przysłał jej głupi dowcip o ślimakach, który usłyszał w restauracji Waffle House, a matka przepis na danie, którego Sara nigdy nie przyrządzi. Przyszedł też długi e-mail od jej siostry ze zdjęciem siostrzenicy Sary w załączniku. Oznaczyła go jako nieprzeczytany i zostawiła sobie na później. Następną wiadomością był SMS od jej chłopaka. Przed godziną przysłał jej zdjęcie swojego śniadania: sześć czekoladowych minipączków, bułka z jajkiem i serem oraz duża cola.

Sara nie była pewna, które z nich pierwsze dostanie zawału.

Drzwi otworzyły się gwałtownie i ukazała się w nich głowa doktora Felixa Connora. Zmierzył Sarę podejrzliwym spojrzeniem.

– Dlaczego masz taką radosną minę? – spytał.

– Może dlatego, że wreszcie mogę iść do domu, skoro już tu jesteś.

– Daj mi chwilkę, muszę jeszcze skoczyć do klopa.

Wrzuciła telefon do kieszeni i wstała. Nie tylko Oliverowi spieszyło się, by wyjść. Sara wzięła kilka nocnych dyżurów z rzędu, bo w szpitalu panowała epidemia grypy żołądkowej. Miała poczucie, że spotyka ją kara za to, że sama czuje się dobrze.

Do domu. Spać. Cisza. Idąc przez oddział urazowy, robiła plany. Dzięki temu szaleńczemu harmonogramowi pracy ma przed sobą pełne cztery dni wolnego. Może poczytać książkę. Pobiegać z psami. Przypomnieć swojemu chłopakowi, dlaczego są razem.

Na myśl o nim uśmiechnęła się jeszcze szerzej. W odpowiedzi napotkała zaciekawione spojrzenia. Niewiele osób cieszyło się z tego, że jest w Grady, ostatnim finansowanym ze środków publicznych szpitalu w Atlancie. Większość personelu przybierała nieczułą, hardą pozę weteranów wojennych. Jeśli uznać, że praktyka lekarska jest ciężką walką, pracę w Grady należałoby porównać do Guadalcanal. Pchnięcia nożem, pobicia, zatrucia, gwałty, postrzelenia, morderstwa, przedawkowanie narkotyków…

I to tylko na pediatrii.

Sara zatrzymała się przy komputerze w dyżurce pielęgniarek. Odszukała pacjentkę Olivera. Na zdjęciu rentgenowskim wyraźnie widać było skręcenie kości ramiennej. Albo matka mówiła prawdę o tym, co stało się na schodach, albo jest na tyle sprytna, żeby wymyślić wiarygodne kłamstwo.

Sara podniosła wzrok i rozejrzała się po otwartej przestrzeni, którą – jak można było przewidzieć – wypełniali stali bywalcy szpitala. Kilku pijaków odsypiających popijawy. Ćpun, który grozi, że się zabije, za każdym razem, gdy trafia do aresztu, i bezdomna staruszka, która powinna znaleźć się w szpitalu psychiatrycznym, ale wie, jak wykiwać system, żeby móc zostać na ulicy. Dziewczynka Olivera spała skulona na najdalszych noszach na kółkach. Jej matka siedziała obok na krześle. Ona także spała, ale splotła palce z palcami córeczki. Nie zauważyła jeszcze strażnika stojącego w odległości paru metrów od niej.

Nie po raz pierwszy Sara żałowała, że natura nie wynalazła systemu, który ostrzegałby resztę świata przed ludźmi, którzy maltretują dzieci. Szkarłatnej litery. Piętna bestii. Jakiegoś znaku, który dawałby przyzwoitym ludziom do zrozumienia, że tym potworom nie można ufać.

Jeszcze kilka lat temu Sara mieszkała w małym miasteczku, cztery godziny na południe od Atlanty. Pracowała na dwa etaty jako pediatra okręgowy i lekarz sądowy. Jej ojciec lubił żartować, że dzięki tym dwóm posadom zarówno wita ludzi na świecie, jak i żegna. Chociaż była to prawda, Sara stykała się również z okropieństwami, jakie ludzie mogą wyrządzić dzieciom. Zdjęcia rentgenowskie ukazujące wielokrotnie łamane kości. Dane dentystyczne ujawniające zęby zepsute z powodu wieloletnich zaniedbań. Skórę na zawsze naznaczoną przez przypalanie i bicie.

Odkąd mieszkała w Atlancie, zdobyła na ten temat dodatkową wiedzę dzięki temu, że spotykała się z mężczyzną, który dorastał w domu dziecka. Chłopak Sary nie lubił opowiadać o swoim dzieciństwie. Kiedy muskała palcami zagojone rany na jego piersi po przypalaniu papierosem albo całowała bliznę na górnej wardze, tam gdzie skóra pękła od ciosu, mogła sobie tylko wyobrażać, przez jakie piekło przeszedł.

A przecież były znacznie gorsze rzeczy, jakie mogły spotkać dziecko. System miał wiele wad, ale też istniał nie bez powodu.

– Wolałbym, żebyś przestała się uśmiechać. – Felix Connor wycierał ręce papierowym ręcznikiem, idąc w stronę Sary. – Muszę powiedzieć, że wciąż do końca nie otrząsnąłem się z tej grypy.

– Lepiej chorować w pracy niż w domu – zażartowała Sara.

– To właśnie mówisz swoim pacjentom?

– Tylko niemowlakom. – Zanim jej zmiennik znalazł jakąś wymówkę, żeby odejść, Sara zaczęła opisywać mu przypadki ze swojego dyżuru. Właśnie kończyła przedstawiać szczegóły dotyczące pacjentki Olivera, gdy nagle poczuła na karku falę gorąca. Obejrzała się przez ramię, bo miała poczucie, że jest obserwowana. Kiedy ujrzała swojego chłopaka, przeżyła wstrząs.

Will Trent stał oparty plecami o ścianę. Ubrany był w trzyczęściowy grafitowy garnitur, który dobrze leżał na jego smukłym ciele. Ręce trzymał w kieszeniach. Rudoblond włosy miał wilgotne, opadały mu na szyję, sięgając niemal kołnierzyka koszuli.

Uśmiechnął się do niej.

Sara odwzajemniła uśmiech, czując znajome mrowienie w piersi. Znała Willa prawie od dwóch lat – poznali się w tym właśnie szpitalu – lecz ostatnio ich znajomość stała się czymś więcej. Głębia jej uczuć była nieoczekiwanym darem. Przed pięciu laty Sara straciła męża. Zakładała, że resztę życia spędzi sama.

I wtedy poznała Willa.

– Feliksie, ja… – zaczęła. Obejrzała się, ale kolegi już nie było.

Will oderwał się od ściany i podszedł do niej.

– Ładnie wyglądasz.

Sara zbyła śmiechem to ewidentne kłamstwo.

– Co ty tu robisz? Sądziłam, że pracujesz.

– Mam jeszcze godzinę do odprawy.

– Zdążysz zjeść drugie śniadanie?

Will powoli pokręcił głową.

– Och. – Sara zrozumiała, że nie przyszedł do szpitala ot, tak sobie. – Co się stało?

– Może moglibyśmy gdzieś usiąść?

Zaprowadziła go do pokoju lekarzy. Od drzwi dzieliło ich około dziesięciu metrów, więc po drodze Sara zdążyła się porządnie zdenerwować.

Will był agentem specjalnym GBI, czyli Biura Śledczego Georgii. Przez ostatnie dziesięć dni wykonywał tajną misję. Nie mógł – czy też nie chciał – wyjawić Sarze szczegółów zadania, dzwonił jednak do niej z obcych numerów i zjawiał się o dziwnych porach. Nie miała pojęcia, skąd przyjeżdżał ani dokąd się wybierał, a ilekroć go o to pytała, albo zmieniał temat, albo znajdował powód, by wyjść. Sara była na zmianę lekko tym wszystkim zirytowana lub przestraszona, że stanie się coś złego. Albo że już się stało. Jej nieżyjący mąż był gliną. Został zamordowany podczas wykonywania obowiązków służbowych, a jego utrata o mało Sary nie zabiła. Myśl, że to samo mogłoby spotkać Willa, była dla niej nie do zniesienia.

– Pozwól, ja to zrobię. – Will wyciągnął rękę, żeby otworzyć drzwi. Na szczęście pokój był pusty. Poczekał, aż Sara usiądzie przy stole, po czym zajął krzesło naprzeciwko niej.

– Co się stało? – powtórzyła.

W milczeniu ujął jej dłoń. Sara patrzyła, jak wodzi palcami po jej wnętrzu, muska nadgarstek. Will też patrzył, jego intensywnie błękitne oczy śledziły ruch palców. W tym, jak przyglądał się sobie, gdy jej dotykał, było coś takiego, że Sara poczuła mrowienie na skórze.

Przytrzymała jego dłoń. Jeszcze tego brakowało, żeby wszedł któryś z jej studentów i zastał ją tu mruczącą jak kotka. Poza tym nauczyła się już rozpoznawać unikowe taktyki Willa.

Pochyliła się do przodu.

– O co chodzi?

Uśmiechnął się niepewnie.

– Dywersja nie działa?

– Niewiele brakowało – przyznała.

Will nabrał powietrza i oznajmił:

– Moja misja trochę się skomplikowała.

Sara spodziewała się tego, ale i tak potrzebowała chwili, żeby przyswoić tę informację.

– Nie mogę ci powiedzieć dlaczego – ciągnął – ale będę teraz dłużej pracował. Nie dam rady tak często przyjeżdżać do Atlanty. I tak często się z tobą widywać.

Sara wcale nie była taka pewna, czy Will naprawdę nie może opowiadać jej o swojej pracy, ale nie chciała poświęcać cennego czasu, jaki mogli spędzić razem, na wracanie do bezowocnej, jak się już okazało, dyskusji.

– W porządku – powiedziała.

– To dobrze. – Znów popatrzył na ich dłonie. Sara powiodła wzrokiem za jego spojrzeniem. Nadgarstki miał opalone, ale tylko do mankietów koszuli. W jego włosach pojawiły się jaśniejsze pasma. Cokolwiek robił, wymagało to przebywania na słońcu.

– Tak naprawdę zamierzałem powiedzieć, że nie chciałbym, żebyś myślała, że znikam z twojego życia, albo że… – Zawiesił głos. – Chodzi o to, co jest między nami. – Will urwał. – Co zaszło między nami…

Sara czekała.

– Nie chciałbym, żebyś uznała moją nieobecność za… – zdawał się szukać właściwego słowa – …brak zainteresowania? – Nadal wpatrywał się w ich dłonie. – Bo jak najbardziej jestem. To znaczy, zainteresowany…

Sara spoglądała na czubek jego głowy, tam gdzie włosy rosły spiralnie. W niedalekiej przyszłości nadejdzie taki moment, kiedy nie będzie już mogła dłużej znosić jego uników. I albo będzie musiał się przed nią otworzyć, albo ona będzie musiała poważnie zastanowić się nad ich związkiem. Im więcej o tym myślała, tym bliższe wydawały jej się czyhające na nich rozstaje.

Odrzucała tę myśl.

Zamiast tego powiedziała:

– Obiecaj mi tylko, że cokolwiek robisz, będziesz ostrożny.

Kiwnął głową, ale poczułaby się lepiej, gdyby to powiedział. Will nie był jedynym detektywem w tym związku. GBI było dla stanu Georgia tym, czym FBI dla Stanów Zjednoczonych. Nie licząc handlu narkotykami albo porwania dziecka, w każdym przypadku trzeba było prosić agencję o zajęcie się sprawą, lecz lokalne wydziały policji bynajmniej się do tego nie kwapiły, o ile nie były zdesperowane. Niezależnie od tego, z której strony Sara to rozpatrywała, dochodziła do wniosku, że Will dostał to tajne zlecenie, ponieważ zajmowanie się tą sprawą było zbyt ryzykowne dla lokalnej policji. Co gorsza, działanie w ukryciu oznaczało, że nie miał wsparcia partnera. Był zupełnie sam, prawdopodobnie w otoczeniu ludzi o brutalnie przestępczej przeszłości, uzależnionych od twardych narkotyków.

– Więc między nami wszystko w porządku? – spytał Will.

Sara zacisnęła wargi, żeby zdusić słowa, które cisnęły jej się na usta.

– Oczywiście, że tak.

– To dobrze. – Will opadł ciężko na oparcie krzesła, jego ulga była niemal namacalna. Nie po raz pierwszy Sara zastanawiała się, jak mężczyzna, który przez całe dorosłe życie rozwiązywał zagadki kryminalne, może być tak tępy w życiu prywatnym.

– Jak długo to potrwa? – spytała.

– Dwa, może trzy tygodnie.

Czekała na więcej, lecz on tylko odwrócił wzrok. Ten gest był tak pozbawiony polotu, jakby Will korzystał ze specjalnej listy niezobowiązujących ruchów. Mrugnąć. Podrapać się po głowie. Udawać zainteresowanie napisami na ścianie.

Sara odwróciła się, żeby popatrzeć na afisze, które nagle przykuły jego uwagę. Były typowo szpitalne: ostrzeżenia przed wirusem HIV i zapaleniem wątroby typu C obok bezceremonialnie pomazanych komiksów na temat higieny z udziałem SpongeBoba Kanciastoportego.

Znów przeniosła wzrok na Willa. Nigdy nie była dobra w tych pasywno-agresywnych gierkach.

– Czy możemy przynajmniej jasno powiedzieć, że za tym wszystkim kryje się coś jeszcze? Bo ja czuję, że tak jest, Will. Coś się za tym kryje i myślę, że nie mówisz mi o tym, bo nie chcesz, żebym się martwiła.

Musiała przyznać, że nie zasłonił się nieszczerymi protestami.

– Czy dzięki temu poczujesz się lepiej?

Kiwnęła głową.

– Masz rację.

Sara przygryzła dolną wargę. Czekała, aż on powie coś więcej, ale przypomniała sobie, że chce jednak opuścić szpital, zanim osiągnie wiek emerytalny.

– I tyle?

Wzruszył ramionami.

Była zbyt zmęczona, żeby kolejny raz wtaczać głaz pod górę.

– Doprowadzasz mnie do obłędu.

– W dobrym sensie?

Ścisnęła jego rękę.

– Niezupełnie.

Roześmiał się, chociaż oboje wiedzieli, że nie żartowała.

– Słyszałaś, że służby bezpieczeństwa aresztowały SpongeBoba na lotnisku? – rzucił.

– Will…

– Mówię poważnie. Podawali to w wiadomościach dziś rano.

Sara jęknęła.

– Obraza moralności?

– To się rozumie samo przez się, jednak główny zarzut był taki, że przyłapano go, jak próbował przemycić na pokład zbyt wiele płynów.

Sara pokręciła głową.

– To okropne.

– Twierdził, że został wrobiony. – Will przerwał dla efektu. – Ale oczywiste jest, że nawet jeśli go porządnie przyciskano, nikt nie suszył mu głowy.

Sara nadal kręciła głową.

– Długo nad tym myślałeś?

Will pochylił się i pocałował ją – to nie było przepraszające cmoknięcie w usta czy szybkie pożegnanie, lecz dłuższy pocałunek znaczący o wiele więcej.

Sara pomyślała przelotnie o tym, że za drzwiami jest cały oddział urazowy i każdy może wejść do pokoju i ich zaskoczyć, lecz Will zaczął całować ją jeszcze namiętniej i wszystko inne przestało się liczyć. Zsunął się z krzesła i ukląkł przed nią. Przysunął się bliżej, wciskając ją w krzesło. Sarze zaczęło kręcić się w głowie.

– Galaretki! – rozległ się wrzask z oddziału.

Sara się wzdrygnęła. Will przysiadł na piętach i otarł usta wierzchem dłoni.

– Wybacz – mruknęła, jakby miała jakiś wpływ na swoich pacjentów. Poprawiła mu kołnierzyk, wygładziła krawat. Czuła jego tętno pulsujące gwałtownie z boku szyi. W tym samym rytmie co jej walące serce. – Pijacy się budzą.

– Ja też lubię galaretkę.

– Will…

– Powinienem jechać do pracy. – Wstał i otrzepał spodnie. – Pamiętaj o tym, co mówiłem, dobra? Nigdzie się nie wybieram. – Uśmiechnął się szeroko. – To znaczy, teraz wyjeżdżam, ale wrócę. Gdy tylko będę mógł. Dobra?

Przyszło jej na myśl tyle rzeczy, które mogłaby mu powiedzieć – że chce, by jej obiecał, że będzie trzymał się z daleka od niebezpieczeństwa, że potrzebuje, by ją zapewnił, że wszystko będzie dobrze. Wiedziała jednak, że te obietnice nic by nie znaczyły i tylko byłyby dla niego ciężarem. Ostatnią rzeczą, jakiej potrzebuje gliniarz znajdujący się na linii ognia, to zastanawianie się nad tym, czy jego dziewczyna to pochwala, czy nie.

Wreszcie powiedziała tylko:

– Dobra.

Uśmiechnął się do niej, ale Sara znów poczuła, że coś jest nie tak. Widziała to w jego oczach – wahanie, niepokój. Jak zwykle Will nie dał jej czasu, żeby mogła go o cokolwiek zapytać.

Gdy otworzył drzwi i wyszedł, mignął jej zatłoczony korytarz. Zaczęły się poranne godziny szczytu. Kakofonia pikających monitorów i maszyn zaczynała się wzmagać. Pacjenci leżeli już na noszach na korytarzu. Ten sam pijak znów domagał się galaretki, a drugi wrzeszczał, żeby ten pierwszy się zamknął i że on też chce galaretkę.

Sara splotła dłonie na kolanach, w milczeniu analizując rozmowę z Willem. Co on tak naprawdę próbował jej powiedzieć? Dlaczego przyjechał do szpitala, skoro wszystko, co mówił, można było przekazać przez telefon? Przynajmniej przyznał, że chodzi o coś jeszcze. Potrafił być taki cholernie tajemniczy, a Sara nie była zbyt dumna, by przyznać, że często czuła się robiona przez niego w balona.

Przyłożyła palce do ust, przywołując dotyk jego warg. Jaki był cel jego odwiedzin? Czy całował ją po to, by mieć pewność, że podczas jego nieobecności o nim nie zapomni? A może chciał oznaczyć swoje terytorium przed wyjazdem z miasta?

Tylko jedna z tych interpretacji była dla niej pochlebna.

Zadzwoniła komórka. Sara szperała przez chwilę w kieszeni, usiłując wymacać wibrujący aparat. Spodziewała się – miała nadzieję – że to Will, ale na wyświetlaczu pojawił się napis „TALLATEGA CO, AL”. W ubiegłym tygodniu Will dzwonił z różnych dziwnych miejsc, ale nigdy z Alabamy.

Odebrała połączenie.

– Halo?

Nie usłyszała odpowiedzi, tylko ciche buczenie.

Spróbowała jeszcze raz. Halo? Nadal nic, buczenie jednak stało się głośniejsze, bardziej zwierzęce niż elektroniczne.

– Halo? – Sara już miała się rozłączyć, ale wbrew rozsądkowi przed oczami stanął jej obraz Willa leżącego na chodniku z ciałem rozpłatanym na dwoje. Podniosła się z krzesła. – Will?

Po drugiej stronie rozległo się jakby dyszenie.

– Halo? – Sara otworzyła drzwi. Wybiegła na korytarz, o mało nie wpadając na jednego z pacjentów. To było śmieszne. Willowi nic się nie stało. Wyszedł stąd niecałe dwie minuty temu. Nadal czuła dotyk jego ust na wargach.

– Halo? – Sara przycisnęła telefon do ucha. – Kto mówi?

– S-s-s-ara? – Kobieta po drugiej stronie z trudem wydobywała głos.

Sara zasłoniła ręką oczy, czując zalewającą ją falę ulgi.

– Tak?

– Tu… tu… przepraszam, ja…

– Nell? – Sara szybko dodała jedno do drugiego, rozpoznając głos licealnej ukochanej swojego męża. Miał dziecko z Darnell Long, ale poza tym niewiele ich łączyło.

– Nell? – powtórzyła Sara. – Nic ci nie jest?

– To Jared! – wykrztusiła tamta. – O Boże!

Sara oparła się o ścianę. Jared, jej pasierb. Sara spotkała go tylko kilka razy. Był policjantem, tak jak jego ojciec.

– Ja nie… – Nell załamał się głos. – Powinnam była…

– Nell, proszę, powiedz, co się…

– Powinnam była cię posłuchać! – wykrzyknęła tamta. – Teraz przez nią… O Boże…

– Posłuchać, w jakiej sprawie… – Sara urwała. Dobrze wiedziała, o kim mówi Nell.

O Lenie Adams.

Mąż Sary szkolił Lenę tuż po akademii, wziął ją pod swoje skrzydła i awansował na detektywa.

A w zamian za zaufanie, jakie okazał jej Jeffrey Tolliver, Lena Adams doprowadziła do tego, że został zabity.

Nell szlochała.

– O Boże, Saro! Proszę!

– Nell – zdołała wtrącić Sara, z trudem oddychając – powiedz mi, powiedz, co się stało.

Nell była jednak zbyt rozhisteryzowana, żeby mówić z sensem.

– Dlaczego cię nie słuchałam? Dlaczego się nie sprzeciwiłam? Nie zakazałam tego? Dlaczego nie… – Jej słowa rozpłynęły się w rozdzierającym jęku.

Sara zmusiła się, by odetchnąć głęboko. Czuła, że pierś jej drży, trzęsą się ręce. Dygotała z przerażenia.

– Nell, proszę, po prostu powiedz, co się stało.

* * *

koniec darmowego fragmentu

zapraszamy do zakupu pełnej wersji

Warszawskie Wydawnictwo Literackie

MUZA SA

ul. Marszałkowska 8

00-590 Warszawa

tel. 22 6211775

e-mail: info@muza.com.pl

Dział zamówień: 22 6286360

Księgarnia internetowa: www.muza.com.pl

Wersja elektroniczna: MAGRAF s.c., Bydgoszcz

KSIĄŻKI TEGO AUTORA

Układanka Dobra córka Ostatnie tchnienie Serce jak lód Ofiara Miasto glin 

POLECANE W TEJ KATEGORII

Alienista Zamęt Mężczyzna, który gonił swój cień Przeklęty prom Szóste okno Belfer