Ripper. Gra o życie

Ripper. Gra o życie

Autorzy: Isabel Allende

Wydawnictwo: Muza

Kategorie: Kryminał / sensacja

Typ: e-book

Formaty: MOBI EPUB

Ilość stron: 492

Cena książki papierowej: 39.99 zł

cena od: 31.99 zł

Akcja powieści toczy się w Kaliforni, w 2012 roku. Sześćdziesięcioczteroletni mężczyzna i piątka nastolatków mieszkających w różnych częściach świata grają przez Internet w „Rippera”, grę fabularną, w której poszukują tajemniczego mordercy, tytułowego Kuby Rozpruwacza. Łączy ich fascynacja ciemną stroną natury ludzkiej. Pod wpływem przepowiedni astrologicznej o rzekomo nadchodzącej „krwawej łaźni” ripperowcy zaczynają się interesować morderstwami popełnianymi w San Francisco i stopniowo przekształcają zabawę w prawdziwe, wielowątkowe śledztwo, równoległe do dochodzenia prowadzonego przez policję. Potrzebne informacje zdobywają w Internecie, w mediach i - dzięki powiązaniom rodzinnym - bezpośrednio od policji. Kiedy w tajemniczych okolicznościach znika matka jednej z uczestniczek „Rippera”, intelektualna zagadka nabiera zupełnie innego charakteru. Szóstka graczy i ich przyjaciele rozpoczynają dramatyczny wyścig z czasem, by uratować jej życie. I to bez udziału aparatu policyjnego, który mimo swoich ogromnych możliwości zawsze jest o krok za nimi.
Autorka maluje obraz ekscentrycznego środowiska skupionego wokół Kliniki Holistycznej, ośrodka medycyny alternatywnej: uzdrowicieli, specjalistów od reiki, aromaterapii i akupunktury, czyścicieli karmy, homeopatów, masażystów, astrologów, adeptów New Age. Wątek kryminalny przeplata się z barwnymi opisami bohaterów powieści: nastoletniej, obdarzonej niezwykłą inteligencją dziwaczki żyjącej we własnym świecie, zarozumiałego szefa Wydziału Zabójstw policji San Francisco, stukniętej astrolożki, egzaltowanego kelnera z włoskiej kawiarni czy pobożnej meksykańskiej matrony.

„Ripper” jest też okazją do refleksji na temat amerykańskich operacji wojskowych w Iraku i Afganistanie, sposobów prowadzenia współczesnej wojny, odpowiedzialności jednostki za zabijanie i konsekwencji w postaci inwalidztwa, ucieczki w nałóg i urazów psychicznych, które pozostają żołnierzom na całe życie.

Jak w przypadku każdej powieści Isabel Allende, jest to również historia o miłości, w jej skrajnych odmianach: miłości prawdziwej, głębokiej, zdolnej do największych poświęceń, i tej patologicznej, egoistycznej, która może doprowadzić nawet do zbrodni.
Tytuł oryginału: Ripper

Projekt okładki: Paweł Panczakiewicz/PANCZAKIEWICZ ART.DESIGN

Redaktor prowadzący: Małgorzata Burakiewicz

Redakcja techniczna: Zbigniew Katafiasz

Skład wersji elektronicznej: Robert Fritzkowski

Korekta: Grażyna Muszyńska

Zdjęcia wykorzystane na okładce

© iStockphoto.com/Bliznetsov

© aseng1990 – Fotolia.com

© Isabel Allende, 2014

All rights reserved

© for the Polish edition by MUZA SA, Warszawa 2014

© for the Polish translation by Joanna Ostrowska and Grzegorz Ostrowski

ISBN 978-83-7758-588-7

Warszawskie Wydawnictwo Literackie

MUZA SA

Warszawa 2014

Wydanie I

FRAGMENT

Williamowi C. Gordonowi,

mojemu wspólnikowi w miłości i zbrodni.

Dziękuję

Isabel

Spis treści

* * *

Styczeń

Poniedziałek, 2

Wtorek, 3

Środa, 4

Czwartek, 5

Sobota, 7

Niedziela, 8

Poniedziałek, 9

Wtorek, 10

Środa, 11

Piątek, 13

Niedziela, 15

Poniedziałek, 16

Piątek, 20

Niedziela, 22

Środa, 25

Czwartek, 26

Sobota, 28

Poniedziałek, 30

Wtorek, 31

Luty

Czwartek, 2

Sobota, 4

Niedziela, 5

Wtorek, 7

Piątek, 10

Sobota, 11

Poniedziałek, 13

Wtorek, 14

Czwartek, 16

Piątek, 17

Sobota, 18

Niedziela, 19

Poniedziałek, 20

Piątek, 24

Sobota, 25

Wtorek, 28

Marzec

Piątek, 2

Niedziela, 4

Poniedziałek, 5

Piątek, 9

Niedziela, 11

Sobota, 17

Poniedziałek, 19

Sobota, 24

Poniedziałek, 26

Sobota, 31

Kwiecień

Niedziela, 1

Wtorek, 3

Środa, 4

Czwartek, 5

Piątek, 6

Epilog

Sobota, 25 sierpnia 2012 roku

Podziękowania

* * *

Moja mama jeszcze żyje, ale w Wielki Piątek o północy zostanie zamordowana, ostrzegła Amanda Martín nadinspektora, a ten nie zakwestionował jej słów, bo dziewczyna już udowodniła, że wie więcej od niego i od wszystkich jego kolegów z Wydziału Zabójstw. Kobietę przetrzymywano gdzieś w rejonie zatoki San Francisco, na obszarze o powierzchni osiemnastu tysięcy kilometrów kwadratowych. Mieli mało czasu, by odnaleźć ją żywą, a on nie wiedział, od czego zacząć poszukiwania. Dzieciaki nazwały pierwsze zabójstwo „zbrodnią z kijem bejsbolowym w niestosownym miejscu”, żeby nie upokarzać ofiary bardziej dosłownym określeniem. Była ich szóstka: piątka nastolatków i starszy mężczyzna. Za pośrednictwem swoich komputerów grali w grę fabularną o nazwie Ripper.

Trzynastego października 2011 roku o ósmej piętnaście rano uczniowie czwartej klasy publicznej podstawówki Golden Hills w San Francisco wbiegli do sali gimnastycznej dopingowani gwizdkiem stojącego w drzwiach nauczyciela wuefu.

W dużej, nowoczesnej i dobrze wyposażonej sali, wybudowanej dzięki hojności jednego z byłych uczniów, który dorobił się fortuny za sprawą bańki spekulacyjnej na rynku nieruchomości, organizowano również uroczystości na zakończenie roku szkolnego oraz widowiska muzyczne i teatralne.

Teraz właśnie dzieci, biegnąc jedno za drugim, miały wykonać w ramach rozgrzewki dwa pełne okrążenia boiska do koszykówki, ale zatrzymały się na środku na widok nieoczekiwanego znaleziska. Przez kozioł gimnastyczny był przewieszony mężczyzna w spodniach zsuniętych do kostek, z gołym tyłkiem i kijem bejsbolowym wbitym w odbyt. Zdumione dzieci otoczyły ciało. Jakiś dziewięciolatek, śmielszy od kolegów, schylił się, przesunął palcem wskazującym po ciemnej plamie na podłodze i stwierdził, że skoro nie jest to czekolada, musi chodzić o zaschniętą krew. W tym czasie inny chłopiec schował do kieszeni podniesioną z podłogi łuskę po kuli, żeby wymienić ją na przerwie na komiks pornograficzny, a jakaś smarkula filmowała zwłoki swoją komórką. Trener, który dalej dmuchał w gwizdek przy każdym wydechu, podbiegł w podskokach do kozła, a gdy jego oczom ukazał się widok czegoś, co wcale nie wyglądało na żart, dostał ataku histerii. Wywołany przez uczniów harmider ściągnął innych nauczycieli. Pokrzykując i popychając dzieci, wyprowadzili je z sali, wywlekli z niej trenera, wyciągnęli kij bejsbolowy, położyli ciało na podłodze i dopiero wtedy odkryli krwawą dziurę pośrodku czoła mężczyzny. Nakryli zwłoki kilkoma bluzami, zamknęli drzwi i czekali na policję, która przyjechała już po dziewiętnastu minutach. Do tego czasu miejsce zbrodni zostało tak zadeptane, że nie sposób było dokładnie określić, co się tam naprawdę wydarzyło.

Nieco później, na swojej pierwszej konferencji prasowej nadinspektor Bob Martín poinformował, że ofiara została zidentyfikowana. Był nią Ed Staton, czterdziestodziewięcioletni ochroniarz pracujący w szkole. „O co chodzi z tym kijem bejsbolowym?”, krzyknął jakiś dociekliwy dziennikarz. Nadinspektor, niezadowolony, że wyciekł ów szczegół, uwłaczający Edowi Statonowi i kompromitujący dla placówki oświatowej, odpowiedział, że trzeba zaczekać na sekcję zwłok. „Czy jest jakiś podejrzany? Czy ochroniarz był gejem?” Ignorując grad pytań, Bob Martín zakończył konferencję, ale wcześniej zapewnił, że Wydział Zabójstw będzie informował prasę w miarę postępów śledztwa, które zostało wszczęte natychmiast i którym osobiście kieruje.

Poprzedniego wieczoru grupa uczniów ostatniej klasy miała w sali gimnastycznej próbę komedii muzycznej przygotowywanej na Halloween, coś o zaświatach, zombie i rock and rollu, ale o tym, co zaszło, dowiedzieli się dopiero dzień później. Około północy, czyli w czasie, kiedy według wyliczeń policji popełniono zbrodnię, w budynku szkoły nie było już nikogo i tylko trzej członkowie zespołu rockowego ładowali na parkingu instrumenty do furgonetki. Oni ostatni widzieli Eda żywego. Zeznali, że strażnik pozdrowił ich ruchem ręki i odjechał małym samochodem około wpół do pierwszej. Dzieliła ich pewna odległość od Statona, a parking nie ma oświetlenia, ale byli pewni, że w blasku księżyca rozpoznali uniform ochroniarza, natomiast nie zdołali ustalić koloru ani marki samochodu. Nie potrafili też powiedzieć, czy w środku siedział ktoś jeszcze, policja jednak doszła do wniosku, że auto nie należało do ofiary, bo perłowoszara terenówka ochroniarza stała kilka metrów od furgonetki muzyków. Śledczy założyli wstępnie, że Staton odjechał z kimś, kto na niego czekał, a potem wrócił do szkoły po swój samochód.

Podczas drugiego spotkania z prasą szef Wydziału Zabójstw wyjaśnił, że dyżur ochroniarza kończył się o szóstej rano i że nadal nieznany jest powód, dla którego wyszedł tamtej nocy ze szkoły, a potem wrócił do budynku, gdzie czekała go śmierć. Córka nadinspektora, Amanda Martín, która słyszała tę wypowiedź w telewizji, zadzwoniła do ojca, żeby sprostować: na Eda Statona nie czekała śmierć, czekał na niego morderca.

To pierwsze zabójstwo pchnęło graczy w Rippera ku czemuś, co miało stać się ich niebezpieczną obsesją. Piątka nastolatków stawiała sobie te same pytania co policja: gdzie był ochroniarz w krótkim czasie od momentu, kiedy widzieli go muzycy, do chwili swojej śmierci? Jak wrócił? Dlaczego się nie bronił, zanim strzelono mu w czoło? Co znaczył kij bejsbolowy wbity w tak intymne miejsce?

Możliwe, że Ed Staton zasłużył na taki koniec, ale dzieciaków nie interesował aspekt moralny sprawy, trzymały się ściśle faktów. Do tej pory gra fabularna ograniczała się do fikcyjnych zbrodni popełnionych w dziewiętnastym wieku w wiecznie spowitym gęstą mgłą Londynie, gdzie bohaterowie stawiali czoło złoczyńcom uzbrojonym w siekierę czy w szpikulec do lodu albo innym typowym mącicielom spokoju obywateli. Nabrała bardziej realistycznego charakteru, kiedy uczestnicy zaakceptowali propozycję Amandy Martín, by zbadać, co wydarzyło się w San Francisco, również pogrążonym we mgle. Jakiś czas wcześniej słynna astrolożka Celeste Roko przepowiedziała krwawą łaźnię w mieście, Amanda postanowiła więc wykorzystać tę jedyną w swoim rodzaju okazję i wystawić na trudną próbę sztukę przepowiadania. Namówiła do udziału ripperowców i swojego najlepszego przyjaciela, Blake’a Jacksona (który przypadkowo był również jej dziadkiem), nie podejrzewając, że zabawa przybierze brutalny obrót, a jej matka, Indiana Jackson, stanie się jedną z ofiar.

Gracze stanowili dobraną grupę freaków rozrzuconych po całym świecie, którzy komunikowali się ze sobą przez internet; mieli za zadanie odnaleźć i zniszczyć tajemniczego Kubę Rozpruwacza, pokonując przeszkody i nieprzyjaciół pojawiających się na ich drodze. Amanda, będąca mistrzynią gry, planowała każdą przygodę w zależności od zdolności i ograniczeń postaci stworzonych przez graczy jako ich alter ego.

Pewien chłopak z Nowej Zelandii, sparaliżowany w wyniku wypadku i skazany na wózek inwalidzki, obdarzony otwartym umysłem, który pozwalał mu wędrować po świecie fantazji i zdolny był poruszać się zarówno w przeszłości jak i w przyszłości, wszedł w rolę sprytnej i ciekawskiej Cyganki Esmeraldy. Samotny i nieśmiały nastolatek z New Jersey, mieszkający z matką, który w ciągu ostatnich dwóch lat wychodził ze swojego pokoju tylko po to, żeby pójść do ubikacji, był sir Edmondem Paddingtonem, angielskim pułkownikiem w stanie spoczynku, aroganckim macho, bardzo przydatnym w grze z racji wiedzy na temat broni i strategii wojskowych. W Montrealu mieszkała dziewiętnastoletnia dziewczyna, która spędziła swoje krótkie życie w klinikach, gdzie leczono ją z zaburzeń odżywiania; stworzyła postać Abathy, medium obdarzonego zdolnością czytania w myślach, przywoływania wspomnień i komunikowania się z duchami. Pewien trzynastoletni Afroamerykanin, sierota o ilorazie inteligencji 156, stypendysta akademii w Reno dla wybitnie uzdolnionych dzieci, wybrał dla siebie postać Sherlocka Holmesa, jako że dedukowanie i wyciąganie wniosków przychodziło mu bez najmniejszego wysiłku.

Amanda nie miała własnej postaci. Przypadło jej w udziale kierowanie grą i pilnowanie, by przestrzegano zasad, ale w sprawie krwawej łaźni pozwoliła sobie na dokonanie drobnych zmian. Na przykład przeniosła akcję, która tradycyjnie rozgrywała się w Londynie w roku 1888, do San Francisco w roku 2012. Poza tym wbrew regulaminowi przydzieliła sobie pomocnika, pachołka imieniem Kabel, tępawego garbusa, posłusznego i lojalnego, który wykonywał nawet najbardziej niedorzeczne polecenia. Uwagi jej dziadka nie umknął fakt, że imię pachołka jest anagramem słowa Blake. Sześćdziesięcioczteroletni Blake Jackson był już za stary na dziecinne zabawy, ale grał w Rippera, żeby spędzać z wnuczką czas nie tylko na oglądaniu horrorów, rozgrywaniu partii szachów czy rozwiązywaniu zagadek logicznych, które sobie wzajemnie zadawali; czasami, po zasięgnięciu rady kilku przyjaciół, wykładowców filozofii i matematyki na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley, udawało mu się rozwiązać którąś z nich.

Styczeń

Poniedziałek, 2

Ryan Miller leżał na brzuchu na stole do masażu i przysypiał pod wpływem dobroczynnych ruchów dłoni Indiany Jackson, adeptki pierwszego stopnia inicjacji reiki, metody rozpowszechnionej przez japońskiego buddystę Mikao Usui w 1922 roku. Miller wiedział – bo przeczytał na ten temat ponad sześćdziesiąt stron – że nie ma naukowych dowodów na skuteczność reiki, ale podejrzewał, że musi ono zawierać w sobie jakąś tajemną moc, skoro na konferencji biskupów katolickich Stanów Zjednoczonych w 2009 roku uznano je za niebezpieczne dla zdrowia duchowego chrześcijan.

Indiana Jackson zajmowała gabinet numer osiem na pierwszym piętrze słynnej Kliniki Holistycznej w samym sercu North Beach, włoskiej dzielnicy San Francisco. Drzwi były w kolorze indygo, który oznacza życie duchowe, a ściany jasnozielone, w kolorze zdrowia. Tabliczka zapowiadała pochyłą czcionką „Indiana, uzdrowicielka”, a poniżej wymieniono jej metody: masaż intuicyjny, reiki, magnesy, kryształy, aromaterapia. Na ścianie malutkiej poczekalni wisiała krzykliwa tkanina kupiona w jakimś sklepie azjatyckim, z wizerunkiem bogini Szakti, zmysłowej dziewczyny o czarnych włosach ubranej na czerwono i okrytej złotą biżuterią, z mieczem w prawej dłoni i kwiatem w lewej. Bogini miała kilka ramion i dłoni trzymających inne symbole jej władzy, od instrumentu muzycznego po coś, co na pierwszy rzut oka przypominało telefon komórkowy. Indiana była do tego stopnia fanatyczką Szakti, że chciała nazywać się tak jak ona, ale ojciec, Blake Jackson, przekonał ją, że do wysokiej, pulchnej Amerykanki wyglądającej jak nadmuchiwana lalka nie pasuje imię hinduskiej bogini.

Ryan Miller był nieufny ze względu na charakter swojej pracy i z powodu odbytej służby w wojsku, mimo to poddał się zabiegom Indiany, a po zakończeniu każdej sesji wychodził głęboko wdzięczny, lekki i zadowolony. Zawdzięczał to efektowi placebo i miłosnemu zapałowi, jak twierdził jego przyjaciel Pedro Alarcón, albo wyrównaniu czakr, jak zapewniała Indiana. Ta godzina spokoju była najlepszym, co go spotykało w jego samotnym życiu. Zaznawał więcej intymności podczas terapeutycznej sesji z Indianą niż podczas skomplikowanych igraszek seksualnych z Jennifer Yang, najbardziej wytrwałą z jego kochanek. Był wysokim, krzepkim mężczyzną, miał szyję i kark zapaśnika, ramiona grube i twarde jak pnie, eleganckie, niezwykle zadbane dłonie, włosy ciemne, obcięte na jeża i poprzetykane siwizną, zęby zbyt białe jak na własne, jasne oczy, krzywy nos i trzynaście widocznych blizn, łącznie z kikutem. Indiana Jackson podejrzewała, że ma ich więcej, ale nie widziała go bez bokserek. Jeszcze nie.

– Jak się czujesz? – spytała uzdrowicielka.

– Cudownie. Przez ten zapach deseru zrobiłem się głodny.

– To olejek z esencją pomarańczową. Skoro stroisz sobie z tego żarty, to naprawdę nie wiem, po co tu przychodzisz.

– Po to, żeby cię zobaczyć, a po cóż by innego.

– W takim razie to nie dla ciebie – odparła poirytowana.

– Nie widzisz, Indi, że tylko żartuję?

– Pomarańcza pachnie młodością i radością, tym, czego ci brakuje, Ryanie. Reiki jest tak potężne, że adepci drugiego stopnia mogą leczyć na odległość, nie widząc pacjenta, ale żeby do tego dojść, musiałabym studiować dwadzieścia lat w Japonii.

– Nawet nie próbuj. Bez ciebie to byłby kiepski interes.

– Uzdrawianie to nie jest interes!

– Z czegoś trzeba żyć. Bierzesz mniej niż twoi koledzy po fachu z Kliniki Holistycznej. Wiesz, ile kosztuje na przykład sesja akupunktury u Yumiko?

– Nie wiem, i to nie moja sprawa.

– Prawie dwa razy tyle co wizyta u ciebie. Zgódź się, żebym ci płacił więcej – nalegał Miller.

– Wolałabym, żebyś w ogóle nie płacił, bo jesteś moim przyjacielem, ale wiem, że jeśli mi nie zapłacisz, na pewno już nie wrócisz. Ty nie możesz być niczego nikomu winien, grzeszysz dumą.

– Tęskniłabyś za mną?

– Nie, bo widywalibyśmy się na mieście, jak zwykle, ale ty byś za mną tęsknił. Przyznaj, że moje zabiegi ci pomagają. Przypomnij sobie, jak cierpiałeś, kiedy przyszedłeś pierwszy raz. W przyszłym tygodniu zrobimy sesję z magnesami.

– I masaż, mam nadzieję. Masz dłonie anioła.

– Dobrze, masaż też. I ubierz się wreszcie, bo czeka już następny pacjent.

– Nie wydaje ci się dziwne, że prawie wszyscy twoi klienci to mężczyźni? – zapytał Miller, schodząc ze stołu.

– Nie wszyscy, są też kobiety, dzieci i pudel chory na reumatyzm.

Miller był przekonany, że jeśli pozostali klienci płci męskiej są tacy jak on, z pewnością płacą za to, żeby z nią pobyć, a nie dlatego, że wierzą w jej dziwaczne metody leczenia. To był jedyny powód, dla którego przyszedł pierwszy raz po poradę do gabinetu numer osiem. Powiedział o tym Indianie w trakcie trzeciej sesji, żeby uniknąć nieporozumień, a także dlatego, że początkowe zauroczenie przerodziło się w pełną szacunku sympatię. Ona wybuchnęła śmiechem, bo trochę już do tego przywykła, i powiedziała, że za dwa, trzy tygodnie, kiedy zobaczy rezultaty, zmieni zdanie. Ryan założył się o kolację w swojej ulubionej restauracji: „Jeśli mnie wyleczysz, płacę ja, jeśli nie – płacisz ty”, powiedział w nadziei, że zobaczy się z nią w otoczeniu bardziej sprzyjającym rozmowie niż dwa pokoiki pilnowane przez wszechwiedzącą Szakti.

Poznali się w 2009 roku na jednej z krętych ścieżek parku stanowego imienia Samuela P. Taylora, wijącej się między prastarymi wysokimi na sto metrów sekwojami. Indiana wraz z rowerem przeprawiła się promem przez zatokę San Francisco i zeszła na ląd w hrabstwie Marin. Przejechała kilka kilometrów dzielących ją od parku, chciała tam potrenować przed wyścigiem etapowym do Los Angeles, w którym zamierzała wziąć udział za parę tygodni. Wcześniej zaliczała uprawianie sportu do czynności zbytecznych, a utrzymanie formy nie należało do jej priorytetów, ale tym razem chodziło o kampanię przeciwko AIDS, w której chciała uczestniczyć jej córka Amanda, a ona nie mogła pozwolić, by pojechała tam sama.

Kobieta przystanęła na chwilę, żeby napić się wody, z jedną stopą na ziemi, nie zsiadając z roweru, kiedy przebiegł obok niej Ryan Miller z Attylą na smyczy. Nie widziała psa, zobaczyła go dopiero, kiedy był tuż obok, i tak się wystraszyła, że upadła razem z rowerem. Ryan pomógł jej wstać, nie przestając przepraszać, próbował wyprostować skręcone koło, a ona otrzepywała się z kurzu, bardziej zainteresowana Attylą niż swoimi stłuczeniami, bo nigdy dotąd nie widziała tak brzydkiego zwierzaka. Był pokryty przecinającymi się bliznami, miał łyse placki na piersi, pysk, w którym brakowało kilku zębów, za to wystawały z niego dwa metalowe kły, co upodabniało psa do Drakuli; jedno ucho miał krótsze, jakby przycięte nożyczkami. Podrapała go po łbie ze współczuciem i chciała pocałować w nos, ale Miller powstrzymał ją gwałtownym ruchem.

– Nie! Nie zbliżaj do niego twarzy. Attyla jest psem bojowym – ostrzegł ją.

– Jaka to rasa?

– Malinois belgijski z rodowodem. Psy tej rasy są inteligentniejsze i silniejsze od owczarków niemieckich. Mają prosty kręgosłup, więc nie nękają ich problemy z biodrami.

– Co się stało temu biedakowi?

– Przeżył wybuch miny – poinformował Miller, mocząc chusteczkę w strumyku. Tydzień wcześniej widział tu łososie skaczące pod prąd w trakcie mozolnej wędrówki na tarło.

Podał Indianie zmoczoną szmatkę, żeby otarła sobie skaleczenia na nogach. Miał na sobie długie spodnie od dresu, sportową bluzę i wyglądającą jak pancerz kamizelkę, która – jak wyjaśnił – ważyła dwadzieścia kilo i służyła do trenowania. Kiedy stawał do zawodów bez niej, wydawało mu się, że płynie w powietrzu. Usiedli między grubymi korzeniami drzewa, żeby porozmawiać, pilnowani przez psa, który uważnie obserwował każdy gest mężczyzny, jakby czekał na rozkaz, a od czasu do czasu przysuwał nos do kobiety, by dyskretnie ją obwąchać. Zapadał ciepły wieczór, pachnący sosnami i próchnicą, oświetlony promieniami słońca, które jak włócznie przebijały korony drzew. Słychać było ptaki, bzyczenie komarów, szmer wody na kamieniach strumienia i szum lekkich powiewów wiatru. Idealna sceneria dla pierwszego spotkania w romantycznej powieści.

Miller służył w Navy SEALs, siłach specjalnych wykonujących najbardziej tajne i niebezpieczne misje. Należał do SEAL Team 6, oddziału, który w maju 2011 roku miał przeprowadzić atak na rezydencję Osamy bin Ladena w Pakistanie. Jeden z jego dawnych towarzyszy zabije przywódcę Al-Kaidy, o czym wtedy Miller nie miał jeszcze pojęcia, nastąpiło to bowiem dopiero dwa lata później. Nikt nie mógł tego przewidzieć z wyjątkiem Celeste Roko, która badała planety. Miller przeszedł w stan spoczynku w 2007 roku po utracie nogi w akcji, ale, jak powiedział Indianie, kalectwo nie przeszkadzało mu brać udziału w zawodach triatlonowych. Ponieważ do tej pory zwracała na niego mniejszą uwagę niż na psa, nie dostrzegła, że jedna jego noga kończy się adidasem, a druga zakrzywioną szyną.

– To Flex-Foot Cheetah, wykorzystująca mechanizm ruchu geparda, najszybszego kota na świecie – powiedział, pokazując protezę.

– Jak jest mocowana?

Podniósł nogawkę, żeby obejrzała opasany kikut.

– Jest z włókna węglowego, lekka i tak doskonała, że Oscarowi Pistoriusowi z RPA, któremu amputowano obie nogi, próbowali uniemożliwić start na olimpiadzie, bo miał przewagę nad innymi biegaczami. Ten model służy do biegania. Mam też protezy do chodzenia i do jazdy na rowerze – powiedział były żołnierz i dodał z odcieniem pychy, że to najnowsze zdobycze technologii.

– Boli cię?

– Czasami, ale są inne rzeczy, które bolą bardziej.

– Na przykład?

– Wspomnienia z przeszłości. Ale dosyć już mówienia o mnie. Opowiedz coś o sobie.

– Nie mam nic równie ciekawego jak bioniczna noga, a mojej jedynej blizny nie mogę ci pokazać. Kiedy byłam mała, usiadłam na drucie kolczastym – wyznała Indiana.

Czas upłynął Indianie i Ryanowi na rozmowie na różne tematy pod bacznym okiem Attyli. Przedstawiła się, mówiąc pół żartem, pół serio, że jej znakiem zodiaku są Ryby, szczęśliwym numerem ósemka, planetą rządzącą Neptun, żywiołem woda, a kamieniami szlachetnymi półprzezroczysty kamień księżycowy, który wskazuje drogę intuicji, i akwamaryn kierujący wizjami, rozjaśniający umysł i otwierający na dobro. Nie zamierzała uwodzić Millera, bo od czterech lat była zakochana w niejakim Alanie Kellerze i wybrała wierność, ale gdyby chciała, z łatwością sprowadziłaby rozmowę na Szakti, boginię piękna, seksu i płodności. Wzmianka o tych atrybutach przełamywała powściągliwość każdego mężczyzny (Indiana była heteroseksualna), jeśli jej wybujałe kształty okazywały się niewystarczające, uzdrowicielka pomijała jednak milczeniem informację, że Szakti jest również boską matką, pierwotną energią i świętą mocą kobiecą, ponieważ działała na panów zniechęcająco.

Na ogół Indiana nie udzielała wyjaśnień na temat swojej pracy, bo nieraz trafiła na cynika, który z życzliwą miną słuchał, kiedy mówiła o energii kosmicznej, a jednocześnie zaglądał jej w dekolt. Ponieważ jednak komandos budził jej zaufanie, przedstawiła mu skróconą wersję swoich metod, choć opisane słowami nawet jej samej wydały się niezbyt przekonujące. Miller pomyślał, że są bliższe vodou niż medycynie, ale udał wielkie zainteresowanie, bo był to dogodny pretekst, by znów się z nią spotkać. Wspomniał o skurczach, które nękały go nocami i czasem paraliżowały w trakcie biegu, a ona zaleciła mu masaże lecznicze oraz koktajle bananowe z dodatkiem kiwi. Spędzili czas tak miło, że dopiero kiedy zaczęło zachodzić słońce, zdała sobie sprawę, że spóźni się na prom do San Francisco. Zerwała się na równe nogi i szybko pożegnała, ale on zaproponował, że ją odwiezie, bo mieszkali w tym samym mieście, a jego furgonetka stała przy wejściu do parku. Samochód miał silnik o przesadnie dużej mocy, opony grube jak w ciężarówce, kratkę na dachu i bagażnik na rowery. W środku leżała pluszowa poduszka dla psa, różowa, z pomponami, której nie wybrał ani on, ani Attyla; podarowała ją kochanka Millera, Jennifer Yang, w przypływie chińskiego humoru.

Trzy dni później Miller przyszedł do Kliniki Holistycznej wyłącznie po to, żeby zobaczyć się z kobietą od roweru, której nie potrafił wybić sobie z głowy. Indiana w niczym nie przypominała zwykłych obiektów jego erotycznych fantazji, preferował małe Azjatki odpowiadające stereotypowi: skóra koloru kości słoniowej, jedwabiste włosy i żałośnie chude ciało. Jennifer Yang była do tego ambitna, zajmowała kierownicze stanowisko w banku. Indiana natomiast reprezentowała typ wysokiej, zdrowej, szczerej Amerykanki, z tych, które zwykle go nudziły, ale uznał, że ta z jakiegoś powodu ma nieodparty urok. Opisał ją Pedrowi Alarconowi jako „kobietę obfitą i apetyczną”, przymiotnikami pasującymi bardziej do jedzenia o wysokiej zawartości cholesterolu, czego kolega nie omieszkał mu uświadomić. Krótko potem Miller przedstawił ją Alarconowi osobiście, a ten wyraził opinię, że Indiana posiada nieco komiczną zmysłowość kochanek chicagowskich gangsterów z filmów lat sześćdziesiątych, z tą swoją bujną piersią sopranistki, długimi blond włosami i nadmiarem krzywizn i rzęs, Ryan jednak nie kojarzył żadnej takiej kinowej gwiazdy.

Klinika Holistyczna wprawiła Millera w zakłopotanie. Oczekiwał czegoś bardziej buddyjskiego, a zobaczył brzydki dwupiętrowy budynek w kolorze guacamole. Nie wiedział, że zbudowano go w 1930 roku, że w czasach swojej świetności stanowił atrakcję turystyczną z powodu stylu art déco i witraży inspirowanych twórczością Klimta i że w czasie trzęsienia ziemi w 1989 roku stracił swój dumny wygląd, kiedy dwa witraże zostały rozbite, a dwa ocalałe sprzedano na licytacji. W okna wprawiono ziarniste szkło w kolorze kurzej kupy, jakie zwykle widuje się w fabrykach guzików albo w koszarach. W trakcie którejś źle zaplanowanej przebudowy, jednej z wielu, podłogi z biało-czarnego marmuru w geometryczne wzory zastąpiono plastikowym tworzywem łatwiejszym do czyszczenia. Ozdobne kolumny z zielonego granitu sprowadzone z Indii i podwójne drzwi z czarnej laki sprzedano jakiejś tajlandzkiej restauracji. Zostały tylko poręcze z kutego żelaza na schodach i dwa stylowe żyrandole, które na pewno podzieliłyby los kolumn i drzwi, gdyby były autentycznymi dziełami Lalique’a. Szeroki, niegdyś dobrze oświetlony hol skrócono o kilka metrów, stawiając mur odgradzający portiernię, by zyskać dodatkowe pomieszczenia biurowe, przez co hol zamieniono w tonącą w półmroku pieczarę. Miller przyszedł jednak w porze, kiedy słońce świeciło wprost w żółtawe szyby i na magiczne pół godziny wnętrze przybierało kolor bursztynu, ze ścian jakby sączył się karmel i korytarz na krótko odzyskiwał część swojego dawnego dostojeństwa.

Mężczyzna wszedł na górę, do lokalu numer osiem, gotów poddać się każdemu, nawet najbardziej ekstrawaganckiemu zabiegowi. Spodziewał się Indiany przebranej za kapłankę, ale ona przyjęła go w lekarskim fartuchu i białych drewniakach, a włosy miała związane na karku gumką. Żadnych czarów. Kazała mu wypełnić długi formularz, wyciągnęła go na korytarz, żeby zobaczyć, jak chodzi do przodu i do tyłu, potem zaprowadziła do pokoju zabiegowego, kazała mu się rozebrać do bokserek i położyć na stole. Po oględzinach stwierdziła, że ma jedno biodro wyżej od drugiego i skrzywiony kręgosłup, co nie dziwiło u człowieka z jedną nogą. Powiedziała też, że jego energia została zablokowana na wysokości przepony, że ma zgrubienia w ramionach i w szyi, wszystkie mięśnie napięte i sztywny kark i że znajduje się w niewytłumaczalnym stanie czujności. Innymi słowy, w dalszym ciągu jest komandosem Navy SEALs.

Indiana zapewniła go, że może mu pomóc, stosując niektóre ze swoich metod, ale żeby one przyniosły efekt, on musi nauczyć się rozluźniać. Zaleciła mu akupunkturę u Yumiko Sato, swojej sąsiadki, drugie drzwi po lewej, i nie pytając go o zgodę, chwyciła za telefon i umówiła mu spotkanie z mistrzem qigong z Chinatown, pięć przecznic od Kliniki Holistycznej. Uległ, żeby sprawić jej przyjemność, i w obu przypadkach został mile zaskoczony. Yumiko Sato była osobą w nieokreślonym wieku, miała nieokreśloną płeć, taką samą wojskową fryzurę jak on, grube szkła, delikatne palce tancerki i zachowywała śmiertelną powagę. Zmierzyła mu puls i postawiła diagnozę, dochodząc do tych samych wniosków co Indiana. Ostrzegła, że akupunkturę stosuje się w leczeniu bólu fizycznego, ale nie przynosi ona ulgi sumieniu. Wystraszony Miller pomyślał, że źle ją zrozumiał. To zdanie bardzo go zaintrygowało i kilka miesięcy później, kiedy nabrali do siebie zaufania, odważył się zapytać, co chciała przez to powiedzieć. Yumiko Sato odparła beznamiętnie, że tylko głupcom nie dokucza sumienie.

Qigong z mistrzem Xai, pochodzącym z Laosu starcem o szczęśliwym wyrazie twarzy i brzuchu sybaryty, okazał się dla Millera objawieniem, idealnym połączeniem równowagi, oddychania, ruchu i medytacji, dokładnie tym, czego potrzebowały jego ciało i umysł. Włączył qigong do swoich codziennych ćwiczeń.

Skurcze nie ustąpiły po trzech tygodniach, jak obiecała Indiana, ale Miller skłamał, żeby zapłacić rachunek za kolację, bo wydawało mu się oczywiste, że jej sytuacja materialna graniczy z ubóstwem. Przytulna i gwarna restauracja, kuchnia wietnamska z wpływami francuskimi i butelka kalifornijskiego pinot noir Flowers pomogły w nawiązaniu przyjaźni, która stała się jego najcenniejszym skarbem. Zawsze żył w otoczeniu mężczyzn, jego prawdziwą rodziną było piętnastu komandosów, z którymi trenował jako dwudziestolatek, a później dzielił wysiłek fizyczny, strach i podniecenie, jakie wywoływała walka, oraz nudę bezczynnie spędzanych godzin. Wielu z tych towarzyszy nie widział od lat, innych od miesięcy, ale ze wszystkimi utrzymywał kontakty. Zawsze będą mu braćmi.

Zanim stracił nogę, jego relacje z kobietami były proste, cielesne, sporadyczne i tak krótkie, że twarze i ciała zlewały się w jedną całość, dość podobną do Jennifer Yang. To były przypadkowe kobiety i nawet jeśli w którejś się zakochał, ich związek nie trwał długo, bo jego styl życia, ciągłe przenosiny z miejsca na miejsce i igranie ze śmiercią nie sprzyjały zaangażowaniu uczuciowemu, a już na pewno nie małżeństwu i posiadaniu dzieci. Jego żywiołem była walka z wrogami, prawdziwymi i urojonymi; na tym upłynęła mu młodość.

Jako cywil Miller czuł się niezręcznie i nie na miejscu. Wiele kosztowało go podtrzymywanie banalnej rozmowy i ktoś, kto nie znał go zbyt dobrze, czuł się zwykle urażony długimi chwilami milczenia. W San Francisco, raju dla gejów, był nadmiar pięknych, niezależnych kobiet sukcesu, bardzo różnych od tych, które spotykał w barach albo pod koszarami. Przy sprzyjającym oświetleniu mógł uchodzić za przystojniaka, a jego kalectwo, oprócz tego, że nadawało mu wygląd dotkniętego nieszczęściem człowieka, który poświęcił się dla ojczyzny, stanowiło doskonały pretekst do nawiązywania rozmów. Nie brakowało mu okazji do romansów, ale kiedy przebywał w towarzystwie kobiet inteligentnych, bo tylko takie go interesowały, za bardzo przejmował się wrażeniem, jakie na nich robi, i w końcu zanudzał je na śmierć. Żadna dziewczyna z Kalifornii nie miała ochoty spędzać czasu na słuchaniu żołnierskich opowieści, nawet najbardziej burzliwych, każda wolałaby pójść potańczyć. Wyjątkiem była Jennifer Yang, która odziedziczyła legendarną cierpliwość swoich przodków z Niebiańskiego Cesarstwa i potrafiła udawać, że słucha, myśląc w tym czasie o czymś innym. W towarzystwie Indiany Jackson czuł się swobodnie od pierwszego spotkania w sekwojowym lesie i kilka tygodni później na kolacji w wietnamskiej restauracji nie musiał łamać sobie głowy nad tematem do rozmowy, wystarczyło bowiem pół szklaneczki wina, żeby jego towarzyszka stała się bardzo rozmowna. Czas mijał błyskawicznie i kiedy spojrzeli na zegarek, było po północy. W sali pozostało tylko dwóch meksykańskich kelnerów. Sprzątali ze stołów z posępnymi minami świadczącymi o tym, że spełnili już swój obowiązek i marzą, by pójść do domu. Tamtej nocy, trzy lata temu, Miller i Indiana zostali wielkimi przyjaciółmi.

Chociaż z początku był niedowiarkiem, po trzech czy czterech miesiącach musiał przyznać, że Indiana nie jest jedną z impertynenckich adeptek New Age i że naprawdę posiada dar uzdrawiania. Zabiegi go rozluźniały, sypiał znacznie lepiej, a skurcze prawie ustąpiły. Ale najcenniejsze, co wynosił z tych sesji, to spokój: jej dłonie przekazywały mu życzliwość, a jej obecność i uwaga, którą mu poświęcała, uciszały głosy z przeszłości.

Indiana z kolei przywykła do swojego silnego, dyskretnego przyjaciela, który utrzymywał ją w formie, zmuszając do biegania truchtem po niezliczonych ścieżkach na wzgórzach i w lasach otaczających San Francisco, i wyciągał z kłopotów finansowych, kiedy nie miała odwagi poprosić o pomoc swojego ojca. Dobrze się rozumieli i choć nigdy nie wyrazili tego słowami, podejrzewali, że ta przyjaźń mogłaby zamienić się w namiętność, gdyby ona nie była związana ze swoim oschłym kochankiem Alanem Kellerem, a on nie narzucił sobie ekstremalnej pokuty za grzechy polegającej na unikaniu miłości.

Tamtego lata, kiedy jej matka poznała Ryana Millera, Amanda Martín miała piętnaście lat, ale wyglądała na dziesięć. Była chudym, niezgrabnym stworzeniem, nosiła okulary i aparat na zębach, zakrywała sobie twarz włosami albo kapturem bluzy dla ochrony przed nieznośnym gwarem świata i jego bezlitosnym światłem i tak bardzo różniła się od swojej pulchnej matki, że często pytano ją, czy została adoptowana. Miller na początku traktował ją oficjalnie i z dystansem, jakby była dorosłą osobą z innego kraju, na przykład z Singapuru. Nie ułatwiał jej życia w czasie wyścigu rowerowego do Los Angeles, ale pomagał w treningach i przygotowaniach do podróży, wykorzystując swoje doświadczenia triatlonisty, czym zaskarbił sobie zaufanie dziewczyny.

Cała trójka, Indiana, Amanda i on, wyruszyła z San Francisco o siódmej rano pewnego piątku razem z dwoma tysiącami nieustraszonych uczestników, oznaczonych przypiętymi na piersi czerwonymi wstążeczkami kampanii przeciwko AIDS i z procesją samochodów osobowych i ciężarowych, w których wolontariusze wieźli namioty i zaopatrzenie. Kiedy tydzień później dotarli do Los Angeles, mieli tyłki obtarte do krwi, zesztywniałe nogi i mózgi wolne od jakichkolwiek myśli, niczym nowo narodzone dzieci. Przez siedem dni pedałowali po wzgórzach i szosach, czasami pośród sielskiego krajobrazu, to znowu pośród szaleńczego ruchu na drodze, zadanie łatwe dla Ryana Millera, któremu piętnaście godzin na rowerze mijało błyskawicznie, za to matce i córce ciągnęło się niczym sto lat nieprzerwanego wysiłku. Dotarły do mety tylko dlatego, że darł się na nie niczym sierżant, kiedy zwalniały, i ładował im baterie napojami elektrolitycznymi albo ciasteczkami energetycznymi.

Nocami dwa tysiące rowerzystów padało w obozach rozbijanych na trasie przez wolontariuszy niczym stado wędrownych ptaków w ostatnim stadium wycieńczenia. Pożerali po pięć tysięcy kalorii, robili przegląd swoich rowerów, brali prysznic w przyczepach, nacierali łydki i uda łagodzącymi balsamami. Przed pójściem spać Ryan Miller kładł Indianie i Amandzie gorące kompresy i podnosił je na duchu budującymi pogawędkami na temat korzyści płynących z ćwiczeń na świeżym powietrzu. „Co to ma wspólnego z AIDS?”, zapytała Indiana trzeciego dnia po dziesięciu godzinach pedałowania, płacząc ze zmęczenia i z powodu wszystkich cierpień, jakich doznała w całym życiu. „Nie wiem, zapytaj swoją córkę”, brzmiała uczciwa odpowiedź Millera.

Wyścig w niewielkim stopniu pomógł w walce z chorobą, za to umocnił rodzącą się przyjaźń Millera i Indiany i dał Amandzie coś, o czym do tej pory mogła tylko pomarzyć: przyjaciela. Ta dziewczynka powołana do pustelniczego życia miała w sumie trzech przyjaciół: dziadka Blake’a, przyszłego narzeczonego Bradleya i komandosa Navy SEALs Ryana Millera. Grający w Rippera nie należeli do tej samej kategorii, bo była to znajomość zawarta przy okazji gry i relacje z nimi nie wykraczały poza sprawy związane ze zbrodniami.

Wtorek, 3

Celeste Roko, słynna w Kalifornii astrolożka, matka chrzestna Amandy, zapowiedziała w telewizji, że „we wrześniu 2011 roku San Francisco przeżyje «krwawą łaźnię»”. Jej codzienny program poświęcony horoskopom i konsultacjom astrologicznym nadawany był wcześnie, przed prognozą pogody, i powtarzany po wieczornych wiadomościach. Roko miała pięćdziesiąt kilka lat, na które nie wyglądała dzięki zabiegom dokonanym przez chirurgów plastycznych, była charyzmatyczna na ekranie i gderliwa w naturze, a jej wielbiciele uważali, że jest elegancka i ładna. Przypominała Evę Perón, cięższą o kilka kilogramów. W studiu telewizyjnym we wgłębieniu udającym okno wisiała powiększona fotografia mostu Golden Gate, a także wielka mapa Układu Słonecznego z planetami, które można było zdalnie podświetlać i przesuwać.

Parapsycholodzy, astrolodzy i inni adepci sztuk tajemnych mają zwyczaj przepowiadania przyszłości w przeddzień Nowego Roku, jednak Roko nie mogła czekać trzech miesięcy, żeby ostrzec mieszkańców San Francisco przed tym, co ich czekało. Zapowiedź była tak ciężkiego kalibru, że przyciągnęła uwagę opinii publicznej: krążyła po internecie niczym wirus, wywoływała ironiczne komentarze w miejscowej prasie i alarmistyczne nagłówki w tabloidach, w których spekulowano na temat ewentualnych ekscesów w więzieniu San Quentin, wojny między gangami Latynosów i Murzynów i kolejnego apokaliptycznego trzęsienia ziemi w rejonie uskoku San Andreas. Jednak Celeste Roko, którą otaczała aura nieomylności, a to za sprawą jej dotychczasowych osiągnięć jako psychoanalityczki jungowskiej i imponującej listy trafnych prognoz, zapewniła, że chodzi o zabójstwa. Wywołało to zbiorowe westchnienie ulgi wśród wierzących w astrologię, bo było najmniej okrutnym z nieszczęść, jakich się obawiano. W północnej Kalifornii prawdopodobieństwo, że ktoś zostanie zamordowany, wynosi jeden do dwudziestu tysięcy i jest to coś, co zwykle przytrafia się innym, rzadko nam samym.

W dniu przepowiedni Amanda Martín i jej dziadek postanowili rzucić wyzwanie Celeste Roko. Mieli dosyć wpływu, jaki matka chrzestna wywierała na ich rodzinę pod pretekstem, że zna przyszłość. Celeste była kobietą porywczą, wykazywała niezachwianą pewność siebie charakterystyczną dla ludzi otrzymujących wiadomości z wszechświata albo od Boga. Nigdy nie udało się jej pokierować losem Blake’a Jacksona, który okazał się odporny na astrologię, ale osiągnęła całkiem sporo w przypadku Indiany, która prosiła ją o radę przed podjęciem jakiejkolwiek decyzji i słuchała wskazań horoskopu. Czytanie w gwiazdach wielokrotnie psuło plany Amandzie. Planety zdecydowały na przykład, że nie należy kupować jej deskorolki, bo to doskonały moment, by zacząć lekcje baletu. Skończyło się na tym, że płakała z upokorzenia, kiedy musiała włożyć różową spódniczkę baletnicy.

Kiedy Amanda skończyła trzynaście lat, odkryła, że jej matka chrzestna wcale nie jest nieomylna. Planety zarządziły, że powinna pójść do państwowej szkoły średniej, ale jej wspaniała babcia ze strony ojca, doña Encarnación Martín, uparła się, by zapisać ją do prywatnego kolegium katolickiego. Pierwszy raz Amanda stanęła po stronie matki chrzestnej, bo perspektywa chodzenia do szkoły koedukacyjnej przerażała ją mniej niż zakonnice, ale doña Encarnación pokonała Celeste Roko za pomocą czeku, którym zapłaciła wpisowe. Nie podejrzewała, że zakonnice są liberalnymi feministkami, chodzą w spodniach, spierają się z papieżem, a na zajęciach z nauk przyrodniczych pokazują na bananie, jak nakładać prezerwatywę.

Podburzana przez sceptycznie nastawionego dziadka, który rzadko miał odwagę otwarcie sprzeciwić się Celeste, Amanda wątpiła, by istniał jakikolwiek związek między gwiazdami na nieboskłonie i losami istot ludzkich. Astrologia była tak samo niewiarygodna jak biała magia jej matki. Przepowiednia dała dziadkowi i wnuczce okazję do zdyskredytowania ciał niebieskich, czym innym bowiem jest ogłoszenie, że dany tydzień sprzyja pisaniu listów, a czym innym przewidzenie krwawej łaźni w San Francisco. To przecież nie zdarza się codziennie.

Przekształcając grę w metodę śledczą w sprawie kryminalnej, Amanda, jej dziadek i pozostali ripperowcy nie podejrzewali, w co tak naprawdę się pakują. Dwadzieścia dni po przepowiedni astrolożki doszło do zabójstwa Eda Statona, co można było uznać za przypadek, ale ponieważ zdarzeniu towarzyszyły niezwykłe okoliczności (kij bejsbolowy w takim miejscu), Amanda postanowiła gromadzić informacje na temat sprawy: te publikowane przez media, te chronione tajemnicą śledztwa, które zdoła sprytnie wyciągnąć od ojca, i te, które własnymi metodami zdobędzie dziadek.

Blake Jackson, z zawodu aptekarz, miłośnik literatury i pisarz, niespełniony do chwili, kiedy nadał formę opowiadania burzliwym wydarzeniom zapowiedzianym przez Celeste Roko, opisał swoją wnuczkę Amandę jako dziecko o dziwacznym wyglądzie, nieśmiałe z natury i mające wielki umysł. Jego kwiecisty styl zdecydowanie odróżniał go od kolegów aptekarzy. Kronika złowieszczych wydarzeń okazała się w końcu dłuższa, niż planował, choć obejmowała zaledwie kilka miesięcy i od czasu do czasu tak zwany flashback. Recenzenci byli bezlitośni dla autora. Oskarżyli go o realizm magiczny, styl literacki, który wyszedł już z mody, nikt jednak nie zdołał udowodnić, że wypaczył fakty w imię ezoteryki. Mógł je potwierdzić każdy, kto czytał na bieżąco prasę lub zapytał jakiegokolwiek policjanta w San Francisco.

W styczniu 2012 roku Amanda Martín liczyła sobie siedemnaście lat, była w ostatniej klasie szkoły średniej i miała rozwiedzionych rodziców, Indianę Jackson, uzdrowicielkę, i Boba Martina, nadinspektora policji, a oprócz nich meksykańską babcię doñię Encarnación i owdowiałego dziadka, wspomnianego Blake’a Jacksona. W książce Jacksona występowały również inne postacie, które pojawiały się i znikały, zwłaszcza znikały, w miarę jak autor rozwijał swoją opowieść. Amanda była jedynaczką, w dodatku bardzo rozpieszczaną, ale dziadek uważał, że gdy tylko skończy szkołę i zostanie rzucona na pastwę świata, ten problem sam się rozwiąże. Była wegetarianką, ponieważ nie gotowała; gdyby musiała to robić, stosowałaby mniej skomplikowaną dietę. Od wczesnego dzieciństwa pochłaniała książki, narażając się na wszystkie niebezpieczeństwa, jakie niesie ze sobą ten zwyczaj. Do zabójstw doszłoby tak czy inaczej, ale ona nie byłaby w nie wplątana, gdyby nie czytała powieści kryminalnych skandynawskich autorów, w dodatku z takim zapałem, że rozwinęła niezdrowe zainteresowanie złem w ogóle, a zabójstwami z premedytacją w szczególności. Dziadek daleki był od popierania cenzury, ale niepokoiło go, że w wieku czternastu lat jego wnuczka czyta tego rodzaju książki. Amanda zamknęła mu usta, mówiąc, że on też je czyta. Blake musiał ograniczyć się do ostrzegania przed ich okropną treścią, ale jak łatwo było przewidzieć, osiągnął jedynie tyle, że pochłaniała je dwa razy szybciej. Do zgubnego upodobania dziewczynki przyczynił się również fakt, że ojciec Amandy, Bob Martín, był szefem Wydziału Zabójstw policji w San Francisco, dzięki czemu dowiadywała się o każdym występku popełnianym w mieście, sielankowym miejscu, które nie zachęcało do zbrodni. Ale skoro zbrodnie szerzyły się w krajach tak cywilizowanych jak Szwecja czy Norwegia, nie można było oczekiwać, że będzie od nich wolne San Francisco, założone przez chciwych awanturników, kaznodziejów poligamistów i kobiety wystawiające cnotę na sprzedaż, przyciągniętych gorączką złota w połowie dziewiętnastego wieku.

Amanda chodziła do żeńskiej szkoły z internatem, jednej z ostatnich w kraju, który opowiedział się za przemieszaniem płci. Zdołała przetrwać cztery lata niewidoczna dla koleżanek, ale już nie dla nauczycielek ani nielicznych zakonnic, które jeszcze tam zostały. Otrzymywała dobre oceny, chociaż siostrzyczki, święte kobiety, nigdy nie widziały, żeby się uczyła, były natomiast świadome, że znaczną część bezsennych nocy spędza przed komputerem, zajęta tajemniczymi grami i lekturami. Nie chciały pytać, co czyta z takim zapałem, bo podejrzewały, że są to te same książki, które one pochłaniają po kryjomu. To tłumaczyło chorobliwe zainteresowanie dziewczyny bronią, narkotykami, truciznami, sekcjami zwłok, torturami i sposobami traktowania ciał.

Amanda Martín zamknęła oczy i pełną piersią odetchnęła czystym powietrzem zimowego poranka. Ostry zapach sosen sugerował, że samochód przejeżdża aleją parkową, a zapach odchodów – że mijają stajnie. Obliczyła, że jest ósma dwadzieścia trzy; dwa lata wcześniej zrezygnowała z noszenia zegarka, żeby wytworzyć w sobie umiejętność szacowania godziny. Tak samo starała się szacować temperaturę i odległości, a jej wrażliwe podniebienie próbowało rozpoznawać podejrzane składniki jedzenia. Klasyfikowała ludzi w zależności od tego, co wywąchała: jej dziadek Blake pachniał dobrocią, mieszanką zapachu wełnianej kamizelki i rumianku; Bob, jej ojciec, miał zapach siły: metalu, tytoniu i płynu po goleniu; Bradley – zmysłowości, to znaczy potu i chloru; Ryan Miller – zaufania i lojalności, pachniał psem, najlepszym zapachem na świecie. Jeśli chodzi o jej matkę, Indiana pachniała magią, bo przesiąkła aromatami swojej profesji.

Kiedy ford dziadka, rocznik 95, wydając z siebie astmatyczne posapywania, minął stajnie, Amanda odliczyła trzy minuty i osiemnaście sekund i otworzyła oczy przed bramą szkoły. „Dojechaliśmy”, powiedział Jackson, jakby o tym nie wiedziała. Dziadek, który utrzymywał dobrą formę dzięki grze w squasha, zabrał wypełniony książkami plecak i żwawo wszedł na drugie piętro, podczas gdy jego wnuczka z trudem gramoliła się na górę ze skrzypcami w jednym ręku i laptopem w drugim. Na piętrze nikogo nie było, pozostałe dziewczynki miały przyjechać wieczorem, żeby zacząć lekcje następnego dnia, po feriach Bożego Narodzenia i Nowego Roku. Jedno z dziwactw Amandy polegało na tym, że wszędzie przychodziła pierwsza, żeby rozpoznać teren, zanim pojawią się tam potencjalni wrogowie. Niechętnie dzieliła pokój z innymi uczennicami: przeszkadzały jej rozrzucone ubrania, rozgardiasz, zapach szamponu, lakieru do paznokci i zjełczałych słodyczy, bezustanna paplanina oraz wywołane zazdrością, plotkami i zdradami dramaty miłosne, które jej nie dotyczyły.

– Tata uważa, że zabójstwo Eda Statona to porachunki między homoseksualistami – powiedziała dziadkowi przy pożegnaniu.

– Na czym opiera swoją teorię?

– Na kiju bejsbolowym w… no wiesz gdzie – przypomniała mu, czerwieniąc się na wspomnienie filmiku, który widziała w internecie.

– Nie wyciągajmy pochopnych wniosków, Amando. Jest jeszcze zbyt wiele niewiadomych.

– No właśnie. Na przykład jak wszedł zabójca?

– Do obowiązków Eda Statona należało zamykanie drzwi i okien oraz włączanie alarmu, kiedy w szkole kończyły się zajęcia. Ponieważ żaden zamek nie został wyłamany, należy założyć, że sprawca ukrył się w szkole, zanim Staton ją zamknął – wyraził przypuszczenie Jackson.

– Gdyby to było zaplanowane zabójstwo, morderca zabiłby, zanim Staton wyszedł, bo nie mógł wiedzieć, że wróci.

– Może wcale nie było zaplanowane, Amando. Może ktoś wszedł do szkoły z zamiarem dokonania kradzieży i został przyłapany przez ochroniarza.

– Tata mówi, że w ciągu tych lat, które spędził w policji, widział przestępców, którzy reagowali przemocą pod wpływem strachu, ale nigdy nie trafił na takiego, który zostałby na miejscu zbrodni i zabawiał się zadawaniem cierpienia w ten sposób.

– Co jeszcze powiedział Bob?

– Znasz tatę, muszę z niego wyciągać informacje. Uważa, że to nie jest odpowiedni temat dla dziewczynki w moim wieku. To troglodyta.

– Ma trochę racji, Amando. To raczej ohydna sprawa.

– Jest sprawą publiczną. Mówili o niej w telewizji, a jeśli masz zdrowy żołądek, możesz obejrzeć sobie w internecie, co jedna dziewczynka sfilmowała komórką, kiedy odkryto ciało.

– Nie żartuj! Co za przytomność umysłu! Dzisiejsze dzieciaki oglądają tyle przemocy, że nic nie jest w stanie ich przestraszyć. Za moich czasów… – skomentował Blake, wzdychając.

– To są twoje czasy. Wkurza mnie, kiedy mówisz jak staruszek. Sprawdziłeś już, co z poprawczakiem?

– Nie mogę zostawić apteki, muszę pracować, ale zrobię to, jak tylko będę mógł.

– Pospiesz się, albo będę musiała znaleźć innego pachołka.

– Zrób to, ciekawe, kto z tobą wytrzyma.

– Kochasz mnie, dziadku?

– Nie.

– Ja ciebie też nie – powiedziała, zarzucając mu ręce na szyję.

Blake Jackson zanurzył nos w gąszczu kędzierzawych włosów wnuczki pachnących sałatką (wpadła na pomysł, żeby myć je octem winnym) i pomyślał, że za kilka miesięcy rozpocznie studia, a on będzie za daleko, żeby ją chronić; jeszcze nie wyjechała, a już za nią tęsknił. Wspomniał następujące po sobie z zawrotną szybkością etapy tego krótkiego życia, dziką, nieufną dziewczynkę chowającą się godzinami w zaimprowizowanym namiocie z prześcieradeł, gdzie wchodzili jedynie niewidzialny przyjaciel, który towarzyszył jej przez kilka lat, nazywany Ocal-Tuńczyka, kotka Gina i on, jeśli mu się poszczęściło i został zaproszony na nieprawdziwą herbatę w miniaturowych plastikowych filiżaneczkach. „W kogo wdała się ta smarkula?”, zapytał Blake Jackson, kiedy sześcioletnia Amanda wygrała z nim w szachy. Na pewno nie w Indianę, która unosiła się w stratosferze, głosząc pokój i miłość pół wieku po hipisach, a tym bardziej nie w Boba Martina, który w tamtym czasie nie przeczytał ani jednej książki w całości. „Nie martw się, dużo ludzi jest w dzieciństwie geniuszami, a potem durnieją. Twoja wnuczka zejdzie do poziomu ogólnego zidiocenia, kiedy zaczną buzować jej hormony”, stwierdziła Celeste Roko, która wpadała do jego domu bez uprzedzenia i której Blake bał się niczym szatana.

Pierwszy raz astrolożka nie miała racji, bo jako nastolatka Amanda nie zdurniała, a jedyne zauważalne zmiany wywołane przez hormony dotyczyły jej wyglądu. Kiedy dojrzała, wystrzeliła w górę i osiągnęła normalny wzrost, zaczęła nosić szkła kontaktowe, pozbyła się aparatu ortodontycznego i nauczyła się okiełznywać nieznośne loki. Rozkwitła jako szczupła dziewczyna o delikatnych rysach twarzy, ciemnych włosach ojca i przezroczystej skórze matki, nieświadoma swojej urody. W wieku siedemnastu lat nadal powłóczyła nogami, obgryzała paznokcie i ubierała się w cudactwa rodem ze sklepów z używaną odzieżą, które przerabiała według aktualnego natchnienia.

Po rozstaniu z dziadkiem Amanda poczuła się na kilka godzin panią przestrzeni. Zostały jej trzy miesiące do ukończenia szkoły, w której była szczęśliwa (nie licząc ciągłego rozgardiaszu panującego w pokoju), i wyjazdu do Massachusetts, do MIT-u, gdzie studiował Bradley, jej wirtualny chłopak, który opowiadał jej o Media Lab, raju dla wyobraźni i kreatywności; dokładnie o tym marzyła. Był mężczyzną idealnym: dziwakiem jak ona, z poczuciem humoru i wcale niebrzydkim; pływaniu zawdzięczał szerokie plecy i zdrową opaleniznę, a chemikaliom dodawanym do wody w basenach włosy w kolorze limonki. Mógł uchodzić za Australijczyka. Amanda postanowiła, że wyjdzie za niego w odległej przyszłości, ale jeszcze mu o tym nie powiedziała. Na razie komunikowali się przez internet, żeby grać w go, rozmawiać na różne hermetyczne tematy i dyskutować o książkach.

Bradley był fanatykiem science fiction, które przygnębiało Amandę, bo generalnie sprowadzało się do tego, że planetę zasypywał popiół, a kontrolę nad ludzkością przejmowały maszyny. Przeczytała sporo tego typu powieści między ósmym a jedenastym rokiem życia, ale wolała literaturę fantasy, gdzie akcja toczyła się w wymyślonych epokach, kiedy technologia była na prymitywnym poziomie, a różnica między bohaterami i niegodziwcami rysowała się bardzo wyraźnie. Bradley uważał ten gatunek za dziecinny i uzależniający. On skłaniał się ku miażdżącemu pesymizmowi. Amanda nie miała odwagi wyznać mu, że pochłonęła wszystkie cztery tomy sagi Zmierzch i trzy Millenium, bo Bradley nie tracił czasu ani na wampiry, ani na psychopatów.

Para nastolatków wymieniała romantyczne e-maile, zaprawione ironią, żeby uniknąć kiczowatości, i wirtualne pocałunki, nic zbyt śmiałego. W grudniu zakonnice wydaliły ze szkoły uczennicę po tym, jak wrzuciła do internetu filmik, na którym masturbowała się naga z rozłożonymi nogami; na Bradleyu nie zrobiło to wielkiego wrażenia, bo dziewczyny jego dwóch kolegów puściły już kiedyś w obieg podobne sceny. Amandę zdziwiło, że jej koleżanka z klasy jest całkowicie wydepilowana i że nie zadbała o zasłonięcie twarzy, ale najbardziej zaskoczyła ją gwałtowna reakcja sióstr, które uchodziły za niezwykle tolerancyjne.

Dla zabicia czasu przed spotkaniem na czacie z Bradleyem Amanda zabrała się do porządkowania zdobytych przez dziadka informacji na temat „zbrodni z kijem bejsbolowym w niestosownym miejscu” i innych krwawych historii, które śledziła, odkąd jej matka chrzestna podniosła alarm w telewizji. Ripperowcy nadal zastanawiali się nad licznymi niewiadomymi w sprawie Eda Statona, ale ona miała już temat do kolejnej gry: zabójstwo Doris i Michaela Constante’ów.

Do grupy mężczyzn zakochanych w Indianie Jackson należał Matheus Pereira, malarz brazylijskiego pochodzenia, jednak w jego przypadku chodziło tylko o miłość platoniczną, bo był całkowicie pochłonięty sztuką. Utrzymywał, że kreatywność karmi się energią seksualną, a skoro musiał wybrać między sztuką a uwiedzeniem Indiany, która nie wyglądała na specjalnie zainteresowaną, zdecydował się na tę pierwszą. Poza tym marihuana utrzymywała go w stanie permanentnego spokoju, który nie sprzyjał zalotom. Byli dobrymi przyjaciółmi, widywali się niemal codziennie i w razie potrzeby wzajemnie wspierali. Jego często niepokoiła policja, a ją od czasu do czasu pozwalający sobie na zbyt wiele klienci albo nadinspektor Martín, który uważał, że ma prawo sprawdzać, co robi jego była żona.

– Martwi mnie Amanda; teraz ma obsesję na punkcie zbrodni – powiedziała Indiana, wcierając olejek eukaliptusowy cierpiącemu na rwę kulszową artyście.

– Znudziły jej się wampiry? – zapytał Matheus.

– To było w zeszłym roku. Teraz sprawa jest poważniejsza, chodzi o prawdziwe zbrodnie.

– Mała wdała się w ojca.

– Nie wiem, w co się wplątała. To są właśnie niebezpieczeństwa internetu. Jakiś zboczeniec może nagabywać moją córkę, a ja nawet się nie zorientuję.

– Nic z tych rzeczy, Indi. Po prostu kilku smarkaczy gra sobie dla zabawy. W sobotę widziałem Amandę w Café Rossini; jadła śniadanie z twoim byłym mężem. Ten facet nie darzy mnie sympatią.

– Nieprawda. Bob niejeden raz uratował cię przed więzieniem.

– Bo ty go o to poprosiłaś. Ale mówiłem o Amandzie. Rozmawialiśmy przez chwilę i wyjaśniła mi, na czym polega ta gra, z tego, co pamiętam, nazywa się Ripper czy jakoś tak. Wiesz, że jednej z ofiar wsadzili kij bejsbolowy…?

– Tak, Matheusie, wiem! – przerwała mu Indiana. – Właśnie o to mi chodzi. Wydaje ci się normalne, że Amandę fascynuje coś tak makabrycznego? Inne dziewczyny w jej wieku interesują się aktorami.

Pereira mieszkał na dachu Kliniki Holistycznej, w nadbudówce postawionej bez pozwolenia stosownych władz, i z praktycznych powodów pełnił funkcję administratora budynku. Nadbudówka (nazywana przez niego pracownią) miała doskonałe światło do malowania i do uprawy – non profit – krzaczków konopi na potrzeby własne (które były duże) oraz dla przyjaciół.

Pod koniec lat dziewięćdziesiątych, po kilkakrotnej zmianie właściciela, nieruchomość trafiła w ręce chińskiego inwestora, który miał nos do interesów, więc wpadł na pomysł, by otworzyć tu centrum zdrowia i spokoju, jakich wiele w Kalifornii, krainie optymistów. Odmalował dom na zewnątrz i umieścił na froncie szyld Kliniki Holistycznej, chcąc odróżnić budynek od sklepów rybnych z Chinatown; reszty dokonali najemcy, adepci sztuk i nauk leczniczych, którzy stopniowo zajmowali mieszkania na pierwszym i drugim piętrze. Lokale na parterze, wychodzące na ulicę, przerobiono na studio jogi i galerię sztuki. Studio jogi oferowało także cieszące się dużą popularnością lekcje tańca tantrycznego, w galerii, o niezrozumiałej nazwie Włochata Gąsienica, wystawiano dzieła miejscowych artystów. W piątkowe i sobotnie wieczory galeria nabierała życia dzięki muzykom amatorom i cierpkiemu winu serwowanemu gratis w papierowych kubkach. Ten, kto szukał nielegalnych narkotyków, mógł je zdobyć we Włochatej Gąsienicy po okazyjnej cenie, pod nosem policji, która tolerowała ten mrówczy handelek, pod warunkiem że odbywał się dyskretnie. Dwa piętra zajmowały małe gabinety złożone z poczekalni, gdzie ledwo mieściło się szkolne biurko i dwa krzesła, oraz pomieszczenia przeznaczonego do zabiegów. Dostęp do gabinetów pierwszego i drugiego piętra był utrudniony z powodu braku windy, co stanowiło poważną niedogodność dla niektórych pacjentów, ale dzięki temu wykluczono tych bardziej niedołężnych, którym medycyna alternatywna i tak niezbyt by pomogła.

Malarz mieszkał w budynku od trzydziestu lat i żaden z kolejnych właścicieli nie zdołał go wyrzucić. Chiński inwestor nawet nie próbował tego zrobić, bo odpowiadało mu, że ktoś zostaje na miejscu poza godzinami otwarcia. Zamiast walczyć z Matheusem Pereirą, mianował go głównym nadzorcą, wręczył mu zapasowe klucze do wszystkich gabinetów i zaoferował symboliczną zapłatę za to, żeby zamykał na noc główne drzwi, gasił światła, kontaktował się w jego imieniu z najemcami i dzwonił w razie awarii albo nagłych przypadków.

Obrazy Brazylijczyka, inspirowane niemieckim ekspresjonizmem, były od czasu do czasu wystawiane we Włochatej Gąsienicy (nikt ich nie kupował) i zdobiły wejściowy hol budynku. Budzące niepokój, zniekształcone postacie, namalowane wściekłymi pociągnięciami pędzla, kontrastowały z pozostałościami po art déco i misją Kliniki Holistycznej polegającą na zapewnianiu klientom fizycznego i emocjonalnego zdrowia. Nikt nie miał jednak odwagi zasugerować ich usunięcia, by nie urazić artysty.

– To wina twojego byłego męża, Indi. Jak myślisz, skąd u Amandy upodobanie do zbrodni? – zapytał Matheus przy pożegnaniu.

– Bob jest tak samo jak ja zaniepokojony nową manią Amandy.

– Gorzej by było, gdyby chodziła naćpana…

– I kto to mówi! – odparła ze śmiechem.

– No właśnie. Jestem autorytetem w tej dziedzinie.

– Jutro między zabiegami mogę ci zrobić dziesięciominutowy masaż – zaproponowała.

– Latami leczyłaś mnie za darmo. Sprezentuję ci jeden z moich obrazów.

– Nie, Matheusie! Za nic nie mogę go przyjąć. Jestem pewna, że twoje obrazy będą kiedyś bardzo cenne – powiedziała Indiana, starając się ukryć panikę w głosie.

Środa, 4

O dziesiątej w nocy Blake Jackson skończył czytać powieść i poszedł do kuchni przygotować owsiankę, która przywodziła mu na myśl dzieciństwo i podnosiła go na duchu, kiedy czuł się przytłoczony tępotą gatunku ludzkiego. Niektóre książki tak na niego działały. Środowe wieczory były zarezerwowane na squasha, ale w tym tygodniu kolega, z którym grał, akurat wyjechał. Zasiadł przed talerzem, wdychając delikatny zapach miodu i cynamonu, i zadzwonił do Amandy na komórkę. Nie bał się, że ją obudzi, bo o tej porze na pewno czytała. Pokój Indiany był daleko, nie mogła słyszeć rozmowy, ale i tak mówił szeptem z przesadnej ostrożności. Lepiej, żeby jego córka nie wiedziała o sprawach, które łączyły go z wnuczką.

– Amanda? Tu Kabel.

– Znam twój głos. Wal.

– Mam coś o Edzie Statonie. Korzystając z dzisiejszej przyjemnej temperatury, dwadzieścia dwa stopnie Celsjusza, jak w lecie…

– Do rzeczy, Kabelu, nie mam całej nocy na słuchanie o globalnym ociepleniu.

– Poszedłem na piwo z twoim tatą i dowiedziałem się kilku rzeczy, które mogą cię zainteresować.

– Jakich rzeczy?

– Poprawczak, w którym pracował Staton przed przeprowadzką do San Francisco, nazywa się Boys Camp i leży na pustyni w Arizonie. Staton był tam przez kilka lat, zanim wyrzucili go w sierpniu dwa tysiące dziesiątego roku po skandalu z powodu śmierci piętnastolatka. To nie pierwszy taki przypadek, Amando, w ciągu ostatnich ośmiu lat zmarło tam trzech chłopców, mimo to poprawczak nadal funkcjonuje. Za każdym razem sędzia ograniczał się do krótkotrwałego zamknięcia zakładu na czas śledztwa.

– Jak umarły te dzieci?

– Z powodu paramilitarnej dyscypliny stosowanej przez niedoświadczonych lub sadystycznych wychowawców. Zaniedbania, nadużycia, tortury. Chłopców biją, każą wykonywać ćwiczenia aż do utraty przytomności, racjonują im jedzenie i godziny snu. Chłopak, który umarł, miał zapalenie płuc, wrzał od gorączki i mdlał, ale zmusili go, żeby biegał z pozostałymi w pełnym słońcu, w tym upale, jaki panuje w Arizonie. Przecież tam jest jak w piecu. Kiedy upadł, skopali go. Chorował przez dwa tygodnie, zanim umarł. Potem odkryto, że miał w płucach dwa litry ropy.

– A Ed Staton był jednym z tych sadystów – wywnioskowała Amanda.

– Miał w Boys Camp bogatą przeszłość. Jego nazwisko pojawia się w kilku raportach skierowanych przeciwko zakładowi za nadużycia wobec podopiecznych, ale został wyrzucony dopiero w dwa tysiące dziesiątym. Najwyraźniej nikogo nie obchodzi los tych biednych chłopców. Zupełnie jak w powieścidle Dickensa.

– Oliver Twist. Mów dalej, nie zmieniaj tematu.

– Próbowali zwolnić Eda Statona dyskretnie, ale to było niemożliwe, bo śmierć chłopca wywołała pewne poruszenie. Mimo to zatrudnili go w szkole Golden Hills w San Francisco. Dziwne, nie sądzisz? Jakby nie znali jego przeszłości!

– Musiał mieć znajomości.

– Nikt nie zadał sobie trudu, żeby sprawdzić jego kartotekę. Dyrektor Golden Hills był z gościa zadowolony, bo potrafił narzucić dyscyplinę, ale niektórzy uczniowie i nauczyciele opisują go jako oprawcę, jedną z tych tchórzliwych istot, które płaszczą się przed zwierzchnikiem, ale jeśli tylko dostaną odrobinę władzy, dają popis okrucieństwa. Niestety świat jest pełen ludzi tego pokroju. W końcu dyrektor przydzielił mu nocną zmianę, żeby nie stwarzał problemów. Ed Staton zaczynał pracę o ósmej wieczorem i kończył o szóstej rano.

– Może zabił go ktoś z tego poprawczaka, ktoś, kto był dręczony przez Statona.

– Twój tata bada taką możliwość, choć wciąż trzyma się teorii o porachunkach homoseksualistów. Staton był amatorem gejowskiej pornografii i korzystał z obstawy.

– Czego?

– Obstawy, tak nazywają prostytuujących się mężczyzn. Obstawą Statona było zwykle dwóch młodych Portorykańczyków, twój tata ich przesłuchał, ale mają solidne alibi. Jeśli chodzi o szkolny alarm, powiedz ludziom z Rippera, że zazwyczaj Ed Staton włączał go na noc, ale nie tamtego dnia. Może wyszedł w pośpiechu i zamierzał go uruchomić, kiedy wróci.

– Wiem, że zostawiłeś najlepsze na koniec – powiedziała wnuczka.

– Ja?

– Co to takiego, Kabelu?

– Coś całkiem interesującego, co zaintrygowało także twojego tatę – odparł Blake Jackson. – Na sali gimnastycznej są piłki, rękawice i kije bejsbolowe, jednak kij, którym potraktowano Statona, nie był własnością szkoły.

– Już wiem, co mi powiesz! Kij należy do jakiejś drużyny z Arizony!

– Na przykład do Diabłów z Arizony? Związek z Boys Camp byłby wtedy oczywisty, ale tak nie jest.

– Skąd pochodzi?

– Ma logo Uniwersytetu Stanowego Arkansas.

* * *

koniec darmowego fragmentu

zapraszamy do zakupu pełnej wersji

Warszawskie Wydawnictwo Literackie

MUZA SA

ul. Marszałkowska 8

00-590 Warszawa

tel. 22 6211775

e-mail: info@muza.com.pl

Dział zamówień: 22 6286360

Księgarnia internetowa: www.muza.com.pl

Wersja elektroniczna: MAGRAF s.c., Bydgoszcz

KSIĄŻKI TEGO AUTORA

W samym środku zimy Japoński kochanek Ripper. Gra o życie 

POLECANE W TEJ KATEGORII

Ukryta sieć. Cokolwiek wybierzesz. Tom 1 Nie otwieraj oczu Czapkins Siostry Alienista Zamęt